V SA/Wa 352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. W dniu [...] października 2009 r. B.Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w K. złożyła w Regionalnej Instytucji Finansującej – G. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A w K. wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] ,,[...]". Przedmiotowy wniosek dotyczył Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 8.1 "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej". Pismem z dnia [...] marca 2010r. Regionalna Instytucja Finansująca poinformowała spółkę, że jej wniosek nie przeszedł pomyślnie etapu oceny merytorycznej wobec braku spełnienia wszystkich kryteriów tej oceny. Wskazano na niespełnienie kryteriów : nr 1. "Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.1 PO IG", nr 2. "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców"), nr 3. "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi"), nr 6. "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu", nr 7. "Środki będą wykorzystywane w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat)", nr 9. "Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia". Od negatywnej oceny merytorycznej projektu Spółka wniosła w dniu [...] marca 2010 r. protest podnosząc zarzuty niewłaściwej interpretację § 3 ust. 1 pkt 3 i § 6 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007- 2013 ( Dz. U. Nr 153 poz. 956 ) przez nieuważne przeanalizowanie wniosku o dofinansowanie projektu, jego niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwą ocenę projektu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010r. GARR poinformowała beneficjenta, że przedmiotowy protest został rozstrzygnięty negatywnie wobec podtrzymania negatywnej oceny projektu w zakresie kryteriów nr 1, 3, 6, 7 i 9. Natomiast, zdaniem RIF, wniosek zgodny jest z wymaganiami kryterium nr 2: "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców". Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła odwołanie do Instytucji Pośredniczącej - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. § 10 ust. 1 lit. a) i b), § 11 ust. 3 lit. a) i c) Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka oraz przepisów prawa materialnego, wskazywanych uprzednio w proteście. Jednocześnie wnioskodawczyni zarzuciła nieuważne przeanalizowanie wniosku o dofinansowanie projektu, jego niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwą ocenę projektu. MSWiA w wyniku rozpoznania odwołania, rozstrzygnięciem podjętym w piśmie z dnia [...] czerwca 2010r., wydanym na podstawie art. 30b ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. Nr 227 poz. 1658 ze zm. ), wskazał, że w ramach Działania 8.1 "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej" ([...]) protest B. Sp. z o.o. w K., w odniesieniu do ogólnej oceny wniosku, został rozpatrzony w sposób właściwy. Tym samym podtrzymał dokonaną uprzednio negatywną ocenę merytoryczną wniosku. W uzasadnieniu swego stanowiska Minister podkreślił, że zaplanowana w projekcie usługa nie spełnia definicji e- usługi przyjętej dla Działania 8.1 PO IG ( kryterium nr 3). Lista komponentów projektowanej usługi, zdaniem organu sugeruje wykorzystanie teleinformatycznej transmisji głosu, obrazu lub tekstu. Ponadto w rozstrzygnięciu Minister wskazał, że z opisu przedstawionego we wniosku jasno wynika, że " wirtualne biuro spotkań biznesowych" ( e - meeting office) oznacza kanał komunikacyjny umożliwiający telekonferencje. W dalszej części swych rozważań przyznał jednak, że " targi on line" i " konferencje on line" mogą być realizowane przez portal oferujący zgromadzone wcześniej dane. Jednakże, jak wyjaśnił, wnioski te można uznać dopiero po wyjaśnieniach zawartych w odwołaniu, co jego zdaniem dla oceny projektu nie może zostać uwzględnione, gdyż podstawą do dokonania oceny są informacje zawarte we wniosku i w związku z tym wszelkie wątpliwości, w zakresie których wyjaśnienie wymagałoby zmiany merytorycznego wniosku, są podstawą do negatywnej oceny w ramach analizowanego kryterium. Minister rozpatrując zarzuty odwołania poddał również w wątpliwość pełen automatyzm e – usługi wobec udział w jej świadczeniu czynnika ludzkiego, na co zwracali uwagę oceniający projekt eksperci. Wskazując jednakże, że rozpoznając protest RIF nie odniosła się w tej kwestii do wyjaśnień Spółki zawartych w proteście, kwestia ta nie została przez Instytucję Pośredniczącą wzięta pod uwagę przy rozstrzygnięciu o zasadności zastrzeżeń co do oceny. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów odwołania w zakresie negatywnej oceny w ramach pozostałych kryteriów Minister wskazał, że podtrzymanie negatywnej oceny w ramach kryterium nr 3 determinuje i uzasadnia negatywne stanowisko Instytucji Pośredniczącej odnośnie ocen w ramach pozostałych kryteriów nr 1, 6,7 i 9. W skardze z dnia 30 czerwca 2010 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego odwołania zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. B. Sp. z o.o. w K. wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję z uwagi na to, że jej zdaniem, ocena merytoryczna projektu ,,[...]" została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Wydanemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła: a) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz.U. Nr 153, poz. 956 z późn. zm.) - poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "e-usługa", skutkujące ustaleniem, iż projekt Skarżącej nie polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi; b) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie - poprzez uznanie, iż przedmiot projektu jest niezgodny z celami Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka oraz działania 8.1 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka; c) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie - poprzez ustalenie, iż planowane przez Skarżącą wydatki nie są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do celów i zakresu projektu; d) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie - poprzez uznanie, iż projekt nie będzie wykorzystany w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat); e) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie - poprzez uznanie, iż wskaźniki produktu i rezultatu nie są obiektywnie weryfikowalne, nie odzwierciedlają założonych celów projektów, nie są adekwatne dla danego rodzaju projektu oraz nie są realne do osiągnięcia; f) błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie - poprzez uznanie, iż świadczenie przez skarżącą e-usługi nie będzie odbywać się w sposób zautomatyzowany oraz, że nie będzie spełniona przesłanka negatywna braku jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji, a to dlatego, iż Skarżąca zdaniem Instytucji Pośredniczącej - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w okresie świadczenia e-usługi będzie w dalszym ciągu zatrudniała osoby zatrudnione podczas trzeciego etapu, podczas, gdy z przedmiotowego wniosku wyraźnie wynika, iż świadczenie e-usługi będzie odbywać się w sposób zautomatyzowany; g) błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie - poprzez uznanie, iż z opisu przedstawionego we wniosku "wynika jasno, że wirtualne biuro spotkań biznesowych (e-meeting office) oznacza kanał komunikacji umożliwiający telekonferencję" oraz, że projekt Skarżącej polega na teleinformatycznej transmisji głosu, obrazu lub tekstu, podczas gdy z przedmiotowego wniosku wyraźnie wynika, iż projekt skarżącej polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e usługi – mające istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Skarżąca podniosła zarzuty: a) naruszenia § 17 ust. 1 lit. a) Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna - poprzez nie rozpatrzenie przez Instytucję Pośredniczącą - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pozytywnie odwołania, mimo uznania zarzutów Skarżącej; b) naruszenia § 17 ust. 1 lit. b) Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - poprzez błędne rozpatrzenie odwołania negatywnie (nie rozpatrzenie odwołania pozytywnie), podczas gdy Regionalna Instytucja Finansująca – G. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. dokonała ponownej oceny wniosku, zamiast ustosunkowania się do zarzutów Skarżącej zawartych w proteście złożonym w dniu [...] marca 2010 r.; c) naruszenia § 17 ust. 1 lit. b) Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - poprzez błędne rozpatrzenie odwołania negatywnie (nie rozpatrzenie odwołania pozytywnie), podczas gdy protest nie został rozpatrzony w sposób właściwy, a to z uwagi na okoliczność niewskazania w negatywnym rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] kwietnia 2010 r. z jakich powodów protest nie jest zasadny i w związku z tym nie może być uwzględniony oraz nie ustosunkowania się w negatywnym rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] kwietnia 2010 r. do zarzutów Skarżącej zawartych w proteście złożonym w dniu [...] marca 2010 r. - co spowodowało ograniczenie możności obrony swoich praw przez Skarżącą; d) niezastosowania § 22 Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - poprzez nie skorzystanie z opinii ekspertów zewnętrznych, w szczególności w przypadku, gdy odwołanie dotyczyło etapu oceny merytorycznej, a do stwierdzenia właściwości i rzetelności przeprowadzonej oceny niezbędna była wiedza ekspertów. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła zawarte w niej zarzuty podnosząc, miedzy innymi, że projekt wbrew dokonanej ocenie zakłada pełen automatyzm przy świadczeniu e- usługi, co nie wyklucza przewidzianego w projekcie uczestniczenia czynnika ludzkiego (zatrudnionych osób) jedynie na etapie przygotowania i wdrożenia e - usługi. Ponadto nie zgodziła się z dokonaną oceną, jakoby wniosek o dofinansowanie realizacji projektu opisywał projekt, który dotyczyłby teleinformatycznej transmisji głosu, obrazu lub tekstu. Zdaniem Skarżącej zdefiniowanie w odwołaniu pojęć " spotkania on line" i "targi on line" oznaczające możność dostępu do zgromadzonych w jednym miejscu ( na portalu internetowym ) baz danych nie zmienia treści przedmiotowego wniosku. Ponadto jak podała odwołująca się, z opisu projektu wynika, że schemat działania platformy oraz e - usługi wyeliminuje konieczność uczestnictwa stron procesów biznesowych obsługiwanych przez stworzoną platformę w tej samej lokalizacji. To oznacza, że projekt Skarżącej, jak wywiodła, polega na przygotowaniu i wdrożeniu e- usługi świadczonej w sposób zautomatyzowany przez użycie technologii informacyjnych za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych, na indywidualne żądanie usługobiorcy, bez jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji. W skardze zwrócono również uwagę na wątpliwości związane ze sposobem rozpoznania protestu. Zdaniem Skarżącej, zgodnie z Procedurą odwoławczą, w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka spółka uprawniona była do podniesienia w odwołaniu nowych zarzutów ze względu na, jak podała, niedopuszczalną ponowną ocenę wniosku dokonaną przez GARR w negatywnym rozstrzygnięciu protestu W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko, że ocena wniosku o dofinansowanie projektu została przeprowadzona prawidłowo przy zachowaniu wszystkich procedur. W odpowiedzi na powyższe w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skarżąca podtrzymała i podsumowała zawarte w sprawie swoje stanowisko uzasadniające jej zdaniem przekazanie wniosku o dofinansowanie projektu do ponownej oceny. Rozpoznający skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. V SA/Wa 1543, stwierdził, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę G. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. do ponownego rozpatrzenia protestu. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sadowego. Mając na uwadze, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712), w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wskazał, iż w przepisach art. 30c-30d ustawy przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5), natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy). Badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie MSWiA z dnia [...] czerwca 2010 r., podjętego w wyniku rozpoznania złożonego przez beneficjenta odwołania w sprawie merytorycznej oceny wniosku, Sąd uznał skargę za uzasadnioną, mimo że nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie sprecyzował, iż spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy dokonana w sprawie ocena merytoryczna ( negatywna ) projektu: "[...]", której wyniki nie pozwoliły na dofinansowanie przeprowadzona została zgodnie z prawem, czy też jak twierdzi Skarżący z naruszeniem § 3 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 ( Dz.U 153 poz. 956 ze zm.), a także §17 ust 1 lit a i lit b oraz § 22 Procedury odwoławczej w ramach PO IG. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę po raz pierwszy kluczowe było zatem dokonanie prawidłowej wykładni pojęcia "e-usługa". Jedynie bowiem projekt polegający na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi spełnia kryteria oceny merytorycznej dokonywanej przez właściwą instytucję w niniejszej sprawie. Na gruncie przepisu § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego zawierającego definicję "e-usługi" Sąd wskazał, iż warunkiem sine qua non do dokonania kwalifikacji określonej usługi jako "e-usługi" jest jej "świadczenie w sposób zautomatyzowany przez użycie technologii informacyjnych, za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych bez jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji. Sąd podkreślił, że istotny jest pełen automatyzm przy świadczeniu e-usługi, czyli brak udziału czynnika ludzkiego (człowieka) przy świadczeniu e-usługi. Sąd zwrócił uwagę, że w rozstrzygnięciu w przedmiocie złożonego odwołania w zakresie oceny zgodności projektu z zasadniczym i rozstrzygającym dla sprawy kryterium nr 3 ("Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e- usług") organ nie jest konsekwentny. Początkowo bowiem wskazuje, że RIF rozpatrując protest nie odniosła się do wyjaśnień Wnioskodawcy, iż zatrudnieni pracownicy jedynie biorą udział w pracach przygotowawczych do realizacji e- usługi, a nie w jej bezpośrednim świadczeniu, z czego domniemywa, że w tym zakresie instytucja rozpatrująca protest zaakceptowała wyjaśnienia Wnioskodawcy, po czym wyraża stanowisko, że Skarżąca po przygotowaniu i wdrożeniu e- usługi w okresie jej świadczenia zamierza to czynić z wyłączeniem pełnego go automatyzmu, o którym mowa w art.§ 3 ust1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego zatrudniając nadal uprzednio zatrudnione osoby W konkluzji zaś tego wywodu ostatecznie zwraca uwagę, że organ będąc związanym zakresem wcześniejszych etapów procedury odwoławczej kwestii tej nie mógł wziąć przy rozstrzyganiu zasadności zastrzeżeń co do oceny. Dalej wskazując, że z opisu przedstawionego we wniosku jasno wynika ,że wirtualne biuro spotkań biznesowych ( e- meeting Office ) oznacza kanał umożliwiający telekonferencje, następnie uznaje, że targi on line i konferencje on line mogą być realizowane przez portal oferujący zgromadzone wcześniej dane. Przy czym zastrzega, że wyjaśnienia i informacje stanowiące podstawę takiego wniosku stanowią zmianę zakresu merytorycznego projektu i są podstawą do negatywnej oceny w ramach analizowanego projektu nie odnosząc się do zarzutu, iż powyższe wyjaśnienia nie stanowią zmiany zakresu projektu, a jedynie przedstawiają wyjaśnienie definicji oznaczającej możność dostępu do zgromadzonych w jednym miejscu baz danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na jednoznacznym stanowisku, że zadaniem instytucji zarządzającej ( w tym miejscu Instytucji Pośredniczącej i Instytucji Wdrażającej ( Pośredniczącej II stopnia ) było przeprowadzenie – we właściwy sposób, tzn. zgodnie z przepisami, art. 26 ust 1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – merytorycznej weryfikacji zasadności stanowiska Skarżącego, że zgłoszony projekt spełnia zakwestionowane kryteria, zwłaszcza w świetle istnienia niejednolitego stanowiska w ocenach tego samego projektu. W świetle materiału dowodowego sprawy Sąd stwierdził, iż nie przeprowadzono pełnej, wymaganej przepisami prawa, merytorycznej oceny podstawowego dla sprawy zagadnienia eliminującego wniosek Skarżącej z dofinansowania. W ocenie Sądu do naruszenia przepisów art. 26 ust.1 pkt 4 ustawy, stanowiących, że do zadań instytucji zarządzającej należy wybór w oparciu o ustalone kryteria, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego, związanego z nim art. 30b ust.1 ustawy, stanowiącego, że pisemna informacja o wynikach oceny projektu winna zawierać uzasadnienie wyników oceny projektu. Tym samym brak odniesienia się do zarzutów skarżącej zawartych w proteście i sposób jego rozpatrzenia bez należytego uzasadnienia swego stanowiska, zaakceptowany następnie przez MSWiA w rozstrzygnięciu w sprawie złożonego odwołania narusza § 17 ust. 1 lit. b Procedury odwoławczej PO IG. Doszło także do naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy, dopuszczającego możliwość udziału – w procesie wyboru projektów – ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, a to w celu "zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., nie przesądzając wyników ponownej oceny, wskazał, iż rozpatrując sprawę ponownie organ winien w sposób nie budzący wątpliwości rozstrzygnąć zagadnienie spełnienia lub nie kryteriów oceny merytorycznej projektu, a przede wszystkim rozstrzygającego kryterium nr 3 poprzez jednoznaczne ustalenie, czy projekt Skarżącej polega, bądź nie na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e - usługi. Sąd we wskazaniach co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r. polecił organowi: - odniesienie się do wszystkich zarzutów Skarżącej kwestionujących ocenę ekspertów, - ustalenie czy projektowana przez Skarżącą usługa będzie ( bądź nie ) odbywać się w sposób zautomatyzowany, - ustalenie czy spełniona ( bądź nie ) będzie przesłanka negatywna braku jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji, - rozważenie czy targi on line i konferencje on line, rozumiane przez oceniających jako teleinformatyczna transmisja głosu, obrazu lub tekstu , z opisu projektu dają się zdefiniować (lub nie) jako możność dostępu do zgromadzonych w jednym miejscu na portalu internetowym baz danych, - rozważenie czy prawidłowo Komisja Konkursowa dokonując oceny nie skorzystała z § 7 ust 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG przewidującego możliwość zwrócenia się do wnioskodawców o wyjaśnienia treści wniosku, - rozważenie czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy pomocne może okazać się skonfrontowanie – przy udziale eksperta spełniającego warunki określone w art. 31 ustawy – twierdzeń i wniosków zawartych w opiniach oceniających to kryterium dla przedmiotowego projektu. Po dokonaniu ponownej oceny, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., G. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała Skarżącą Spółkę pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]), że dofinansowanie na realizację złożonego przez Spółkę projektu nie może zostać przyznane, albowiem projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej tzn. nie jest zgodny z celami PO IG oraz celem i zakresem merytorycznym działania 8.1 PO IG. Projekt nie polega na świadczeniu e-usługi. Organ zajął ponownie stanowisko, iż oferowana usługa nie może zostać zaliczona do e-usług elektronicznych, ponieważ nie spełnia wymagań określonych w definicji, stwierdzającej, że do e-usług nie zalicza się usług telekomunikacyjnych. Organ powołał rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwój gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 i zawartą w § 3 w ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia definicję e-usługi, zgodnie z którą pod tym pojęciem należy rozumieć usługę świadczoną w sposób zautomatyzowany przez użycie technologii informacyjnych, za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach lokalizacji, przy czym do e-usług nie zalicza się, m.in.: a) usług nadawczych radiowych i telewizyjnych, b) usług telekomunikacyjnych. Zdaniem GARR Wnioskodawca we wniosku zawarł mało szczegółowe opisy usług, jednak wyraźnie wskazują one, że część świadczonych usług to usługi telekomunikacyjne. Poza tym zamieszczone we wniosku opisy dotyczące stworzenia kanału komunikacyjnego, w modelu brokera wskazują na świadczenie usług telekomunikacyjnych. W ocenie GARR Wnioskodawca nie zawarł we wniosku dokładnej informacji o zadaniach i zasadach działania kanału komunikacyjnego. Doprecyzowanie tej kwestii w ramach złożenia wyjaśnień w trakcie oceny merytorycznej byłoby zbyt daleko idącą ingerencją w zagadnienia merytoryczne wniosku. Dlatego też nie skorzystano z możliwości wezwania do udzielenia dodatkowych wyjaśnień, ponieważ zgodnie z Regulaminem prac Komisji Konkursowej wyjaśnienia nie mogą prowadzić do uzupełnienia lub zmiany treści merytorycznych we wniosku. Zdecydowano się jednak jako wyjaśnienia przyjąć informacje zawarte w proteście. Zdaniem GARR dodając do tego informację zawartą we wniosku, że cały proces dotyczący targów, konferencji i spotkań pomiędzy usługobiorcami odbywa się on-line – mamy do czynienia ze świadczeniem usługi telekomunikacyjnej. Wnioskodawca zapewnia połączenie bezpośrednie pomiędzy komunikującymi się przedsiębiorcami. Wnioskodawca sam przytacza wykładnię językową pojęcia "spotkanie online", przez które należy rozumieć "umówione zejście się z kimś" "dokonywane za pośrednictwem sieci komputerowej, głównie Internetu". Oznacza to zatem, że spotkanie odbywa się w umówionym terminie, a nie na indywidualne żądanie usługobiorcy, co jest jednym z obligatoryjnych kryteriów definiujących e-usługę. Jest to zatem kanał komunikacyjny umożliwiający organizowanie telekonferencji. Reasumując, GARR stwierdził, że usługa polegająca na organizowaniu wirtualnych spotkań on-line nie jest e-usługą. Również w zakresie wirtualnych targów on-line, jak i konferencji on-line oceniający zgłosił podobne zastrzeżenia. Zdaniem organu na podstawie informacji zawartych we wniosku nie można w żaden sposób stwierdzić, że targi on-line i konferencje on-line dają się zdefiniować, jako możliwość dostępu do zgromadzonych w jednym miejscu danych. Takie informacje we wniosku nie znalazły miejsca. Komisja nie zwróciła się do Wnioskodawcy o wyjaśnienia, gdyż w tym zakresie żadne wątpliwości nie pojawiły się. Wyjaśnienia składane do wniosku mogą dotyczyć drobnych wątpliwości w zakresie funkcjonowania usług. Zadaniem oceniającego merytorycznie projekty nie jest rozważanie możliwości wariantowania poszczególnych rozwiązań i "wymyślania" odpowiedniego do zasad programu rozwiązania. Ocena obejmuje zawartość wniosku – brak wskazania, że rozwiązanie dotyczy zgromadzonych wcześniej baz danych powoduje, że takie rozwiązanie, nie jest brane pod uwagę w ocenie. Uzupełnienie treści merytorycznych wniosku nie jest możliwe na żadnym etapie oceny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informacje Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. zawartą w piśmie G. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K.z dnia [...] grudnia 2010 r. wniosła B. Sp. z o.o. z/s w K. zarzucając: I. Naruszenie prawa materialnego: a) błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 z późn. zm.) oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie – poprzez: • dokonanie błędnej wykładni pojęcia "e-usługa", skutkujące ustaleniem, iż projekt Skarżącej nie polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi; • uznanie, iż przedmiot projektu jest niezgodny z celami Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka oraz działania 8.1 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka; • ustalenie, iż planowane przez Skarżącą wydatki nie są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do celów i zakresu projektu; • uznanie, iż projekt nie będzie wykorzystany w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat); • uznanie, iż wskaźniki projektu i rezultatu nie są obiektywnie weryfikowalne, nie odzwierciedlają założonych celów projektów, nie są adekwatne dla danego rodzaju projektu oraz nie są realne do osiągnięcia; b) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) – poprzez uznanie, iż Skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym; c) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 2 pkt 41 i 48 Prawa telekomunikacyjnego – poprzez uznanie, iż projekt Skarżącej polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu usługi telekomunikacyjnej; d) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 10 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego – poprzez uznanie, iż działalność gospodarcza prowadzona przez Skarżącą jest działalnością telekomunikacyjną. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. 2002 r. Dz. U. 153, poz. 1270 z późn. zm.) – poprzez dokonanie przez organ administracji ponownego rozstrzygnięcia protestu Skarżącej w sposób niezgodny z oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. V SA/Wa 1543/10); b) naruszenie przepisu art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2009, Nr 84, poz. 712 z późn. zm.) – poprzez dokonanie wyboru projektów, które będą dofinansowane z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka z naruszeniem kryteriów wyborów, o których mowa w przepisie art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; c) naruszenie przepisu art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z przepisem art. 153 ppsa – poprzez nie zawarcie w pisemnej informacji z dnia [...] grudnia 2010 r. szczegółowego uzasadnienia wyników oceny projektu, wskutek czego brak jest szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżącej zawartych w proteście; d) naruszenie przepisu 27 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 16 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – poprzez naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, nie zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, nie wyjaśnienie Skarżącej zasadność przesłanek, którymi organ administracji kieruje się przy ocenie projektu oraz brak należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie przy ocenie jej projektu; e) niezastosowanie § 22 Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (wersja ósma z dnia 12 czerwca 2009 r. w związku z przepisem art. 153 ppsa – poprzez nie skorzystanie z opinii ekspertów zewnętrznych, w szczególności w przypadku, gdy protest dotyczył etapu oceny merytorycznej, a do stwierdzenia właściwości i rzetelności przeprowadzonej oceny projektu Skarżącej niezbędna była wiedza ekspertów; f) naruszenie § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka – poprzez niezwrócenie się do Skarżącej z wezwaniem o wyjaśnienie treści wniosku; g) błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie – poprzez • uznanie, iż targi on-line konferencje on-line stanowią usługę telekomunikacyjna, podczas gdy z opisu projektu dają się zdefiniować jako możność dostępu do zgromadzonych w jednym miejscu baz danych; • uznanie, iż spotkanie on-line odbywać się będzie "[...] w umówionym terminie, a nie na indywidualne żądanie usługobiorcy [...]", a proponowane usługi będą umożliwiać przeprowadzanie konferencji on-line "[...] będących w sprzeczności z automatycznymi usługami elektronicznymi [...]", podczas, gdy powyższe w żadnym zakresie nie wynika z wniosku Skarżącej i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; • uznanie, iż świadczenie przez Skarżącą e-usługi nie będzie odbywać się w sposób zautomatyzowany oraz, że nie będzie spełniona przesłanka negatywna braku jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji, a to dlatego, iż zdaniem organu administracji "[...] proponowane rozwiązanie zakłada obecność ludzi przy realizacji usługi [...]", podczas, gdy z przedmiotowego wniosku wyraźnie wynika, iż świadczenie e-usługi będzie odbywać się w sposób zautomatyzowany, bez jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji; • uznanie, iż "[...] opisy dotyczące stworzenia kanału komunikacyjnego, w modelu brokera wskazują n oświadczenie usług telekomunikacyjnych [...]" podczas gdy z przedmiotowego wniosku wyraźnie wynika, iż projekt Skarżącej polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi. Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez G. Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w K. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. V SA/Wa 2971/10, tutejszy Sąd skargę spółki z o.o. B. z/s w K. pozostawił bez rozpatrzenia podnosząc m.in. że zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wniosek o dofinansowanie wraz z jego załącznikami oraz informacje w przedmiocie oceny projektu muszą być złożone w oryginale, natomiast wniesiony środek odwoławczy oraz informacja o wynikach procedury odwoławczej mogą być złożone w kopiach. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 czerwca 2011 r., sygn. II GSK 376/11, uchylił powyższe rozstrzygnięcie podkreślając m.in. że wbrew stanowisku reprezentowanemu przez Sąd I instancji art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wskazuje jedynie jaki rodzaj dokumentacji strona zobowiązana jest dołączyć do skargi, aby mogła być uznana za kompletną. Odrębną kwestią jest zaś to, w jakiej formie dokumenty te mają zostać złożone. Zdaniem NSA fakt, że w powołanym przepisie tylko odnośnie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. przewidziano wymóg złożenia kopii nie znaczy, ze pozostałe dokumenty muszą być oryginałami. W ocenie NSA taki wniosek jest zbyt daleko idący i nieuprawniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający kolejny raz sprawę (sygn. V SA/Wa 987/11) w wyroku z dnia 7 lipca 2011 r. ponownie stwierdził, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę G.Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. do ponownego rozpatrzenia protestu. Zasądził nadto na rzecz Skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sadowego. Sąd w pierwszej kolejności podniósł, że dla postępowania w sprawie niniejszej decydujące znaczenie mają poglądy wyrażone przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. V SA/Wa 1543/10. W sprawie tej orzekano po raz pierwszy w przedmiocie skargi na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej wniosku Skarżącej. Rozważania Sądu poczynione w sprawie sygn. V SA/Wa 1543/10 są istotne ze względu na treść przepisów art. 170 i 153 ppsa. Pierwszy z nich stanowi, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Drugi z nich z stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. WSW podkreślił, powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w świetle treści art. 153 ppsa ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym wyroku sądu I instancji uchylającym rozstrzygnięcie organu (a takim był w istocie wyrok wydany w sprawie o sygn. Akt V SA/Wa 1543/10) wiąże nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie. Z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie V SA/Wa 1543/10 wynika, iż tutejszy Sąd przedstawił w sposób jasny i precyzyjny swoje stanowisko odnośnie tego, jakimi mankamentami dotknięte było postępowanie poprzedzające wniesienie skargi. Nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych treść samego rozstrzygnięcia Sądu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. prowadzi do wniosku, iż nadal organ nie zajął stanowiska odnośnie zarzutów Skarżącej sformułowanych w proteście. GARR ograniczył się bowiem w istocie do zacytowania fragmentów komentarza, jaki znalazł się w arkuszu oceny merytorycznej, której dokonał jeden z ekspertów, a mianowicie G. G. Pominął natomiast zupełnie ocenę drugiego eksperta, J. N. Z treści pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. wynika wręcz, ze ponownej oceny dokonał jedynie jeden ekspert, nazwany "Oceniającym I". W związku z tym nie jest wiadomym, czy ocena drugiego eksperta została uznana za zbędną, czy też nieistotną ze względu na jej treść. Zdaniem Sądu w realiach sprawy niniejszej i wobec tego, na co zwrócono uwagę powyżej, wielostronny protest Skarżącej nie może zostać "oceniony" pismem GARR na treść którego składają się do facto zacytowane fragmenty oceny jednego z ekspertów (G. G.) powołanych po wyroku tutejszego sądu z dnia 18 sierpnia 2010 r. Podkreślenia wymaga również i to, że Sąd rozpoznając skargę po raz pierwszy nakazał GARR rozważenie, czy targi on-line i konferencje on-line dają się zdefiniować, jako możliwość dostępu do zgromadzonych w jednym miejscu baz danych. Gdyby zaś okazało się to niemożliwe, zobligował GARR do szczegółowego uzasadnienia stanowiska w tej kwestii oraz rozważenie, czy zasadnym był brak skorzystania przez Komisję Konkursową dokonującą oceny z § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach PO IG przewidującego możliwość zwrócenia się do wnioskodawców o wyjaśnienia treści, które po ich ewentualnym złożeniu stanowiły jego integralną część. Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście powyższego prowadzi do wniosku, że wytyczne Sądu także i w tej materii nie zostały przez GARR zrealizowane. Brak jest bowiem jakiegokolwiek stanowiska GARR w tej kwestii. Nie wiadomo zatem, czy uznano wykonanie wytycznych w tej części za zbędne, a jeśli tak, to czy z powodu treści opinii jednego oceniającego (G. G.), czy też także z innych przyczyn. Z powyższych względów tj. z powodu naruszenia przez GARR przepisu art. 153 ppsa w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 2011 r. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i wskazał, że ponownie rozpoznając protest GARR winien wypełnić wytyczne sformułowane w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., odnieść się do wszystkich zarzutów sformułowanych w proteście a nadto do ocen przedstawionych przez obu ekspertów (także J. N.). Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r. i po dokonaniu ponownej oceny G. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała Skarżącą Spółkę pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. ([...]), mylnie datowanym na [...] stycznia 2011 r., że dofinansowanie na realizację złożonego przez Spółkę projektu: ,,[...]" nie zostało przyznane, ponieważ projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. organ podkreślił, iż ponowna ocena przeprowadzona została przy uwzględnieniu wszystkich zarzutów Wnioskodawcy zawartych w proteście oraz zaleceń wskazanych organowi w wyrokach Sądu z 18 sierpnia 2010 r. i 7 lipca 2011 r. W konsekwencji przedstawiona obecnie argumentacja została rozbudowana w ramach kryteriów stanowiących powód odrzucenia wniosku. Organ rozważył w piśmie z [...] stycznia 2012 r. i wskazał, iż nie uznał za uzasadnione skorzystania z opinii ekspertów zewnętrznych na podstawie art. 22 Procedury odwoławczej, ponieważ wiedza ekspertów dokonujących oceny była wystarczająca. Byli to bowiem eksperci wpisani na listę zatwierdzoną przez Prezesa PARP, wybrani na podstawie posiadanej wiedzy i doświadczenia w zakresie specjalizacji wymaganej dla dokonania oceny merytorycznej projektu Spółki. Były to osoby niezaangażowane w ocenę projektu na wcześniejszym etapie postępowania, nie było żadnych podstaw dla powstania jakichkolwiek wątpliwości w stosunku do ich bezstronności względem podmiotu, którego projekt podlegał ich ocenie. Argumentując negatywną ocenę projektu organ przytoczył opinie dwóch niezależnych ekspertów, których opinie co do niespełnienia przez projekt wymaganych kryteriów, w swej istocie, są zbieżne. Odnośnie kryterium nr 1: "Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.1 PO IG" Oceniający I stanął na stanowisku, że projekt nie polega na świadczeniu e-usługi. Funkcje wirtualnego biura spotkań biznesowych (e-meeting Ofice) i wirtualnych targów on-line i konferencji on-line nie spełniają warunku automatyzacji e-usługi oraz świadczenia e-usługi na indywidualne żądanie usługobiorcy. Oceniający II także jednoznacznie stwierdził, że oceniany projekt nie polega na świadczeniu e-usługi. W ramach oceny kryterium nr 3: "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi" Oceniający I powołał definicję e-usługi zawartą w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007- 2013 i po analizie projektu zajął stanowisko, iż oferowana w ramach projektu usługa nie może zostać zaliczona do usług elektronicznych, ponieważ nie spełnia wymagań zawartych w definicji z § 3 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia. Z zapisów wniosku wynika, iż cały proces dotyczący targów, konferencji i spotkań pomiędzy usługobiorcami odbywa się on-line (w czasie rzeczywistym) i wymaga jednoczesnej obecności dwóch stron. Nie ma więc świadczenia usług automatycznie i na indywidualne żądanie. W zakresie tego samego kryterium Oceniający II dopatrzył się mieszanego charakteru projektu, który zawiera funkcjonalności charakteryzujące się automatyzmem, np. w zakresie tworzenia i korzystania z baz danych oraz funkcjonalności, które nie pozwalają na automatyczne świadczenie – jak biura spotkań biznesowych (e-meeting Ofice), wirtualne targi on-line i konferencje on-line. Oceniający II odniósł się do oceny eksperta J. N. stwierdzając, iż charakter świadczenia proponowanych w projekcie e-usług wymaga udziału dwóch usługobiorców a więc nie może być mowy o indywidualnym świadczeniu usługi. W odniesieniu do kryteriów nr 6: "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu", nr 7: "Środki będą wykorzystywane w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat)" i nr 9: "Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia" – obaj Oceniający jednoznacznie stwierdzili ich niespełnienie przez oceniany projekt. W skardze z dnia 26 stycznia 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na negatywny wynik procedury odwoławczej zawarty w pisemnej informacji z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], B. Sp. z o.o. , na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do ponownego rozpatrzenia a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania: 1. art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – poprzez niezapewnienie przez organ rzetelnej i bezstronnej oceny projektu wskutek przekazania Oceniającemu II arkusza oceny merytorycznej J. N. z [...] października 2010 r.; 2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez dokonanie przez organ administracji ponownego rozstrzygnięcia protestu Skarżącej w sposób niezgodny z oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonymi w wyrokach: z dnia 7 lipca 2011 r. (sygn. V SA/Wa 987/11) oraz z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. V SA/Wa 1543/10); 3. art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z przepisem art. 153 ppsa – poprzez nie zawarcie w pisemnej informacji z dnia [...] stycznia 2012 r. szczegółowego uzasadnienia wyników oceny projektu, wskutek czego brak jest szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżącej zawartych w proteście; 4. § 22 Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (wersja ósma z dnia 12 czerwca 2009 r.) poprzez nie skorzystanie z opinii ekspertów zewnętrznych, w szczególności w przypadku, gdy protest dotyczył etapu oceny merytorycznej, a do stwierdzenia właściwości i rzetelności przeprowadzonej oceny projektu Skarżącej niezbędna była wiedza ekspertów, zwłaszcza w sytuacji gdy oceny dokonane przez dwóch Oceniających pozostają w wewnętrznej sprzeczności; 5. art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – poprzez dokonanie wyboru projektów, które będą dofinansowane z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka z naruszeniem kryteriów wyborów, o których mowa w przepisie art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; 6. § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka – poprzez niezwrócenie się do Skarżącej z wezwaniem o wyjaśnienie treści wniosku; 7. naruszenie przepisu 27 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 16 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – poprzez naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, nie zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, nie wyjaśnienie Skarżącej zasadność przesłanek, którymi organ administracji kieruje się przy ocenie projektu oraz brak należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie przy ocenie jej projektu; 8. błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności nieistniejące w sprawie – poprzez uznanie, iż targi on-line, konferencje on-line i biuro spotkań biznesowych (e-meeting Office) nie spełniają warunku automatyzacji i świadczenia e-usługi na indywidualne życzenie usługobiorcy oraz uznanie, że kontakt między stronami odbywa się on-line czyli w rzeczywistym czasie, co wymaga umówienia się dwóch stron. Przytoczone zarzuty były już formułowane przez Spółkę w poprzednich skargach do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego i ich argumentacja w zasadzie nie odbiega od dotychczasowej. Jedynie zarzut niezapewnienia przez organ rzetelnej i bezstronnej oceny projektu wskutek przekazania Oceniającemu II arkusza oceny merytorycznej J. N. z [...] października 2010 r. jest zarzutem nowym, sformułowanym na bazie treści pisma z [...] stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie podnosząc, że wbrew twierdzeniom skargi odniosła się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście, wypełniła wskazania zawarte w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2010 r. i 7 lipca 2011 r., w tym ocena zawiera odniesienie do opinii J. N., wskazała na brak przesłanek odwoływania się do ekspertów zewnętrznych i zwracania się do Spółki o dodatkowe wyjaśnienia. Zdaniem organu zaskarżona ocena została dokonana w sposób prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd odnosi się do prawidłowości po raz trzeci dokonanej przez organ oceny projektu ,,[...]", który to wniosek złożony został w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 8.1 "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej". Dokonując kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem Sąd działa o oparciu o art. 30 c – 30e ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 3 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mając jednakże na względzie , że dla postępowania w sprawie niniejszej, ze względu na treść przepisów art. 170 i 153 p p s a, decydujące znaczenie mają poglądy wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie sygn. V SA/Wa 1543/10 z dnia 18 sierpnia 2010 r. oraz wyroku w sprawie sygn. V Sa/Wa 987/11 z dnia 7 lipca 2011 r., w którym Sąd doprecyzował wskazania dla organu przez zobowiązanie GARR do odniesienia się do wszystkich zarzutów Spółki, a nadto do ocen przedstawionych przez poprzednich ekspertów (także J. N.). Mając powyższe na względzie Sąd przede wszystkim podkreśla, iż wbrew interpretacji przedstawionej w skardze, wytyczne zawarte w uzasadnieniach poprzednich wyroków zawierały zobowiązania organu jedynie do rozważenia zasadności odwołania się do opinii ekspertów zewnętrznych czy też zażądania od Strony dodatkowych wyjaśnień. W żadnej mierze nie zobowiązywały organu do bezwarunkowego podjęcia tych czynności. Decyzja organu w tych kwestiach miała zapaść po przeanalizowaniu opinii kolejnych Oceniających, w sytuacji gdyby ich wiedza była niewystarczająca lub też oceniany wniosek, w ich mniemaniu wymagał dodatkowych wyjaśnień. Oceny kolejnych dwóch Oceniających odnoszące się do spornych kryteriów nr 1, 3, 6, 7 i 9 , zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał za obiektywne, wyczerpujące, rzetelne, nie wymagające zastąpienia ekspertami zewnętrznymi. Prawidłowo organ przyjął, iż nie ma między Oceniającymi wewnętrznych sprzeczności. W ocenie kluczowych kryteriów nr 3: "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi" i nr 6: "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" obaj Oceniający są zgodni, iż projekt nie spełnia stanowiącego o istocie e - usługi warunku świadczenia wszystkich usług automatycznie i na indywidualne żądanie. Tej podsumowującej i zgodnej co do istoty problemu oceny nie może zmienić (i nie świadczy o wewnętrznej sprzeczności pomiędzy Oceniającymi) uwaga jednego z nich, iż projekt zawiera w sobie pewne funkcjonalności - np. w zakresie tworzenia i korzystania z baz danych - charakteryzujące się automatyzmem. Oceniający jednoznacznie stwierdzili, iż spełnienie kryterium nr 3: "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi" wymaga całkowitego automatyzmu wszystkich usług świadczonych na indywidualne życzenie usługobiorcy. Nie wyrazili także opinii, iż dla sformułowania ostatecznej oceny brak jest wyjaśnień Strony, o które organ miałby zwrócić się do Spółki. W zaskarżonej informacji z dnia [...] stycznia 2012 r. organ wyjaśnił proces powoływania Oceniających uwzględniający ich kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, przedstawił tryb zapewniający ich bezstronność. Nadto analiza treść zaskarżonej informacji oraz pełne przytoczenie opinii obu Oceniających, którzy w żadnym fragmencie oceny nie sygnalizowali wątpliwości co do jednoznaczności zapisów zawartych w projekcie, pozwoliło Sądowi na pozytywną weryfikację stanowiska organu, iż nie było uzasadnionych podstaw ani do zwracania się do Skarżącej o dodatkowe wyjaśnienia ani do korzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. Sąd stwierdził, iż przedstawione przez organ rozważania prowadzące do tego wniosku uzasadniają ocenę, iż organ wykonał wytyczne zobowiązujące go do rozważenia zasadności zwrócenia się do Skarżącej o dodatkowe wyjaśnienia czy skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. Odniesienie się przez Oceniającego II do oceny eksperta J. N.i powołanie się na ten fragment przez organ w zaskarżonym piśmie także stanowi uwzględnienie wskazówki Sądu z wyroku z dnia 7 lipca 2011 r. i nie może zatem stanowić skutecznego zarzutu skargi. Oceniając zatem postępowanie organu jako prawidłowe i zgodne z wiążącymi go wskazaniami Sąd nie podzielił zarzutu Skarżącej co do błędnie ustalonego, w informacji z dnia [...] stycznia 2012 r., stanu faktycznego, sprzecznego z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia, uznającego, iż targi on-line, konferencje on-line i biuro spotkań biznesowych (e-meeting Office) nie spełniają warunku automatyzacji i świadczenia e-usługi na indywidualne życzenie usługobiorcy oraz uznanie, że kontakt między stronami odbywa się on-line czyli w rzeczywistym czasie, co wymaga umówienia się dwóch stron. Ten stan faktyczny wynika z treści projektu i opartych na niej bezstronnych i rzetelnych ocenach niezależnych biegłych. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż w pisemnej informacji z dnia [...] stycznia 2012 r. brak jest szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżącej zawartych w proteście Sąd przychyla się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, iż Spółka nie wskazuje jednoznacznie do jakich zarzutów protestu organ nie odniósł się, co czyni ten zarzut bardzo ogólnym, niedoprecyzowanym i trudnym do kontroli. Sąd wskazuje jednakże, iż z treści protestu wynika, że poza zarzutami dotyczącymi kryteriów nr 1 i 3 w proteście Spółka zakwestionowała także prawidłowość ocen kryteriów nr 6., 7. i 9. dotyczących kwalifikowalności wydatków, wykorzystywania środków w sposób efektywny i oceny wskaźników produktu i rezultatu. Zdaniem Sądu, ponieważ pozytywna ocena przytoczonych kryteriów nie może być oderwana od uznania, że projekt spełnia kryteria nr 1. i 3., wskazanie w zaskarżonej informacji, że kryteria nr 6, 7 i 9 nie zostały spełnione wobec negatywnej oceny kryteriów nr 1. "Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.1 PO IG" i nr 3 "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu e-usługi" – wypełniło obowiązek organu odniesienia się do wszystkich zarzutów protestu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skargę oddalił.