II SA/Gd 276/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia WSA Irena Wesołowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wójt Gminy, na wniosek A Spółki z o.o. w W., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] w C. Decyzja została wydana na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 kpa. Organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej analizy obecnego stanu zagospodarowania terenu i jego stanu prawnego spełnione są wymogi prawne, nie występuje sprzeczność zamierzenia z przepisami odrębnymi i wydanie decyzji jest możliwe. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. K. i J. K., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału, 2. naruszenie art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. - dalej jako u.g.n.) poprzez błędne przyjęcie, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzją z dnia 2 lutego 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa praz art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 10 u.g.n., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, wykorzystywanej głównie do świadczenia publicznie dostępnych, a więc dostępnych dla ogółu użytkowników usług telekomunikacyjnych. Budowa stacji bazowej ma na celu zapewnienie użytkownikom dostępu do publicznej sieci telefonicznej. W przypadku gdy realizacja inwestycji ma zapewnić łączność publiczną to należy ją zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Ponadto Kolegium stwierdziło, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego mają zastosowanie dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie. Zdaniem organu odwoławczego strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wniosków i zastrzeżeń. Miały możliwość wzięcia udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, jednak tego nie uczyniły. W skardze na powyższą decyzję B. K. i J. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, powtarzając zarzuty oraz argumentację prawną zawarte w odwołaniu o decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto podnieśli, że Kolegium nie odniosło się do zarzutu pozbawienia skarżących możliwości udziału w postępowaniu, albowiem lakonicznie i bez powołania się na konkretne czynności wskazało, że strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wniosków i zastrzeżeń. W ocenie skarżących Kolegium pominęło, że art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa wymaga, aby organ po zebraniu całości materiałów i dowodów, zawiadomić na piśmie strony postępowania o tym, że mogą się zapoznać z całością materiałów i dowodów i wyrazić co do tego swoje stanowisko. Nie wystarczy zatem jedynie zawiadomić o wszczęciu postępowania, czy też doręczyć postanowienia wydane w toku sprawy lub tez o nich zawiadomić. W ocenie skarżących uproszczona forma powiadomienia o niektórych czynnościach w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dotyczy zawiadomienia o zebraniu całości materiałów i dowodów w trybie art. 10 § 1 kpa. Ponadto zdanie skarżących na art. 6 ust. 1 u.g.n. można powołać się jedynie wtedy, gdy chodzi o zapewnienie łączności takiej społeczności, która takiej łączności jest pozbawiona i która takiej łączności potrzebuje. W takiej sytuacji, gdy chodzi o budowę sieci telekomunikacyjnej, jednak nie w celach zapewnienia łączności osobom pozbawionym takiej łączności, ale w celach komercyjnych, zastosowanie ww. przepisu jest wyłączone, a co za tym idzie – nie jest możliwe uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżących podtrzymując skargę, powołał się nadto na art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i podniósł, że organ nie dokonał ustaleń, czy osoba, która zwróciła się z wnioskiem o ustalenie lokalizacji jest inwestorem. Podniósł, że gdyby nawet inwestycja była inwestycją celu publicznego, to ma ona znaczenia krajowe, a więc powinna być wydana w uzgodnieniu z marszałkiem województwa. Wskazał, że organy administracji nie kwestionowały, że skarżący mają interes prawny. Skarżący mogą podjąć pewne czynności, natomiast nie mają takiego obowiązku prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, w którym skarżący kwestionowali zaliczenie planowanej inwestycji do inwestycji celu publicznego. Mieć bowiem należy na uwadze, że zgodnie z art. 50 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku- w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zdefiniowano "inwestycję celu publicznego" jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm. – dalej jako u.g.n.). W art. 6 pkt 1 u.g.n. wymieniono m. in. łączność publiczną. Przepis ten nie precyzuje o jaki rodzaj łączności chodzi. Stosownie do definicji zawartej w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.- Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.) przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego. Art. 2 pkt 28 ustawy - Prawo telekomunikacyjne definiuje pojęcie publicznej sieci telekomunikacyjnej jako sieci wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych, zapewniającej łączność głosową między zakończeniami sieci, a także inne formy łączności, w szczególności przesyłanie faksów i danych. Natomiast publicznie dostępna usługa telefoniczna to, stosownie do brzmienia art. 2 pkt 30 tej ustawy, usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników w celu inicjowania i odbierania połączeń krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy. W ocenie Sądu z analizy powyższych definicji ustawowych wynika, że ogólna dostępność usług i sieci jest jedynym czynnikiem przesądzającym znaczenie określenia "publiczny" użytego na gruncie ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Zatem bez znaczenia pozostaje, jaki podmiot podejmuje działania związane z tego rodzaju inwestycją. W tym zakresie podobnie wypowiadał się już również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1276/08 (LexPolonica nr 2077376) stwierdził, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego oraz że nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, czy budowa tego urządzenia stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07 (Lex nr 519007). W ocenie Sądu zatem zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu łączności publicznej, a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Słusznie więc w przedmiotowej sprawie organy uznały, że ustalenie warunków zabudowy powinno nastąpić w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpatrywanej sprawie zachowany został również tryb postępowania przewidziany przepisami art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organy obu instancji w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami zapewniły skarżącym prawo udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zawiadomienie z dnia 22 kwietnia 2009 r. zostało doręczone skarżącym w dniu 28 kwietnia 2009 r. Również decyzje organów obu instancji zostały im prawidłowo doręczone. Odnośnie zatem zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez nie umożliwienie stronom wypowiedzenia się co do dowodów w sprawie należy wskazać, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). W istocie skarżący nie wykazali, do jakiego materiału dowodowego nie mogli się ustosunkować w postępowaniu administracyjnym i jakich czynności nie mogli dokonać w wyniku uchybienia organu w zakresie obowiązku określonego w art. 10 § 1 kpa. Mimo braku zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, skarżący mieli możliwość wglądu do akt sprawy już od dnia 28 kwietnia 2009 r., to jest od dnia zawiadomienia ich o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 kpa w żaden sposób też nie uniemożliwił skarżącym prawidłowego skorzystania z prawa do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, jak również wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie można zatem zasadnie utrzymywać, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, a tylko tego typu wpływ, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uzasadniałby uwzględnienie skargi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z prawem, co zobowiązywało organy do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji. Odnośnie zaś podniesionego na rozprawie zarzutu nieuzgodnienia przedmiotowej inwestycji z marszałkiem województwa Sąd zarzut ten uznał za bezzasadny. Obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z marszałkiem województwa dotyczy bowiem wyłącznie inwestycji w zakresie zadań rządowych lub samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 (inwestycje o znaczeniu krajowym) oraz w art. 39 ust. 3 pkt 3 (tj. inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym), jednakże w każdym przypadku odnosi się to wyłącznie do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (zobacz art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wskazane przepisy art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy znajdują zatem zastosowanie nie wtedy, gdy inwestycją celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym jest inwestycja przyszła, czyli ta, której dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, ale wtedy gdy teren, na którym przyszłą inwestycję się planuje był przeznaczony na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z punktu widzenia istnienia podstaw do dokonania uzgodnień istotny jest nie charakter inwestycji przyszłej, a dotychczasowe przeznaczenie terenu w poprzednio obowiązującym planie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1505/05, Lex nr 189793). W niniejszej sprawie planowana inwestycja jest inwestycją przyszłą, zaś z akt administracyjnych nie wynikało, aby planowana inwestycja była przewidziana w planie miejscowym wygasłym na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił..