VII SA/Wa 2397/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 oraz art. 123 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. , Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa po rozpatrzeniu wniosku B.P. i P.P. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] znak: [...], którym wstrzymano prowadzenie robót związanych z utwardzeniem powierzchni gruntu na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz nałożono obowiązek przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej w formie szkicu wykonanych robót budowlanych zawierającej rzędne wysokościowe wykonanego utwardzenia oraz rzędne terenu wzdłuż granicy działek [...] i[...],[...] i [...] oraz [...] i [...] mierzone po obu ich stronach w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, który przedstawiał następująco: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] w dniu [...] wszczął na wniosek P.P. postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z utwardzeniem terenu na nieruchomości przy ul. [...] w K. Po przeprowadzonych w dniu 16 września 2009 r. oględzinach na ww. nieruchomości, w dniu [...] organ I instancji wydał postanowienie nr [...], którym wstrzymał J. i Z. P. prowadzenie robót budowlanych związanych z utwardzeniem powierzchni gruntu na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oraz nałożył obowiązek przedłożenia inwentaryzacji i oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia P. P. na ww. postanowienie, postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie wszczęte z wniosku P.P. w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z utwardzeniem terenu na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] organ I instancji zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z utwardzeniem terenu na powyższej nieruchomości. Następnie w dniu [...] organ powiatowy postanowieniem nr [...] wstrzymał J. i Z.P. prowadzenie robót budowlanych związanych z utwardzeniem powierzchni gruntu na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oraz nałożył obowiązek przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej w formie szkicu wykonanych robót budowlanych zawierającej rzędne wysokościowe wykonanego utwardzenia oraz rzędne terenu wzdłuż granicy działek [...] i [...],[...] i [...] oraz [...] i [...] mierzone po obu ich stronach, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. J. P. w dniu 13 stycznia 2010 r. dostarczył do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] kopię aktualnej mapy zasadniczej oraz szkic geodezyjny. W dalszym postępowaniu, w dniu [...] organ powiatowy wydał na podstawie art. 81c ust. 2 Prawo budowlane postanowienie nr [...], którym nakazał J. i Z.P. przedłożyć szczegółowo określone dokumenty, w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Zobowiązany J.P. w dniu [...] przedłożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją powykonawczą. W wyniku powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] nakazał J. i Z.P. dokończyć rozpoczęte roboty budowlane związane z utwardzeniem powierzchni działki położonej w [...] przy ul. [...] zgodnie z oceną techniczną wykonaną przez mgr inż [...][...] i mgr inż [...][...] w terminie do 30 lipca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania B.P. i P.P. od ww. decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przy czym decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r. do ponownego rozpatrzenia przez organ. Z uwagi jednak na wniesienie przez P.P. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. wyrok nie jest prawomocny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że (w dniu 7 grudnia 2010 r. faksem ) 16 grudnia 2010 r. do Inspektoratu wpłynęło podanie B.P. stanowiące "skargę o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]". Pismem z dnia 5 stycznia 2011 r. wezwano B.P. do wskazania czy powyższym podaniem wniosła o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 Kpa postanowienia nr [...] z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...], czy też o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym postanowieniem nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...]. W odpowiedzi na powyższe B.P. pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. poinformowała, iż wnosi o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności ww. postanowienia organu I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] w postępowaniu odwoławczym uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskutek powyższego organ wojewódzki w dniu [...] zawiadomił o wszczęciu na wniosek B.P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nr [...] z dnia [...]. Na tym etapie postępowania wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia organu I instancji z dnia [...] nr [...] wniósł także P.P. Organ wyjaśnił stronom, że z uwagi na fakt, iż zarówno wniosek B.P. jak i P.P. dotyczą tego samego postanowienia pismem z dnia [...] zawiadomił o wszczęciu postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, a także poinformował, że oba wnioski zostaną rozpatrzone w jednym postępowaniu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonując kontroli ww. postanowienia stwierdził, iż nie jest ono dotknięte wadą, o jakiej mowa w art. 156 §1 pkt 2 kpa. Organ dokonując analizy postanowienia objetego wnioskiem, pod kątem istnienia pozostałych przesłanek jego nieważności uznał, iż nie jest ono obarczone, także innymi ciężkimi wadami, jakie zostały określone przez ustawodowcę w art. 156 § 1 kpa. W pierwszej kolejności organ wskazał, że podstawą żądania stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] zawartego we wniosku B.P. jest fakt nie doręczenia skarżącej przedmiotowego postanowienia. Organ wyjaśnił, iż naruszenie polegające na nie uczestniczeniu strony bez jej winy w postępowaniu, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Podkreślił, iż przesłanki stwierdzenia nieważności zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa, katalog ten jest zamknięty i nie można stosować do niego wykładni rozszerzającej. Z tego też powodu organ wojewódzki uznał, że fakt nie doręczenia B.P. przedmiotowego postanowienia nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji z dnia [...] nr [...]. Organ odniósł się do argumentacji podnoszonej we wniosku z dnia [...] przez P.P., który podniósł, że “roboty budowlane nie były od dawna wykonywane w chwili wydawania postanowienia", czyli zawiera wadę o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa". Wskazał, że w trakcie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłoby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności postanowienia ostatecznego dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania postanowienia w stosunku do którego toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności. Organ podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe postanowienie organu I instancji z dnia [...] wydane zostało zgodnie z przepisami prawnymi obowiązującymi w dacie jego wydania oraz uwzględnia stan faktyczny istniejący w tejże dacie. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro w przedmiotowej sprawie pracownicy organu I instancji przeprowadzili w dniu 16 września 2009 r. oględziny nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] w trakcie których ustalono, że zostały wykonane częściowo roboty budowlane polegajace na utwardzeniu gruntu" organ powiatowy obowiązany był wydać postanowienie na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego w celu umożliwienia inwestorowi legalizację przedmiotowej inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia B.P. na ww. postanowienie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy dokonując weryfikacji postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stwierdził, że odpowiada ono prawu. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie w trakcie oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] w dniu [...] stwierdzono prowadzenie robót budowlanych związanych z utwardzeniem powierzchni działki bez wcześniejszego dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru prowadzenia robót budowlanych. W protokole oględzin stwierdzono, że zostały wykonane częściowe roboty budowlane polegające na utwardzeniu działki budowlanej. Roboty polegają na układaniu kostki betonowej na podsypce piaskowej". W związku z powyższym organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem P. P. wskazującym, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] zapadło z naruszeniem w rażący sposób przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego, gdyż sporne roboty budowlane nie były od dawna wykonywane w chwili wydawania ww. postanowienia". Odnośnie natomiast podnoszonych w zażaleniu B.P. kwestii braku udziału w postępowaniu zwykłym przed powiatowym organem nadzoru budowlanego, organ odwoławczy poinformował, że zarzuty te pozostają bez znaczenia dla oceny postanowienia z dnia [...] nr [...] pod kątem obarczenia wadą nieważności. Podkreślił, że jeśli strona bez własnej winy nie brała udziałi w postępowaniu stanowi to przesłankę do wznowienia postępowania. W świetle powyższego zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem organ I instancji zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła B.P. wnosząc o jego uchylenie albo stwierdzenie jego nieważności lub wydania z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że dla oceny przesłanek nieważności postanowienia nr [...] był wyłącznie miarodajny stan faktyczny sprawy z chwili jego wydawania, a nie stan sprzed i po tej dacie. Dlatego zdaniem skarżącej obszerne wywody organu odwoławczego nie odnoszące się bezpośrednio do stanu faktycznego sprawy z chwili wydawania postanowienia nr [...] są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii nieważności tego postanowienia. Zdaniem skarżącej, niedoręczenie jej postanowienia nr [...] stanowiło rażące naruszenie prawa. Podniosła, że organ II instancji nie dostrzegł, że powyższe uchybienie spowodowało pozbawienie jej możliwości udziału zarówno w czynnościach poprzedzających wydanie postanowienia nr [...] jak też czynnościach po wydaniu powyższego postanowienia. Nadto skarżąca nie zgadza się z oceną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że stan faktyczny sprawy istniejący w chwili wydawania postanowienia nr [...] upoważniał organ nadzoru budowlanego do jego wydania. W związku z powyższym skarżąca wniosła o ponowne zbadanie sprawy pod kątem istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności postanowienia nr[...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentacje wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonemu postanowieniu i poprzedzającemu je postanowieniu pierwszoinstancyjnemu nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przepisy te stosuje się odpowiednio do postanowień. Ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja/postanowienie jest dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję/postanowienie kontroluje, czy jej wydanie może wiązać się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji art. 16 kpa, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. W tym postępowaniu decyzję/postanowienie weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadne z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o którym można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, a w konsekwencji, waga naruszenia prawa jest znacznie większa, niż stabilność decyzji ostatecznej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, Lex nr 508497). W niniejszej sprawie zdaniem składu orzekającego kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Sąd podziela stanowisko organu, że żadna z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 §1 kpa nie wystąpiła. Powyższe wykazał organ w uzasadnieniu postanowienia, w szczególności uwzględniając okoliczności wskazane przez strony we wnioskach o stwierdzenie nieważności (tj. rażące naruszenie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego oraz rażące naruszenie procedury administracyjnej poprzez brak doręczenia kwestionowanego postanowienia B.P.). Podkreślić należy, że podstawową zasadą prawa budowlanego, określoną w przepisie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-30. Wykonanie zaś robót budowlanych polegające na utwardzeniu powierzchni działki wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Należy wskazać, że organ nadzoru budowlanego w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 16 września 2009 r. na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], stwierdził prowadzenie robót budowlanych związanych z utwardzeniem powierzchni działki bez wymaganego prawem zgłoszenia organowi. Ustalono, że zostały wykonane częściowe roboty budowlane polegające na utwardzeniu działki budowlanej. Roboty te polegały na układaniu kostki betonowej na podsypce piaskowej. Powyższe ustalenia obligowały zatem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] do wstrzymania wykonywanych robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, pkt 2 ust. 3 Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm). Wskazać należy, że wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia uregulowane jest w przepisach art. 50-51 ustawy Prawa budowlanego. W myśl przepisu art. 50 ust. 1 ustawy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49 b ust. 1, czyli w przypadku robót budowlanych nie będących budową w rozumieniu przepisów ustawy, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonanych bez wymaganego prawem pozwolenie na budowę albo zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy, podać przyczynę wstrzymania robót; ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń (ust. 2). W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz (ust. 3). Wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy roboty te są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu. Natomiast w stosunku do robót już wykonanych bezprzedmiotowym jest wydawanie postanowienia o wstrzymaniu ich wykonania oraz nakazanie zaniechania dalszych robót (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1069/09, wyrok NSA z dnia 12 października 2007 r. , sygn. akt II OSK 629/07). W niniejszej sprawie, organ I instancji podejmując kwestionowane w postępowaniu nieważnościowym postanowienie wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przyczynę wstrzymania robót budowlanych. Ponadto, z materiału dowodowego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] wydając postanowienie nr [...] bezspornie ustalił, że roboty budowlane nie są jeszcze zakończone. Zatem, wstrzymanie robót budowlanych przez organ postanowieniem z dnia [...] było zasadne. Zauważyć należy, że wstrzymanie robót budowlanych jest pierwszym etapem postępowania wszczętego na skutek samowoli budowlanej, polegające na wykonywaniu robót budowlanych innych niż budowa. Dalsze czynności organu nadzoru budowlanego reguluje przepis art. 51 Prawa budowlanego. Postępowanie na podstawie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego stanowi podstawę do zalegalizowania robót wykonanych bez wymaganego zgłoszenia. Podkreślić należy, w postępowaniu nieważnościowym organ nadzorczy orzeka na podstawie stanu faktycznego z daty wydania decyzji bądź postanowienia w stosunku do której toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego dokonując kontroli legalności kwestionowanego postanowienia właściwie uwzględniły stan faktyczny i prawny z daty jego wydania. Wyjaśnić nadto trzeba, że w trakcie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego organ nie gromadzi dowodów w sprawie, które prowadziłoby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności postanowienia ostatecznego dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie zgromadzonego materiału w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanego postanowienia. Sąd podziela stanowisko organu, iż argumentacja podnoszona przez skarżącą, że nie brała udziału w postępowaniu zwykłym przed organem nadzoru budowlanego nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Jeżeli bowiem strona nie brała udziału w postępowaniu stanowi to przesłankę do wznowienia postępowania, o czym strona została poinformowana (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 i 145 kpa. Katalog przesłanek jest zamknięty i nie można stosować wykładni rozszerzającej bądź zamiennej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo administracyjnym niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postanowienia mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1828/07). Z tego też względu fakt nie doręczenia przedmiotowego postanowienia nie stanowi przesłanki stwierdzenia jego nieważności. W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] nie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 50 ust. 1-2 Prawa budowlanego. Ponadto zostało przez właściwy rzeczowo organ, wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przede wszystkim skierowane było do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyło sprawy rozstrzygniętej wcześniej innym postanowieniem (postanowienie nr [...] zostało uchylone), nie było niewykonalne, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu przyjął, że badane postanowienie oraz poprzedzające je nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.