VII SA/Wa 1932/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], znak: [...] na podstawie art. 104 § 1 w zw. z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] o wprowadzenie zakazu przeprowadzenia w dniu 7 maja 2011 r. o godz. 18:15, imprezy masowej z udziałem publiczności, tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] i [...] - na stadionie Miejskim w [...], ul. [...], [...] - wydał zakaz przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w dniu 7 maja 2011 r., tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] i [...] - na stadionie Miejskim w [...], ul. [...], [...]; - nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od wymienionej decyzji Wojewody [...] wniósł, do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji B. M. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] maja 2011 r. B. M. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] zakazał przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w dniu 7 maja 2011 r., tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] i [...] na stadionie Miejskim w [...], ul. [...], [...]. Następnie organ zauważył, że odwołujący się wskazał, że: "(...) zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochroną interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną. Przy jego badaniu należy dokonać wszechstronnego i gruntownego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji na sferę praw strony skarżącej. W tym miejscu skarżący pragnie wskazać, iż ma wykupiony karnet/bilet na mecz [...] z [...], a wydanie przez Wojewodę [...] zaskarżonej decyzji spowodowało uniemożliwienie obejrzenia meczu na Stadionie Miejskim w [...]. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Z taką sytuacją również mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem po stronie skarżącego powstała szkoda w postaci uniemożliwienia obejrzenia meczu [...], poprzez co skarżący uzyskał uprawnienie do złożenia niniejszego odwołania. Szkodę tą należy nie tylko rozumieć wąsko, jako szkodę w rozumieniu art. 471 kodeksu cywilnego, ale również jako szkodę poprzez uniemożliwienie obejrzenia meczu w decydującej fazie rozgrywek ligowych, co dla każdego kibica stanowi ogromną, niepowetowaną stratę i dolegliwość". Ponadto, organ zauważył, że wydana przez Wojewodę [...] decyzja dotyczyła sfery interesu prawnego wyłącznie organizatora imprezy masowej, do którego decyzja została skierowana. Organizatorem zakazanej imprezy masowej pozostawał K. S.A., a co za tym idzie - był on jedyną stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...], a obecnie - postępowania prowadzonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 487/06), wydanym jeszcze pod rządami starej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez pasowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909, z późn. zm.), jako stronę w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zorganizowanie imprezy masowej wskazano jej organizatora. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 700/10) - dotyczącym explicite określenia adresata decyzji wojewody zakazującej przeprowadzenia imprezy masowej, wydanej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy, stwierdził, iż: "adresatem rozstrzygnięcia opartego na przepisach ww. ustawy [ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych], a zatem stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. (...) pozostaje wyłącznie organizator imprezy masowej". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r. (sygn. akt II OSK 316/08), w którym podniesiono, że: "organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania". Zważywszy zatem - także w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych - iż okolicznością nie budzącą wątpliwości pozostaje, że adresatem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych jest wyłącznie organizator imprezy masowej i tylko jemu przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., zasadnym i oczywistym jest uznanie, że odwołujący się, który nie jest organizatorem imprezy nie ma w przedmiotowej sprawie interesu prawnego. Stwierdzenie takie nie wymaga przy tym podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym. Wobec powyższego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowił stwierdzić niedopuszczalność odwołania z dnia [...] maja 2011 r. B. M. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienione postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. złożył B. M. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 28 k.p.a. polegającą na uznaniu, iż skarżący nie posiada przymiotu strony, a co za tym idzie nie jest uprawniony do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 roku znak [...]; - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwianiu niniejszej sprawy. Argumentując skargę wskazał, iż posiada status strony, a co za tym idzie jest uprawniony do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...]. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Skarżący podkreślił, iż decyzja wpłynęła na sferę jego uprawnień, gdyż wykupił on karnet na mecz [...] z [...], a wydana przez Wojewodę [...] decyzja spowodowała niemożliwość obejrzenia meczu na Stadionie Miejskim w [...]. W literaturze podnosi się, iż stwierdzenie istnienia u kogoś interesu prawnego nie oznacza dokonania wobec niego konkretyzacji normy prawa materialnego, tylko stwierdzenie samej możliwość dokonania takiej konkretyzacji. Skarżący podniósł, iż jego interes prawny został naruszony poprzez powstanie szkody w postaci uniemożliwienia obejrzenia meczu [...], poprzez co uzyskał uprawnienie do złożenia odwołania od decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. M. nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. nie narusza prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, iż przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez Wojewodę [...] było udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie masowej imprezy sportowej w postaci meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] i [...]. Tak ustalony przedmiot tego postępowania stanowił zarazem kryterium określenia stron postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż konstruując definicję strony w art. 28 k.p.a. ustawodawca posłużył się terminem interesu prawnego, a zatem nie jakiegokolwiek interesu. Interes, jakim legitymować się powinien podmiot, chcący występować w roli strony postępowania administracyjnego, musi mieć charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna, przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania przez organ decyzji lub podjęcia czynności. Dodatkowo interes ten musi mieć charakter realny w danej dacie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 373/04, LEX nr 176658). Skład orzekający w pełni podziela takie rozumienie pojęcia strony również w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w tej sprawie. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych w celu przeprowadzenia imprezy masowej organizator, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia m.in.: występuje do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. Stosownie do art. 3 pkt 9 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych pod pojęciem organizatora imprezy masowej należy rozumieć osobę prawną, osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, przeprowadzającą imprezę masową. Jak wynika z dyspozycji przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może zakazać przeprowadzenia imprezy masowej. Wymieniona ustawa przez imprezę masową rozumie imprezę masową artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej (art. 3 pkt 1). Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że jedynym kryterium, określającym podmiot będący stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na organizowanie imprezy masowej jest przeprowadzenie imprezy masowej. Zatem tylko ten podmiot jest stroną postępowania - w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - w sprawie udzielenia zezwolenia na organizowanie imprezy masowej, który zamierza przeprowadzić daną imprezę masową, a więc organizator imprezy masowej. W niniejszym postępowaniu impreza masowa – mecz piłki nożnej miała zostać przeprowadzona przez K. S.A. – organizatora. Zatem tylko ten podmiot był stroną, postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na organizowanie imprezy masowej, która miała się odbyć w dniu 7 maja 2011 r. na stadionie Miejskim w [...]. W sposób nie budzący wątpliwości, można było zatem w niniejszej sprawie stwierdzić, że wnoszący odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. zakazującej przeprowadzenia imprezy masowej, B. M. nie ma interesu prawnego, gdyż nie jest organizatorem imprezy masowej. Dlatego też rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., wydane w oparciu o art. 134 k.p.a. należy uznać za wydane zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie sadowoadministracyjnym zauważa się, że art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do badania, dopuszczalności wniesionego odwołania. Dopuszczalność odwołania jest zaś określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, natomiast przesłanki przedmiotowe to wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika – tak jak w niniejszej sprawie - w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, Lex nr 526409 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2008 r. II SA/Gl 209/08, Lex nr 526472). Odnosząc się do zarzutów skargi, iż interes skarżącego został naruszony poprzez powstanie szkody w postaci uniemożliwienia mu obejrzenia meczu, Sąd stwierdza, że ochrony w tym zakresie skarżący może poszukiwać w postępowaniu przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.