IV SA/Wa 101/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o z siedzibą w W. na postanowienie Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez r.pr. A. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...], którym uzgodniono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w W.. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dróg Miejskich w W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga na powyższe postanowienie jest niedopuszczalna, bowiem dokonane w trybie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uzgodnienie nie ma charakteru postanowienia, o którym mowa w art. 106 Kpa, a jedynie formę opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy podmiot wnoszący skargę posiada legitymację skargową oraz czy zaskarżony akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu. Na wstępie należy wskazać, iż pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...], którego legalność kwestionuje strona skarżąca, zostało wydane na wniosek Prezydenta W. i dotyczyło uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w W. z właściwym zarządcą drogi- czyli działającym w imieniu Prezydenta W. Zarządem Dróg Miejskich w W.. Było to zatem postanowienie uzgodnieniowe, wynikające z treści art. 17 pkt 6 lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tego postanowienia. Uzgodnienie projektu planu wymaga wydania postanowienia (art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Formą kontroli odmowy takiego rozstrzygnięcia jest wniesienie zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) do organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010r sygn. akt II OSK 1097/09). Należy jednak mieć na uwadze, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, jeżeli organem właściwym do sporządzenia planu miejscowego jest równocześnie organ właściwy do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 17 pkt 6 lit. b cyt. ustawy, to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie tych organów ( por. uchwała NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt OPK 1/99/ oraz z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt OPK 26/00). Organem prowadzącym postępowanie planistyczne w niniejszej sprawie oraz organem właściwym do dokonania uzgodnienia jest ten sam organ- Prezydent W.. Z tego też względu w niniejszej sprawie dla dokonania uzgodnienia nie ma zastosowania art. 106 Kpa, bowiem przepis ten, odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy uzgodnienie planu jest dokonane przez inny organ, niż właściwy do sporządzenia projektu planu. W tej sytuacji, uzgodnienie dokonane przez Zarząd Dróg Miejskich w W. na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma charakteru postanowienia, o którym mowa w art. 106 Kpa, a jedynie formę opinii. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, Sąd uznał, że zaskarżone przez stronę skarżącą pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Dodatkowo należy podnieść, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że w procedurze uzgodnień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonanych w trybie art. 106 Kpa, nie są uznawane za strony ani właściciele, ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem, a status strony ma jedynie organ gminy. Powyższe oznacza, że zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu, wydane w trybie art. 106 Kpa, może wnieść jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu. Uzasadniając powyższy pogląd należy wskazać, że uzgadnianie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednym z etapów procedury planistycznej, prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – aktu prawa miejscowego. Procedurę planistyczną w gminie regulują przepisy rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy natomiast ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "Kpa") mają zastosowanie tylko w przypadkach ściśle określonych, tak jak to ma miejsce w art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisów Kpa nie można stosować w sprawach regulowanych przepisami rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie są to sprawy, o których mowa w art. 1 Kpa. Postępowanie planistyczne nie jest bowiem postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1210/07). Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi. Gmina jest podmiotem władzy publicznej, dysponującym tzw. władztwem planistycznym. Władztwo to nie ma charakteru absolutnego, ustawodawca przewidział bowiem środki prawne wpływania szerokiego kręgu podmiotów na proces planistyczny, takim środkiem jest m.in. uzgodnienie projektu planu z odpowiednimi organami. Wśród tych form nie ma jednak prawa właścicieli (użytkowników nieruchomości) do udziału w charakterze strony w postępowaniu uzgodnieniowym, stanowiącym etap postępowania planistycznego prowadzonego przez organy gminy. Uzgodnienie w procesie planistycznym jest władczą ingerencją w sferę zadań zdecentralizowanych wykonywanych samodzielnie przez gminę i ochronie tej samodzielności służy art. 106 Kpa z przewidzianymi tam środkami ochrony (por.: uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 8/02). Brak jest zatem podstaw by wyprowadzać interes prawny strony z faktu przysługiwania danej osobie prawa własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości położonej na terenie objętym planem miejscowym. Skoro ustawodawca na poszczególnych etapach przygotowania i uchwalania planu (w tym i w postępowaniu uzgodnieniowym) nie uczynił stronami tego postępowania, w rozumieniu art. 28 Kpa właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym projektem planu, to podmioty te nie mogą na podstawie art. 106 § 5 Kpa wywodzić prawa do wniesienia zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu planu. Brak jest również podstaw do przyznania tym podmiotom legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia do projektu planu miejscowego. Wynikający z przepisu art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów szczególnych obowiązek uzgodnienia projektu miejscowego planu jest traktowany w orzecznictwie jako akt nadzoru na działalnością gminy. Powyższe stanowi kolejny argument uzasadniający, że postanowienie uzgodnieniowe nie może być skutecznie kwestionowane przez właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym projektem planu (por.: prawomocne wyroki WSA w Warszawie z dnia 3 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 372/08 i z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1749/10). W świetle powyższego należy uznać, iż podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu planu, dokonanego w trybie art. 106 Kpa jest wyłącznie wójt, burmistrz, prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu. Wyjaśnić na koniec należy, że przedmiotem skargi strony skarżącej jako właściciela działki położonej na terenie objętym przedmiotowym planem może być jedynie uchwała kończąca proces planistyczny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z treści art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie planu rozwiązaniami. Ponadto organ wyznacza w ogłoszeniu, termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11). Zatem właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na terenie objętym planem mogą w ten sposób wpływać na ostateczny kształt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.