I SA/Wr 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant: Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 20 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu. Pismem w dniu 15 czerwca 2011 r., "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: spółka/strona/skarżąca/wnioskodawca) wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie, w trybie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 z późn. zm.) – dalej w skrócie: Op, interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie wypłaty dywidendy. W piśmie przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka zamierza, w celu upublicznienia i pozyskania kapitałów na dalszy rozwój, chcąc równocześnie zachować pełną kontrolę nad działalnością operacyjną, powołać spółkę komandytowo – akcyjną (dalej SKA), w której chce objąć funkcję komplementariusza. Statut SKA będzie przewidywał możliwość wypłaty akcjonariuszom dywidendy w formie świadczenia niepieniężnego (dywidenda w naturze), ustalanego w ten sposób, że wartość bilansowa świadczenia niepieniężnego będzie odpowiadała kwocie, jaka przypadałaby na akcjonariusza w przypadku wypłaty dywidendy pieniężnej, obliczonej według zasad udziału w zyskach SKA. Przedmiotem dywidendy będą stanowiące jej majątek rzeczy i prawa, nabyte przez spółkę lub wytworzone w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie, wnioskodawca, działając jako komplementariusz, planuje w statucie spółki komandytowo - akcyjnej zagwarantować sobie udział w zyskach SKA, jako wynagrodzenie za świadczone przez siebie w ramach prowadzenia spraw spółki usługi zarządzania. W związku z powyższym strona zadała następujące pytanie. Czy w związku z wypłatą przez SKA dywidendy w naturze w przedstawionych na wstępie okolicznościach powstanie po stronie komplementariusza - osoby prawnej przychód opodatkowany na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem spółki wypłata przez SKA dywidendy w naturze nie spowoduje powstania przychodu po stronie wnioskodawcy - komplementariusza. Spółka powołała niesporną treść art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.)- przywołanej dalej jako u.p.d.o.p., art. 347 § 1, art. 126 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. u. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), wskazując, że wypłata dywidendy w formie pieniężnej nie spowoduje przychodu po stronie spółki wypłacającej dywidendę, tym samym niemożliwe jest przypisanie przychodu podatkowego jej komplementariuszowi na gruncie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie sposób dopatrzeć się różnicy pomiędzy wypłatą dywidendy w formie pieniężnej i niepieniężnej, a w szczególności uznać, że tę ostatnią należy traktować na równi ze zbyciem rzeczy i przyjąć, że po stronie spółki powstanie przychód z odpłatnego zbycia, rozpoznany u komplementariusza jako przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 tej ustawy. Nie można przyjąć, że powstanie obowiązku podatkowego po stronie komplementariusza SKA - osoby prawnej uzależnione będzie od formy w jakiej SKA wypłaci dywidendę swoim akcjonariuszom. Niespornym jest przy tym, iż wypłacenie dywidendy w "zwykłej formie" pieniężnej będzie dla tego komplementariusza neutralne podatkowo. Wypłata dywidendy bez względu na formę zawsze obciąża majątek spółki. Spółka przekazuje bowiem część posiadanego majątku (zysku). W ocenie wnioskodawcy, nie można przeto przyjąć za podstawę prawną opodatkowania komplementariusza SKA w wyniku wydania przez tą spółkę rzeczy (lub praw) z tytułu dywidendy art. 14 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. Dla wzmocnienia argumentacji i dodatkowego potwierdzenia zasadności wyrażonego na wstępie stanowiska wnioskodawcy, wskazano, iż oczywiście nietrafnym byłoby w opisanym na wstępie zdarzeniu, gdzie komplementariusz (wnioskodawca) zagwarantowany ma udział w zyskach SKA jako wynagrodzenie za świadczone przez siebie w ramach prowadzenia spraw spółki usługi zarządzania, przypisanie temu komplementariuszowi przychodu w sytuacji wypłacenia przez SKA akcjonariuszom tzw. dywidendy w naturze. Biorąc pod uwagę przepisy o spółce komandytowo - akcyjnej, przyjąć trzeba, iż prowadzenie spraw spółki przez komplementariuszy również ma charakter odpłatny, na co wskazuje treść przepisu art. 144 oraz art. 147 § 2 KSH. Przyjęcie odpłatnego charakteru prowadzenia spraw spółki przez komplementariuszy w spółce komandytowo - akcyjnej należy rozpatrywać biorąc także pod uwagę wkłady tego wspólnika do spółki. Komplementariusz może wnieść w formie wkładu swoją pracę na rzecz spółki, dlatego m.in. w spółce jawnej przyjmuje się nieodpłatny charakter pracy na rzecz spółki. W spółce komandytowo - akcyjnej sytuacja jest odmienna niż w spółce jawnej, dlatego też przepis art. 147 § 2 KSH wprowadza zasadę, iż nie powinien w takiej sytuacji otrzymywać udziału w zysku spółki, w części odpowiadającej wkładowi jego pracy do spółki. Ma to zapobiegać nadmiernemu uszczuplaniu majątku na rzecz komplementariuszy. Jeżeli statut spółki stanowi, iż komplementariusz (wnioskodawca) uczestniczy w zyskach spółki w ten sposób, iż pobiera wynagrodzenie za świadczone przez siebie usługi w zakresie zarządzania, to jego udziałem w zyskach SKA jest to pobierane wynagrodzenie, stanowiące u niego przychód podlegający pomniejszeniu o poniesione przez komplementariusza koszty bieżące, znajdujące odzwierciedlenie w księgach rachunkowych Spółki. Tym samym, nie sposób jednocześnie uznać, iż przychód ten powiększa się w przypadku wypłacenia przez SKA jej akcjonariuszom dywidendy w formie niepieniężnej. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 20 września 2011 r. nr [...] uznał stanowisko strony za: -nieprawidłowe – w części dotyczącej uznania wypłaty dywidendy w naturze za odpłatne zbycie, -prawidłowe – w części dotyczącej powstania przychodu z tytułu wypłaty dywidendy w naturze po stronie komplementariusza. Wskazał organ, że dopuszczalna jest wypłata dywidendy zarówno w formie pieniężnej, jak i niepieniężnej. Podjęcie decyzji w zakresie wypłaty dywidendy niepieniężnej może być podyktowane różnymi względami. Ocena skutków prawnych po stronie spółki (w tym również spółki komandytowo - akcyjnej) wypłacającej akcjonariuszowi dywidendę w formie niepieniężnej wymaga ustalenia, czy po jej stronie powstanie przychód podatkowy, czy też nie. O ile wypłata dywidendy w formie gotówki byłaby dla spółki neutralna podatkowo, o tyle przeniesienie własności aktywów spółki nie jest takie oczywiste. Wykaz zdarzeń uznanych przez ustawodawcę za przychody u podatników podatku dochodowego od osób prawnych zawiera art. 12 u.p.d.o.p. Choć przepis ten w ust. 1 nie wymienia wypłaty dywidendy rzeczowej jako zdarzenia rodzącego taki przychód, to katalog wymienionych w tym przepisie zdarzeń rodzących przychód nie ma charakteru wyczerpującego, lecz jedynie przykładowy, natomiast przepis art. 14 ust. 1 wskazuje sposób ustalania wielkości przychodu będącego następstwem zbywania rzeczy lub praw majątkowych. Pojęcie "zbycie" nie oznacza tylko umowy sprzedaży w rozumieniu Kodeksu cywilnego, może również przybrać postać zwolnienia danego podmiotu (dłużnika) z ciążących na nim zobowiązań wobec innego podmiotu. W opisanym zdarzeniu przyszłym podjęcie uchwały o wypłacie akcjonariuszom zysku (dywidendy) w formie niepieniężnej, tzn. w postaci rzeczy i praw, nabytych przez SKA lub wytworzonych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem zobowiązania spółki do zaspokojenia roszczeń tych akcjonariuszy o wypłatę dywidendy. Wykonanie zobowiązania w formie przeniesienia przez SKA, znajdujących się w jej aktywach, rzeczy i praw prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania spółki. W ten sposób spółka jako dłużnik zwolni się z długu, a ww. rzeczy lub prawa będą przysługiwały akcjonariuszom. Prowadzi to do powstania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., który podlega opodatkowaniu – po stronie wspólnika SKA będącego osobą prawną –zgodnie z art. 5 tej ustawy, tj. proporcjonalnie do jego udziałów w spółce. Przeniesienie rzeczy lub prawa w drodze wypłaty dywidendy w postaci niepieniężnej należy bowiem traktować na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na równi ze zbyciem tych rzeczy lub praw. Z punktu widzenia konsekwencji podatkowych sytuacja jest taka sama, jak ta, w której podatnik dokonuje odpłatnego zbycia rzeczy lub praw, tym samym, osiąga przychód do opodatkowania. Uznanie, że przeniesienie w drodze wypłaty dywidendy rzeczy lub praw należy traktować na równi z wypłatą dywidendy w gotówce spowodowałoby nierówne traktowanie podatników. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, że wypłata dywidendy w formie niepieniężnej w drodze przeniesienia na akcjonariuszy SKA rzeczy bądź praw, stanowiących składnik aktywów SKA, spowoduje powstanie przychodu z odpłatnego zbycia tych rzeczy lub praw. Organ wskazał, że zgodnie z art. 147 § 1 Kodeks spółek handlowych komplementariusz oraz akcjonariusz uczestniczą w zysku spółki proporcjonalnie do ich wkładów wniesionych do spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Jeżeli statut nie stanowi inaczej, komplementariuszowi nie pozbawionemu prawa prowadzenia spraw spółki, który pobiera wynagrodzenie z tytułu podejmowania czynności wymienionych w art. 137 § 1 i art. 141 tej ustawy, nie przysługuje udział w zysku spółki w części odpowiadającej wkładowi jego pracy do spółki (§ 2). Wnioskodawca w opisie zdarzenia przyszłego wskazał m.in., iż działając jako komplementariusz, planuje w statucie spółki komandytowo - akcyjnej zagwarantować sobie udział w zyskach tej spółki jako wynagrodzenie za świadczone przez siebie usługi zarządzania. Reasumując powyższe, wypłata dywidendy w formie niepieniężnej stanowi odpłatne zbycie rzeczy i praw podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Jeżeli jednak statut spółki komandytowo – akcyjnej stanowi, iż komplementariusz (wnioskodawca) uczestniczy w zyskach spółki w ten sposób, że pobiera za świadczone przez siebie usługi w zakresie zarządzania wynagrodzenie, to udziałem wnioskodawcy w zyskach spółki komandytowo – akcyjnej jest wyłącznie pobierane wynagrodzenie stanowiące u niego przychód podlegający pomniejszeniu o poniesione przez komplementariusza (wnioskodawcę) koszty bieżące znajdujące odzwierciedlenie w księgach rachunkowych spółki. W wyniku dokonania przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze z dnia 9 grudnia 2011 r. strona wniosła o uchylenie interpretacji, zarzucając: 1.naruszenie art. 14b§ 1 w związku z art. 14c § 1 O.p. poprzez uznanie stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe w kwestii, która nie stanowiła przedmiotu pytania postawionego przez spółkę; 2.naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 , art. 7 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 , art. 14 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona wskazała na sprzeczność rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że z jednej strony organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w części dotyczącej przychodu z tytułu wypłaty dywidendy w naturze po stronie komplementariusza, z drugiej strony ocenił jako nieprawidłowe stanowisko w części dotyczącej uznania wypłaty dywidendy w naturze za odpłatne zbycie. Strona wskazała, że druga kwestia nie była w ogóle przedmiotem zapytania wnioskodawcy. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego skarżąca podtrzymała argumentacją zaprezentowaną we wniosku o interpretację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc, uchylenie interpretacji indywidualnej może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie narusza prawo materialne lub procesowe - art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Skarga jest zasadna. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację przepisów prawa podatkowego, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Interpretacja ta narusza w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej Op, tj. art. 14c poprzez wadliwe zastosowanie. Zgodnie z art. 14c Op interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§2). Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że interpretacja składa się z dwóch zasadniczych elementów, a mianowicie oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, przy czym uzasadnienie prawne jest obligatoryjne jedynie wówczas, gdy organ dokonuje negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Oba te elementy mają równorzędne znaczenie. Musi zachodzić między nimi spójność, zwłaszcza gdy organ nie podziela całej prezentowanej przez wnioskodawcę argumentacji stanowiska wniosku. Oba one winny też się odnosić do stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę na tle przedstawionego stanu faktycznego. Ocena stanowiska wnioskodawcy, sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia przez organ interpretacyjny, że "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez wnioskodawcę stanowiska. Uzasadnienie prawne oceny jest obligatoryjne w przypadku wyrażenia negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, a jego zakres zależy od tego, czy ocena prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. W tej sytuacji uzasadnienie prawne nie może bowiem dotyczyć innej kwestii niż stanowisko ocenione w niekorzystny dla wnioskodawcy sposób. Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać winien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2009 r., I SA/Wr 1332/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2010 r., III SA/Wa 1689/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 grudnia 2010, I SA/Łd 1178/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2009 r., I SA/GL 474/09). Wnioski płynące z analizy wskazanych przepisów dodatkowo wzmacnia art. 14h O.p. poprzez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 Op, statuującego zasadę zaufania do organów podatkowych. Zasadę tą należy traktować nie tylko jako postulat ustawodawcy wobec organów podatkowych, ale także jako przesłankę oceny ich działania (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r. I SA/Kr 1544/08 LEX nr 475273 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2009 r., I SA/Wr 293/09). Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca zwłaszcza negatywną ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Wskazanych wyżej wymogów nie spełnia zaskarżona w tej sprawie interpretacja. We wniosku o udzielenie interpretacji spółka, po przedstawieniu stanu faktycznego, zadała jedno pytanie, czy w związku z wypłatą przez SKA dywidendy w naturze w przedstawionych okolicznościach powstanie po stronie komplementariusza - osoby prawnej przychód opodatkowany na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przedstawiając własne stanowisko podsumowała, że wypłata przez SKA dywidendy w naturze nie spowoduje powstania przychodu po stronie wnioskodawcy - komplementariusza. Organ w zaskarżonej interpretacji uznał stanowisko strony za: -nieprawidłowe – w części dotyczącej uznania wypłaty dywidendy w naturze za odpłatne zbycie, -prawidłowe – w części dotyczącej powstania przychodu z tytułu wypłaty dywidendy w naturze po stronie komplementariusza. Jak wynika jednak z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji organ pomimo przyjęcia stanowiska strony, w zakresie nie powstawania przychodu po stronie komplementariusza z tytułu wypłaty dywidendy w naturze, za prawidłowe, zawarł odmienny pogląd. Podsumowując bowiem swoje rozważania organ stwierdził, że wypłata dywidendy w formie niepieniężnej stanowi odpłatne zbycie rzeczy i praw podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej interpretacji wykazuje wadliwość z dwóch powodów. Po pierwsze w zakresie udzielonej przez organ odpowiedzi występuje ewidentna sprzeczność, bowiem zdaniem spółki wypłata przez SKA dywidendy w naturze, (którą należy traktować podobnie jak wypłatę w gotówce) nie spowoduje powstania przychodu po stronie wnioskodawcy - komplementariusza. Z kolei organ udzielając odpowiedzi uznał stanowisko strony za prawidłowe w części dotyczącej powstania przychodu z tytułu wypłaty dywidendy w naturze po stronie komplementariusza, jednocześnie uzasadniając swoje stanowisko zanegował pogląd strony i uznając, że wypłata dywidendy w formie niepieniężnej stanowi odpłatne zbycie rzeczy i praw podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Po drugie organ uznając stanowisko strony za nieprawidłowe – w części dotyczącej uznania wypłaty dywidendy w naturze za odpłatne zbycie, co słusznie zauważyła skarżąca spółka w skardze, wydał dodatkową interpretację w kwestii niebędącej w ogóle przedmiotem zapytania skarżącej. Należy podkreślić, że przedmiotem wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w rozstrzyganej sprawie były skutki dla wnioskodawcy zdarzenia polegającego na wypłaceniu akcjonariuszom przez spółkę komandytowo – akcyjną dywidendy w formie niepieniężnej, dla jej komplementariusza – na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Sądu odpowiedzi na zadane przez spółkę pytanie w zaskarżonej interpretacji brak. Co słusznie podniosła skarżąca, nie zmierzała do ustalenia źródła przychodu w postaci wypłaconej dywidendy w naturze, skoro kwestią sporną było, czy w ogóle można mówić o jakimkolwiek przychodzie wnioskodawcy z omawianego tytułu. Ponadto czytając zawarte przez organ na końcu interpretacji podsumowanie "jeżeli jednak statut spółki komandytowo – akcyjnej stanowi, iż komplementariusz (wnioskodawca) uczestniczy w zyskach spółki w ten sposób, że pobiera za świadczone przez siebie usługi w zakresie zarządzania wynagrodzenie, to udziałem wnioskodawcy w zyskach spółki komandytowo – akcyjnej jest wyłącznie pobierane wynagrodzenie stanowiące u niego przychód podlegający pomniejszeniu o poniesione przez komplementariusza (wnioskodawcę) koszty bieżące znajdujące odzwierciedlenie w księgach rachunkowych spółki", odnosi się wrażenie, że organ odpowiada na pytanie dotyczące wynagrodzenia za świadczone przez spółkę usługi w zakresie zarządzania. Wskazane naruszenia, w ocenie Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bowiem celem interpretacji jest właściwe wskazanie podatnikowi określonego zachowania i ochrona podatnika przed negatywnymi skutkami niezgodnego z prawem działania, to powinien on posiadać pełną informację co do prezentowanej przez organ interpretacyjny wykładni mających zastosowanie w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przepisów prawa podatkowego (art. 14k Op). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów powinien zatem prawidłowo uzasadnić sporządzoną pisemną indywidualną interpretację podatkową oraz uwzględnić wskazanie i dokonaną przez Sąd ocenę prawną obowiązków organów podatkowych w zakresie udzielania i uzasadniania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawach indywidualnych. Z uwagi na powyższe uchybienia oraz wskazany na wstępie zakres kognicji, Sąd nie mógł natomiast dokonywać oceny zarzutów skargi co do samej wykładni mających zastosowanie w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przepisów materialnego prawa podatkowego. Sąd ten, pomimo że kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na interpretacje wydane na podstawie art. 14b § 5 Op, sprawuje również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (uchwała NSA z dnia 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06), to nie jest jednakże władny dokonywać interpretacji za organ interpretacyjny, a jedynie jest obowiązany wytknąć ewentualny błąd wykładni, który doprowadził ten organ do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem. Nie można dokonać oceny interpretacji indywidualnej wydanej przez organ administracji publicznej, jakim jest Minister Finansów, jeżeli objęta skargą interpretacja zawiera wady formalne, w tym nie zawiera jednego z zasadniczych elementów interpretacji indywidualnej, jakim jest uzasadnienie prawne. W takiej sytuacji trudno byłoby wytknąć organowi interpretacyjnemu błąd w wykładni, skoro w zaskarżonej interpretacji występują sprzeczności i odpowiedzi na zadane przez spółkę pytanie w istocie brakuje. Sąd nie może też, z pominięciem interpretacji dokonanej przez organ, ocenić prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Kontroli Sądu nie jest bowiem poddawane stanowisko wnioskodawcy, a interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów. Sąd bada, czy zaskarżona interpretacja została udzielona zgodnie z przepisami prawa i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę na etapie jej wydawania. Tylko poprzez ocenę prawidłowości interpretacji i w zakresie, w jakim jej udzielono, Sąd może wypowiedzieć się również co do merytorycznego zagadnienia przedstawionego we wniosku o interpretację. Dodatkowo należy wskazać, że jeżeli orzekający organ ma wątpliwości co do przedstawionego stanu faktycznego sprawy, czy też zadanego pytania to może wystąpić do strony w trybie art. 169 § 1 O.p. o wyjaśnienie niejasności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę uwzględnił. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200, zaś o wykonalności aktu na podstawie art. 153 tej ustawy.