II FSK 1694/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA (del) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 127/10 w sprawie ze skargi A. N. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 12 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt I SA/GL 127/10, oddalił skargę A. N. - zwanego dalej "Skarżącym", na interpretację indywidualną działającego z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Skarżący wystąpił do organu interpretacyjnego z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedstawiając we wniosku stan faktyczny Skarżący podał, że w latach 2002-2006 prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą - zarejestrował ją dopiero w dniu 17 kwietnia 2007 r. W dniu 16 kwietnia 2007 r. złożył oświadczenie o sposobie opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej według stawki 19%, czyli na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późń. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f." W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Skarżący zadał pytanie, czy dochody z działalności gospodarczej uzyskane w latach 2007-2008 podlegały opodatkowaniu stawką 19% na zasadach określonych w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f.? Zdaniem Skarżącego, skoro oświadczenie o wyborze sposobu opodatkowania zostało złożone w terminie i nie zostało odwołane, podlegały one opodatkowaniu stawką 19%. Organ interpretacyjny w interpretacji indywidualnej z dnia 12 października 2009 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W ocenie tego organu, mając na uwadze, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą przed 2007 r., chcąc skorzystać z opodatkowania na zasadach określonych w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f., powinien był złożyć oświadczenie do dnia 20 stycznia 2007 r. - czego nie uczynił. W związku powyższym, złożone przez niego w dniu 16 kwietnia 2007 r. oświadczenie nie wywołało skutku prawnego. W konsekwencji, również w 2008 r. Skarżący nie miał prawa do opodatkowania dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej na zasadach wynikających z art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f., czyli według jednolitej 19% stawki podatku. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą interpretację, zarzucając jej błędną wykładnię art. 9a ust. 2, 4 i 8 u.p.d.o.f., polegającą na pominięciu tego, że zgodnie z art. 9a ust. 7 tej ustawy, oświadczenie o wyborze sposobu opodatkowania dotyczy lat następnych, o ile podatnik nie zrezygnuje wcześniej z tego sposobu opodatkowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji bądź jej zmianę i wskazanie, że ma prawo korzystać z opodatkowania podatkiem liniowym od 2008 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że co prawda oświadczenie zostało złożone po upływie wymaganego terminu - dlatego nie mógł skorzystać w 2007 r. z prawa do opodatkowania dochodów stawką 19% - to jednak skutkowało ono w następnym roku podatkowym. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał skargę za bezzasadną i ją oddalił. Podzielił stanowisko zajęte przez organ interpretacyjny i uzasadniającą je argumentację. Sąd zwrócił uwagę, że stanowisko Skarżącego przedstawione we wniosku różni się od tego, które wyraził on w skardze. We wniosku utrzymywał, że oświadczenie o wyborze sposobu opodatkowania dochodów zostało złożone w ustawowym terminie i wywołało skutek już w 2007 r., podczas gdy w skardze przyznał, że oświadczenie to zostało złożone po upływie prawem wyznaczonego terminu i nie wywołało skutków wobec dochodów uzyskanych w 2007r. - wywodził natomiast, że ma ono zastosowanie do dochodów uzyskanych w latach następnych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, jako że Skarżący złożył oświadczenie o wyborze sposobu opodatkowania dochodów po upływie wyznaczonego w ustawie terminu, należało uznać je za bezskuteczne, tym samym Skarżący nie nabył prawa do opodatkowania dochodu stawką 19% w 2007 r. Dalej Sąd pierwszej instancji wywiódł, że zgodnie z art. 9a ust. 4 i 8 u.p.d.o.f., wybór sposobu opodatkowania dotyczyć może lat następnych tylko i wyłącznie w przypadku, gdy uprawnienie to zostało nabyte. Z uwagi na to, że w Skarżący nie nabył przedmiotowego prawa w 2007 r., oświadczenie nie mogło skutkować w latach następnych, gdyż niemożliwe jest kontynuowanie nie nabytego prawa. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 9a ust. 2, 4, 7 i 8 u.p.d.o.f., poprzez brak uchylenia decyzji, pomimo błędnej wykładni wskazanych przepisów, pomijającej, że wybór sposobu opodatkowania dokonany w oświadczeniu, o którym mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.f., dotyczy również lat następnych, chyba że podatnik w przewidzianym ustawą terminie zawiadomi w formie pisemnej właściwy organ podatkowy o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania, a jednocześnie w ustawie określono jedynie datę końcową złożenia oświadczenia o wyborze, nie określając początku biegu terminu do złożenia tegoż oświadczenia. W związku z powyższym, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono dodatkowy zarzut - nie wyrażony w jej petitum - naruszenia art. 14a § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), polegającego na zakwestionowaniu przez organ interpretacyjny stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji; podczas gdy w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór o stan faktyczny i nie przeprowadza się postępowania dowodowego. W tym kontekście Skarżący podniósł, że przedmiotowe oświadczenie - wbrew temu co twierdzi organ interpretacyjny i Sąd pierwszej instancji - nie dotyczyło opodatkowania dochodów uzyskanych w 2007 r. tylko dochodów, które miał uzyskać w roku następnym. W dalszej części uzasadnienia Skarżący powołując się na art. 9a ust. 1, 2 i 4 u.p.d.o.f. wywiódł wniosek, że skoro ustawodawca nie zakreślił terminu początkowego do złożenia oświadczenia o wyborze sposobu opodatkowania dochodów, należy przyjąć, że jest nim każdy termin po dniu 20 stycznia danego roku podatkowego. Skoro bowiem, aby skorzystać w danym roku podatkowym z możliwości opodatkowania na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f., należy złożyć oświadczenie o wyborze tego sposobu opodatkowania do dnia 20 stycznia tego roku podatkowego, to każde oświadczenie złożone po upływie wspomnianego terminu może skutkować zmianą sposobu opodatkowania dopiero w następnym roku podatkowym, tym bardziej, że Skarżący do dnia 20 stycznia 2008 r. nie zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego o rezygnacji z formy opodatkowania na zasadach zgłoszonych w jego oświadczeniu z dnia 16 kwietnia 2007 r. Ponadto Skarżący zarzucił organowi interpretacyjnemu, że nie odniósł się do kwestii rozpoczęcia biegu terminu do złożenia oświadczenia i nie wyjaśnił, dlaczego oświadczenie złożone po jego upływie nie wywołuje skutków w roku następnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Z uwagi na sposób jej sporządzenia niezbędne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem odwoławczym bardzo sformalizowanym. Ze względu na konieczność spełnienia wymogów formalnych, wskazanych w art. 176 P.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzony został wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, a w niektórych kategoriach spraw - doradcę podatkowego i rzecznika patentowego (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.). Wymóg ten uzasadniony jest także zakresem rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd odwoławczy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd ten jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przepis ten interpretowany jest w judykaturze jednolicie jako zakaz precyzowania czy formułowania zarzutów za stronę, niemożność badania, czy wojewódzki sąd administracyjny dopuścił się naruszenia innych jeszcze przepisów niż te, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II FSK 2348/11, LEX nr 984581, wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., I FSK 1370/10, LEX nr 907211). Jednym z istotnych wymogów skargi kasacyjnej jest przytoczenie zarzutów wraz z ich uzasadnieniem. Przytoczenie zarzutów oznacza wymienienie przepisów, które w ocenie strony skarżącej wyrok zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, poprzez wskazanie dokładnie aktu prawnego, w którym przepis ten został zamieszczony oraz - gdy składa się on z jednostek redakcyjnych - określenie przepisu poprzez dokładne wskazanie tej jego części (jednostki redakcyjnej), której naruszenie zarzucono. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego niezbędne jest wskazanie także formy naruszenia (niewłaściwego zastosowania lub błędnej wykładni), a w przypadku naruszenia przepisów postępowania - wskazanie wpływu tego naruszenia na wynik postępowania (art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.). W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wskazywać można uchybienie tym przepisom, które regulują prawa i obowiązki stron stosunku administracyjnoprawnego, a w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - przepisów regulujących sposób nałożenia na stronę obowiązku lub uzyskania określonego uprawnienia w postępowaniu przed właściwym organem. W odniesieniu do każdego z zarzutów powinna być przedstawiona argumentacja, pozwalająca na stwierdzenie, na czym w ocenie strony polegało naruszenie prawa. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna, aczkolwiek spełnia wymogi formalne, zawiera szereg uchybień niepozwalających na merytoryczne odniesienie się do wszystkich zawartych w niej zarzutów. I tak, autor skargi kasacyjnej powołując się na jej wstępie na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a więc przepis dotyczący naruszenia prawa materialnego, wskazuje w ramach tej podstawy kasacyjnej na "naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi (...)", a wymieniając dalej konkretny przepis "art. 145 § 1 pkt 1 lit a" nie podaje nazwy ustawy, w której przepis ten jest zamieszczony. Przyjmując najbardziej liberalne z możliwych podejście do wymogów formalnych skargi kasacyjnej oraz mając na uwadze, iż w poprzedzającym zdaniu nazwa tej ustawy została wymieniona, można przyjąć, iż chodzi tu o P.p.s.a. Skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w dniu 20 lipca 2009 r. (data wpływu do organu interpretacyjnego). Nie jest więc zrozumiałe, z jakich powodów autor skargi kasacyjnej doszedł do przekonania i konsekwentnie przy tym obstaje, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinny znaleźć przepisy Ordynacji podatkowej (a także P.p.s.a.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2007 r. Powołany w skardze kasacyjnej na tę okoliczność przepis - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), stanowi, iż wnioski o wydanie pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 [Ordynacji podatkowej - dopisek Sądu], w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zestawiając zatem określoną w art. 7 powyższej ustawy datę jej wejścia w życie ze wspomnianą wyżej datą złożenia wniosku o wydanie interpretacji, zacytowany przepis w żadnej mierze nie mógł stwarzać podstawy do wyciągnięcia wniosku, iż należy stosować poprzednio obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące udzielanie (w formie postanowień i decyzji) pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Przyjęcie przez autora skargi kasacyjnej błędnego założenia, iż w niniejszej sprawie należy stosować przepisy nieuwzględniające zmian wynikających z powołanej wyżej ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, spowodowało szereg negatywnych konsekwencji dla konstrukcji wniesionej skargi kasacyjnej oraz skuteczności sformułowanych w niej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej na jej wstępie określa zaskarżony do Sądu pierwszej instancji akt jako "decyzję dotyczącą interpretacji podatkowej z dnia 12 października 2009 r.", choć zdarza się, że w uzasadnieniu posługuje się już prawidłowym określeniem "zaskarżona interpretacja indywidualna". Od dnia 1 lipca 2007 r. przy uwzględnieniu skargi przez sąd pierwszej instancji podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej do tego sądu pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, stanowi art. 146 § 1 w zw. art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a, a nie wskazany w skardze kasacyjnej jako naruszony przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy. Wreszcie, z analogicznych jak omówione wyżej powodów, nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie i tym samym zostać naruszonymi przez Sąd pierwszej instancji, wskazane w skardze kasacyjnej, przy okazji rozważań dotyczących konieczności respektowania przez organy podatkowe stanu faktycznego podanego we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej - art. 14a § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2007 r. W skardze kasacyjnej wskazano (wprawdzie w związku z błędnie określonym przepisem procesowym) na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9a ust. 2, 4, 7, 8 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną ich wykładnię. Art. 9a ust. 7 i 8 u.p.d.o.f. nie mogły zostać naruszone, albowiem przepisy te dotyczą podatników uzyskujących dochody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, tj. z działów specjalnych produkcji rolnej, podczas gdy z wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej w żadnej mierze nie wynika, aby Skarżący takie dochody uzyskiwał. Pozostają zatem do oceny art. 9a ust. 2 i 4 u.p.d.o.f. Przepisy te w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczy przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stanowiły, co następuje. "2. Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego do dnia 20 stycznia roku podatkowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania, a jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. (...) 4. Wybór sposobu opodatkowania dokonany w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że podatnik, w terminie do dnia 20 stycznia roku podatkowego, zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania lub złoży w tym terminie pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym." Na podstawie zacytowanych wyżej przepisów oraz w odniesieniu do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego Skarżący domagał się uznania jego prawa do opodatkowania uzyskiwanych przez niego w latach 2007 i 2008 dochodów, na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. Stanowisko takie jest bezpodstawne. Elementem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Skarżącego było przyznanie przez niego racji organowi podatkowemu, który w wyniku kontroli stwierdził, iż w latach 2002-2006 Skarżący prowadził (niezarejestrowaną) działalność gospodarczą. W wyniku tego, jak podano we wniosku, Skarżący złożył stosowne korekty zeznań podatkowych i zapłacił należny podatek. W związku z powyższym organ interpretacyjny miał podstawy, aby przyjąć, iż w 2007 r. Skarżący kontynuował ową działalność gospodarczą, formalnie ją rejestrując w dniu 17 kwietnia 2007 r., a nie dopiero rozpoczął w 2007 r. jej prowadzenie. Konsekwencją tego było prawidłowe stwierdzenie przez ten organ, iż złożenie przez Skarżącego w dniu 16 kwietnia 2007r. oświadczenia o wyborze sposobu opodatkowania na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. (do dnia 20 stycznia roku podatkowego), a zatem nie wywołało skutków prawnych. Na dalszych etapach postępowania Skarżący sam odstąpił od wyrażonego we wniosku stanowiska w powyższym zakresie, tj. nabycia prawa do opodatkowania "podatkiem liniowym" dochodów uzyskanych w 2007 r., do tego stopnia, iż w skardze kasacyjnej stwierdził, iż "w sposób oczywisty nie mógł opodatkować przychodów we wnioskowanej formie w roku podatkowym 2007." Organ interpretacyjny słusznie uznał, co zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, iż Skarżący nie mógł skorzystać z możliwości opodatkowania według zasad określonych w art. 30c u.p.d.o.f. również w odniesieniu do dochodów uzyskanych przez niego w 2008 r. Na tle przedstawionego we wniosku Skarżącego stanu faktycznego, podstawy prawnej do zastosowania takiego opodatkowania nie można upatrywać, ani w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., ani w art. 9a ust. 4 tej ustawy. Jeżeli chodzi o ten drugi przepis, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, przewiduje on możliwość kontynuowania przez podatnika w następnych latach podatkowych sposobu opodatkowania według zasad określonych w art. 30c u.p.d.o.f. w związku ze skutecznie raz dokonanym wyborem tej formuły opodatkowania. Skoro jednak, co ostatecznie było niesporne, z przyczyn omówionych wyżej Skarżący w roku poprzedzającym, tj. 2007 prawa do takiego sposobu opodatkowania nie nabył, to nie ma podstaw do twierdzenia o jego kontynuacji na podstawie art. 9a ust. 4 u.p.d.o.f. w następnym roku podatkowym. Sąd pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę, że kontynuować można jedynie uprawnienie uprzednio nabyte. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż nie zawiadomił on Naczelnika Urzędu Skarbowego o rezygnacji z tej formy opodatkowania, o czym również mowa jest w tym ostatnim przepisie, nie ma w takiej sytuacji żadnego znaczenia. W kwestii nabycia przez Skarżącego prawa do opodatkowania podatkiem liniowym na podstawie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., Skarżący argumentuje, iż przepis ten określa jedynie termin ostateczny do złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania (do dnia 20 stycznia roku podatkowego), natomiast nie określa najwcześniejszego terminu do złożenia takiego oświadczenia. W związku z tym, zdaniem Skarżącego, o ile jego oświadczenie o wyborze opodatkowania podatkiem liniowym złożone w dniu 16 kwietnia 2007 r. nie mogło wywołać skutków odnośnie tegoż roku, gdyż było spóźnione, to nie ma żadnych przeszkód, aby mogło skutkować na następny rok podatkowy, tj. 2008. Powyższy pogląd, o czym już wspominano, odbiega od stanowiska, które prezentował Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jest to o tyle istotne, jako że stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy [przedstawionego we wniosku] wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Poza tym, pogląd ten jest błędny z tego powodu, iż nie bierze pod uwagę opisanego we wniosku przez samego Skarżącego stanu faktycznego. We wniosku tym Skarżący stwierdził, iż w dniu 16 kwietnia 2007 r. złożył w Urzędzie Skarbowym oświadczenie dla celów podatku dochodowego w 2007 r., o sposobie opodatkowania dochodów z tytułu działalności gospodarczej. Towarzyszyło temu wyrażone w tymże wniosku stanowisko Skarżącego, iż na podstawie tego oświadczenia może już w 2007 r. opodatkowywać dochody podatkiem w wysokości 19% (art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f.). W świetle powyższego, organ interpretacyjny miał pełne podstawy, aby przyjąć, że złożone przez Skarżącego w dniu 16 kwietnia 2007 r. oświadczenie dotyczyło dochodów uzyskiwanych przez niego w tym właśnie roku i jako takie, pomimo iż jak podkreślał później w swej argumentacji Skarżący, zostało złożone przed dniem 20 stycznia 2008 r., nie mogło być potraktowane jako oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych w 2008 r. Podatek dochodowy jest podatkiem o charakterze rocznym. Uwzględniają to również przepisy art. 9a u.p.d.o.f., które zawierają w tej mierze niezbędne regulacje ustanawiające jednoznaczne reguły pozwalające na stwierdzenie, według jakich zasad następować będzie opodatkowanie uzyskiwanych przez podatnika w danym roku podatkowym dochodów. Przepisy te respektują przy tym wolę podatnika, ale ta powinna być wyrażona w sposób jednoznaczny. Stąd też oświadczenie podatnika, o który mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. musi dotyczyć dochodów uzyskiwanych przez niego w konkretnym roku podatkowym, a nie w niesprecyzowanej przyszłości. Jak podkreślał sam Skarżący w skardze kasacyjnej punktem odniesienia dla interpretacji indywidualnej jest wyłącznie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. Jest on również w pełni miarodajny na ewentualnych dalszych etapach postępowania, w których oceniana jest z kolei zgodność z prawem wydanej interpretacji indywidualnej. Z tego punktu widzenia bezprzedmiotowy był wniosek pełnomocnika Skarżącego zawarty w jego piśmie procesowym z dnia 1 marca 2012 r. o przeprowadzenie dowodu z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 listopada 2011 r., zawierającego stanowisko tego Zakładu co do statusu Skarżącego jako przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski oraz uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.