II SA/Gl 907/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. D. i M. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na skutek pisma Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu [...]r. przeprowadził kontrolę w budynku "A" przy ul. [...] w S., której celem miało być ustalenie legalności użytkowania [...] piętra tego budynku. O zamiarze przeprowadzenia tej kontroli powiadomieni zostali pismem z dnia [...] r. inwestorzy tj. obecnie skarżący M.D. i K.D.. W trakcie kontroli, co wynika ze sporządzonego protokołu, ustalono m.in., że roboty budowlane są wykonywane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r., zgodnie i w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany zamienny, a ich przebieg jest rejestrowany w dzienniku budowy (str. 3 protokołu). Piętro budowy jest oddzielone kratą i jest tablica (str. 4 protokołu). Dalej stwierdzono, że magazyn i archiwum apteki są użytkowane zgodnie z przeznaczeniem. Dwa gabinety są wyposażone, a w trakcie kontroli nie było w nich pacjentów, ani personelu. Pozostałe pomieszczenia określono jako wykończone i stwierdzono brak tablic informacyjnych na drzwiach za wyjątkiem pomieszczeń gospodarczych i sanitarnych (str. 6 protokołu). W kontroli, poza pracownikami organu brał udział J.D. jako pełnomocnik inwestorów. W dniu [...] r. ponownie przeprowadzona została kontrola, z której pracownicy organu sporządzili notatkę służbową. Z notatki tej wynika, że na II piętrze jest użytkowany m.in. gabinet masażu, a na drzwiach są tablice informacyjne. Sporządzono też dokumentację fotograficzną. Z notatki tej nie wynika, aby poza pracownikami organu w kontroli brały udział inne osoby. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...], organ pierwszej instancji ustalił wysokość kary w kwocie [...] zł za nielegalne przystąpienie do użytkowania II piętra przedmiotowego budynku. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). W lakonicznym uzasadnieniu stwierdzono, że przeprowadzone kontrole wykazały, iż przystąpiono do użytkowania części obiektu budowlanego z naruszeniem art. 55 Prawa budowlanego, co skutkuje wymierzeniem kary przy odpowiednim zastosowaniu art. 59f ust. 1 tej ustawy. W zażaleniu na to postanowienie skarżący K.D. zarzucił naruszenie art. 6 – 8, art. 10 oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Oświadczył, że żadne z pomieszczeń na II piętrze nie było dotąd użytkowane ani przez pacjentów, ani przez personel przychodni. W pomieszczeniach magazynu i archiwum apteki nie było żadnych przedmiotów związanych z jej działalnością. Podważył też legalność kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. Prowadząc postępowanie zażaleniowe organ odwoławczy czynił bezskuteczne starania zmierzające do uzyskania od Prezydenta Miasta S. informacji dotyczących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości odnośnie spornego obiektu. Ponadto przesłuchał strony postępowania, świadka oraz uzyskał informacje i kopie protokołów z przeprowadzonych w obiekcie kontroli przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W toku postępowania inwestorzy przedłożyli decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w przedmiocie korekty wymiaru podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podatek ten został pomniejszony za rok [...] z uwagi nie ukończenia nadbudowy spornego obiektu przed dniem [...]r. Organ podatkowy powołał się też na decyzję PINB w S. z dnia [...] r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie przychodni lekarskiej znajdującej się na II piętrze budynku, wobec czego obowiązek podatkowy od tej części powstał dopiero z dniem [...] r. W aktach sprawy znajduje się też kopia wymienionej decyzji PINB z dnia [...] r. Zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania. Stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Na poparcie powołał się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych określających w jaki sposób należy rozumieć przystąpienie do użytkowania na gruncie Prawa budowlanego. Wskazał też na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn.. P 19/06, potwierdzający konstytucyjność przepisów dotyczących nakładania kar z tytułu nielegalnego użytkowania. Wreszcie organ odwoławczy wskazał, że oparł się na jednoznacznych zeznaniach świadka – M.L., uznając ten dowód za kluczowy. Świadek zeznała bowiem, że w dniu [...] r., w związku z przeprowadzoną przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego kontrolą, w pokoju oznaczonym nr [...] znajdującym się na II piętrze budynku znajdowały się stolik, szafki, krzesełka, sprzęty służące do wykonywania usług. Tym samym pokój ten był w 80% przygotowany do wykonywania usług. Za niepodważalny dowód uznano też protokół z kontroli sanitarnej, albowiem samo poddanie się kontroli świadczy w ocenie organu o fakcie przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu. Wskazano na protokół kontroli z dnia [...] r. w zakresie oceny stanu sanitarnego gabinetu masażu. Organ poddał natomiast w wątpliwość wiarygodność zeznań skarżących stwierdzając, że zmierzają one jedynie do uniknięcia nałożonej kary. W skardze do tut. Sądu na powyższe postanowienie skarżący domagali się uchylenia nałożonej kary, unieważnienia postanowień organów obu instancji, przestrzegania terminów załatwiania spraw, przestrzeganie zapisów k.p.a. i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczących kontroli oraz obciążenia organu odwoławczego kosztami procesu. W uzasadnieniu skargi uzupełnionym pismem procesowym z dnia [...]r. skarżący zarzucili nielegalność przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli, jako naruszającej przepisy k.p.a. Podobnie jak w toku postępowania administracyjnego stwierdzili, że przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie II piętra, nie przystąpili do jego użytkowania. Zwrócili uwagę na okoliczność korekty podatku od nieruchomości. Wyjaśnili, że kontrola sanitarna wynikała z obowiązku jej przeprowadzenia przed końcowym odbiorem przez organ nadzoru budowlanego. Skarżący wskazali, że powołane przez organ orzeczenia nie dotyczą zaistniałej sytuacji. Powołali się natomiast na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 939/09, który w ich ocenie stanowi poparcie zarzutów skargi. Zarzucili ponadto naruszenie przepisów postępowania dotyczących wyjaśnienia sprawy, gromadzenia i oceny dowodów, zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a także terminów załatwiania spraw. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując zasadniczo swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że już samo umeblowanie pomieszczeń jest miarodajne dla stwierdzenia użytkowania, gdyż prawo budowlane nie zna pojęcia rozruchu pomieszczeń. Powołał się na materiał fotograficzny, który w jego ocenie niezależnie od prawidłowości przeprowadzenia czynności kontrolnych w sposób obiektywny przedstawia stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej wnioski i argumenty są zasadne. Sąd przy rozpoznawaniu skargi nie jest jednak związany jej wnioskami, ani też wskazaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym koniecznością ich uchylenia. Naruszenie to dotyczy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań wskazać przyjdzie, że działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. oraz w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem (procesowym, materialnym, ustrojowym) każdej czynności organu, w tym czynności orzeczniczej podejmowanej zgodnie z normami kompetencyjnymi zawartymi w przepisach prawa. Zawarte w normach procesowych zasady ogólne postępowania administracyjnego nakazują, aby organ administracji publicznej rozpoznający sprawę - i w efekcie wydający rozstrzygnięcie - prowadził postępowanie w taki sposób, aby budzić zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Winien więc działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak też wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Powinien również mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania. Zgodnie zatem z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym odczytywać również należy w ten sposób, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić przyjdzie, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do wyjaśnienia sprawy i zebrania dowodów, z których w sposób jednoznaczny wynikałoby, że sporna część obiektu była użytkowana nielegalnie. W szczególności, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, który za "kluczowy" uznał dowód z zeznań świadka M.L., nie wynika z tych zeznań, że obiekt był użytkowany. Świadek opisała jedynie stan wyposażenia jednego z gabinetów znajdujących się na II piętrze i oświadczyła, że "w dniu kontroli pokój [...] był w 80% przygotowany do wykonywania usług". Z zeznań tych wynika zatem, że gabinet nie posiadał kompletnego wyposażenia, a poza tym, że nie był gotowy do użytkowania. Nie można uznać, że "przygotowanie w 80%" świadczy o użytkowaniu części obiektu. To tak, jakby w sytuacji zaawansowania w 80% robót budowlanych przy budowie jakiegoś obiektu budowlanego uznać, że budowa została zakończona. Kolejny "niepodważalny" dowód w ocenie organu odwoławczego, to protokół z kontroli sanitarnej. W aktach sprawy znajduje się wiele kopii protokołów z takich kontroli, ale jak się wydaje organowi chodzi o protokół z dnia [...]r. Z mało czytelnej kopii tego protokołu można wyczytać jedynie, że działalność usługowa w zakresie m.in. masażu "zlokalizowana jest na terenie [...] piętrze budynku". W żaden sposób organ nie wyjaśnił i nie wykazał, że gabinet poddany kontroli, to pomieszczenie w tej spornej części obiektu, której dotyczy niniejsze postępowanie. Przypomnieć wszak przyjdzie, że w niniejszym postępowaniu chodzi o II piętro budynku. Odnośnie kontroli sanitarnej organ nie odniósł się do nadesłanej przez Inspektora Sanitarnego kopii pisma skarżących z dnia [...] r., w którym zwracali się oni o "dokonanie lustracji przed oddaniem do użytku nadbudowanego drugiego piętra przychodni lekarskiej", jak również nie odniósł się do tych twierdzeń skarżących, w których wskazywali na konieczność przeprowadzenia kontroli sanitarnej przed zgłoszeniem zakończenia robót organowi nadzoru budowlanego. Z kolei z protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji w dniu [...] r. wynika m.in., że "piętro budowy oddzielone jest kratą i tam jest tablica". Ta kwestia w ogóle nie została wzięta przez organy pod uwagę. Gdyby rzeczywiście tak było, że do pomieszczeń na II piętrze nie mają dostępu pacjenci, ani osoby trzecie z uwagi na prowadzone tam jeszcze roboty budowlane, to sam fakt częściowego ich wyposażenia nie mógłby przesądzać o użytkowaniu. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że w czynnościach kontrolnych w dniu [...] r. brał udział J.D. oznaczony w protokole jako pełnomocnik inwestora. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentu, względnie oświadczenia mocodawców, z których wynikałoby udzielenie pełnomocnictwa. J.D. doręczana też była korespondencja w toku postępowania, jak i postanowienia organów obydwu instancji. To ostatnie uchybienie w zakresie doręczeń o tyle nie ma znaczenia, że rozstrzygnięcia były doręczane również bezpośrednio stronom. Wskazuje jednak na brak konsekwencji w działaniu organów. Doręczeń dokonuje się bowiem stronie, a w przypadku ustanowienia pełnomocnika – pełnomocnikowi. Rację mają też skarżący zarzucając, że dowód w postaci notatki służbowej z dnia [...] r. sporządzonej na okoliczność przeprowadzonej w tym dniu kolejnej kontroli, w ogóle nie mógł być brany pod uwagę w kategorii środka dowodowego. Co prawda nietrafnie wskazują, że kontrola ta została przeprowadzona z naruszeniem art. 79 k.p.a. i przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem w istocie doszło do naruszenia art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że kontrola wykonywana przez organy nadzoru budowlanego ma szczególny cel i charakter. Organy te zostały na mocy przepisów Prawa budowlanego wyposażone w szczególne uprawnienia i zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem, iż w szczególnych przypadkach jest możliwe przeprowadzenie kontroli bez uprzedzenia podmiotu kontrolowanego. W tym zakresie przepisy Prawa budowlanego są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów k.p.a. i przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak już jednak wskazano, doszło właśnie do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 81a ust. 2 tej ustawy, czynności kontrolne związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu. Nie znajdzie przy tym zastosowania w niniejszej sprawie wyjątek określony w art. 81a ust. 3 ustawy, gdyż dotyczy on jedynie kontroli podmiotu niebędącego przedsiębiorcą. Na temat wadliwości dowodu z kontroli przeprowadzonej niezgodnie z przepisami prawa wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1939/09, który to wyrok zapadł na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 663/09, na który powoływali się skarżący. O ile skład orzekający w niniejszej sprawie nie w pełni podziela argumentację tego ostatnio wymienionego wyroku, o tyle w pełni akceptuje ocenę prawną wyrażoną w powołanym wyroku NSA. Wadliwość omawianego dowodu skutkować musi również i tym, że nie można uznać za dowód materiału fotograficznego sporządzonego podczas tej kontroli. Z materiału tego nie wynika bowiem gdzie i kiedy zostały sporządzone fotografie. Zauważyć też przyjdzie, że organ odwoławczy swoje postępowanie prowadził w sposób przewlekły. Jakkolwiek strony nie skorzystały ze środków prawnych służących zwalczaniu takiej przewlekłości, to jednak w miarę upływu czasu w tej sprawie następowały ograniczenia w możliwości zgromadzenia rzetelnego materiału dowodowego z przesłuchania stron i innych świadków (np. pozostałego personelu lub wykonawców robót budowlanych). Wiarygodność i dokładność zeznań maleje z upływem czasu z uwagi na niedoskonałość zmysłu pamięci. Przewlekłość postępowania mogła więc mieć wpływ na wynik sprawy. Zupełnie niezrozumiałym jest też przewlekanie postępowania z powodu próby uzyskania informacji publicznej od Prezydenta Miasta S. w zakresie podatku od nieruchomości. Organ bezskutecznie dążąc do uzyskania informacji podatkowej zupełnie zignorował treść doręczonego mu w dniu [...] r. odpisu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., w której to decyzji znajdują się informacje, jakich domagał się organ w tym postępowaniu. Zważywszy przy tym, że ostatni ze zgromadzonych dowodów został nadesłany do organu w dniu [...] r. (plik dokumentów przy piśmie PPIS w S. z dnia [...] r.), to brak jest usprawiedliwienia dalszej zwłoki w rozstrzygnięciu sprawy trwającej kolejne prawie [...]. Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie uzasadnienia w ogóle nie spełnia kryteriów z art. 107 § 3 k.p.a. Nawet, gdyby przyjąć, że tę wadliwość konwalidował organ odwoławczy w postępowaniu zażaleniowym, to i tak żaden z organów nie wskazał, w jaki sposób kwota kary została określona na [...]zł. Wymierzając karę administracyjną, której wysokość może być różna, obowiązkiem organu jest wskazanie, poza podstawą prawną, sposobu wyliczenia tej kary. Brak takiego wskazania uniemożliwia bowiem stronie weryfikację w tym zakresie pod kątem prawidłowości wyliczeń i przyjętych do tych wyliczeń założeń. Żaden z organów nie wskazał nawet, do której z kategorii wymienionych w załączniku do ustawy Prawo budowlane zaliczony został przedmiotowy obiekt. Powyższe uchybienia w żaden sposób nie przesądzają o tym, czy przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie sporna część obiektu była faktycznie użytkowana, czy też nie. Ustalenie stanu faktycznego w tym zakresie należy bowiem do organów nadzoru budowlanego. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ zweryfikuje zgromadzony dotychczas materiał dowodowy i oceni go przy uwzględnieniu rozważań zawartych w niniejszym wyroku. Jeżeli organ dojdzie do przekonania, że istnieje możliwość uzupełnienia materiału dowodowego o istotne dowody, to przeprowadzi postępowanie w tym zakresie. Po dokonaniu oceny i ewentualnym uzupełnieniu dowodów, organ wyda rozstrzygnięcie bądź to umarzające postępowanie w sprawie, bądź też nakładające karę z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego, uzasadniając je zgodnie ze standardami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Będzie miał też na uwadze, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i w odpowiedzi na skargę orzeczenia zapadły w indywidualnych, konkretnych sprawach. Oceniając moment, w którym dochodzi do rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, należy w każdym przypadku indywidualnie oceniać okoliczności sprawy. Moment rozpoczęcia użytkowania nie będzie bowiem taki sam dla każdego rodzaju obiektu budowlanego. Nie bez znaczenia przy tym jest funkcja i planowany sposób użytkowania obiektu. Na uwadze mieć też należy, że przepisy szczególne mogą nakładać na inwestora obowiązki w zakresie wyposażenia i wykończenia obiektu budowlanego, które winny być spełnione jeszcze przed oddaniem obiektu do użytkowania. Mając na uwadze powyższe, postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., Nr 53, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oparto na przepisie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 600,00 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżących, po myśli art. 200 p.p.s.a. Wskazać jeszcze przyjdzie, że treść powołanych w uzasadnieniu orzeczeń sądów administracyjnych dostępna jest w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl