I SA/Wr 1780/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na interpretacje indywidualną Ministra Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi E. S. (dalej: skarżąca) jest interpretacja indywidualna z dnia [...], nr [...], wydana w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie sposobu i momentu opodatkowania przychodów (dochodów) uzyskiwanych przez akcjonariusza z tytułu uczestnictwa w spółce komandytowo-akcyjnej (dalej: spółka, SKA). We wniosku złożonym dnia 29 lipca 2011 r. zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni zamierza prowadzić działalność gospodarczą za pośrednictwem spółki komandytowo-akcyjnej, jako jej akcjonariusz. Zysk wypracowany przez spółkę będzie wypłacany akcjonariuszom po podjęciu uchwały przez walne zgromadzenie akcjonariuszy o jego podziale i przeznaczeniu oraz po wyrażeniu zgody przez komplementariusza, zgodnie z wymogami Kodeksu spółek handlowych. W związku z powyższym zadano pytanie: Czy akcjonariusz spółki komandytowo- akcyjnej rozlicza przychód uzyskany z tytułu udziału w zysku tej spółki poprzez zapłatę zaliczki na podatek dochodowy tylko za miesiąc, w którym powstało po jego stronie roszczenie o wypłatę dywidendy? Zdaniem wnioskodawccyni sam fakt jego uczestnictwa w SKA nie oznacza , że ma on obowiązek uiszczać zaliczki na podatek na zasadach określonych w art. 44 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W jej ocenie, przychód po stronie akcjonariusza SKA pojawia się dopiero w momencie powstania po jego stronie roszczenia obligacyjnego o wypłatę dywidendy, a w efekcie zaliczka na podatek jest należna dopiero za miesiąc, w którym powstanie to roszczenie. Wnioskodawczyni wskazała następnie, że zgodnie z art. 126 § 1 pkt 2 k.s.h., w zakresie stosunku prawnego akcjonariuszy w spółce komandytowo-akcyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące spółki akcyjnej. Konsekwencją tej regulacji jest to, że na podstawie art. 347 § 1 w zw. z art. 126 § 1 pkt 2 k.s.h., prawo do udziału w zysku akcjonariusza spółki powstaje dopiero z chwilą wykazania tego zysku w sprawozdaniu finansowym spółki, zbadanym przez biegłego rewidenta i jego przeznaczenia, przez zgromadzenia wspólników, do wypłaty akcjonariuszom. Oznacza to, że prawo do dywidendy (w rozumieniu k.s.h., a nie u.p.d.o.f.) powstaje tylko wówczas, gdy odpowiednia część zysku została przeznaczona do podziału przez walne zgromadzenie. Wcześniej akcjonariusz nie ma skutecznego roszczenia o jego wypłatę. Jednocześnie zgodnie z art. 146 § 2 pkt 2 k.s.h. uchwała o podziale zysku spółki pomiędzy jej akcjonariuszami wymaga zgody wszystkich jej komplementariuszy. Akcjonariuszowi spółki komandytowo-akcyjnej przysługuje zysk ze spółki tylko wtedy, gdy komplementariusze podejmą uchwałę o jego podziale. Z tą chwilą (a więc dopiero po spełnieniu określonych w k.s.h. przesłanek), akcjonariusz nabywa wierzytelność o wypłatę należnej mu części zysku (dywidendy). Wierzytelność ta jest skonkretyzowana przedmiotowo i podmiotowo i od momentu powstania przyjmuje postać roszczenia o wypłatę dywidendy. Sposób powstawania przychodu u akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej nie pozostaje bez wpływu na zastosowanie wobec niego przepisów dotyczących wpłacania zaliczek na podatek dochodowy na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., jako konsekwencji uznania, że uzyskuje on przychody, których źródłem jest pozarolniczą działalność gospodarcza. Zgodnie z tym przepisem, podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 - są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h. Dalej, zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f., podatnik prowadzący działalność gospodarczą ma obowiązek uiszczania co miesiąc zaliczek na podatek dochodowy, począwszy od miesiąca, w którym dochód ten przekroczył kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku. Art 44 ust. 1 pkt l u.p.d.o.f. odwołuje się do art. 14, który w ust. 1 zdanie pierwsze, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. l pkt 3, uważa kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. W przypadku przychodów z tej działalności nie jest istotny moment otrzymania pieniędzy (wartości pieniężnych). Przychodem są bowiem kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. W przepisach podatkowych brak jest definicji pojęcia "kwota należna". W orzecznictwie sądowym rozumiane jest analogicznie do zwrotu normatywnego zawartego w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych - termin "kwota należna" utożsamia się z "wymagalnym świadczeniem (wierzytelnością)" (wyrok NSA z 20 września 2007 r. , sygn. akt II FSK 1028/06). Podobnie rozumie się w orzecznictwie pojęcie "przychód należny" przez który rozumie się wszelkie przysporzenia majątkowe - aktywa, które przysługują podatnikowi w sensie cywilnoprawnym, niezależnie czy już zostały zrealizowane na jego rzecz, czy też stanowią wierzytelność. Skoro u akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej w trakcie roku podatkowego nie powstaje przychód należny, to tym samym niemożliwe jest zastosowanie art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. Przychód ten powstaje dopiero w momencie powstania roszczenia akcjonariusza o wypłatę dywidendy. W związku z tym konieczne jest zastosowanie reguły ogólnej przewidzianej w art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f, przy czym biorąc pod uwagę, że w odniesieniu do uzyskanego przychodu z zysku, u akcjonariusza nie wystąpią koszty uzyskania przychodu, to przychodem (dochodem) podlegającym opodatkowaniu będzie cała kwota należna. Ponieważ zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f. obowiązek wpłacania zaliczki powstaje dopiero z miesiącem, w którym dochód podatnika przekroczył kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku, to w sytuacji gdy akcjonariusz nie uzyska przychodu (dochodu) w ciągu roku podatkowego, obowiązek zaliczki nigdy nie powstanie. Natomiast uzyskanie przychodu, rodzi obowiązek wpłacenia zaliczki za ten miesiąc, w którym dochód powstał i wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym. Na poparcie powyższych poglądów strona powołała się na stanowisko NSA , przyjęte w wyrokach z dnia 30 marca 2011 r., sygn.. akt II FSK 1925/09, z dnia 5 maja 2011 r., sygn.. akt II FSK 2126/09 i II FSK 2148/09. Powołaną na wstępie interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) uznał, że stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie szeregu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 5b ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1e i 1h, art. 24 ust. 1 i art. 44 ust. 1 pkt 1, art. 44 ust. 3 i ust. 3f, a także art. 45 ust. 1. Organ uzasadniał, że dochody uzyskiwane przez wspólnika w spółce, w tym w spółce komandytowo - akcyjnej należy kwalifikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3). Powołując się na art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. dochód przypadający na wspólnika spółki osobowej winien być ustalony na podstawie prowadzonych przez spółkę ksiąg rachunkowych, do prowadzenia których jest ona zobligowana w myśl zasad wyrażonych w ustawie o rachunkowości. Wskazując następnie na art. 44 ust. 1 pkt 1 i nast. u.p.d.o.f., podkreślał, że podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, są obowiązani wpłacać zaliczki na poczet podatku dochodowego, według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h. Z powyższego organ wywodził, że akcjonariusz SKA ma obowiązek wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w u.p.d.o.f., po zakończeniu roku podatkowego zaś złożyć zeznanie podatkowe, w którym wykaże dochody z tytułu udziału w spółce niebędącej osobą prawną, jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ odniósł się również do treści art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., wymieniającego przychody z kapitałów pieniężnych, do których zalicza się m.in. dywidendy z tytułu udziału w zyskach osób prawnych i skonstatował, iż dywidendy wypłacane przez SKA nie stanowią dywidend, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4. Nie istnieje zatem obowiązek poboru podatku po stronie spółki w związku z jej wypłatą, wspólnicy spółki natomiast wobec faktu, że SKA nie posiada osobowości prawnej, jako osoby fizyczne nie mogą uzyskiwać z niej dochodów w postaci dywidend wymienionych w cytowanym powyżej przepisie u.p.d.o.f. Nie są to dywidendy osób prawnych. Podniósł w dalszej kolejności, że dywidendy wymienione przez skarżącego stanowić będą zatem dochód spółki, który uprzednio wszyscy wspólnicy – akcjonariusze będą mieli obowiązek opodatkowywać w ciągu roku jako dochód z działalności gospodarczej. Konsekwencją takiego stanu rzeczy będzie zdaniem organu zatem brak obowiązku po stronie spółki potrącania podatku od wypłacanych dywidend, bowiem zysk ten winien być opodatkowany jako zysk z działalności gospodarczej w roku, w którym został przez spółkę(akcjonariuszy) osiągnięty. W rezultacie organ zawarł stwierdzenie, że dochody uzyskane przez skarżącego nie podlegają opodatkowaniu u. p.d.o.f. na takich samych zasadach jak dochody z dywidendy wypłacanej wspólnikom spółki akcyjnej, zatem po stronie skarżącego istnieje obowiązek wpłacania comiesięcznych zaliczek na podatek w trakcie roku podatkowego na zasadach określonych w art. 44 ust. 1 pkt 1 i nast. u.p.d.o.f. Pismem z dnia 24 października 2011 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie nie zostało uwzględnione. W skardze do tutejszego Sądu skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego art. art. 44 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zw. z 14 ust. 1 tej ustawy, poprzez niewłaściwe i bezpodstawne przyjęcie , że powstanie po jej stronie obowiązek wpłacania w ciągu roku miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z zasadami określonymi w art. 44 ust. 1 w zw. Z art. 14 u.p.d.o.f. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. tj. art. 14a w zw. Z art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r,. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. ), poprzez pominięcie korzystnego dla strony orzecznictwa sądów administracyjnych. Uzasadniając zarzuty skarżąca powtórzyła i podtrzymała argumenty podniesione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg na – wydane w indywidualnych sprawach - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację , albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. W tak ustalonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie warto odnotować, że w orzecznictwie sądowo–administracyjnym, zgodnie wskazuje się, że skoro spółka komandytowo-akcyjna nie posiada osobowości prawnej, to akcjonariusze będący osobami fizycznymi nie mogą uzyskiwać z niej dochodu w postaci dywidendy w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód akcjonariusza winien być zatem opodatkowany jako przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy. Pogląd ten wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 marca 2011 r. (sygn. akt II FSK 1925/ 09, wyrok dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w trzech wyrokach z 5 maja 2011 r. (sygn. akt II FSK 2126,2148,2149/09; dostępne j/w) i nie był on kwestionowany przez organ dokonujący przedmiotowej interpretacji. Istota sporu ogniskuje się wokół zagadnienia określenia momentu opodatkowania uzyskanego przez skarżących przychodu oraz wskazywanego przez organ obowiązku odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego. Kwestia sporna w niniejszej sprawie – istnienie obowiązku uiszczania w ciągu roku przez osobę fizyczną, będącą akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od należnej akcjonariuszowi części udziału w zysku spółki, była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane m. in przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. Akt I SA/Kr 1924/11 ( zbieżne m.in. z wyrażanym przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia m8 lutego 2011 r., sygn akt I SA/Wr 13 97/10 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn.akt VIII SA/Wa 976/11). Jako nieprawidłowe należy ocenić odwoływanie się w zaskarżonej interpretacji do brzmienia art. 44 i nast. oraz 14 u.p.d.o.f. dla określenia momentu uzyskania rzeczonego przychodu i zasad uiszczania zaliczek na podatek dochodowy jest nieprawidłowe. Wedle art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 - są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h. Dalej zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1, podatnik prowadzący działalność gospodarczą ma obowiązek uiszczania co miesiąc zaliczek na podatek dochodowy, począwszy od miesiąca w którym dochód ten przekroczył kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku. Z kolei art. 44 ust. 1 pkt 1 tego samego aktu prawnego odwołuje się do art. 14 ust. 1 zgodnie z którym, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. A zatem w przypadku przychodów z działalności gospodarczej zasadnicze znaczenie ma ustalenie pojęcia "kwota należna", znaczenie tego pojęcia w zasadzie determinuje bowiem rozumienie przychodu z działalności gospodarczej. W przepisach podatkowych brak jest definicji pojęcia "kwota należna". Konieczne jest zatem odwołanie się do wykładni językowej. W myśl Słownika języka polskiego - "należny" to "przysługujący, należący się komuś". Z kolei czasownik "należeć się" oznacza tyle, co "przysługiwać komuś, stanowić dług, powinność, zapłatę". Nie można zatem mówić o powstaniu przychodu, jeśli nie było podstawy prawnej, na mocy której podmiot (u którego ma powstać przychód) może się skutecznie domagać świadczenia od drugiego podmiotu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 lutego 2009. sygn. akt I SA/Gd 771/08, opubl. LEX nr 487265). "Kwoty należne" są to te przychody, które wynikają ze źródła przychodów, jakie stanowi działalność gospodarcza, i które w następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością, choćby faktycznie środków z tego tytułu jeszcze nie uzyskano. Termin "kwota należna" jest w tym ujęciu tożsamy z pojęciem "wymagalne świadczenie (wierzytelność)" (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007r. sygn. akt II FSK 1028/06, opubl. LEX nr 377519). Ponadto zgodnie z art. 126 § l pkt 2 ksh, w zakresie stosunku prawnego akcjonariuszy w spółce komandytowo - akcyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące spółki akcyjnej. Konsekwencją tej regulacji jest to, że na podstawie art. 347 § l w zw. z art. 126 § l pkt 2 ksh prawo do udziału w zysku akcjonariusza spółki powstaje dopiero z chwilą wykazania tego zysku w sprawozdaniu finansowym spółki, zbadanym przez biegłego rewidenta i jego przeznaczenia przez zgromadzenia wspólników do wypłaty akcjonariuszom. Oznacza to, że prawo do dywidendy (w rozumieniu ksh, a nie u.p.d.o.f) powstaje tylko wówczas, gdy odpowiednia część zysku została przeznaczona do podziału przez walne zgromadzenie. Wcześniej akcjonariusz nie ma skutecznego roszczenia o jego wypłatę. Jednocześnie zgodnie z art. 146 § 2 pkt 2 ksh uchwała o podziale zysku spółki pomiędzy jej akcjonariuszami wymaga zgody wszystkich jej komplementariuszy. Akcjonariuszowi spółki komandytowo - akcyjnej przysługuje zysk ze spółki tylko wtedy, gdy komplementariusze podejmą uchwałę o jego podziale. Z tą chwilą, (a więc dopiero po spełnieniu określonych w ksh przesłanek ), akcjonariusz nabywa wierzytelność o wypłatę należnej mu części zysku. Wierzytelność ta jest skonkretyzowana przedmiotowo i podmiotowo i od momentu powstania przyjmuje postać roszczenia o wypłatę dywidendy. Stanowi także przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jest bowiem przychodem z udziału w spółce niebędącej osobą prawną w rozumieniu art. 8 ust. l ustawy o pdof. Ponadto w myśl art. 348 § 2 k.s.h. w zw. z art. 126 § 1 pkt 1 k.s.h. akcjonariuszem uprawnionym do quasi-dywidendy będzie jedynie ten, któremu przysługiwało prawo do akcji w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku. A zatem prawo do zysku jest związane z akcją, nie zaś z osobą akcjonariusza, tak więc o przysługiwaniu bądź nie roszczenia o wypłatę dywidendy decydować będzie fakt czy w chwili powzięcia uchwały o podziale zysku dana osoba była uprawnionym z akcji. Do czasu spełnienia w danym roku przesłanek powstania roszczenia o wypłatę dywidendy akcjonariusz nie posiada uprawnienia żądania świadczenia od spółki, ma jedynie podstawy do oczekiwania , że w jego majątku powstawać będzie co roku roszczenie o wypłatę quasi- dywidendy. ( wyrok WSA we Wrocławiu z 22.07.2009 r. , I SA/Wr 1063/09 ) Zgodzić należy się także ze skarżącym, że sposób powstawania przychodu u akcjonariusza spółki komandytowo - akcyjnej nie pozostaje bez wpływu na zastosowanie wobec niego przepisów dotyczących wpłacania zaliczek na podatek dochodowy na podstawie art. 44 ust. l pkt l u.p.d.o.f. jako konsekwencji uznania, że uzyskuje on przychody, których źródłem jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Przywołać tu należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażone w wyroku z dnia 22 lipca 2009 r., który stwierdził , że skoro u akcjonariusza spółki komandytowo - akcyjnej w trakcie roku podatkowego nie powstaje przychód należny, to tym samym niemożliwe jest zastosowanie art. 44 ust. l i 3 ustawy o pdof. Przychód ten nie może powstać, jeżeli nie powstało jeszcze roszczenie akcjonariusza o wypłatę dywidendy. Powyższe stanowisko WSA we Wrocławiu podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2011 roku, sygn. akt II FSK 1925/09, co powinno determinować kwestię określenia momentu opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej oraz obowiązku (a raczej jego braku) odprowadzania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Ponieważ zgodnie z art. 44 ust.3 pkt l ustawy o pdof obowiązek wpłacania zaliczki powstaje dopiero z miesiącem, w którym dochód podatnika przekroczył kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku, to w sytuacji gdy akcjonariusz nie uzyska przychodu (dochodu) w ciągu roku podatkowego, obowiązek zaliczki nigdy nie powstanie. Natomiast uzyskanie przychodu, rodzi obowiązek wpłacenia zaliczki za ten miesiąc, w którym dochód powstał i wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym. Analogiczny pogląd jakkolwiek na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 16 stycznia 2012 r. sygn. II FPS 1/11. Zważywszy na przedstawione argumenty , uprawniona jest konstatacja, iż Minister Finansów dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, to jest art. 14 ust. 1, 24 i art. 44 ust. 1 i 3 oraz 9 ust. 2 u.p.d.o.f., co miało wpływ na wydane przez niego indywidualne interpretacje prawa podatkowego. Orzeczono zatem jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 146 § 1 ustawy o p.p.s.a . O zwrocie kosztów postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy o p. p.s.a. W ponownie wydanej interpretacji indywidualnej Minister Finansów będzie uwzględnić przedstawioną wyżej wykładnię prawa.