I SA/Wr 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA – Katarzyna Radom,, Sędzia WSA – Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skargi : K. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w P. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 457 zł. (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Przedmiotem skargi K. C. (dalej w skrócie: wnioskujący/skarżący/strona) jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży dywidendy rzeczowej. We wniosku o udzielnie pisemnej interpretacji (uzupełnionym pismem z dnia 2 września 2011 r.), wnioskujący przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" planuje, w celu upublicznienia i pozyskania kapitałów na dalszy rozwój, chcąc równocześnie zachować pełną kontrolę nad działalnością operacyjną, powołać spółkę komandytowo-akcyjną (dalej: SKA), w której obejmie funkcję komplementariusza. Do grona akcjonariuszy SKA chce zaprosić osoby fizyczne będące jej udziałowcami. Statut SKA będzie przewidywał możliwość wypłaty akcjonariuszom dywidendy w formie świadczenia niepieniężnego (dywidenda w naturze), ustalanego w ten sposób, że wartość bilansowa świadczenia niepieniężnego będzie odpowiadała kwocie, jaka przypadałaby na akcjonariusza w przypadku wypłaty dywidendy pieniężnej, obliczonej według zasad udziału w zyskach SKA. Wnioskodawca – udziałowiec "A" sp. z o.o. – planuje objąć akcje w nowotworzonej spółce komandytowo-akcyjnej. W przypadku otrzymania dywidendy w formie niepieniężnej, w szczególności w postaci nieruchomości spółki, wnioskujący nie wyklucza w dalszej perspektywie zbycia tej nieruchomości na rynku. Wnioskujący wskazał, że planuje sprzedawać przedmiot dywidendy wypłaconej mu w naturze, w dalszej perspektywie po jej otrzymaniu. Stwierdził, że przedmiotem dywidendy niepieniężnej – a co za tym idzie, przedmiotem ewentualnego dalszego rozporządzenia – będzie każdorazowo nieruchomość zabudowana (lokal mieszkalny). Dostawa nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a ewentualną dostawą najprawdopodobniej nie miną dwa lata. W stosunku do zbywanej nieruchomości stronie nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Wnioskodawca nie będzie także ponosił wydatków (w ogóle, a z pewnością wydatków przekraczających 30% wartości początkowej obiektu) na ulepszenie nieruchomości, w stosunku do których takie prawo (do odliczenia) uzyska oraz nie będzie wykorzystywał nieruchomości lub jej części do czynności opodatkowanych. Skarżący wyjaśnił, że sprzedaż będzie miała charakter wyłącznie incydentalny, co wynika z faktu, iż nieruchomość otrzymywana będzie tytułem wypłaty dywidendy z SKA. Podkreślił, że dywidenda ze swej istoty wypłacana jest co najwyżej raz w roku, po zakończeniu roku obrotowego, natomiast wypłata dywidendy w formie niepieniężnej – co wynika z treści przedstawionego opisu sprawy – jest tylko jednym z możliwych sposobów realizowania przez spółkę prawa akcjonariuszy (także wnioskodawcy) do udziału w jej zyskach. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, nie jest istotne czy jest on zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, ponieważ dywidenda będzie każdorazowo wypłacana do majątku prywatnego akcjonariusza - osoby fizycznej. Wnioskodawca nie będzie wykorzystywał nieruchomości w działalności gospodarczej, jak również nie będzie udostępniał jej osobom trzecim na podstawie odpłatnych umów cywilnoprawnych. Na podstawie tak opisanego zdarzenia przyszłego, sformułowano następujące pytanie: czy ewentualna sprzedaż przez akcjonariusza przedmiotu wypłaconej mu dywidendy rzeczowej będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług? Zdaniem strony, na tak postawione pytanie odpowiedzieć należy negatywnie. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący podkreślił, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej jako: u.p.t.u.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 u.p.t.u.). Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Skarżący podkreślił, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. Ani bowiem formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani też okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Oznacza to, że w każdym przypadku konieczne jest ustalenie, w jakim charakterze występuje podmiot dokonujący określonej czynności. Aby uznać, że działa on w charakterze podatnika VAT, należy stwierdzić, czy czynność ta została dokonana w ramach wykonywania jednego z rodzajów działalności wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. (tak m. in. NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1640/08). W dalszej kolejności, cytując treść przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., wnioskujący stwierdził, że aby dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Uznanie osoby za podatnika w myśl ustawy, uzależnione jest zatem od prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzasadnionym zdaniem strony jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynność dostawy towarów, jeśli zbywają część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Powołując treść wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1334/08, skarżący wskazał, że sprzedaż majątku własnego nie jest nigdy i w żadnych okolicznościach działaniem tworzącym przesłanki wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Podsumowując skarżący stwierdził, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdaniem wnioskującego, ewentualna sprzedaż przez niego rzeczy uzyskanej jako wypłata dywidendy z SKA, będzie niewątpliwie działaniem w sferze prywatnej akcjonariusza - osoby fizycznej. Dokonując tej sprzedaży skarżący będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania w tym zakresie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2011 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wydanej interpretacji organ powołując przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. wskazał, że dostawa towaru podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy dokonywana jest przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Minister Finansów podkreślił, że przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonego działania. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności, ani ilość dokonanych transakcji, lecz powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności. Aby dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy zatem wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły dla celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej lub innej działalności gospodarczej. Powołując treść przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. organ wyjaśnił, że zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, a także gdy pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. A zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynku lub budowli kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.t.u. przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Organ zaznaczył, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką można rozumieć m. in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez właściciela (dokonującego dostawy) czynności podlegających opodatkowaniu. W ocenie organu z powyższej definicji wynika, iż oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką należy rozumieć nie tylko umowę sprzedaży, ale także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy). W dalszej kolejności Minister Finansów stwierdził, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia określonego w pkt 10 a tego przepisu. Powołując treść art. 43 ust. 1 pkt 10 a u.p.t.u. organ wskazał, że zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Zgodnie z art. 43 ust. 7 a warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10 a lit. b nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Minister Finansów podkreślił również, że w myśl art. 43 ust. 10 u.p.t.u. podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; a także złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz opisane we wniosku zdarzenie przyszłe, Minister Finansów uznał, że sprzedaż dywidendy rzeczowej mającej postać lokalu mieszkalnego przez udziałowca spółki komandytowo-akcyjnej podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe, zdaniem organu, wynika z faktu, iż udziałowiec spółki – wnioskodawca, w związku z dostawą otrzymanej dywidendy, wypełni przesłanki określone w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. pozwalające uznać tą czynność za działalność gospodarczą. Organ podkreślił, że w opisie sprawy wskazano, że skarżący każdorazowo jako dywidendę otrzymywać będzie nieruchomość w postaci lokalu mieszkalnego oraz, że dywidenda wypłacana będzie co roku z zysku spółki komandytowo-akcyjnej. Sprzedaż lokali mieszkalnych otrzymywanych jako dywidenda cechować się będzie częstotliwością. Ponadto, już w momencie nabycia nieruchomości zamiarem wnioskodawcy jest ich zbywanie. W ocenie Ministra Finansów zatem, czynności takie wykonywane w sposób ciągły, a więc powtarzalny, w celach zarobkowych, przesądzają o wykonywaniu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a podmiot który ich dokonuje należy zdefiniować jako podatnika podatku VAT z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. W konsekwencji, zbycie dywidendy rzeczowej w postaci lokalu mieszkalnego, w okolicznościach wskazujących na częstotliwe i systematyczne zbywanie takich dywidend w przyszłości (co roku) uznać należy za czynność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., tj. odpłatną dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Końcowo Minister Finansów zauważył, że ustawodawca przewidział dla takich czynności zwolnienie od podatku. Co prawda planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego przez wnioskodawcę nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., bowiem dostawa ta nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, lecz przed upływem 2 lat od pierwszego zasiedlenia. Natomiast, z uwagi na fakt, iż wnioskodawcy odnośnie zbywanego lokalu nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz nie będzie ponosił wydatków na jego ulepszenie przekraczających 30% wartości początkowej, w stosunku do których takie prawo do odliczenia uzyska, dostawa przedmiotowego lokalu będzie zwolniona od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 a u.p.t.u. W związku z powyższym, sprzedaż przez akcjonariusza spółki przedmiotu wypłaconej mu dywidendy rzeczowej (lokalu mieszkalnego), będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, korzystającą ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 a u.p.t.u. Skarżący pismem z dnia 6 października 2011 r. wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, a po uzyskaniu odpowiedzi (pismo Ministra Finansów z dnia 31 października 2011 r.) podtrzymującej dotychczasowe stanowisko, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając naruszenie: art. 14c § 1 w związku z art. 14b § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – w skrócie: Op) poprzez wydanie interpretacji indywidualnej dla zdarzenia przyszłego innego, niż przedstawione przez wnioskodawcę oraz - z ostrożności procesowej - naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. poprzez uznanie, że przedstawione w stanie faktycznym czynności podlegające na ewentualnej sprzedaży – raz na jakiś czas – nieruchomości otrzymanej przez wnioskującego tytułem realizacji prawa do udziału w zyskach spółki komandytowo-akcyjnej, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga była uzasadniona choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Na wstępie Sąd pragnie odnieść się do zarzutu naruszenia art.14c§1 w związku z art.14b§2 i 3 Op. Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 Op - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Op). Stosownie zaś do art. 14b § 3 Op, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 Op). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w przepisach art. 14k - 14n Op podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz interpretacji. Zgodnie z art. 14k § 1 Op, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Jak wynika z przytoczonych powyżej reguł postępowania w sprawie udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art.14b§3 Op). Skarżący we wniosku i jego uzupełnieniu wskazał, że "planuje sprzedawać przedmiot dywidendy wypłaconej mu w naturze". Nie można zatem czynić organowi zarzutu, że z uwagi na to, że przedmiotem pytania jest zdarzenie przyszłe i co do zasady niepewne bezpodstawnie przyjął, że Wnioskodawca zawsze będzie dokonywał sprzedaży otrzymanej w naturze dywidendy. Interpretacja organu ze swej natury musi dotyczyć konkretnej sytuacji faktycznej obecnej lub przyszłej, a nie fakultatywnych rozważań wszystkich możliwych sytuacji faktycznych, które w przyszłości mogą wystąpić. Z tych względów zdaniem Sądu zarzut naruszenia art.14c§1 w związku z art.14b§2 i 3 Op nie zasługuje na uwzględnienie. Kolejna kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadzała się do tego, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zasadne było uznanie, że dokonanie przez skarżącego (akcjonariusza SKA) zbycia lokalu mieszkalnego, będącego przedmiotem otrzymanej dywidendy w naturze podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym zakresie Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone przez WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 7/12 i I SA/Wr 8/12 dotyczących analogicznego stanu faktycznego i prawnego. Według art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przy tym, w oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy, poprzez "towary" rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Stosownie do art. 7 ust. 1, poprzez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, u.p.t.u. rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Trzeba jednakże zaakcentować, że nie każda dostawa towaru polegająca na przeniesieniu praw do rozporządzania rzeczą jak właściciel, a w tym sprzedaż, powodować będzie powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towaru potrzebne jest ażeby była (dostawa) dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług. Chodzi więc o stwierdzenie, że przy danej dostawie określony podmiot działał w charakterze podatnika podatku (vat). Na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast według ust. 2 (art. 15), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na tle powyższego unormowania trafną tezę sformułował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.10.2008 r., iż owe przepisy (art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Natomiast ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Pod pojęciem "handel" w rozumieniu art. 15 ust. 1 należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży (sygn. akt I FSK 1129/07, publ. LEX nr 498403). Wynika z tego, że kwestia częstotliwości sprzedaży sama w sobie, bądź jednorazowego zbycia z towarzyszeniem zamiaru dokonywania transakcji w przyszłości – nie mogą być okolicznościami przesądzającymi o powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towaru, tak jak to przyjął w zaskarżonej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w P.. Tak więc w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości, to dostawa może zostać uznana za objętą obowiązkiem podatkowym, jeżeli sprzedający występuje jako profesjonalista w zakresie obrotu nieruchomościami, a więc w sposób zawodowy, zorganizowany. Taka sytuacja wystąpi zwłaszcza wówczas, gdy sprzedawca podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez podmioty prowadzące w tym zakresie działalność gospodarczą. Powyższa ocena ma umocowanie w wyroku ETS z dnia 15.09.2011 r., w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10, gdzie stwierdzono między innymi, iż zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 u.p.t.u.), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Przy ponownym załatwieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany będzie uwzględnić przedstawiona wykładnię art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. W świetle tego co zostało powiedziane, bez znaczenia było to, czy wnioskodawca w chwili otrzymania dywidendy poweźmie zamiar sprzedaży nieruchomości, czy też zamiar ten wystąpi w terminie późniejszym. To samo należy powiedzieć o przypuszczeniu obejmującym sprzedaż na wypadek otrzymania dywidendy w naturze. Dotąd powiedziane uzasadniało uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 tej ustawy.