IV SA/Wa 82/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi "W." S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - IV SA/Wa 82/12 UZASADNIENIE W. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, po bezskutecznym wezwaniu Rady W. do usunięcia naruszenia prawa, w którym wskazała, iż wskaźnik dopuszczonej wysokości zabudowy dla obszaru, na którym leżą jej działki powinien wynosić 34 m n. p.t. oraz wskaźnik intensywności zabudowy powinien wynosić 2,5 - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady W. z [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (dalej określaną - Studium). Skarżąca zaskarżyła Studium w części tekstowej i graficznej, dotyczącej działek gruntu, których jest właścicielem, o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], obręb [...], położonych w całości w granicach administracyjnych dzielnicy U. m. W., na terenie oznaczonym w Studium symbolem M1.20 - w zakresie ustalonych wysokości zabudowy i wskaźników intensywności zabudowy brutto, wskazując jednocześnie iż Studium uchwalono z naruszeniem zasad jego sporządzania. W konsekwencji spółka wniosła o stwierdzenie, że uchwała Rady W. z [...] października 2006 r. nr [...] w zaskarżonej części została wydana z naruszeniem prawa. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i art. 10 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określanej dalej u.p.z.p., przez nieuwzględnienie w Studium: ' - zasad przeznaczenia terenu, kształtowania polityki przestrzennej oraz stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, przez nieuwzględnienie faktu, iż dotychczasowe budynki usytuowane w najbliższej odległości w stosunku do nieruchomości stanowiących własność spółki przekraczają dopuszczone w Studium dla obszaru o symbolu M1.20 - 20 m wysokości nad poziomem terenu, a także przyjęty wskaźnik intensywności zabudowy 1,5 (rozumiany jako stosunek pow. całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu) - z uwagi na zróżnicowanie powierzchni działek budowlanych na tym obszarze, czym zaburzają tzw. sąsiedztwo urbanistyczne; - interesu publicznego w postaci rosnących potrzeb mieszkaniowych dzielnicy i miasta; - zapisów § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.04.2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz. 1233), który mówi o określeniu minimalnych i maksymalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych, przez przyjęcie ich w Studium dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych - w tym dla obszaru o symbolu M1.20 - jako orientacyjnych i uśrednionych, z możliwością zmiany ich w planie (pkt. XIII lit. A pkt 2 Studium); W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż skarżąca jest właścicielem działek ewidencyjnych, których dotyczą ustalenia Studium regulujące kierunki i wskaźniki zagospodarowania i użytkowania terenów (określające wysokość zabudowy i wskaźniki intensywności zabudowy terenu), które to elementy przesądzają o kształcie planowanej przez skarżącą zabudowy wskazanych działek. Fakt ten świadczy to o tym, iż ustalenia Studium dotyczą jej interesu prawnego i ten interes prawny naruszają. Stanowisko to strona skarżąca opiera na fakcie, iż studium wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś pian miejscowy kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości gruntowej, a w związku z tym to w Studium określone są wiążące kryteria dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, co implikuje sposób wykonywania przez skarżącego praw do wskazanych nieruchomości, w przypadku gdy ustalenia dotyczące zagospodarowania zostaną powtórzone w miejscowym planie. Tym samym skarżąca spółka wyraziła obawę, iż w sytuacji uchwalenia planu miejscowego w oparciu o dotychczasowe ustalenia Studium, nastąpi zaburzenie dotychczasowego ładu przestrzennego tego obszaru pod względami urbanistycznym i architektonicznym w wyniku czego dojdzie do naruszenia sposobu wykonywania przez nią prawa własności. Rada W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - w odpowiedzi na skargę - wniosła o jej oddalenie. Stwierdziła, iż wezwanie wystosowane przez spółkę do usunięcia naruszenia prawa pozostało bez rozpoznania. Odnosząc się do treści skargi wskazała, iż mapy, na których sporządzane jest studium nie zawierają danych ewidencyjnych dotyczących poszczególnych nieruchomości, z uwagi na przyjętą przez ustawodawcę ich skalę. Stosownie do § 5.1 projekt rysunku Studium sporządza się na kopii mapy topograficznej lub na kopii wojskowej mapy topograficznej w skali od 1: 5.000 do 1: 25.000, a więc na mapach nie zawierających danych ewidencyjnych, tj. danych dotyczących poszczególnych nieruchomości, w tym także wysokości poszczególnych budynków i intensywności zabudowy na działkach (w tej skali 1 mm na mapie równa się 20 m w terenie, a 1 mm2 na mapie równoważny jest 400 m2 w terenie), W ocenie organu, ustalenia Studium w zakresie uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nie oddziałują w sposób bezpośredni na prawo własności skarżącej do jej nieruchomości, a więc nie mogą naruszać jej interesu prawnego. Odnosząc się do obszaru funkcjonalnego oznaczonego symbolem M1.20 - tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - Rada stwierdziła, iż sporządzając plan należy przeprowadzić analizę wszystkich ustaleń Studium, zgodnie z uwagami metodycznymi zawartymi w pkt. 6 rozdziału zatytułowanego Uwagi merytoryczne na temat zasad korzystania ze studium. W Studiu przyjęto wskaźniki uśrednione, które będą uszczegółowione (także przez wskazanie lokalnych dominant wysokościowych) w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przyjętych założeń urbanistycznych, uwzględniających zagospodarowanie terenów otaczających i panoramy miasta. Tak więc zarzuty w tym względzie są chybione. Największe wydzielenia w Studium, jak podkreśliła Rada, mogą obejmować nawet kilkadziesiąt hektarów. Obszar M1.20 zajmuje pow. ponad 110 ha, a działki Skarżącej zajmują niecały 1 % tej powierzchni. Na tym obszarze występuje zabudowa o zróżnicowanych parametrach wysokości. Nadto Rada wskazała tereny na obszarze m. W., które mogą jeszcze zostać przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.04.2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz. 1233), przez zaniechanie określenia minimalnych i maksymalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych dla obszaru oznaczonego symbolem M1.20 Rada wyjaśniła, iż przepisy nie precyzują rodzaju wskaźników i parametrów jakich należy użyć w studium, określając ich maksimum i minimum. Skoro plan musi określać gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy, to studium takiego sprecyzowania zawierać nie może, zwłaszcza wobec faktu, iż pow. m. W. wynosi 517 km2. Wskazała nadto, iż spółka skarżąca nie wskazała konkretnego przepisu prawa materialnego, który wpływałby negatywnie na jej sytuację prawną. Szczególnego podkreślenia zatem - zdaniem organu - wymaga, iż wywód skarżącej oparty został na błędnych przesłankach poprzez założenie, że kategoria wysokości zabudowy i wskaźnik intensywności zabudowy odnoszą się bezpośrednio do jej działek, gdy w istocie są to ustalenia przyjęte dla dużego obszaru planistycznego. Skonkretyzowanie w przestrzeni założeń studium następuje dopiero na etapie prac nad planem miejscowym, przy jednoczesnym uwzględnieniu stanu faktycznego terenu. Ustalenia przyjęte w studium są ustaleniami zgeneralizowanymi i odnoszą się do wydzielonych obszarów (terenów funkcjonalnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sąd, badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o obowiązujące przepisy i w granicach sprawy uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie dla skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest zatem nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego, przy czyn niekoniecznie interes prawny musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 16.02.2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, publ. cbois.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19.06.2009r., sygn. akt II OSK 205/09). Niewątpliwie skarżąca, jako podmiot legitymujący się prawem własności do działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], obręb [...], położonych w całości w granicach administracyjnych dzielnicy U. m. W., na terenie oznaczonym w Studium symbolem M1.20, a zatem objętych zakresem zaskarżonej uchwały - posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Rozważenia wymaga zatem kwestia, czy zapisy Studium powodują naruszenie interesu prawnego skarżącej spółki. Gdyby zaistniały podstawy do przyjęcia takiego stanowiska, konieczne stanie się ustalenie, czy naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Ustalając, czy zaskarżonym aktem doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, sprowadzającego się do odebrania lub ograniczenia służącego jej prawa własności, wynikającego z przepisów prawa materialnego, należy wyjść od normy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Stanowi ona, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy sporządza - dla całego obszaru w granicach administracyjnych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 i ust. 3 oraz następne u.p.z.p.). Z kolei w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy rada gminy sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 oraz art. 14 i następne u.p.z.p.). Plan miejscowy - stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p. -jest aktem prawa miejscowego, w przeciwieństwie do studium, które - zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. - nie jest aktem prawa miejscowego, niemniej jednak ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Mając na uwadze ten fakt, nie można zakładać - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2008r. (sygn. akt II OSK 1765/07) - że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy staje się aktem, który wywołuje skutki prawne zbliżone do tych, które wywołuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oceniając więc naruszenie interesu prawnego skarżącej, które jest przesłanką dopuszczalności skargi opartej na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, trzeba dostrzegać różnicę pomiędzy studium - jako aktem wewnętrznej polityki przestrzennej gminy, a aktem prawa miejscowego - jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego (por. wyroki NSA: z 26.02.2008r., sygn. akt II OSK 1765/07; z 2.07.2009r., sygn. akt II OSK 414/09, publ. baza orzecznictwa sądów administracyjnych dostępna w internecie). Sama możliwość naruszenia interesu prawnego skarżącej nie jest wystarczającym kryterium zaskarżalności studium (stanowisko przyjęte przez NSA w powołanym wyroku z 26.02.2008 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zauważył nadto, iż naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można upatrywać w naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej. Ta może być bowiem kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony (por. wyrok NSA z 26.02.2008r.). Stanowisko to w pełni podziela skład rozpoznający niniejszą sprawę. W ocenie Sądu, nie można przyznać racji skarżącej, iż zaskarżone Studium ogranicza sposób wykonywania przysługującego jej prawa własności do wskazanych nieruchomości w sposób realny, a nie jedynie hipotetyczny. Skarżąca uważa, iż uchwalone w Studium dla "terenu" o symbolu M1.20 wskaźniki intensywności zabudowy brutto - na poziomie 1,5 i wysokości zabudowy - 20 m n.p.t. przy uwzględnieniu powierzchni wskazanych nieruchomości, stanowiących jej własność, nie uprawniają do zabudowy jaka, w jej ocenie, wynika z sąsiedztwa urbanistycznego. Jako prawidłowe dla jej nieruchomości Spółka podała wskaźniki we wniosku o usuniecie naruszenia prawa (wskaźnik dopuszczonej wysokości zabudowy - 34 m n. p.t. oraz wskaźnik intensywności zabudowy, rozumiany jako stosunek pow. całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu - 2,5). Z tekstu Studium wynika jednakże, iż przy jego opracowywaniu uwzględniono dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, stan ładu przestrzennego, potrzeby i możliwości rozwoju W., oraz stan prawny gruntów. W zakresie tym została przedstawiona stosowana analiza (część I Studium). Należy zatem zgodzić się z organem, iż kontrolowane Studium poszanowało wszelkie wymogi i zasady kształtowania polityki przestrzennej, o których mowa w art 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1, 2,7 i 8 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Dalej z zapisów Studium wynika, iż obszar W. - ze względu na występowanie podobieństwa cech zabudowy i zagospodarowania terenów - podzielono na trzy podstawowe strefy funkcjonalne: strefę śródmieścia funkcjonalnego (z wyodrębnionym centrum miasta), strefę miejską i strefę przedmieść (XII - rysunek nr 14). W odniesieniu do wymienionych stref sformułowano zakres przekształceń i kierunków zmian w strukturze przestrzennej dla obszarów miasta (XII.A.1.2). Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów to: 1) minimalny procent udziału powierzchni biologicznie czynnej, 2) wysokość zabudowy i wskaźnik intensywności zabudowy brutto (kwestionowane przez skarżącego), 3) standardy zagospodarowania dotyczące rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, 4) standardy mieszkaniowe, 5) tereny wyłączone spod zabudowy i 6) zasady rozmieszczenia reklam i informacji wizualnej (XIII). Odnośnie kierunków i wskaźników dotyczących wysokości zabudowy i intensywności zabudowy brutto wskazano, iż określa się je jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych, w tym więc i w strefie, w której położone są działki skarżącej. Służyć one mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo - przestrzennych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wśród kategorii dotyczących wysokości zabudowy przyjęto m. in. 20 m nad poziom terenu, zaś zasięg terenów tej kategorii wysokości zabudowy wskazano na rysunku Studium nr 14, oznaczając te tereny symbolem "M.1.20" (Xlll.A.2). Dodatkowo powiedziano, iż wskaźniki intensywności zabudowy brutto i wysokości zabudowy zostały uśrednione dla poszczególnych obszarów i będą uszczegółowione na podstawie analiz urbanistycznych wykonywanych do miejscowych planów zagospodarowania, z uwzględnieniem spójności kompozycji przestrzennej, w tym również zostaną wskazane lokalne dominanty wysokościowe (XIII.A.2). Mając na względzie przytoczoną treść Studium należy zgodzić się ze skarżącą, iż wykazane wskaźniki dotyczące zagospodarowania terenów o symbolu M1.20 to wytyczne wiążące przy ustalaniu planów miejscowych. Ustalenia te muszą zostać bezpośrednio przeniesione ze Studium do planów miejscowych, jednak dopiero po ich skonktretyzowaniu z uwzględnieniem warunków miejscowych i precyzyjnym określeniu granic obszarów (por. wyrok NSA z 15.06.2010r., sygn. akt II OSK 713/10, publ. baza orzecznictwa sądów administracyjnych dostępna w internecie). Studium zakłada więc, co podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, iż sporne wskaźniki urbanistyczne będą uszczegółowione (zmniejszone lub zwiększone) w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na podstawie analiz urbanistycznych uwzględniających spójność kompozycji przestrzennej. W związku z tym ustalenia zawarte w Studium, w tym wskaźniki, parametry i standardy oraz ich szczegółowość muszą być tak dobrane, aby były możliwe do stosowania w odniesieniu do całego Miasta. W chwili obecnej są to wielkości orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych i służyć mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo - przestrzennych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Zostały także uśrednione dla poszczególnych obszarów, a ich konkretyzacja, uszczegółowienie i dostosowanie do zagospodarowania lokalnego, nastąpi dopiero w planach miejscowych na podstawie analiz urbanistycznych poszczególnych obszarów, w tym i obszaru, w którym położone są działki skarżącej. Studium wyznacza kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. W przypadku W. jest to obszar liczący ponad 500 km2, na którym istnieje zróżnicowana zabudowa i kwestionowane przez skarżącą zapisy Studium nie odnoszą się tylko do terenu, na którym położone są działki stanowiące jej własność. Zapisy Studium nie przesądzają więc o tym, jak określone zostaną parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy w ramach danego obszaru w planie miejscowym, jest to trafne zwłaszcza wobec faktu, iż materia ta zastrzeżona jest dla aktów prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Z przytoczonych postanowień Studium nie można zatem wywodzić, iż są to postanowienia nakazujące wprowadzenie na terenach o symbolach M1.20 (takich terenów na obszarze, które obejmuje Studium jest kilkanaście) wskaźniki ściśle odpowiadające kwestionowanym wielkościom, tj. wskaźnik intensywności zabudowy w wielkości 1,5 i wskaźnik wysokości zabudowy do 20 m. Nie są to bowiem górne, graniczne wartości przyjęte dla danego obszaru, wbrew twierdzeniu skarżącej. W oparciu o kwestionowany zapis Studium brak jest podstaw do przyjęcia, jak czyni to skarżąca, iż owe 20 m jest wskaźnikiem określającym maksymalną wysokość przyjętą dla zabudowy tego terenu, która winna zostać zachowana w planie miejscowym. Wręcz przeciwnie z zapisów Studium wynika, iż są to wskaźniki orientacyjne i uśrednione dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych, a uszczegółowienie ich nastąpi w planach miejscowych. Zawsze bowiem skonkretyzowanie w przestrzeni założeń Studium następuje na etapie prac nad miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu stanu rzeczywistego zagospodarowania danego terenu. Studium z racji swej funkcji winno być aktem elastycznym, który stwarzając normy planowania pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Wobec tego stwierdzić należy, że dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą kształtowały wraz z innymi przepisami sposób wykonywania na nieruchomościach skarżącej przez nią prawa własności. Wobec wykazania, iż zaskarżonym aktem polityki przestrzennej gminy nie doszło do ograniczenia posiadanego przez skarżącą prawa własności w stosunku do opisanych nieruchomości, wskazanych w skardze oraz we wniosku o usuniecie naruszenia prawa, uznano iż nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej kwestionowanymi zapisami Studium. Nie została zatem spełniona przesłanka dopuszczalności skargi wynikająca z art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec tego wskazana przez skarżącą wadliwość Studium, polegająca na nieokreśleniu maksymalnych i minimalnych wskaźników urbanistycznych (wskaźnika intensywności zabudowy, wskaźnika wysokości zabudowy), a więc zgodnie z wymogiem § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie mogła być rozważana w kontekście naruszenia przepisów prawa, skoro kwestionowanymi w skardze zapisami Studium nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Odnotowania wymaga nadto, iż stanowisko zbieżne z zajętym przez Sąd rozpoznający tę skargę, zajął WSA w wyroku z dnia 11.03.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1746/10, od którego wniesiona skarga kasacyjna została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 20.10.2011 r., sygn. akt II OSK 1583/11. Naczelny Sąd Administracyjny w swym wyroku stwierdził wówczas, iż skoro wskaźniki zabudowy nie zostały określone w Studium w sposób zindywidualizowany, nie sposób uznać, że w tym zakresie zaskarżony akt naruszył interes skarżącego, co z kolei wskazuje na brak jego legitymacji skargowej w tej sprawie. Analogicznie uwagi te znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie. Nie zmienia tego podniesiony na rozprawie fakt, iż w § 151 ust. 2 pkt. 1 lit. f uchwały Rady W. z [...].12.2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) dla tego terenu ustalono maksymalną wysokość zabudowy na 20 m. Może to bowiem wynikać m. in. z przepisów odrębnych, jak uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2011 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), co może podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu sądowym, o ile dojdzie do zaskarżenia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego tego obszaru. W tym stanie rzeczy –na mocy art. 151 P.p.s.a - Sąd orzekł jak w sentencji.