II SA/Wa 2225/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 6 marca 2011 r. W.G. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wydanie zaświadczenia, że stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej, na który został mianowany w 1987 r. jest stopniem policyjnym. Jednocześnie wskazał, że zaświadczenie jest mu niezbędne dla potwierdzenia posiadania stopnia oficerskiego. Komendant Główny Policji pismem z dnia 24 marca 2011 r. przekazał wniosek W.G. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] zgodnie z właściwością. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 219 kpa, odmówił W. G. wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, że W.G. pełnił służbę w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] od dnia [...] czerwca 1984 r. do dnia [...] lipca 1990 r. - ostatnio na stanowisku starszego inspektora [...] Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] . Na stopień podporucznika MO został mianowany z dniem [...] lipca 1987 r. po ukończeniu Studium Oficerskiego w Akademii Spraw Wewnętrznych w [...]. Organ podał, że na dzień zwolnienia W.G. ze służby w Milicji Obywatelskiej obowiązywały przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179) i wskazał, że zgodnie z art. 149 ust. 1 cyt. ustawy z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stali się policjantami. Jednak zgodnie z treścią ust. 2 tego artykułu, przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy do dnia 31 lipca 1990 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. Stosownie zaś do treści art. 149 ust. 3 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych wydał zarządzenie nr 80 z dnia 27 lipca 1990 r. w sprawie nadania stopni policyjnych policjantom posiadającym stopnie Milicji Obywatelskiej (Dz. Urz. MSWiA z 1990 r. Nr 3, poz. 40). Zgodnie z § 1 tego zarządzenia policjantom, którzy w dniu 9 sierpnia 1990 r. posiadali stopnie Milicji Obywatelskiej, z wyjątkiem policjantów pełniących służbę w oddziałach prewencji i pododdziałach antyterrorystycznych, nadano z dniem 10 sierpnia 1990 r. stopnie policyjne. W związku z powyższym, organ stwierdził, że skoro W.G. został zwolniony z dniem 31 lipca 1990 r., a w dniu 9 sierpnia 1990 r. nie był funkcjonariuszem Policji, to posiadany przez niego stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej nie stał się stopniem Policji w rozumieniu § 1 zarządzenia. Od postanowienia tego W.G. złożył zażalenie, w którym podniósł, że odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści jest bezpodstawna i wynika z błędnego określenia przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji przedmiotu sprawy, gdyż wielokrotnie wskazywał, iż istotą jego wniosku jest urzędowe potwierdzenie faktu, że stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej jest stopniem policyjnym. Podkreślił, iż chodzi o generalne potwierdzenie tej okoliczności. Natomiast [...] Komendant Wojewódzki Policji całkowicie błędnie i w oderwaniu od meritum wniosku skupił się na analizie przebiegu służby w resorcie spraw wewnętrznych jako jednostkowego, indywidualnego przypadku i dokonał oglądu sprawy poprzez ten pryzmat. Podkreślił przy tym, że nigdy nie był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej tylko funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, który w 1987 r. został mianowany przez Radę Państwa na stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej. Mając powyższe na uwadze, wniósł o uchylenie postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r. i wydanie mu zaświadczenia, że stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej jest stopniem policyjnym, z zaznaczeniem, iż stopniu temu odpowiada stopień podkomisarza policji. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył treść art. 217 § 2 i art. 218 kpa i podniósł, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Nie można więc wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienia faktów lub nieistnienia określonego stanu prawnego. Organ II instancji wskazał, że na podstawie archiwalnych akt osobowych W.G. ustalono, że został on zwolniony ze służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] z dniem 31 lipca 1990 r., na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180), tj. z mocy prawa z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa. Z uwagi więc na okoliczność, iż W.G. nigdy nie pełnił służby w Policji, a w dniu 9 sierpnia 1990 r. nie pozostawał on także w stosunku służbowym brak było podstaw do uznania, że posiadany przez niego stopień podporucznika w stanie spoczynku Milicji Obywatelskiej jest stopniem policyjnym. Organ wyjaśnił przy tym, że stwierdzenie czy dany stopień funkcjonariusza jest stopniem policyjnym jest możliwe tylko i wyłącznie w stosunku do konkretnej osoby. Organ nie ma możliwości "hipotetycznego" ustalenia, że stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej jest stopniem podkomisarza Policji, bowiem stwierdzenie takie zależy od wystąpienia konkretnych przesłanek w sprawie m. in. określonych w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych nr 80/90 z dnia 27 lipca 1990 r. Ponadto organ wskazał, że wystawienie zaświadczenia określonej treści może być, ale nie musi być, poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres wynika jedynie z żądania osoby zainteresowanej, a także z oceny możliwości jego spełnienia przez organ administracji publicznej. Postępowanie wyjaśniające zmierza bowiem jedynie w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego, który następnie ma być potwierdzony w zaświadczeniu. Postępowanie wyjaśniające spełnia rolę pomocniczą przy ustaleniu treści zaświadczenia. Organ II instancji podał, że z uzasadnienia postanowienia i z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] dokonał ustaleń jedynie w zakresie żądania W.G. z dnia 6 marca 2011 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi W.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, któremu zarzucił: 1. naruszenie przepisów zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych nr 80/90 z dnia 27 lipca 1990 r. w sprawie nadania stopni policyjnych policjantom posiadającym stopnie Milicji Obywatelskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie przez organy obydwu instancji, iż z uwagi na okoliczność, iż nie pełnił służby w Policji, a w dniu 9 sierpnia 1990 r. nie pozostawał w stosunku służbowym, brak podstaw do uznania, że posiadany stopień podporucznika MO jest stopniem podkomisarza Policji, podczas gdy powyższe zarządzenie swoją materią wywiera skutki prawne jedynie wobec kręgu funkcjonariuszy MO posiadających stopień MO w dacie 9 sierpnia 1990 r., natomiast nie dotyczy funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa posiadających stopień podporucznika (i inne stopnie) Milicji Obywatelskiej, 2. naruszenie art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zastosowanie go wobec skarżącego, który nigdy nie był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej, a jedynie jako funkcjonariusz byłej Służby Bezpieczeństwa był mianowany na stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej, 3. naruszenie art. 217, art. 218 i art. 219 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem i na zaniechaniu przez organ drugiej instancji wykazania przyczyn odmowy wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej, takich jak: brak interesu prawnego strony, brak danych ewidencyjnych uzasadniających wystawienie zaświadczenia, ochronę danych osobowych bądź informacji niejawnych, zakaz wynikający z przepisów powszechnie obowiązujących, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, iż w rzeczonym przypadku organ ma do czynienia właśnie z taką sytuacją, 4. naruszenie art. 6,7 i 8 kpa, poprzez niezgodne z zasadami praworządności, prawdy obiektywnej i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, przeprowadzenie przez organy pierwszej i drugiej instancji postępowania, ograniczenie się wyłącznie do analizy przebiegu służby w resorcie spraw wewnętrznych jako jednostkowego i indywidualnego przypadku oraz niewyjaśnienia przez organ drugiej instancji prawidłowości przeprowadzenia czynności postępowania w I instancji. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] , do którego Komendant Główny Policji przekazał, zgodnie z właściwością wniosek o wydanie zaświadczenia miał w swoim posiadaniu wszelkie dane umożliwiające urzędowe potwierdzenie zarówno faktu mianowania skarżącego na podstawie przepisów Konstytucji na pierwszy stopień oficerski - podporucznika Milicji Obywatelskiej, jak również potwierdzenie stanu prawnego, z którego wynika, iż stopniowi temu odpowiada obecnie stopień podkomisarza policji. Skarżący wskazał, że mimo obowiązku, wynikającego z przepisów kpa, organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia powołując się na zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych nr 80 z dnia 27 lipca 1990 r., z którego ma wynikać, że posiadany przez skarżącego stopień podporucznika MO nie stał się stopniem podkomisarza Policji. Tym samym organ I instancji błędnie zastosował przepisy ustawy o Policji oraz zarządzenia, a to z tego powodu, iż nie dotyczą one byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, którzy do dnia 31 lipca 1990 r. byli funkcjonariuszami SB, podczas gdy skarżący do dnia 31 lipca 1990 r. był funkcjonariuszem tej rządowej agendy w stopniu podporucznika Milicji Obywatelskiej i nigdy nie był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. Zdaniem skarżącego, rażąco naruszone zostały zasady praworządności, prawdy obiektywnej, a ponadto zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Zarządzenie ministra spraw wewnętrznych nie może nadawać, ani też pozbawić pierwszego stopnia oficerskiego, bo zgodnie z Konstytucją na pierwszy stopień oficerski mianowała Rada Państwa PRL a następnie Prezydent RP, zaś o pozbawieniu stopnia oficerskiego może zadecydować wyłącznie ustawodawca wprost, uchwalając stosowną ustawę lub sąd w ustawowo przewidzianym trybie, jako karę dodatkową. Funkcjonariusze MO w stopniu podporucznika, mianowani na ten stopień przez Radę Państwa nie byli mianowani przez Prezydenta RP na pierwszy stopień oficerski - podkomisarza policji po rozwiązaniu Milicji Obywatelskiej i utworzeniu Policji. zarządzenie ministra spraw wewnętrznych ma o tyle znaczenie, iż wskazuje jakim stopniom Policji odpowiadają stopnie Milicji Obywatelskiej. Na tej podstawie można ustalić, iż odpowiednikiem stopnia podporucznika Milicji Obywatelskiej jest obecnie stopień podkomisarza Policji. Mając powyższe na uwadze, [...] Komendant Wojewódzki Policji miał obowiązek, w oparciu o przepisy kpa, wydać zaświadczenie, iż stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej jest stopniem policyjnym i jego odpowiednikiem jest stopień podkomisarza Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że z akt osobowych wynika, iż skarżący został zwolniony ze służby z dniem 31 lipca 1990 r. Przepisy wprowadzające nadanie stopni policyjnych policjantom posiadającym stopnie Milicji Obywatelskiej weszły w życie z dniem 10 sierpnia 1990 r. Zatem, z analizy tych przepisów wynika, że nadanie stopnia policyjnego mogło dotyczyć wyłącznie czynnych zawodowo policjantów. Skoro więc skarżący takowym nie był, to nie jest możliwe potwierdzenie, iż w ogóle posiadał stopień policyjny. Organ podkreślił, że nigdy nie powstał akt prawny, który w swej treści dokonuje ustalenia odpowiedniości stopni MO i Policji. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ jest uprawniony do potwierdzenia stanu faktycznego lub stanu prawnego ale nie prawa, rozumianego jako zespół uszeregowanych norm prawnych regulujących daną rzeczywistość. Reasumując, organ stwierdził, że nie istniej taki rejestr, ewidencja bądź inny zestaw danych, będący w dyspozycji Policji, z którego wynika, że stopień podporucznika MO jest równoważny z jakimkolwiek stopniem policyjnym. Natomiast z przepisu zarządzenia MSW wynikało jedynie prawo do nadania stopnia policyjnego osobom, które podjęły służbę w Policji posiadając stopień MO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co, następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 kpa) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 kpa w formie postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex lege. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 kpa, ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z dnia 15 września 1997 r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można zatem drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 kpa jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 981/08). Przekładając przytoczone regulacje prawne i wywody na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący żądał zaświadczenia potwierdzającego, że stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej, na który został mianowany w 1987 r. jest stopniem policyjnym. Organ, odmawiając wydania zaświadczenia, stwierdził, iż na podstawie archiwalnych akt osobowych W.G. ustalono, że został on zwolniony ze służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] z dniem 31 lipca 1990 r., na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180), tj. z mocy prawa z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa. Organ podał też, że na dzień zwolnienia W.G. ze służby w Milicji Obywatelskiej obowiązywały przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179) i wskazał, że zgodnie z art. 149 ust. 1 cyt. ustawy z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stali się policjantami. Jednak zgodnie z treścią ust. 2 art. 149, przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy do dnia 31 lipca 1990 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. Stosownie zaś do treści art. 149 ust. 3 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych wydał zarządzenie nr 80 z dnia 27 lipca 1990 r. w sprawie nadania stopni policyjnych policjantom posiadającym stopnie Milicji Obywatelskiej (Dz. Urz. MSWiA z 1990 r. Nr 3, poz. 40). Zgodnie z § 1 tego zarządzenia policjantom, którzy w dniu 9 sierpnia 1990 r. posiadali stopnie Milicji Obywatelskiej, z wyjątkiem policjantów pełniących służbę w oddziałach prewencji i pododdziałach antyterrorystycznych, nadano z dniem 10 sierpnia 1990 r. stopnie policyjne. W związku z powyższym, organ stwierdził, że skoro W.G. został zwolniony z dniem 31 lipca 1990 r., a w dniu 9 sierpnia 1990 r. nie był funkcjonariuszem Policji, to posiadany przez niego stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej nie stał się stopniem Policji w rozumieniu § 1 zarządzenia. Organ wyjaśnił przy tym, że stwierdzenie czy dany stopień funkcjonariusza jest stopniem policyjnym jest możliwe tylko i wyłącznie w stosunku do konkretnej osoby. Organ nie ma możliwości "hipotetycznego" ustalenia, że stopień podporucznika Milicji Obywatelskiej jest stopniem podkomisarza Policji, bowiem stwierdzenie takie zależy od wystąpienia konkretnych przesłanek w sprawie, m.in. określonych w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lipca 1990 r. Trafnie zatem organ uznał, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, o żądanej przez skarżącego treści. Zaświadczenie wydaje się bowiem, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (wyrok NSA z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1872/08). Posiadane przez organ informacje nie mogą być uzupełniane przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 16 października 2005 r., sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA z 2006 r. Nr 2, poz. 64; wyrok NSA z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1872/08; wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 981/08). Organ, do którego dana strona zwraca się o wydanie zaświadczenia obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli z prowadzonych przez niego rejestrów, ewidencji, czy innych danych również będących w jego posiadaniu, czyli określonych dokumentów wynika istniejący stan prawny. Skoro zaświadczenie to ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. I chociaż niespornym jest, iż art. art. 218 § 2 kpa przed wydaniem zaświadczenia daje organowi możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, to jednak postępowanie to opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Jest to postępowanie obejmujące czynności o charakterze materialno - technicznym. Organ administracji w tym wypadku "zaświadcza" o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania (wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234). Natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie wyjaśniające tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawach zaświadczeń nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków ani dokonywanie ocen prawnych, a takiej oceny, w istocie domagał się skarżący. Skoro zatem skarżący został zwolniony ze służby z dniem 31 lipca 1990 r., a przepisy wprowadzające nadanie stopni policyjnych policjantom posiadającym stopnie Milicji Obywatelskiej weszły w życie z dniem 10 sierpnia 1990 r., to z analizy tych przepisów wyraźnie wynika, że nadanie stopnia policyjnego mogło dotyczyć wyłącznie czynnych zawodowo policjantów. Skoro zatem skarżący takowym nie był i nie została wydana też żadna decyzja nadająca mu takie uprawnienie to prawidłowe jest stanowisko organu, odmawiające wydania mu zaświadczenia żądanej treści. W związku z powyższym, Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego zawartych w jego skardze ani dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też procesowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.