I SA/Lu 644/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. w G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] znak [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 33.941 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007r. złożonej do organu podatkowego A. S.A. w G. (dalej Spółka) zgłosiła do opodatkowania budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wartości 129.442 zł (kwota podatku 2.589 zł). W wyniku czynności sprawdzających organ podatkowy ustalił, że Spółka nie zadeklarowała wszystkich budowli posiadanych na terenie miasta Z. – m.in. sieci kablowych telewizji. W takiej sytuacji organ podatkowy dnia [...] wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 34.812 zł uznając, że sieci kablowe telewizji są budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Wartość budowli określono na 1.740.587 zł. Spółka zakwestionowała stanowisko organu I instancji, podnosząc iż jest właścicielem kabli ułożonych w kanalizacji technicznej, która nie stanowi jej własności, a kable te nie są budowlą w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentów Spółki i decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku złożenia przez Spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wyrokiem z dnia 25 stycznia 2008r. sygn. akt I SA/Lu 703/07 uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...]. W wyroku tym Sąd wyraził pogląd, iż "sieci techniczne są budowlą wymienioną w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Sieci techniczne stanowią budowle jako zorganizowana całość, służąca realizacji określonych celów. W związku z tym należy przyjąć, iż w jej skład wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania (studzienki, kable, skrzynki, słupy, przyłącza). Sieci techniczne są budowlą i obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane tylko, kiedy stanowią całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Poza tym muszą spełniać kryterium podmiotowe, własności lub posiadania samoistnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Sąd podkreślił, że sieci mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości tylko jako budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, zapewniającego możliwość wykorzystania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Organy podatkowe powinny wyjaśnić, czy kable te są częścią składową urządzenia budowlanego zapewniającego możliwość wykorzystania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, przedmiotu obowiązku podatkowego skarżącej Spółki w podatku od nieruchomości. Przedmiot opodatkowania ma wypełniać znamiona art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej i nie ma podstaw do odwołania do Prawa geodezyjnego i kartograficznego, gdyż ustawa podatkowa nie odsyła do postanowień tej ustawy. Organ podatkowy I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego decyzją z dnia [...] znak: [...] określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 33.941 zł mając na uwadze ww. wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i opierając się m.in. na opinii biegłego. Ustalił, iż przedmiotowa sieć kablowa jest siecią techniczną i zalicza się do budowli stanowiąc całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Stanowią one własność Spółki, a zatem podlegają opodatkowaniu. Podkreślił przy tym, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sieci telewizji kablowych przyjmowane są jako środki trwałe, a zatem ta sama wartość jest podstawą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy powołał się też na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 9 czerwca 2006r. znak [...] przygotowane w porozumieniu z Ministerstwem Budownictwa oraz na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym na wyrok w sprawie II FSK 812/05 oraz I SA/Łd 1062/05 oraz piśmiennictwo – Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, W-wa, luty 2008, str. 15 i nast.). Od decyzji Prezydenta Miasta odwołanie wniósł pełnomocnik Spółki, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności przepisów art. 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j z 2006r. Dz. U. 121, poz. 844 z późn. zm.- dalej powoływana jako u.p.o.l.) oraz przepisów postępowania - art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję organu I instancji wobec naruszenia przez ten organ art. 200 § 1 ordynacji podatkowej. Następnie, decyzją z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta ponownie określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007r. w kwocie 33.941 zł, uzasadniając ją jak poprzednio. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji w całości, podnosząc zarzuty jak w poprzednio złożonym odwołaniu. Podkreślał, iż kable ułożone są w kanalizacji technicznej na podstawie umowy dzierżawy i Spółka w żaden sposób nie odpowiada za zobowiązania podatkowe właściciela tych budowli. Kwestionując opinię biegłego jako błędną formalnie i merytorycznie zarzucał niewłaściwą interpretację Prawa budowlanego, w szczególności art. 3 ust. 3. Wniosek, iż kable współosiowe i światłowodowe są siecią techniczną uważał za nieuprawniony, gdyż są one ułożone w kanalizacji technicznej. Definitywnie sporną kwestię wyjaśniają przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowania (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), a w szczególności § 3 ust. 2 tego rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentów odwołania. Wskazało, że przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci telewizji kablowej ułożonej w obcej kanalizacji. Wskazało zatem na treść art. 2 ust 1 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy i art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane podnosząc, iż rozstrzygnięcia w ich świetle wymaga, czy sieć telewizji kablowej stanowiąca własność Spółki ułożona w obcej kanalizacji na podstawie umów dzierżawy jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane i tym samym jest przedmiotem opodatkowanie w podatku od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy I instancji bezspornie wykazał, przeprowadzając dowód z opinii biegłego, iż sporna sieć telewizji kablowej jest budowlą. Z opinii technicznej z dnia 10 sierpnia 2008r. wynika, że sieć kablowa, pomimo umieszczenia w kanalizacji technicznej stanowiącej własność B S.A. stanowi sieć wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako przykład budowli będących sieciami technicznymi. Całość sieci stanowią kable współosiowe i światłowodowe wraz z urządzeniami rozdzielczymi, przetwarzającymi i wzmacniającymi i tym samym stanowią całość funkcjonalną służącą do przesyłania sygnału telewizyjnego czyli realizowania określonego celu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskazał, iż nie można definiować pojęcia budowli wyłącznie na podstawie przepisów techniczno budowlanych, tym bardziej że są one odmienne od definicji zawartych w prawie budowlanym i w tym zakresie powołał się na treść orzeczenia WSA w Białymstoku sygn. akt I SA/Bk 330/08. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do merytorycznego załatwienia sprawy z zachowaniem reguł wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej w tym z art. 122 i 187 § 1, zapewniając stronie czynny udział na każdym etapie postępowania, stąd także te zarzuty odwołania są bezzasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik A. S.A. w G. zarzucał wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane polegającą na przyjęciu, że sieci telekomunikacyjne, a w szczególności kable telekomunikacyjne stanowią budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego oraz zarzucał uwzględnienie w postępowaniu wadliwej opinii biegłego i na tej podstawie wnosił o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi podnosił przede wszystkim, że przedmiot opodatkowania został prawidłowo określony przez Spółkę w złożonej do organu podatkowego deklaracji podatkowej za 2007r., bowiem sporny przedmiot opodatkowania opodatkowany jest u właściciela kanalizacji technicznej – B. S.A. W ocenie skarżącej Spółki błędnie zakwalifikowano, na podstawie opinii biegłego majątek Spółki w postaci sieci magistralnej optycznej i sieci koncentrycznej do budowli podlegających opodatkowaniu. Biegły nie były uprawniony do sporządzenia opinii prawnej, a taką w istocie jest opinia sporządzona przez biegłego S. L. Biegły ten ma uprawnienia do sporządzania projektów instalacji elektrycznych, nie zaś uprawnienia budowlane w telekomunikacji, stąd uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. W dalszej treści skargi pełnomocnik Spółki szeroko polemizował z ww. opinią oraz wskazywał na brak podstaw do odwoływania się w sprawie do przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wskazywał również na bezzasadne, w swojej ocenie, pominięcie dowodów w postaci pism Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 21.10.2004r. oraz z 03.2005r. jako opinii wydanych przez właściwy organ na gruncie prawa budowlanego. W piśmie z dnia 11.12.1998r. skierowanym do zarządu Głównego Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Telewizji Kablowych Główny Urząd Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sieć telewizji kablowej nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podobne stanowisko zajmowały samorządy np. UM w R. w piśmie z dnia 23 grudnia 1998r. W ocenie pełnomocnika sprawę definitywnie przesądzają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( § 3 ), gdzie do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych zaliczono jedynie linie kablowe nadziemne oraz linie kablowe podziemne, wyłączając linie kablowe w kanalizacji teletechnicznej, które nie są budowlą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, zwracając uwagę, iż opinia biegłego S. L. nie była podstawą ustaleń faktycznych, bowiem organy opierały się na opinii technicznej inż. U. Ś. z dnia 10.08.2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Spór w sprawie sprowadzał się do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego – art. art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przede wszystkim wskazania wymaga, iż stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 25 stycznia 2008r. sygn. akt I SA/Lu 703/07, dokonując wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził: "sieci techniczne są budowlą wymienioną w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Sieci techniczne stanowią budowle jako zorganizowana całość, służąca realizacji określonych celów. W związku z tym należy przyjąć, iż w jej skład wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania. Sieci techniczne są budowlą i obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane tylko, kiedy stanowią całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Poza tym muszą spełniać kryterium podmiotowe, własności lub posiadania samoistnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l./.../ Przedmiot opodatkowania ma wypełniać znamiona art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej"/.../. W ocenie Sądu organy podatkowe ponownie rozpoznając sprawę w całości zastosowały się do wytycznych Sądu zawartych w ww. wyroku, bowiem w uzupełnieniu materiału dowodowego dopuściły dowód z opinii biegłej inż. U. Ś., zwróciły się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. i z uwzględnieniem tych dowodów dokonały ustaleń faktycznych wskazujących, iż całość spornej sieci stanowią kable współosiowe i światłowodowe wraz z urządzeniami rozdzielczymi, przetwarzającymi wzmacniającymi, które są ze sobą połączone w funkcjonalną całość i służą do przesyłania sygnałów telewizyjnych, a więc realizowania określonego celu. Wykazały, że jako sieć techniczna stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podnoszone w skardze zarzuty, co do błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego nie mogą zostać zaakceptowane. Wskazać bowiem należy, iż na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że budowla to - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Użyte w przytoczonym przepisie prawa podatkowego terminy: obiekt budowlany oraz budowla nie zostały zdefiniowane w u.p.o.l., wobec czego należy odwołać się w tym zakresie do regulacji normujących obiekty budowlane i budowle, to jest do odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Na podstawie art. 3 pkt 3 prawa budowlanego - przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową. Definicja i wymienienie budowli zawarte w art. 3 ust. 3 prawa budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", który jako oznaczający budowle ma znaczenie dla prawa budowlanego, a przez zapis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również dla prawa podatkowego, uzasadnione jest tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani też ustawa prawo budowlane wymienianego w nich i w zdaniu niniejszym nazwania nie wyjaśniają. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Na podstawie art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Zauważyć należy, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Sieci uzbrojenia terenu są więc w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego pozytywnie porównywalne do (danego w nim) typu budowli poziemnych; wymieniony termin, którym są oznaczane, użyty jest ponadto przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dla wskazania, że sieci uzbrojenia terenu są, na jego podstawie, budowlami. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei, sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie, wydanego jako wykonanie delegacji art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe - ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne - umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne - umieszczone bezpośrednio w ziemi (§ 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 (cyt.) rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, przy czym kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzeżenia o lokalizacji. Z przepisów tych wynika, że linie kablowe w obszarze telekomunikacji mogą być umieszczane zarówno w kanalizacji kablowej jak i poza nią. Powyższe linie kablowe, jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", w tym przewodów telekomunikacyjnych, stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sieci uzbrojenia terenu są budowlami prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (por.: Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2007 r., s. 49 - 50). Okoliczność faktyczna: czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, które w tym przedmiocie nie stanowią, nie ma żadnego znaczenia ( por. wyrok NSA z dnia 30.11.2010r. II FSK 2120/09 publ. Lex 745723). Wskazać też należy, iż zgodnie z art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 w brzmieniu obowiązującym w 2007r.) , przez sieć telekomunikacyjną rozumie się systemy transmisyjne urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Definicja ta jest zgodna z definicją budowli i obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, co przemawia za jej stosowaniem w tej sprawie. Sieć taką mogą zatem tworzyć światłowody i inne urządzenia połączone ze sobą w funkcjonalną całość po to, aby przesyłać sygnały telekomunikacyjne. Tworzą one sieć techniczną, budowlę, która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości / art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. /. Nie jest zaś sporne, iż sieć ta stanowi własność strony skarżącej. Wbrew wywodom skargi, ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe nie opierały się na opinii sporządzonej przez inż. S. L. jak zarzuca pełnomocnik skarżącej i z treścią której polemizuje w skardze, lecz na ww. opinii inż. U. Ś., która odnosi się wprost do przedmiotu sporu w niniejszej sprawie i została podzielona przez organ podatkowy. Wartość przedmiotu opodatkowania nie była przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, a organ podatkowy I instancji wskazał w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów przyjął ją za podstawę rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm) należało orzec jak w sentencji.