II SA/Sz 1289/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.138 ust. 1 w zw. z art.135 ust. 1 lit.g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. D. od decyzji Starosty z dnia [...] Nr [...] w sprawie zatrzymania prawa jazdy kat. [...] nr [...] wydanego w dniu [...] r. na druku nr [...] - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. o skierowanie Z. D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z treści wniosku wynika, że w okresie od [...] r. czterokrotnie dopuścił się naruszenia przepisów otrzymując z tego tytułu łącznie [...] punktów karnych. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b Prawa o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia [...] punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W toku postępowania przed organem I instancji Z. D. zapoznał się z materiałem dowodowym i w dniu [...] r. oświadczył, że w Ośrodku Ruchu Drogowego odbył szkolenie, które powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i przedłożył stosowne zaświadczenie potwierdzające fakt odbycia tego szkolenia w dniu [...] r. W tej sytuacji Starosta zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o udzielenie informacji, czy podtrzymuje wcześniej złożony wniosek. W piśmie z dnia [...] r., Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał wniosek z dnia [...] r. uzasadniając swoje stanowisko tym, że kierowca odbył szkolenie już po dopuszczeniu się naruszeń prawa i otrzymaniu punktów w ilości przekraczającej [...], w związku z tym zgodnie § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z 20 grudnia 2002 r. odbyte szkolenie nie mogło spowodować zmniejszenia o 6 liczby punktów karnych. Od decyzji organu I instancji odwołał się Z. D. zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art.130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym z jednoczesnym naruszeniem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b oraz art.138 ust. 1 tej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do treści odwołania stwierdziło, że w sprawie jest bezsporne, iż Z. D. w okresie od [...] r. naruszył przepisy ruchu drogowego i z w związku z tym otrzymał [...] punktów wpisanych do ewidencji kierowcy. Poza tym odwołujący w dniu [...]r. odbył szkolenie o którym mowa w art.130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten pozwala na zmniejszenie liczby uzyskanych punktów z tym jednak, że na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 20 grudnia 2002 r. wydał rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), które w art. 8 ust.6 stanowi, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby tych punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszenia, za które sumą punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Do dnia odbycia szkolenia, tj. [...] r., Z. D. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał z tego tytułu łącznie [...] punktów. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. wynika, że Z. D. otrzymał w dniu [...] pkt., w dniu [...] pkt., w dniu [...] pkt., w dniu [...] pkt. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ mimo uczestnictwa w szkoleniu, odwołujący przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów związanych z przekroczeniem przepisów ruchu drogowego przed datą odbycia szkolenia. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Z. D. zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na nieuwzględnieniu faktu, że skarżący wziął udział w szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, co skutkowało jednocześnie naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 138 ust. 1 ustawy przez uznanie, że skarżący przekroczył [...] punkty i zachodzi bezwzględna przesłanka do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy do czasu wykazania się wymaganymi kwalifikacjami do prowadzenia pojazdów, po kontrolnym sprawdzeniu kwalifikacji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania i rozwinięto argumentację dotyczącą podniesionego zarzutu. Zdaniem skarżącego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie było uzasadnione, ponieważ przepis ten jest sprzeczny z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, który nie daje takiej możliwości tylko kierowcom posiadającym prawo jazdy krócej niż 1 rok. Zgodnie z orzecznictwem przepis ten wykracza poza delegację ustawową wynikającą z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym i ingerując w sferę praw i wolności stanowiących materię ustawową (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 VI 2009 r.,VIII SA/Wa 15/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 V 2009 r.). W ocenie skarżącego odnosząc treść tych wyroków do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż przepis na podstawie, którego wydana została zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca, nie ma zastosowania. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 tej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo postępowania przez sądami administracyjnymi sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi wymienione w przepisie naruszenia prawa. Z powołanych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W związku z tym, zdaniem skarżącego, oceniając treść § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 92 Konstytucji RP, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie nie tylko musi odpowiadać wymogom formalnym ustanowionym w art. 92 Konstytucji, ale także w płaszczyźnie materialnej nie może zawierać unormowań, które stanowią materię ustawową. W świetle konstytucji materię taką stanowią m.in. unormowania dotyczące sfery praw i wolności jednostki, a zwłaszcza ustanawiające ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r., P 10/99, OTK 2000/2/56 wyrażono pogląd, że stanowienie przepisów, które swą treścią wykraczają poza charakter wykonawczy, jest zawsze równoznaczne z wyjściem poza granice upoważniania i przesądza o niezgodności rozporządzenia z ustawą. Jeżeli okaże się, że przepisy rozporządzenia normują materię ustawową to musi to oznaczać, że wykroczyły one poza granice upoważnienia (wyrok w WSA w Warszawie z dnia 3 VI 2009 r., VIII SA/Wa 15/09). W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego taką niezgodność powoduje, że zakwestionowany przepis traci moc. Natomiast, gdy stwierdzenie niezgodności nastąpi przez sąd rozpoznający sprawę stanowi to jedynie podstawę do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania konkretnej sprawy mimo. że formalnie przepis pozostaje w systemie prawnym. Artykuł 178 Konstytucji RP stanowi, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Z tak ukształtowanej pozycji sędziego wynika prawo sędziów do kontrolowania zgodności z ustawami aktów niższego rzędu, realizowane przez odstąpienie od ich stosowania w razie stwierdzenia sprzeczności z ustawą. W związku z tym, w przekonaniu skarżącego, powołane przepisy i orzecznictwo sądów administracyjnych czynią jego skargę zasadną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Podstawą prawną zaskarżonej decyzji są przepisy art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Przepis art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g tej ustawy przewiduje obligatoryjne zatrzymanie prawa jazdy m.in. w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczy liczbę [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis art. 138 ust. 1 ustawy stanowi z kolei, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. W niniejszej sprawie uprawnionym do wydania decyzji był Starosta Treść powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że starosta, który poweźmie wiadomość o tym, że kierujący pojazdem przekroczył liczbę [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zobligowany jest wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy bez względu na to, czy uprzednio policjant zatrzymał prawo jazdy kierującego w myśl art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g cyt. ustawy. Prawo o ruchu drogowym przewiduje bowiem dwie formy zatrzymania prawa jazdy: zatrzymanie fizyczne polegające na faktycznym odebraniu prawa jazdy, oraz zatrzymanie prawne oznaczające wydanie orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy. Obie formy zatrzymania prawa jazdy mają tę samą podstawę prawną, lecz różnią się tym, że tego pierwszego dokonuje policjant oraz w ograniczonym zakresie żołnierz Żandarmerii Wojskowej i inspektor Inspekcji Transportu Drogowego, a drugiego sąd, prokurator lub starosta (por. R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2005). Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy zaistniała prawna przesłanka do wydania zaskarżonej decyzji, w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. W szczególności spór dotyczy tego, czy skarżącemu, który w ciągu ostatnich [...] miesięcy otrzymał [...] punktów należało w oparciu o art. 130 ust.3 ustawy odjąć 6 punktów z tytułu dobrowolnego poddania się przeszkoleniu, czy też, zgodnie z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) na który powołuje się organ, nie było ku temu podstaw, w sytuacji gdy ilość tych punktów przekroczyła 24. Zdaniem skarżącego - § 8 pkt 6 cyt. rozporządzenia, został wydany z przekroczeniem upoważnienia wynikającego z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz jest sprzeczny z treścią art. 130 ust. 3 tej ustawy wobec czego nie powinien mieć zastosowania, co potwierdza przytoczone przez skarżącego orzecznictwo sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powyższego stanowiska, wyrażanego również przez część orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie podziela. W pełni akceptuje natomiast stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 grudnia 2010r., I OSK 275/10. Rozważając powyższą kwestię na tle sprawy w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podustawowego należy przede wszystkim uwzględnić okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony, 2) czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej", której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r. K 6/99). Treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. Przepis art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia: 1) sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, 2) warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz trybu występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, 3) programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3, 4) liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, 5) podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 2. Rozporządzenie wydane na podstawie powołanego przepisu służy wykonaniu m.in. przepisu art. 130 ust. 1, który nakazuje prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. W myśl ust. 2 tego przepisu punkty wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Kierowca wpisany do ewidencji może uczestniczyć na własny koszt w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3). Aby prawidłowo ustalić relację pomiędzy ust. 3 i 4 art. 130 ustawy – Prawo o ruchu drogowym należy, zdaniem NSA, wziąć pod uwagę przepis art. 124 ust. 1 pkt 3 lit.b) tej ustawy. Wprowadza on obowiązek poddania badaniu psychologicznemu kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Z analizy wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest obowiązkowemu badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych, przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej, prowadzi do wniosku, iż kwestionowany przez skarżącego § 8 pkt 6 cyt. rozporządzenia nie jest sprzeczny z delegacja ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej, w szczególności z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Dodać należy, iż podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym ustawodawca zawarł wyraźne wskazania, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Mają one na celu dyscyplinowanie kierujących pojazdami oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Uznać zatem należy, iż przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 130 ust. 2 i 3 Prawa o ruchu drogowym właściwie realizując wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Wskazuje na to również jednoznaczna normatywnie treść art.130 ust. 2, stanowiący, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24. Ustawodawca ustalił zatem pułap 24 punktów, których przekroczenie przez kierowcę uniemożliwia już usunięcie części z nich po upływie 1 roku od dnia naruszenia. Z tym też należy konsekwentnie wiązać działania przewidziane w art. 114 § 1 pkt 1 lit.b oraz w art. 124 § 1 pkt 2 lit.b) Prawa o ruchu drogowym Trzeba też podkreślić, że ewidencja punktów, o których mowa w art. 130 ust.1 Prawa o ruchu drogowym nie jest celem samym w sobie, lecz ma charakter techniczny – jest syntetycznym wskaźnikiem dokonanych przez danego kierowcę zaewidencjonowanych naruszeń przepisów dotyczących ruchu drogowego i związanych z tym zagrożeń, jakie stwarza dla bezpieczeństwa tego ruchu. Ewidencja ta jest zatem jednym z instrumentów oddziaływania na uczestników ruchu drogowego, mającym na celu realizację celów ustawy, określonych m.in. w art. 3 i 4 ustawy. Jego skuteczność związana jest z możliwością stosowania sankcji nie tylko karnych, lecz również działań prewencyjnych, o którym mowa w art. 114 ust.1, art. 124 ust.1 czy w końcu art. 135 ust.1 pkt 1 lit.g w zw. z art. 138 Prawa o ruchu drogowym. Odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, iż także po przekroczeniu limitu 24 punktów kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć ich liczbę i tym samym uniknąć konsekwencji wskazanych w art. 138 powołanej ustawy, niweczyłoby możliwość osiągnięcia celu jakim jest przestrzeganie przez kierujących pojazdami przepisów ruchu drogowego, czy ocenę ich predyspozycji do kierowania pojazdami. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy - winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Nie dałoby się to pogodzić z zasadą racjonalności ustawodawcy, który konstruując odpowiednie regulacje prawne, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, stwarzałby jednocześnie możliwości skutecznego uchylania się przez kierowców od ich oddziaływania. Powyższa analiza orzecznictwa oraz treści normatywnej powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów – zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie – prowadzi do jednoznacznej konkluzji, iż zmniejszenie liczby punktów z tytułu odbycia szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, może mieć miejsce tylko do czasu przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego jedynie konkretyzuje zasady tego oddziaływania na kierujących pojazdami. Zatem Starosta zasadnie orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.