III SA/Wa 1429/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant sekr. sąd. Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Pismem z dnia 24 września 2009 roku, uzupełnionym w dniu 26 listopada 2009 roku J. G. (dalej "Skarżący", "Podatnik", "Wnioskodawca") zwrócił się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zaprzestania umowy najmu lub dzierżawy. W uzasadnieniu wniosku Podatnik przedstawił stan faktyczny, z którego wynika, że jest, a także może w przyszłości stać się wspólnikiem spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej. Spółka ta jest lub w przyszłości może stać się właścicielem budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie (dalej łącznie nazwane nieruchomościami mieszkalnymi). Nieruchomości mieszkalne będą stanowić dla spółki środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 22a i art. 22b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. dalej "u.p.d.o.f."), które w przypadku spełnienia warunków określonych przepisami podlegają amortyzacji. Spółka rozważa odpłatne zbycie nieruchomości mieszkalnych. Odpłatne zbycie miałoby miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło/nastąpi nabycie lub wybudowanie nieruchomości mieszkalnych przez spółkę. Jednakże możliwe jest także, że odpłatne zbycie nieruchomości mieszkalnych miałoby miejsce po upływie pięciu lat od wskazanego powyżej terminu. Spółka jest, a także może stać się również w przyszłości właścicielem nieruchomości nienależących do nieruchomości mieszkalnych, a w szczególności budynków lub lokali użytkowych (lub udziału w nich), nieruchomości gruntowych lub praw użytkowania wieczystego gruntu (lub udziału w nich) niezwiązanych z budynkiem lub lokalem mieszkalnym ("pozostałe nieruchomości"). Pozostałe nieruchomości mogą być środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi spółki w rozumieniu przepisów art. 22a i art. 22b u.p.d.o.f. albo mogą być towarami handlowymi lub produktami gotowymi spółki w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości. Spółka rozważa odpłatne zbycie pozostałych nieruchomości. Skarżący dodał, że jest w posiadaniu skierowanej do niego interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia [...] sierpnia 2009 roku, w której Minister Finansów stwierdził iż "przychód ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnych będących w spółce środkami trwałymi stanowi dla wnioskodawcy przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f." W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny, Skarżący zapytał "czy w przypadku, gdy spółka zaprzestanie najmu lub dzierżawy nieruchomości mieszkalnych oraz nie będą one w inny sposób używane przez spółkę, przy czym decyzja o rezygnacji z ich najmu lub używania będzie miała charakter trwały -a nieruchomości te uprzednio były zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych spółki oraz są spełnione pozostałe warunki określone w art. 22a-22c u.p.d.o.f. - nieruchomości tych nie należy już uznawać za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne spółki ?" Zdaniem Skarżącego, aby dany przedmiot mógł być zaliczony do środków trwałych lub wartości niematerialnych prawnych, musi on spełnić warunki przewidziane w u.p.d.o.f. A contrario, jeśli jeden z wymogów nie będzie już spełniony w sposób trwały, przedmiot taki nie może być zakwalifikowany do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Skarżący powołując się na wyroki sądów administracyjnych wskazał, że możliwość wycofania składnika majątkowego z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nie jest w orzecznictwie kwestionowana. Jeśli więc spółka w sposób trwały zrezygnuje z umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości mieszkalnych oraz nie będą one w inny sposób używane przez spółkę, a uprzednio były one zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych oraz spełnione będą pozostałe warunki określone w art. 22a-22c u.p.d.o.f., nieruchomości tych nie należy już uznawać za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, lecz za towary handlowe spółki. W konsekwencji należy wykreślić je z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych spółki. Interpretacją indywidualną z dnia [...] grudnia 2009 roku Minister Finansów stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe. Zdaniem organu decyzja o trwałym zaprzestaniu wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości mieszkalnych nie oznacza, że mogą być one uznane za towary handlowe. Zdaniem organu trwała rezygnacja z wykorzystywania tych nieruchomości w działalności gospodarczej nie oznacza, że nieruchomości te po wyłączeniu ich z ewidencji środków trwałych mogą być zakwalifikowane do towarów handlowych. Pomimo wystosowania przez Skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska. W skardze z dnia 4 marca 2010 r. Skarżący zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i c u.p.d.o.f. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie oraz przepisów art. 120 i 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm., powoływanej dalej jako O.p.) W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego zgodnie z właściwymi przepisami. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie wskazał w interpretacji przepisu, na podstawie którego stwierdził, że nie jest możliwe przekwalifikowanie środka trwałego, po jego wykreśleniu z ewidencji środków trwałych, na towar handlowy. Dodał, że organ potwierdził, że o klasyfikacji decyduje sam podatnik. W związku z powyższym Skarżący uważa, że może przekwalifikowywać składniki majątku ze środków trwałych na towary handlowe, zgodnie z bieżącymi potrzebami oraz faktycznym statusem takich składników majątku. Skarżący stanął na stanowisku, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest szczegółowych uregulowań odnośnie przekwalifikowywania składników majątku ze środków trwałych na towary handlowe. W związku tym, zgodnie z zasadą, że co nie jest wprost zabronione, jest dozwolone, takie przekwalifikowywanie powinno być możliwe. Poza tym Skarżący powołał się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd "in dubio pro tributario", czyli że wątpliwości należy interpretować na korzyść podatnika. Na potwierdzenie tej tezy przytoczył szereg wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 roku, sygn. akt III SA/WA 906/10, uznał, że skarga jest zasadna i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. W rozpoznanej Sąd wskazał, że przedmiot sporu pomiędzy Skarżącym i Ministrem Finansów dotyczy możliwości uznania za towary handlowe nieruchomości, które wcześniej były wykorzystywane przez podatnika jako środki trwałe i następnie zostały wyłączone spośród środków trwałych. Sąd dostrzegł przy tym, że Podatnik zwracając się do organu z zapytaniem, czy można środek trwały wykreślony z ewidencji środków trwałych i przeznaczony do sprzedaży zaliczyć do towarów handlowych, nie wskazał przepisu prawa podatkowego, który miałby regulować ten stan faktyczny. Z tych względów złożony w niniejszej sprawie przez Skarżącego wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego był niezgodny z art. 14b § 3 O.p., gdyż nie zawierał dokonanej przez Skarżącego oceny prawnej stanu faktycznego opisanego we wniosku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ na podstawie art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. obowiązany był wezwać Skarżącego do sprecyzowania wniosku o wydanie interpretacji o wskazanie przepisów prawa, których interpretacji Skarżący żądał od organu w związku ze stanem faktycznym przedstawionym przez Skarżącego. Organ prowadząc ponownie postępowanie obowiązany został do wezwania Skarżącego o sprecyzowanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wydanie interpretacji przez wskazanie zagadnienie z zakresu prawa podatkowego, które było przedmiotem pytania Skarżącego. Wykonując ww. wyrok organ, pismem z dnia 19 stycznia 2011 roku, wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, poprzez wskazanie zagadnienia z zakresu prawa podatkowego, które jest przedmiotem pytania, a w szczególności: - wskazanie przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej, - sformułowanie pytania w zakresie skutków podatkowych, tak aby organ mógł udzielić interpretacji w oparciu o przepisy prawa podatkowego, - przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego adekwatnego do tego pytania i przedstawionego stanu faktycznego. W odpowiedzi na ww. wezwanie Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem indywidualnej interpretacji mają być przepisy art. 8 ust. 1 i 2 , art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 22a-22b u.p.d.o.f. i doprecyzował zadane we wniosku pytanie, w następujący sposób: "Czy w przypadku, gdy Spółka zaprzestanie najmu lub dzierżawy nieruchomości mieszkalnych oraz nie będą one w inny sposób używane przez spółkę, przy czym decyzja o rezygnacji z ich najmu lub wzywania będzie miała charakter trwały - a nieruchomości te uprzednio były zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych spółki oraz są spełnione pozostałe warunki określone w art. 22a-22c u.p.d.o.f. – nieruchomości tych nie należy już uznawać za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne Spółki i przekwalifikować na towary handlowe, a co za tym idzie, czy przychody ze sprzedaży takich przekwalifikowanych nieruchomości będą zaliczane do źródeł przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, czyli z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czy też z art. 10 ust. 3 tej ustawy?" W odniesieniu do zagadnienia prawnego wynikającego z ww. pytania Wnioskodawca sformułował stanowisko, że jeśli spółka w sposób trwały zrezygnuje z umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości mieszkalnych oraz nie będą one w inny sposób używane przez spółkę, a uprzednio były zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych oraz spełnione będą pozostałe warunki określone w art. 22a-22c u.p.d.o.f. nieruchomości tych nie należy już uznawać za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, lecz za towary handlowe. W konsekwencji należy je wykreślić z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a przychody ze sprzedaży tych nieruchomości, które zostaną przekwalifikowane ze środków trwałych na towary handlowe, będą przychodami z działalności gospodarczej, czyli z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a nie z art. 10 ust. 3 tej ustawy. Organ uznał ww. stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe i wyjaśnił, że decyzja o trwałym zaprzestaniu najmu nieruchomości mieszkalnych nie oznacza, iż mogą one w przedmiotowej sprawie zostać przekwalifikowane i uznane za towar handlowy. O klasyfikacji danego składnika majątku do środków trwałych lub towarów handlowych decyduje sam podatnik. Należy przy tym zwrócić szczególną uwagę na element zależny tylko od woli właściciela, czyli przewidywany okres używania nabytego składnika majątku. Jak wynika z przedstawionego opisu spółka nie potraktowała nabytych nieruchomości mieszkalnych jako towarów handlowych przeznaczonych do dalszej odsprzedaży, bowiem podjęła decyzję, iż będą one wykorzystywane w działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok. Zaprzestanie odpisów amortyzacyjnych na skutek decyzji o trwałej rezygnacji z najmu nieruchomości mieszkalnych uzasadnia wykreślenie przedmiotowych nieruchomości z ewidencji środków trwałych, jednakże bez możliwości przekwalifikowania ich i potraktowania jako towar handlowy. Jak wskazano w zaskarżonej interpretacji, brak możliwości uznania środka trwałego za towar handlowy, nie oznacza, że nie może on być przedmiotem sprzedaży. Dla celów podatkowych przychód ze sprzedaży środka trwałego stanowi przychód z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.. Jednakże z przychodów z działalności gospodarczej wyłączone zostały przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy, nawet jeżeli wykorzystywane były na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynikało, iż opisane przez Skarżącego lokale, mające być przedmiotem sprzedaży, są nieruchomościami mieszkalnymi. A zatem przychód ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnych, które stanowiły w spółce środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, stanowi dla Skarżącego przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.. Wnioskodawca nie zgadzając się rozstrzygnięciem zawartym w ww. interpretacji indywidualnej złożył w dniu 25 lutego 2011 roku (data wpływu 2 marca 2011 roku) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na ww. wezwanie organ wskazał, że brak jest podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 21 kwietnia 2011 roku do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną z dnia [...] lutego 2011 roku, uznającą za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego w przedmiocie wykreślenia nieruchomości mieszkalnych z ewidencji środków trwałych i zakwalifikowania ich do towarów handlowych. Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzuca naruszenie: 1) przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i c u.p.d.o.f. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, 2) przepisów art. 120 i 121 O.p. Wskazując na powyższe naruszenie, Skarżący wniósł: 1) na podstawie art. 146 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") - o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego, oraz 2) na podstawie art. 200 i art. 210 § p.p.s.a. - o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego zgodnie z właściwymi przepisami. W uzasadnieniu zarzutów Skarżący wskazuje, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. sam stwierdził, że o klasyfikacji decyduje sam podatnik. Ponieważ tak niewątpliwie jest, Skarżący uważa, że może przekwalifikowywać składniki majątku ze środków trwałych na towary handlowe, zgodnie z bieżącymi potrzebami oraz faktycznym statusem takich składników majątku. Zdaniem Skarżącego, chybiony jest pogląd przedstawiony w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uznający "towary handlowe" za "rzeczowe aktywa obrotowe" występujące w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), ponieważ zgodnie z orzecznictwem NSA istnieje odrębny przedmiot regulacji dla prawa bilansowego i prawa podatkowego. Mamy do czynienie z odrębnością obu gałęzi prawa i brakiem podatkowotwórczego charakteru przepisów ustawy o rachunkowości. Skarżący uważa, że w u.p.d.o.f. brak jest szczegółowych uregulowań odnośnie przekwalifikowywania składników majątku ze środków trwałych na towary handlowe. W związku tym - zgodnie z zasadą, że co nie jest wprost zabronione, jest dozwolone - takie przekwalifikowywanie powinno być możliwe. Dlatego, zdaniem Skarżącego, nie sposób się również zgodzić z uzasadnieniem interpretacji mówiącym o tym, że "zaprzestanie odpisów amortyzacyjnych na skutek decyzji o trwałej rezygnacji z najmu nieruchomości mieszkalnych uzasadnia wykreślenie przedmiotowych nieruchomości z ewidencji środków trwałych". Każdy środek trwały wymaga wpisu do ewidencji środków trwałych. Nie ma możliwości, aby zgodnie z przepisami prawa podatkowego, daną nieruchomość wykreślić z ewidencji i jednocześnie, aby pozostała ona środkiem trwałym. Dlatego w związku z tym, że dana nieruchomość przestaje być środkiem trwałym poprzez wykreślenie z ewidencji, staje się ona w ten sposób towarem handlowym. Poza tym, zdaniem Skarżącego, w sprawie powinna znaleźć zastosowanie zasada "in dubio pro tributario", czyli że wątpliwości należy interpretować korzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Spór pomiędzy stronami zasadniczo dotyczył dopuszczalności przekwalifikowania środka trwałego na towar handlowy. Wtórną kwestię sporną stanowiło zaś określenie źródła przychodu w związku ze sprzedażą nieruchomości mieszkalnych, co do których podjęto decyzję o trwałym zaprzestaniu ich wykorzystywania w działalności gospodarczej spółki. Skarżący uważa, że skoro w u.p.d.o.f. brak jest szczegółowych uregulowań odnośnie przekwalifikowania składników majątku ze środków trwałych na towary handlowe to - zgodnie z zasadą, że co nie jest zabronione jest dozwolone - takie przekwalifikowanie powinno być możliwe, a przychody z ich ewentualnej sprzedaży należy zaliczyć do przychodów z działalności gospodarczej. Organ stoi zaś na stanowisku, że decyzja o trwałym zaprzestaniu najmu nieruchomości mieszkalnych nie oznacza, że mogą być one przekwalifikowane i uznane za towar handlowy. Przychód zaś ze sprzedaży tych nieruchomości - z uwagi na przepis art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. - stanowi dla Skarżącego przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Sąd podzielił w sprawie stanowisko organu interpretacyjnego. Wprawdzie o klasyfikacji danego składnika majątku do środków trwałych lub towarów handlowych decyduje sam podatnik to jednak decyzja w ww. zakresie nie ma charakteru dowolnego. Klasyfikowanie składnika majątku zależy bowiem wyłącznie od zamierzonego przez podatnika sposobu wykorzystania tego składnika. Decydujące znaczenie dla klasyfikacji danego składnika majątku ma jego przeznaczenie. Słusznie organ zauważył, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje się pojęcia "towarów handlowych" i odwołał się w tym zakresie do pojęcia "rzeczowych aktywów obrotowych" zawartego w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.). I tak, terminem tym określa się materiały nabyte w celu zużycia na własne potrzeby, wytworzone lub przetworzone przez jednostkę produkty gotowe (wyroby i usługi) zdatne do sprzedaży lub w toku produkcji, półprodukty oraz towary nabyte w celu odsprzedaży w stanie nieprzetworzonym. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 18 lit. a ustawy o rachunkowości aktywa obrotowe to składniki majątkowe, które zgodnie z oczekiwaniami podatnika zostaną zamienione na środki pieniężne lub zostaną zużyte w ciągu 12 miesięcy. W opisanym we wniosku stanie faktycznym spółka nie potraktowała lokalu mieszkalnego jako towaru handlowego przeznaczonego do dalszej odsprzedaży, lecz przewidywała, że będzie on wykorzystywany w działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok, w związku z czym wprowadziła go do ewidencji środków trwałych oraz dokonywała od niego odpisów amortyzacyjnych. W związku z powyższym - w ocenie Sądu - lokal mieszkalny, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym nie może zostać potraktowany jako towar handlowy. Nie spełnia on bowiem ww. ustawowych kryteriów określonych dla rzeczowych aktywów obrotowych, o których wyżej mowa. Dodatkowo ww. stanowisko wzmacnia argument o tym, że przekwalifikowanie środka trwałego, od którego dokonywano odpisów amortyzacyjnych, na towar handlowy spowodowałoby podwójne ujęcie kosztów podatkowych, a mianowicie raz poprzez odpisy amortyzacyjne od składnika zakwalifikowanego jako środek trwały, a następnie po przekwalifikowaniu na towar handlowy - poprzez ujęcie wydatków związanych z nabyciem tego składnika. Dokonując zaś kwalifikacji odpłatnego zbycia nieruchomości mieszkalnych do źródeł przychodu słusznie organ wskazał, że przychód ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnych, które stanowiły w spółce środki trwałe lub wartości niematerialne lub prawne stanowi dla Skarżącego przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f. wskazuje się bowiem wprost, że ust. 1 pkt 8 tego przepisu ma zastosowanie do odpłatnego zbycia m.in. lokalu mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Użyte w ww. przepisie sformułowanie "wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą" nie ogranicza się tylko do składników majątku obecnie używanych w działalności gospodarczej. Reguły gramatyczne języka polskiego nakazują przyjąć, że chodzi tu o składniki majątku, które są albo były używane w prowadzonej działalności gospodarczej. Przepis ten będzie zatem dotyczył zarówno składników majątkowych, które w chwili zbycia są używane w działalności, jak i składników majątkowych, które były, lecz już nie są - w chwili ich zbycia - używane w tej działalności. Z dniem 1 stycznia 2004 r. do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został dodany przepis art. 14 ust. 2c, który dodatkowo potwierdza, że do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą tzw. nieruchomości i praw mieszkalnych. Powyższe oznacza, że przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości o charakterze mieszkalnym zawsze będą kwalifikowane do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. A zatem przychód ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnych, które stanowiły w Spółce środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, stanowi dla Skarżącego przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie doszło do naruszenia przepisów art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i c u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie w sprawie, jako że przepisy te nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia organów podatkowych w sprawie Skarżącego. Sąd nie dopatrzył się również w sprawie naruszenia przepisu art. 120 i 121 O.p. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy O.p.. Stosownie do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5,6,10 i 23 działu IV. Stosownie do brzmienia art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Powyższy przepis rozwija zatem zasadę legalizmu i praworządności, w myśl której organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Przepis ten jednocześnie nawiązuje do zasadą konstytucyjną zawartej w art. 7 Konstytucji RP - organy władzy publicznej organy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przez przepisy prawa należy rozumieć przede wszystkim ustawy oraz wydawane na postawie ustaw i w celu ich wykonania przepisy wykonawcze. Sąd uznaje, że organ podatkowy wydający interpretację w niniejszej sprawie działał na podstawie i w granicach prawa. Odesłanie zawarte zaś w art. 14h O.p. do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 tej ustawy, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych nakłada na organy obowiązek odniesienia się do wszystkich istotnych dla interpretacji (wykładni) argumentów wnioskodawcy, o ile stanowisko wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują lub nie znajdują zastosowanie powoływane przepisy, a także dlaczego z przyczyn normatywnych wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Bezwzględnym wymogiem jest aby interpretacja podatkowa była jednoznaczna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1216/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wydana w sprawie indywidualna interpretacja realizuje postulaty, o których wyżej mowa, a wydanie negatywnej interpretacji dla Strony nie jest równoznaczne z prowadzeniem postępowania w sposób niezgodny z obowiązującymi zasadami ogólnymi, w szczególności zaś z zasadą prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie do organu. Odnosząc się zaś do podniesionych w uzasadnieniu skargi argumentów związanych z koniecznością interpretowania wątpliwości na korzyść podatnika wskazać należy, że instytucja indywidualnych interpretacji podatkowych pozwala podatnikom, właśnie w sytuacjach niepewności co do prawa, zagwarantować sobie ochronę uzyskując jednoznaczne stanowisko organu, wiążące następnie dla organów podatkowych. Trudno - mając na uwadze, że Skarżący pyta w kontekście planowanych w przyszłości działań - uznać, że treść interpretacji przynosi dla jego działań skutek wykładni przepisów na jej niekorzyść (in dubio pro fisco). Wobec powyższego uznając, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.