II SA/Gl 799/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. we W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. B. W. i A. W. wystąpili do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowo – handlowo – biurowego z parkingiem oraz rozbiórkę istniejącego budynku magazynowo-handlowego w P. przy ul. [...] na działkach nr a, b, c, d i e. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. ( w zakresie oznaczenia numeracji działek ) Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wnioskowaną budowę i rozbiórkę, ustalając konieczne warunki, jakie inwestor winien spełnić. W uzasadnieniu organu I instancji wskazał, iż działki nr a, b, e, d, f położone są na terenie oznaczonym, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Miasta P. ( uchwała Rady Miejskiej nr [...]z dnia [...] r.) symbolem KS – tereny urządzeń usługi komunikacji zbiorowej – dworce, zajezdnie, stacje z użytkowaniem dopuszczalnym: obiekty i urządzenia usług komercyjnych lub publicznych, urządzeń infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu oraz dojazdów, zatok i parkingów, natomiast działka nr g – symbolem KL – ulice klasy L ( lokalne ). Odnosząc się do powyższego zapisu organ I instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem. Wyliczył następnie dołączone przez inwestorów dokumenty i podkreślił, że powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a strony nie wniosły uwag. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez [A] Sp. z o.o. sp. k., która zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem przepisów § 12 ust. 1 pkt 1, § 16 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu Spółka podniosła, że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji wzbudza wątpliwości w zakresie bezkolizyjnego funkcjonowania projektowanego budynku wraz z sąsiadującym budynkiem handlowym i parkingami. Zastrzeżenia skarżącej wzbudził sposób usytuowania parkingów przy granicy działki i ich wykorzystanie dla przyszłej inwestycji oraz usytuowanie projektowanego budynku oraz jednego z wejść do niego w bliskiej odległości od granicy działki. Tego typu rozwiązania prowokować będą klientów i pracowników przyszłego obiektu handlowego do korzystania z parkingu [A], zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Sposób rozwiązania tej kwestii ( parkingi oraz usytuowanie budynku ) kwestionowany był przez [A] w piśmie do Starostwa Powiatowego z dnia [...]r. W obecnym projekcie powiększono wprawdzie, poprzez wynajem terenu, liczbę miejsc parkingowych, jednak nie uzgodniono z [A] odległości ich usytuowania od budynku. Wątpliwości budzą również parkingi usytuowane wzdłuż budynku i dróg dojazdowych do marketu. Zastrzeżenia, aby były przeznaczone tylko dla pracowników przyszłego obiektu, zostały wypełnione przez projektanta częściowo tzn. przewidziano zamontowanie tablic z numerami rejestracyjnymi parkujących pojazdów, nie uwzględniono jednak innych zabezpieczeń ( szlaban, zamykane słupki itp.) Parkujący na tych miejscach klienci powodować będą stałe zakłócenia płynności dojazdu i wyjazdu z parkingu [A]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia nie są zasadne. Planowany budynek jest usytuowany w odległości co najmniej 4,5 m od granic działek sąsiednich, zatem zachowane są wymagane odległości. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przepisu § 16 ust. 1 – dotyczącego rozmiarów dojść i dojazdów do budynków oraz zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do budynku, bowiem planowany obiekt posiada dwa wejścia główne, od strony wschodniej i zachodniej, wejście ewakuacyjne od południa oraz utwardzone, zgodne z przepisami dojścia. Stwierdzono, że wydzielone miejsca postojowe zaprojektowano z zachowaniem odległości, o jakich mowa w § 19 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, mając na uwadze, że określone w powołanych przepisach wymagania dotyczą odległości od granicy działki budowlanej. Wojewoda [...] wskazał, że po oddaleniu zarzutów sugerujących naruszenie przepisów techniczno – budowlanych, organ odwoławczy ustalił okoliczności związane z prawem inwestora do korzystania z dojazdu do terenu inwestycji przez działki nr d i nr c, bez dokonania uzgodnień z firmą [A], będącą użytkownikiem wieczystym tych działek. Według niekwestionowanego przez skarżącą oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – prawo inwestora do korzystania z ww. działek dojazdowych do działek nr a i b objętych terenem inwestycji, wynika ze służebności zapisanej w akcie notarialnym. W takiej sytuacji można stwierdzić, że wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie wymaga dokonania dodatkowych uzgodnień z firmą [A] na korzystanie z działek nr d i nr c. Na decyzję organu II instancji Spółka [A] wniosła skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła w szczególności, że została wydana z naruszeniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów § 77 oraz § 125 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, § 19 ust. 2 oraz § 21 i § 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu Spółka podała, że planowany obiekt jest sprzeczny z planem miejscowym, albowiem nie stanowi dopuszczalnego uzupełnienia funkcji podstawowej oznaczonej jako "teren komunikacji zbiorowej – dworce, zajezdnie, stacje". Zgodnie zaś z obowiązującym planem na terenie "KS" mogą zostać zlokalizowane inne obiekty niż dworzec kolejowy lub autobusowy, stacja ( benzynowa, obsługi pojazdów) i zajezdnia, jednakże pod warunkiem ich związku z wymienionymi obiektami i z funkcją podstawową obszaru, czyli realizacją funkcji komunikacji zbiorowej. Skarżąca Spółka ponowiła też zawarte w odwołaniu tezy o możliwej w przyszłości chęci korzystania przez pracowników i klientów obiektu inwestorów z parkingów [A], tezę, iż w rzeczywistości obiekt będzie wedle informacji posiadanych przez Spółkę sklepem meblowym, wskazała nieprawidłowe, jej zdaniem, usytuowanie parkingu, nieprawidłowe zaplanowanie miejsc dla osób niepełnosprawnych, brak miejsc gromadzenia odpadów z możliwością ich segregacji. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 709/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że decyzja została wydana bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Organ odwoławczy ograniczył się do analizy zarzutów odwołania i zaniechał kontroli projektu budowlanego w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ogóle nie rozważono zgodności inwestycji z postanowieniami planu miejscowego. Także kwestie zgodności projektu z warunkami technicznymi zostały rozważone wybiórczo, tylko w zakresie podniesionym w odwołaniu. Tymczasem obowiązkiem organu II instancji było dokonanie kontroli w pełnym zakresie. Zwrócono uwagę, że zarzuty Spółki zgłoszone w odwołaniu i w skardze do sądu nie są tożsame, w związku z czym Sąd nie jest w stanie odnieść się do ich zasadności. Formułując zalecenia dla organu administracji Sąd wskazał, że winien on po pierwsze zbadać zgodność inwestycji z planem miejscowym. W tym zakresie Sąd wskazał, że jeśli obiekty handlowe i usługowe, zlokalizowane na działkach sąsiednich położone są w takiej samej jednostce planu, to interpretacja zapisów planu nie może być różna wobec różnych inwestorów. Nadto, Sąd zalecił kontrolę zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno – budowlanymi w pełnym zakresie, nie tylko w odniesieniu do zarzutów odwołania. Zwrócono uwagę, że na etapie skargi do sądu zarzuty te uległy modyfikacji. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że zarzuty związane z obawami skarżącej Spółki o faktyczne wykorzystywanie w przyszłości jej parkingu przez klientów planowanego obiektu nie mają znaczenia prawnego i wpływu na dopuszczalność udzielenia pozwolenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że organ powtórnie rozpoznał sprawę i sprawdził, czy inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Działki przeznaczone pod budowę budynku usługowo-biurowego położone są w dwóch jednostkach planistycznych. Projektowany obiekt usytuowany jest w 80 % na terenie 9UCIII przeznaczonym pod usługi a w 20 % na terenie 1KS przeznaczonym pod obiekty i urządzenia komunikacji zbiorowej. Dla terenu KS ustalenia planu miejscowego dopuszczają w § 30 ust. 5 pkt 1 i 4 możliwość lokalizacji obiektów usług komercyjnych i parkingów. Teren KS zlokalizowany między dworcem a ulicą [...] jest terenem zainwestowanym obiektami przemysłowymi, składowo – magazynowymi oraz usługowo – handlowymi o charakterze komercyjnym. Zgodnie z planem, warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w strefie KS w ramach użytkowania dopuszczalnego jest dostosowanie ich wymogów i charakteru do użytkowania podstawowego oraz spełnienie warunków przyjętych dla stref polityki przestrzennej określonych w rozdziale III i warunków zapisanych w rozdziale I § 6, dotyczących zasad zagospodarowania terenu i zasad kształtowania zabudowy. W ocenie organu, planowana inwestycja jest zgodna wobec powyższego z planem. Przeprowadzono także kontrolę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Organ stwierdził, że zachowane są odległości budynku od granic działki, o jakich mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie potwierdza się także zarzut odwołania naruszenia § 16 ust. 1 i § 19 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych. Do budynku prowadzą utwardzone dojścia i dojazdy, z wejścia mogą korzystać osoby niepełnosprawne. Nieruchomość nr f przeznaczona pod parking, sąsiaduje z działkami stanowiącymi drogi i dojazdy, zatem nie znajdują do niej zastosowania rygory dotyczące odległości miejsc postojowych od granic działki budowlanej, mające na celu ochronę obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. Stwierdzono także, że projekt budowlany jest kompletny i został przygotowany przez uprawnione osoby. Zarówno wejścia do budynku jak i miejsca parkingowe, zaprojektowano zgodnie z przepisami, a inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr f na cele budowlane, wobec czego nie są wymagane dodatkowe uzgodnienia z właścicielami sąsiednich nieruchomości. W kolejnej skardze skierowanej do sądu administracyjnego [A] Spółka z o.o. zarzuciła wydanie powyższej decyzji z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów procedury i wniosła o jej uchylenie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Sformułowała zarzuty analogiczne, jak podniesione w poprzedniej skardze, z pominięciem zarzutu wydania decyzji z naruszeniem planu miejscowego. Wskazano na naruszenie § 19 ust. 2 oraz § 21 i § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszenie § 77 i 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. W ocenie skarżącej, organ nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku sądu z 29 stycznia 2010 r. wydanego w sprawie i rozważał zarzuty przez stronę niepodniesione, skarżąca nie kwestionowała bowiem zgodności projektu z § 12 i 16 warunków technicznych. Natomiast nie zostały rozważone kwestie przez skarżącą zgłoszone. Parking planowany na działce obok budynku jest usytuowany bezpośrednio przy granicy i nie są zachowane odległości wymagane w § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podobnie wygląda kwestia miejsc parkingowych zlokalizowanych wzdłuż wjazdów. Miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych mają tę samą długość, co zwykłe miejsca postojowe ( 5 m ) i nie wyznaczono ich szerokości, a zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych winny cechować się parametrami odmiennymi i długością co najmniej 6 m. Na działce budowlanej nie przewidziano też miejsca na gromadzenie odpadów stałych, co narusza przepis § 22 rozporządzenia. Zarzucono także, że nie jest prawidłowe usytuowanie miejsc parkingowych wzdłuż dróg dojazdowych, wpłynie to na zakłócenie w korzystaniu z tych dróg i obniży bezpieczeństwo ruchu. Wyznaczenie miejsc parkingowych dla pracowników przez zwykłe ich oznaczenie nie będzie skuteczne. Natomiast faktyczne wyłączenie ich dostępności dla klientów wywoła taki skutek, że obiekt nie będzie miał dostatecznej ilości miejsc postojowych. Sytuacja taka będzie sprzyjała wykorzystywaniu sąsiedniego parkingu skarżącej przez osoby nie będące jej klientami. Usytuowanie miejsc postojowych wzdłuż zjazdu stanowi także naruszenie § 77 warunków technicznych dotyczących dróg publicznych. Naruszono też § 125 tego rozporządzenia, albowiem nie zaprojektowano placu do zawracania na końcu zjazdu położonego po południowej stronie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie odniesiono się do zarzutu braku w projekcie zagospodarowania działki miejsca na gromadzenie odpadów stałych. Pismem z dnia 18 lutego Sąd wezwał wobec tego organ do ustosunkowania się do tego zarzutu skargi. W odpowiedzi Wojewoda [...] wyjaśnił, że w dniu [...] r. przeprowadzono rozmowę z projektantem, który wyjaśnił, że sortowanie odpadów będzie prowadzone w pomieszczeniu oznaczonym nr 1.5 w przyziemiu budynku a następnie będą one przenoszone do pojemników zlokalizowanych za zachodnią ścianą tego pomieszczenia od strony ul. [...], w miejsce obecnego śmietnika przy obiekcie przeznaczonym do rozbiórki. Lokalizacji tej pomyłkowo nie oznaczono w projekcie zagospodarowania działki. Po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II SA/GL 1078/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu odwoławczego. W motywach Sąd wskazał, iż bezpośrednim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest kwestia związana z brakiem wyznaczenia w projekcie budowlanym miejsca na składowanie odpadów stałych. Ten zarzut, związany z naruszeniem § 22 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) Sąd uznał za uzasadniony. Stwierdzono, że ponownie rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji, Wojewoda [...] rozpatrzył zarzuty zgłoszone w odwołaniu, pomijając zalecenie zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. II SA/GL 709/09, rozważenia zgodności projektu z warunkami technicznymi w pełnym zakresie. Już w tym wyroku Sąd zwracał przy tym uwagę Wojewodzie, że zarzuty strony skarżącej pod adresem udzielonego pozwolenia na budowę uległy modyfikacji na etapie skargi do sądu administracyjnego, właśnie poprzez podniesienie kwestii miejsca gromadzenia odpadów. Sąd wyjaśnił, że na etapie udzielania pozwolenia na budowę organ właściwy w sprawie, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) bada zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.) w rozdziale 3 precyzują wymagania dotyczące tej części projektu budowlanego, która stanowi projekt zagospodarowania działki. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, część opisowa projektu zagospodarowania winna określać projektowane zagospodarowanie terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi w zakresie niezbędnym do uzupełniania części rysunkowej. Przepis § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że część rysunkowa winna m.in. określać granice działki budowlanej, usytuowane, obrys układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych. Do urządzeń budowlanych, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego zaliczane są w szczególności place pod śmietniki. Z kolei przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w rozdziale 4 regulują sprawy miejsc gromadzenia odpadów. Przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Charakter tych miejsc może być zróżnicowany, jak to wynika z § 22 ust. 2 rozporządzenia. Przepis § 23 rozporządzenia normuje natomiast odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granic z sąsiednią działką. Przytoczona regulacja oznacza, że projekt zagospodarowania działki winien zawierać zarówno w części opisowej, jak i rysunkowej lokalizację miejsca na gromadzenie odpadów oraz wymiary pozwalające na weryfikację zgodności tej lokalizacji z normatywnymi odległościami. Warunku tego nie spełnia zatwierdzony udzielonym pozwoleniem projekt budowlany, a braku tego nie może sanować wyjaśnienie projektanta złożone już po wydaniu pozwolenia, na etapie postępowania sądowego. Pozostałych zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, Sąd nie uznał natomiast za uzasadnione. Podnoszony problem ewentualnego faktycznego wykorzystywania parkingu skarżącej przez klientów sąsiedniego obiektu, nie ma bowiem znaczenia dla dopuszczalności wydania pozwolenia na budowę, gdy projekt spełnia wymagania prawa. Nie ma także racji strona skarżąca, gdy zarzuca Wojewodzie skoncentrowanie się na okolicznościach niekwestionowanych przez skarżącą. Prawidłowo Wojewoda zauważył, że zaskarżona decyzja zapadła po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jej wydanie oznaczało zatem konieczność ponownego rozpoznania odwołania i odniesienia się do jego zarzutów. Stąd rozważenie kwestii zachowania standardów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1, § 16 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie było zasadne, albowiem wskazano na nie w odwołaniu. Prawidłowo przy tym Wojewoda ocenił, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu potwierdza spełnienie rygorów zarówno § 12 jako § 16 warunków technicznych. Gdy zaś idzie o kolejne zarzuty strony skarżącej, dotyczące zachowania standardów określonych w § 19 ust. 2 pkt i § 21 warunków technicznych, sąd wskazał, że przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia dotyczy odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że działka nr f, na której ma zostać zlokalizowany parking, nie graniczy z działką budowlaną, lecz z drogami oraz działką zajętą pod parking. Wymóg zachowania wskazanych odległości od granic działki budowlanej nie ma wobec tego zastosowania. Podobnie, przepis § 21 rozporządzenia w zakresie określającym długość miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych na 6 m nie ma w sprawie zastosowania. Przepis ten wymaga, aby stanowiska użytkowane przez osoby niepełnosprawne miały długość co najmniej 6 m gdy są usytuowane wzdłuż jezdni. Projekt zagospodarowania działki takiej lokalizacji miejsc nie przewiduje, są one usytuowane prostopadle do jezdni. Nadto są one również zlokalizowane na skraju ciągów parkingowych, przy dojściu do budynku, wobec czego zarzut dotyczący ich szerokości nie jest zasadny. Zgodnie z § 21 ust. 1 in fine, szerokość takich miejsc może być ograniczona do 2,3 m ( co odpowiada szerokości standardowego miejsca postojowego ) w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Odnosząc się do kolejnej grupy zarzutów skargi, związanych z rygorami, ustalonymi w § 77 i 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.), Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, znajduje ono zastosowanie przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Kontrolowane pozwolenie takiej inwestycji nie dotyczy, wobec czego nie było możliwe naruszenie przy jego udzielaniu przepisów wskazanego rozporządzenia. Nadto Sąd stwierdził, że w skardze rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu, strona skarżąca nie podniosła zarzutów odwołujących się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie zarzuciła jego naruszenia. Niezależnie od tej okoliczności Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z 29 stycznia 2010 r. sygn. II SA/GL 709/09, zarówno co do konieczności zbadania zgodności inwestycji z planem miejscowym, jak i zaleconych standardów interpretacji planu. Poczynione ustalenia nie dają podstaw do negowania zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym. Równocześnie sąd zwracał uwagę organowi odwoławczemu, że po poprawieniu i uzupełnieniu dokumentacji projektowej, stanowiący załącznik do decyzji zatwierdzony projekt budowlany winien odpowiadać także pod względem formalnym wymaganiom rozporządzenia MI z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.). Rozpoznając po raz trzeci sprawę Wojewoda [...] pismem z dnia [...] r. zlecił organowi I instancji udostępnienie projektantowi dwóch egzemplarzy projektu w celu dokonania poprawek zgodnie z zaleceniami powyższego wyroku w sprawie II SA/GL 1078/10, a następnie zaskarżoną decyzją – po umożliwieniu stronom zapoznania się z poprawioną dokumentacją, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia 9 lutego 2009 r. Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do wytycznych zawartych w powyższym wyroku pismem z dnia [...] r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego. W dniu [...] r. inwestor dostarczył poprawiony projekt budowlany, w którym przewidział pomieszczenie do gromadzenia odpadów stałych. Pomieszczenie oznaczone symbolem 1,9 na poziomie parteru, o wymiarach 2,51 m x 1,50 m dostępne jest bezpośrednio z zewnątrz od strony południowej budynku. Z poprawioną wersją projektu budowlanego zapoznał się w dniu 13 lipca 2011 r. przedstawiciel Spółki. Organ odwoławczy uznał, że kolejną kwestią, która zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie została w sposób wystarczający wyjaśniona, jest przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu wnioskowanej inwestycji przy ul. [...] w P. Działając zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy ustalił, że działki na których Inwestor zamierza zlokalizować budynek usługowo-handlowo-biurowy usytuowane są w terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta P. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r. i zmienionym uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r. oznaczony jest symbolami 9 UCIII oraz 1KS i przeznaczony pod usługi komercyjne wraz z zabudową mieszkaniową oraz pod obiekty i urządzenia komunikacji zbiorowej. Projektowany obiekt jest usytuowany w 80 % na terenie ( 9 UCIII) przeznaczonym pod usługi a w 20 % na terenie ( 1 KS) przeznaczonym pod obiekty i urządzenia komunikacji zbiorowej. Dla terenu o symbolu 1KS ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają możliwość lokalizacji obiektów usług komercyjnych a także parkingów ( § 30 ust. 5 pkt 1 i 4 ustaleń planu ). Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w ramach użytkowania dopuszczalnego jest: - dostosowanie ich do wymogów i charakteru użytkowania podstawowego, - spełnienie warunków obowiązujących dla stref polityki przestrzennej określonych w rozdziale III w zakresie wynikającym z zasięgu terenowego tych stref, - spełnienie warunków zapisanych w rozdziale I § 6 dotyczących zasad zagospodarowania terenu oraz zasad kształtowania zabudowy oraz warunków podziału terenu na działki. Powyższe warunki dotyczą zasięgu i zagospodarowania stref przestrzennych dla wszystkich terenów KS zlokalizowanych na całym obszarze objętym planem. Podkreślono, że teren KS zlokalizowany pomiędzy dworcem kolejowym [...] a ulicą [...] ( drogą [...]) jest terenem już zainwestowanym obiektami przemysłowymi, składowo-magazynowymi oraz usługowo-handlowymi o charakterze komercyjnym. Wnioskowany obiekt jest kontynuacją tego zainwestowania. Dodano, że teren w najbliższym otoczeniu działek inwestora jest już zabudowany budynkami o charakterze handlowym i usługowym, w tym także marketem [A] należącym do Spółki Skarżącej. Sumując wyniki powyższej analizy organ stwierdził, że lokalizacja wnioskowanej inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej, że wobec wszystkich inwestorów wnioskujących o pozwolenie na budowę budynków handlowych lub usługowych powinna być zastosowana konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Organ odwoławczy przeprowadził również kontrolę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno – budowlanymi ( art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Ustalono, że w projekcie zagospodarowania terenu, najkrótsza odległość zaprojektowanego budynku usługowo-handlowo-biurowego od granicy działki wynosi 4,50 m. Zarzut dotyczący naruszenia przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 warunków techniczno – budowlanych nie potwierdza się, bowiem zgodnie z cytowanym wyżej przepisem budynki na działce budowlanej sytuuje się, od granicy działki sąsiedniej, w odległości nie mniejszej niż 4,0 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Wyjątek stanową wymagania zawarte w przepisach § 13 i § 60 ( dotyczących zacieniania ), przepisach § 271 i § 273 ( dotyczących bezpieczeństwa pożarowego ) a także wymagania zawarte w przepisach odrębnych. W rozpatrywanej sprawie wyjątki takie nie występują. W ocenie organu, nie potwierdza się także zarzut naruszenia przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 roku Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w zakresie dostępności osób niepełnosprawnych. W przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym przewidziano do budynku usługowego utwardzone dojścia i dojazdy, od strony ul. [...]. Z wejścia mogą, bez przeszkód korzystać osoby niepełnosprawne. Nieruchomość nr f przeznaczona, w projekcie zagospodarowania terenu, pod parking sąsiaduje z działkami stanowiącymi drogi i dojazdy. Wyznaczona, w warunkach techniczno-budowlanych, odległość miejsc postojowych od działki budowlanej ma na celu zmniejszenie uciążliwości komunikacyjnych dla obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi zarówno w budownictwie mieszkalnym jednorodzinnym, zamieszkania zbiorowego jak w obiektach użyteczności publicznej. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ odwoławczy sprawdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń, a także aktualnych zaświadczeń o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt spełnia wymagania w tym zakresie. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w przepisie art. 35 ust. 1 oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w przepisie art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, dlatego postanowiono jak w sentencji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu podano, że zarówno wejście do budynku, jak i miejsca parkingowe, zaprojektowano zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr f na cele budowlane pod odpowiedzialnością karną. Dodatkowe uzgadnianie lokalizowanych tam obiektów z właścicielami sąsiednich nieruchomości nie jest wymagane. Prognozy dotyczące korzystania, w przyszłości, przez klientów inwestora z parkingu skarżącego, są zbyt daleko idące i nie mogą być podstawą do kwestionowania przedstawionych w projekcie budowlanym rozwiązań komunikacyjnych. Zarzutów tych, jak i pozostałej grupy zarzutów, nie uwzględnił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ( wyrok z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II SA/GL 1078/10). W tym stanie rzeczy odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego [A] Sp. z o.o. k. z siedzibą we W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu niezgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości i sposobu lokalizacji miejsc parkingowych, b) § 19 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego polegające na zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki i terenu niezgodnego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, w szczególności w zakresie sposobu usytuowania miejsc postojowych względem granicy sąsiedniej działki budowlanej. Nadto, Spółka wskazała na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności : a) art. 107 § 3 Kpa poprzez pominięcie w decyzji administracyjnej jej obligatoryjnego elementu jakim jest uzasadnienie prawne i faktyczne, w szczególności w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości i sposobu lokalizacji miejsc postojowych, b) art. 7 w zw. z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego. Na tej podstawie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu spółka podniosła, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym skarżoną decyzją przewidziano 40 miejsc postojowych ( co wynika z rysunku projektu zagospodarowania terenu ). Planowany obiekt ma mieć powierzchnię użytkową 1084 m2. Zgodnie z zestawieniem parametrów technicznych obiektu ( w załączeniu ) planowany obiekt ma mieć 390 m2 powierzchni zabudowy i składać się z trzech kondygnacji ( parter, 1. piętro i 2. piętro). Tymczasem plan miejscowy dla miasta P. przyjęty Uchwałą Rady Miejskiej w P. z [...] r. opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...]został zmieniony Uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...]Rady Miejskiej w . z [...] r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...], której odpis dołączono do skargi. Zmiana dotyczyła m.in. zmiany normatywu dotyczącego ilości miejsc postojowych. Istotny dla niniejszej sprawy fragment Uchwały Rady Miejskiej w P. Nr [...] ustaleń stanowi: "§ 4. Ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy: (...) - dla obszaru lokalizacji obiektów usługowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem UCIII, wielkość działki jest uzależniona od rodzaju prowadzonej działalności. W ramach działki winna być zarezerwowana proporcjonalna liczba miejsc parkingowych w zależności od wielkości ogólnej, usługowej powierzchni użytkowej: a) dla firm produkcyjno-handlowo-usługowych prowadzących sprzedaż detaliczną i usługi dla ludności wymagane jest 1 miejsce parkingowe na 10 m2 powierzchni ogólnej, b) dla biur i administracji wymagane jest 1 miejsce parkingowe na 20 m2 powierzchni ogólnej, (...) Ponadto, dla obszaru 1 KS plan z [...] r. przewiduje nakaz spełnienia wymogów przewidzianych w Rozdziale I § 6 planu, a to oznacza normatyw 1 miejsce parkingowe na 20 m2 powierzchni ogólnej. Zdaniem skarżącej, skoro planowany obiekt został określony jako budynek usługowo-handlowo-biurowy, to gdyby dla ustalenia wskaźnika ilości miejsc postojowych przyjąć wielkość powierzchni użytkowej ( 1084 m2), to zgodnie z planem w projekcie powinny być przewidziane 108 miejsc postojowych, zamiast przewidzianych 40. Jest to wyliczenie uproszczone, które pomija rozbicie na powierzchnię handlowo-usługową oraz biur, jak również na obszar UC ( 80%) i KS (20%). Ilustruje jednak skalę rozbieżności ( 40 mp do 108 mp). Przeprowadzenie wnikliwego postępowania w tym zakresie jest obowiązkiem organu, który tego obowiązku zaniedbał. Zwrócono uwagę, że plan nie definiuje pojęcia "powierzchni ogólnej". Skarżący przyjmuje, że intencją autora uchwały było stworzenie pojęcia obejmującego wszelkie powierzchnie w obiekcie bez jakichkolwiek wyłączeń. W takim rozumieniu najbliżej wydaje się przyjęcie powierzchni użytkowej jako powierzchni ogólnej obiektu. Tymczasem organ w skarżonej decyzji nie przeprowadził postępowania dowodowego mającego na celu sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z zapisami planu w odniesieniu do sposobu zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie ilości miejsc postojowych. Organ nie wskazał również, na jakiej podstawie mógł uznać, że powołany przepis planu nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Nadto, plan miejscowy zawiera ustalenie, zgodnie z którym inwestor ma obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w ramach działki. Tymczasem inwestor nie zapewnia odpowiedniej ilości miejsc postojowych w ramach działki. W aktach sprawy znajduje się dokument, z którego wprost wynika, że inwestor na terenie, do którego posiada tytuł nie jest w stanie zaprojektować wystarczającej ilości miejsc postojowych dla planowanego wolumenu inwestycji. Z dołączonego do skargi pisma B. P. do wnioskodawców w sprawie urządzenia parkingów na działce nr f przy ul. [...] w P., wynika że wyrażał on zgodę na urządzenie na jego działce brakujących inwestorom miejsc parkingowych na okres 5 lat z możliwością przedłużenia tego terminu. Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika zaś, aby organ zbadał, czy taki sposób zorganizowania miejsc parkingowych spełnia wymóg planu zapewnienia miejsc postojowych w ramach działki. Zdaniem skarżącego wiele przemawia za tym, aby uznać, że intencją powołanego zapisu planu jest chęć osiągnięcia sytuacji, w której każda inwestycja jest w ten sposób zaprojektowana, że całościowo zaspokajała potrzeby parkingowe danego obiektu bez potrzeby parkowania na chodnikach, ulicach, trawnikach, czy parkingach należących do innych obiektów. W niniejszej sprawie ten wymóg nie jest spełniony nie tylko ze względu na niewystarczającą ilość miejsc parkingowych ( o czym wyżej ), ale również na fakt, że na zaplanowane miejsca nie jest spełniony nakaz "zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w ramach działki". Brak w aktach sprawy śladów przeprowadzenia postępowania przez organ w celu wyjaśnienia sensu zapisu planu, czy oznacza on nakaz bilansowania miejsc postojowych w ramach działki ewidencyjnej ( pojęcie "działki" nie jest definiowane w planie). Organ nie zbadał, jaki tytuł posiada wnioskodawca do tego dodatkowego, a właściwie zasadniczego, parkingu. Jaką umową, na ile stabilną, powiązany jest wnioskodawca z właścicielem działki. Co do zasady, organ bada jedynie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( w decyzji brak wskazania, jaki to tytuł ), jednak w niniejszej sprawie dodatkowym elementem jest powołany wyżej wymóg planu. Zdaniem skarżącej Spółki, parking planowany na "działce dodatkowej" nr f, jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki. Wątpliwości mogła budzić kwestia, czy do sposobu jej zagospodarowania parkingiem znajduje zastosowanie przepis § 19 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( dalej również "Rozporządzenie"). Z planu zagospodarowania działki wynika, że nie jest zachowana odległość 6 metrów między niezabudowaną działką, na której projektowany jest parking, a działką należącą do skarżącej. Wątpliwości budziła jedynie kwestia, czy sąsiednia działka należąca do skarżącej jest działką budowlaną. Przedmiotowa działka jest działką zabudowaną parkingiem. Zgodnie z załącznikiem do Ustawy prawo budowlane zawierającym tabelaryczne zestawienie obiektów budowlanych wraz z zaliczeniem ich do poszczególnych kategorii, place składowe, postojowe, składowiska odpadów, parkingi należą do kategorii XXII obiektów budowlanych. Co więcej, zgodnie z art. 55 pkt 1 jest to obiekt budowlany, dla którego ustawa przewiduje obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Spółka zarzuciła też, że organ orzekający w toku postępowania dowodowego nie zbadał również kwestii, czy działka posiada dostęp do drogi w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która przewiduje, że pojęcie to oznacza nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Gdy zaś idzie o wielkość miejsca gromadzenia odpadów stałych, skarżąca podniosła, że na wcześniejszych etapach postępowania projektant w ogóle nie zaplanował miejsca na gromadzenie odpadów stałych i wyjaśniał, że sortowanie odpadów będzie się odbywało w przyziemiu w pomieszczeniu 1.5, a następnie będą one przenoszone do pojemników zlokalizowanych na zewnątrz budynku, których lokalizacji pomyłkowo nie oznaczono na rysunku planu. Obecnie w projekcie przewidziano pomieszczenie na gromadzenie odpadów stałych oznaczone symbolem 1.9 w bryle budynku o wymiarach 2,51 m x 1,5 m. Oznacza to, że inwestor zaplanował w placówce handlowo – usługowo-biurowej o powierzchni użytkowej 1.084 m2 pomieszczenie na gromadzenie odpadów stałych o wielkości malutkiej łazieneczki – 3,7 m2. Skarżącemu nie jest znana norma uzależniająca wielkość takiego pomieszczenia od gabarytów obiektu. W postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji brak śladów przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie prawidłowości projektu budowlanego w tym zakresie. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że związany był oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II SA/GL 1078/10 i dostosował się do wszystkich wytycznych Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione. Zaskarżona decyzja zapadła po trzecim rozpoznaniu odwołania Spółki [A] od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, w wyniku uprzedniego dwukrotnego uchylenia przez sąd administracyjny decyzji organu II instancji. Z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość postępowania, było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu oraz sądu oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażoną wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie ( vide : wyroki NSA z dnia 19 października 2007 r. sygn. akt II FSK 1128/06 i z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 426/08). Jednakże związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania ( vide : wyrok NSA z dnia 3 października 2006 r. sygn. akt I FSK 7/06, POP 2007/3/44). Mając na uwadze powyższe poglądy, zawarte w przywołanym orzecznictwie, skład orzekający stwierdził, że w motywach wyroku z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II SA/GL 1078/10, przesądzono kwestię zachowania prawidłowej odległości pomiędzy projektowanym parkingiem na działce nr 1878/4 a granicą działki skarżącej Spółki, wskazując że działka ta nie ma waloru budowlanego i stąd też w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis § 19 ust. 2 rozp. w sprawie warunków technicznych... Sąd wskazał też na spełnienie przez inwestycję wymogów z § § 12, 16 i 21 rozp. Stąd też zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Potwierdzono też zgodność inwestycji z planem miejscowym, lecz w uzasadnieniu powyższego wyroku brak bliższych rozważań w tym względzie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy polecono zaś uzupełnienie projektu budowlanego w zakresie wyznaczenia miejsca na składowanie odpadów stałych. Zdaniem składu orzekającego, analiza motywów wyroku w sprawie II SA/Gl 1078/10 nie pozwala na stwierdzenie, że osąd co do zgodności inwestycji z planem miejscowym, dotyczy także wymaganej ilości miejsc parkingowych. Kwestia ta nie była poprzednio podnoszona przez skarżącą Spółkę, ani też w tym zakresie nie wypowiadały się organy administracji. Spór w tym zakresie dotyczył jedynie zgodności z planem usytuowania budynku usługowo – handlowo – biurowego na terenie o symbolach 9 UC III ( w 80 % ) i 1 KS ( w 20 %). Stąd też nie sposób domniemywać, aby wypowiedź Sądu o zgodności inwestycji z planem miejscowym, dotyczyła także kwestii wymaganej aktem prawa miejscowego ilości miejsc parkingowych. Zatem musiał odnieść skutek zarzut skargi, iż w tym zakresie sprawa nie została należycie wyjaśniona, a istotne braki materiału dowodowego mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to bowiem brak badania w pełnym zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z wymogiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z § 18 warunków technicznych. Z treści zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że dla przedmiotowej inwestycji przewidziano 24 miejsc postojowych dla klientów ( na wydzierżawionej działce nr f) oraz 14 miejsc postojowych dla pracowników oraz 2 miejsca postojowe dla dostaw ( na działkach nr a i b, będących w użytkowaniu wieczystym inwestorów ), czyli łącznie 40 miejsc. Na podstawie znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów oraz dołączonego do skargi tekstu uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w obszarze północnej obwodnicy ( Dz. Urzęd. Woj. [...]. z dnia [...]r. Nr [...], poz. [...]), stwierdzić przyjdzie, że dla terenu UCIII, na obszarze którego zlokalizowano w 80 % inwestycję, przewidziano wymóg zarezerwowania w ramach działki proporcjonalnej liczby miejsc parkingowych w zależności od wielkości ogólnej, usługowej powierzchni użytkowej dla firm prowadzących sprzedaż detaliczną i usługi dla ludności – 1 m.p. na 10 m2 powierzchni ogólnej, zaś dla biur administracji – 1 m.p. na 20 m2 powierzchni ogólnej ( § 4 ust. 3 lit. a i b oraz § 5 ust. 3 pkt c uchwały). Nadto, zgodnie z § 15 uchwały, z dniem wejścia w życie w granicach objętych niniejszym planem, utraciły moc ustalenia planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...]r. nr [...] ( Dz. Urzęd. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.). Jak się wydaje, teren o symbolu KS, nie był objęty zmianą planu z [...] r. Z kolei uchwała z [...] r. wprowadzała wymóg bilansowania potrzeb parkingowych według wskaźnika : 30 miejsc na 1000m2 plus 40 miejsca na 100 zatrudnionych ( vide : pismo Starosty [...] z dnia [...] r.). Taki stan rzeczy, a więc fakt położenia terenu inwestycji na obszarach objętych dwoma różnymi uchwałami w przedmiocie planu miejscowego ( o ile okoliczność ta zostanie niezbicie potwierdzona przez organy administracji ), wymaga rozważenia, wg jakich postanowień ( którego planu ), należy określić ilość miejsc parkingowych. Zdaniem składu orzekającego, przyznać należy prymat zapisowi planu, na terenie którego położona jest przeważająca część inwestycji. W takim zaś układzie, ilość miejsc parkingowych należy ustalić wg zapisów uchwały z [...] r. dla terenu UCIII. Postanowienia tej uchwały nie są jasne z uwagi na brak objaśnienia pojęcia "powierzchnia ogólna", a ponadto , w niniejszej sprawie dodatkową komplikację rodzi fakt, że sporny budynek ma przeznaczenie usługowo-handlowo-biurowe, podczas gdy uchwała wprowadza rozbicie na firmy produkcyjno – handlowo-usługowe oraz biura i administrację, określając inne wymogi dla tych profilów działalności. Jednak w ocenie składu orzekającego, nie sposób podzielić poglądu skarżącej Spółki, że przez pojęcie "powierzchnia ogólna" należy rozumieć wszelkie powierzchnie w obiekcie, czyli powierzchnię ogólną obiektu. Mając na uwadze cel wyznaczenia liczby miejsc parkingowych, istotna jest bowiem ilość osób korzystających z budynku. Zatem w przypadku obiektu prowadzącego sprzedaż detaliczną i usługi dla ludności, ilość miejsc postojowych winna być wyznaczona wg wielkości powierzchni handlowej, która zgodnie z opisem technicznym do projektu wynosi 362,5 m, zaś dla części biurowej – wg powierzchni tej strefy, czyli 64 m2. Oczywiście, wymogi te dotyczą tylko ilości miejsc dla klientów obiektu. O ile zatem inwestor przewidział odrębny parking dla pracowników, to nie sposób przyjąć, aby liczba zarezerwowanych miejsc mogła wypełniać wymogi planu miejscowego. W żadnym więc przypadku przewidziany w projekcie budowlanym parking dla klientów w ilości 24 miejsc postojowych, nie spełnia normatywów planu miejscowego. Jedynie w przypadku ogólnej dostępności wszelkich przewidzianych miejsc postojowych w liczbie 40, można by przyjąć godność inwestycji z planem miejscowym z [...] r. Kolejną kwestią wymagającą rozważenia jest fakt, że inwestorzy nie legitymują się tytułem prawnorzeczowym do działki nr f, na której przewidziano parking dla klientów w liczbie 24 miejsc postojowych. Co prawda, złożyli oni oświadczenie o prawie dysponowania działką na cele budowlane, powołując się m.in. na zgodę B. P. na urządzenie parkingu, wyrażoną pismami z dnia [...] r. i [...] r., lecz stwierdzić przyjdzie, że w oświadczeniu tym mowa jest o działce nr e, która nie jest objęta decyzją o pozwoleniu na budowę ( vide: postanowienie organu I instancji o sprostowaniu z dnia [...] r.). Tak więc, w istocie inwestorzy nie złożyli oświadczenia o prawie dysponowania na cele budowlane, obejmującego działkę nr f i nie wiadomo, z jakiego faktu uprawnienia te miałyby im przysługiwać. O ile jednak działka ta jest przedmiotem dzierżawy, to nie wiadomo, na jaki okres umowa ta została zawarta. Jednak zdaniem składu orzekającego, wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych w ramach działki, należy interpretować w ten sposób, że chodzi o wszelkie działki, do których inwestorowi przysługuje tytuł prawny. Wszak w niniejszej sprawie sam budynek zaprojektowano na dwóch działkach geodezyjnych. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie niezbadania kwestii dostępu działek do drogi publicznej, godzi się zauważyć, że w poprzedniej decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że działki nr a i b mają dostęp do drogi publicznej przez działki nr d i c, obciążone służebnością drogą na rzecz inwestorów. Jednakże brak ustaleń w zakresie dostępu do drogi publicznej z działki nr f, na której zaprojektowano parking ma 24 miejsca postojowe. Dojazd z tej działki do drogi publicznej ( ul. [...] ) zaprojektowano bowiem również przez działki skarżącej spółki nr d i c, lecz nie zbadano, czy działki te są obciążone służebnością drogową na rzecz działki nr f. Wreszcie, gdy idzie spełnienie wymogu w zakresie wyznaczenia miejsc gromadzenia odpadów stałych, co było bezpośrednią przyczyną uchylenia poprzedniej decyzji organu odwoławczego, stwierdzić przyjdzie, że uzupełnienie braków projektu budowlanego w tym zakresie nastąpiło z naruszeniem trybu wskazanego w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W konsekwencji, doszło do niedopuszczalnego naniesienia poprawek w projekcie budowlanym, uprzednio zatwierdzonym decyzją organu I instancji i utrzymania w mocy tej decyzji przez organ odwoławczy, aczkolwiek decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany bez wyznaczenia miejsca gromadzenia odpadów stałych. Aczkolwiek przepis § 22 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych, dopuszcza przeznaczenie na ten cel wyodrębnionych pomieszczeń w budynku, to jednak obligatoryjne jest uwzględnienie wymogu segregacji odpadów stałych ( ust. 1 tego przepisu ), co z kolei wiąże się z wyznaczeniem pomieszczenia o odpowiedniej powierzchni. Zasadnie wskazała zaś skarżąca Spółka, że w tym względzie nie poczyniono żadnych ustaleń faktycznych. Co więcej, działając z urzędu stwierdzić przyjdzie, że naniesienie pomieszczenia do gromadzenia odpadów stałych, nastąpiło na projekcie budowlanym, który w tym zakresie nie był zaopiniowany ani pod względem wymogów przeciwpożarowych, ani higieniczno – sanitarnych. Adnotacje w tym względzie pochodzą bowiem jeszcze z [...] r., a więc nie obejmują ani danych o działce przeznaczonej pod parking, ani poprawek naniesionych po wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/GL 1078/10. Jak już wyżej wskazano, nie jest możliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, zatwierdzającej projekt budowlany, na który naniesiono poprawki już po wydaniu decyzji. W takim bowiem przypadku wymagane byłoby uchylenie decyzji I – instancyjnej i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ odwoławczy. Stąd też działając z urzędu sąd administracyjny stwierdził nadto, że decyzja organu odwoławczego zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wskazane wyżej naruszenie prawa musiało zatem prowadzić do uchylenia decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z uchybieniem art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a mianowicie bez należytego zbadania kompletności wniosku o pozwoleniu na budowę w zakresie dysponowania przez inwestora na cele budowlane działką nr f, dostępu tej działki do drogi publicznej, zapewnienia wymaganej planem miejscowym ilości miejsc parkingowych, spełnienia wymogu miejsc do gromadzenia odpadów stałych, umożliwiającego ich segregowanie oraz zaopiniowania całego projektu pod względem ochrony p.poż. i warunków higieniczno – sanitarnych. Taki stan rzeczy uzasadniał uchylenie tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w osobie radcy prawnego w kwocie 240 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, czyli łącznie 757 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej po myśli art. 200, art. 205 i art. 209 cyt. ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien w pierwszym rzędzie ustalić, czy przedmiotowa inwestycja została już rozpoczęta bądź zrealizowana. Taki stan czyni bowiem postępowanie o pozwolenie na budowę bezprzedmiotowym, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 kpa. O bycie zrealizowanych robót budowlanych winien wówczas orzec organ nadzoru budowlanego. O ile zaś inwestorzy nie rozpoczęli budowy, należy uzupełnić postępowanie w wyżej wskazanym zakresie, a następnie dopiero po zbadaniu kompletności wniosku o pozwolenie na budowę, jak i projektu budowlanego, którego braki wymagać będą uzupełnienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, możliwe będzie ponowne rozpoznanie sprawy.