II SA/Bd 76/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wąbrzeźnie na uchwałę Rady Gminy w Dębowej Łące z dnia 16 września 2011 r. nr 20/2011 w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oddala skargę. Uchwałą nr 20/11 z 16 września 2011 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko - Pomorskiego z 2011 r., Nr 248, poz. 2363), Rada Gminy w[...], na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 236 , poz. 2008 z późn. zm.) i art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr142, poz.159 z późn. zm.), po zasięgnięciu opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 19 kwietnia 2011 r., uchwaliła regulamin utrzymania porządku i czystości na terenie gminy. Legalność powyższego aktu prawa miejscowego została zakwestionowana przez Prokuratora Rejonowego w [...], który skargą z dnia 21 grudnia 2011 r., zarzucił tej uchwale istotne naruszenie przepisów art. 7 Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zawierającego upoważnienie rady gminy do wydania regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, a także § 146 i § 149 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. Nr 100, poz. 908), wobec: przekroczenia delegacji ustawowej, powtórzenia przepisów ustawy upoważniającej i ich modyfikację oraz nie wypełnienie dyspozycji przepisu art. 4 ust. 2 ustawy poprzez nie zawarcie w uchwale minimum postanowień, które zgodnie z delegacją ustawową zawierać powinna. W szczególności, zdaniem Prokuratora, podnoszone przez niego uchybienia polegają na: 1. powtórzeniu w § 3 ust. 1 i § 3 ust. 2 uchwały, zapisu art. 5 ust. 1 pkt 1 i odpowiednio art. 5 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy oraz zmodyfikowaniu zapisu pierwszego (§ 3 ust. 1 uchwały), 2. rozszerzeniu delegacji ustawowej poprzez zawarcie w § 3 ust. 7 zobowiązania właścicieli nieruchomości do usuwania z terenu nieruchomości materiału rozbiórkowego i resztek materiałów budowlanych, 3. nie spełnieniu wymogu ustawowego art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez nie określenie w § 5 ust. 1 minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, 4. przekroczeniu delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez określenie w § 5 ust. 2 norm miesięcznych nieczystości z uwzględnieniem rodzaju obiektu, 5. powtórzeniu w § 7 ust. 3 zmodyfikowanej wersji zagadnień uregulowanych w art.5 ust. 1 ustawy 6. przekroczeniu delegacji ustawowej - art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez nałożenie w § 12.1 lit. a) na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe oznakowania psa umożliwiającego jego identyfikację 7. przekroczeniu delegacji ustawowej - art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez zawarcie w § 12 ust. 2 lit. f) zobowiązania właścicieli zwierząt domowych do niedopuszczania do zakłócania przez nie ciszy i spokoju. Ponadto przedmiotowa uchwała rady gminy zdaniem skarżącego nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 4 ust. 2 ustawy, gdyż nie zawiera minimum postanowień, które zgodnie z delegacją ustawową zwierać powinna tj. brak regulacji dotyczącej maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania odpadów oraz uregulowań dotyczących wymagań obejmujących prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania zużytych baterii i zużytych akumulatorów Na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w/w przepisów zaskarżonej uchwały. Zdaniem Prokuratora, w § 3 ust. 1 i § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały, rada gminy powtórzyła zapis art. 5 ust. 1 pkt 1 i odpowiednio art. 5 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy, natomiast zgodnie z § 137 w zw. z art. 143 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń, a naruszenie tego zakazu i wprowadzanie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych zapisów. W § 3 ust. 7 rada gminy zobowiązała właścicieli do usuwania z terenu nieruchomości materiału rozbiórkowego i resztek materiałów budowlanych, powstałych w wyniku remontu i modernizacji lokali i budynków, co zdaniem Prokuratora stanowi rozszerzenie obowiązków nałożonych na właścicieli nieruchomości bez delegacji ustawowej, gdyż regulacja ta ingeruje w prawo własności, narzucając właścicielom określony sposób postępowania z przedmiotami stanowiącymi ich własność, co narusza konstytucyjną zasadę ochronę własności. Ponadto skarżący zarzucił, że w § 5 ust. 1 rada gminy zobowiązała właścicieli do wyposażenia nieruchomości w pojemniki na odpady o pojemności 110 litrów, 120 litrów i 1100 litrów, dostosowanych do ich mechanicznego opróżniania przez jednostkę wywozową, jednak wskazany zapis uchwały nie określił minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. W § 5 ust. 2 uchwały określone zostały, zdaniem Prokuratora bez ustawowego upoważnienia, miesięczne normy odpadów komunalnych na 1 osobę, w zależności od rodzaju obiektu, podczas gdy Regulamin utrzymania czystości i porządku jest ustalany na podstawie normy kompetencyjnej art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy i wyznacza on w tym zakresie kompetencje rady gminy, dlatego nie można uznać, że mieszczą się w nim wskazane, kwestionowane normatywy nieczystości, ponieważ z wyżej cytowanej normy wynika, iż rada gminy do określenia rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych jest obowiązana uwzględnić, a nie ustalić średnią ilość odpadów komunalnych w gospodarstwach domowych, bądź innych źródłach oraz liczbę osób korzystających z tych urządzeń, a zatem norma kompetencyjna zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy nie może stanowić upoważnienia zarówno do określania przez radę gminy normatywów odpadów, jak i regulowania kwestii związanych ze sposobem ustalania ilości odpadów produkowanych na terenie nieruchomości (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 585/06). Skarżący podniósł, iż w § 7 ust. 3 zobowiązano właścicieli nieruchomości do utrzymywania pojemników na odpady w stanie czystości, dobrym stanie technicznym oraz zobowiązano ich do okresowego dezynfekowania pojemników, lecz zagadnienie to reguluje art. 5 ust. 1 ustawy zasadniczej, dlatego też przepis uchwały jest częściowym powtórzeniem zapisu ustawy w zmodyfikowanej wersji (odpowiedni stan sanitarny zastąpiono obowiązkiem dezynfekcji). W § 12 ust. 1 lit. a nałożono na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe obowiązek oznakowania psów w sposób umożliwiający ich identyfikację. W ocenie Prokuratora zapis ten stanowi naruszenie delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy, bowiem wśród obowiązków utrzymujących zwierzęta domowe nie mogą mieścić się wszystkie obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe, lecz tylko takie, które mają na celu ochronę przed zagrożeniem i uciążliwością dla ludzi oraz zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku, przy czym w przedmiotowym zapisie brak jest również upoważnienia do nakładania na osoby utrzymujące psy obowiązku ponoszenia kosztów ich oznakowania (mikroczipy) - wyrok WSA w Opolu - sygn. akt II SA/Op 62/09). Ponadto zwrócono uwagę, że w § 12 ust. 2 lit. f) zobowiązano właścicieli zwierząt domowych do niedopuszczania do zakłócania ciszy i spokoju przez te zwierzęta, co stanowi naruszenie delegacji ustawowej: art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. Przedmiotowa uchwała rady gminy, zdaniem Prokuratora nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 4 ust. 2 ustawy, gdyż nie zawiera minimum postanowień, które zgodnie z delegacją ustawową powinna określać, bowiem zaskarżony akt nie zawiera regulacji dotyczących maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji, dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów - art. 4 ust. 2 pkt 4 ustawy, a nadto uregulowań dotyczących wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania zużytych baterii i zużytych akumulatorów, pozostając tym samym w sprzeczności z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a), przy czym brzmienie wskazanego przepisu zmienione zostało ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz.U. Nr 79, poz. 666). Ponadto skarżący podniósł, że mocą art. 107 pkt 1 wskazanej ustawy, rada gminy została zobowiązana do ustanowienia w regulaminie utrzymania czystości i porządku zapisów dotyczących prowadzenia selektywnego zbierania i odbierania zużytych baterii i zużytych akumulatorów związku z czym poszerzeniu uległ katalog elementów obligatoryjnych przedmiotowego aktu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż kwestionowane regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale nie wykraczają poza upoważnienia ustawowe, jak również uchwała nie powtarza przepisów ustawowych w sposób, który może być uznany za istotne naruszenie prawa, a tym bardziej art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji nie powinno być podstawą do stwierdzenia ich nieważności, co potwierdza również orzecznictwo, w tym m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 czerwca 2006 r., (sygn. akt III SA/Lu 172/06), gdzie w tezie stwierdza się, że (...) przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym dotyczące wydawania i ogłaszania aktów prawa miejscowego nie dotyczą regulaminu organizacyjnego urzędu gminy, natomiast przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "zasad techniki prawodawczej" mają zastosowanie do aktu jednostki prawa miejscowego będącego aktem normatywnym o charakterze wewnętrznym jedynie instrukcyjnie i ich naruszenie nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności danego aktu. Ponadto wskazano, że w kwestii powtórzeń przepisów rangi ustawowej w przepisach aktów podstawowych wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny stwierdzając, że w sytuacji, gdy przepis aktu podstawowego nie wprowadza do obowiązującego systemu prawnego nowej normy, bądź regulującej zagadnienie pozostające poza prawną reglamentacją, bądź regulującej to zagadnienie w sposób odmienny od dotychczasowego, wówczas mamy do czynienia z wyraźnym superfluum prawodawcy, które, będąc uchybieniem w technice legislacyjnej, nie może być jednak oceniane jako naruszenie przepisu stanowiącego delegację ustawową. Powtórzenie normy rangi ustawowej w akcie prawnym niższego rzędu nie może być uznawane za kreację nowej normy, co stanowi dopiero aktualny problem wykraczania poza delegację. Takie powtórzenie może być traktowane jedynie jako informacja o normach już istniejących (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 1991 r., U 8/90, OTK 1991, Nr 1, poz. 8, s. 139; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r., U 10/00, OTK ZU nr 3/2001, s. 371; postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2002 r., T 69/01, OTK-B 002/2118)." Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie (...) przez powtórzenie w § 3 uchwały treści zapisu art. 5 ustawy w świetle powyższego wydają się być w ocenie organu niezasadne, gdyż normy te powtarzając pojęcia zdefiniowane nie kreują żadnych nowych pojęć, przez co nie naruszają przepisów już obecnie obowiązujących. W takim przypadku powinno się to ewentualnie traktować jako uchybienia zasadom techniki prawodawczej, co nie czyni ich nieważnymi, a wpływa jedynie na ocenę jakości uchwały z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze pkt (ustęp) 1 - 7 skargi organ wskazał, iż odnoszą się one do nieistniejących w treści uchwały zapisów, gdyż uchwała w § 3 nie zawiera ust. 1, 2, 7, w § 5 brak ust. 1 i 2, w § 7 brak ust. 3, a w 12 ust. 1 i 2. W ocenie organu formułując zarzuty takie jak przekroczenie delegacji ustawowej, czy powtórzenie przepisów ustawy upoważniającej i ich modyfikację to należy je skierować do skonkretyzowanej normy prawnej i nie ma tu miejsca na domniemanie, a w przypadku gdy zarzuty nie odpowiadają rzeczywistym zapisom powinny być oddalone. Jeżeli by uznać, iż zarzut sformułowany "w § 3 ust. 7 " dotyczy pkt 7 uchwały to w ocenie organu nie stanowi to przekroczenia ustawowego, gdyż zgodnie z zapisem art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - regulamin określa szczegółowo zasady w zakresie utrzymania i porządku na terenie nieruchomości w zakresie selektywnego odbierania odpadów komunalnych w tym powstających w gospodarstwach domowych odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i opadów z remontów, a określenie obowiązku usuwania tych odpadów, stanowi wykonanie w/w delegacji, a nie jej przekroczenie. Ponadto stwierdzono, że zarzut sformułowany w pkt 3 jest niezrozumiały, ponieważ minimalne pojemności pojemników zostały określone w par. 5 pkt 2 regulaminu. Podobnie odniesiono się do zarzutu podniesionego w pkt 4, gdyż w ocenie Rady stanowi on wykonanie normy kompetencyjnej art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdzie mowa jest o uwzględnieniu średniej ilości opadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź innych źródłach oraz liczbie osób korzystających z tych urządzeń. Zarzut sformułowany w pkt 5 w ocenie organu jest nietrafny, gdyż zapis par. 7 pkt 3 regulaminu nie stanowi powielenia art. 5 ust. 3 i można to stwierdzić przez proste porównanie treści obu zapisów. Podobnie też sformułowane zawarte w zarzucie - pkt 6, gdyż nałożenie obowiązku oznakowania psa jest sposobem na ochronę przed zagrożeniem i zanieczyszczeniem i uciążliwością dla ludzi, a wykonanie tego obowiązku bez oznakowania psa i ustalenia właściciela wydaje się być niemożliwym. Wskazano, że niezrozumiały jest też zarzut sformułowany w stosunku do zapisu § 12 ust. 2 lit. f), gdyż stanowi on wprost wykonanie obowiązku nałożonego przez zapis art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący zarzucił istotne naruszenia prawa w § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 3 ust. 7 ,§ 5 ust. 1, § 5 ust. 2, § ust. 3, § 7 ust. 3, § 12 ust. 1 lit.a, § 12 ust. 2 lit. f. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna. Zdaniem skarżącego uchwała w § 3 ust. 1 i ust. 2 o konieczności wyposażenia nieruchomości w odpowiednie zbiorniki do zbierania odpadów, utrzymania ich we właściwym stanie sanitarnym i technicznym oraz gromadzenia nieczystości w zbiornikach bezodpływowych powtarza treść art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie Sądu art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3a ustawy należy odczytywać w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy dotyczącym wymagań w zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych. Jest to wskazanie mieszczące się w ramach zaleceń, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy. Jeśli zatem mamy do czynienia z dopełnieniem treści (uszczegółowieniem), którego domaga się ustawodawca w przepisie blankietowym, nie można uznać, że jest to powtórzenie sprzeczne z § 137 w zw. z art. 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). W § 3 ust. 1 i ust. 2 regulaminu określając wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku zawarto zapis, że właściciele zapewniają realizację tego celu przez wyposażenie nieruchomości w urządzenia opisane w rozdziale 3 regulaminu i gromadzenie nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych. Brzmienie tego paragrafu znajduje umocowanie w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, konkretyzując obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 1, zwłaszcza, że w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy wyraźnie ustawodawca odwołuje się do wymagań, które powinny być określone w regulaminie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia norm powszechnie obowiązujących przez § 3 ust. 7 regulaminu. Zapis ten wpisuje się w konieczność regulacji wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, przewidującego organizację systemu zbiórki odpadów budowlanych i poremontowych. Wypełnia tym samym dyspozycję art. 4 ust. 2 pkt 5 ustawy. Sąd nie podziela stanowiska o sprzeczności z ustawą § 5 ust. 1 regulaminu. Wskazanie w tej regulacji różnych pojemności pojemników stanowi widełkowy katalog rodzajów urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów, zatem najmniejszą pojemnością jest minimalna pojemność. W tych warunkach zarzut, że § 5 ust. 1 regulaminu nie określa minimalnej pojemności urządzeń nie zasługuje na uwzględnienie. Wadą tego zapisu nie jest to, że nie wskazano na minimalną pojemność pojemników, gdyż zgodnie z regułami logicznego rozumowania jest ona możliwa do wyinterpretowania w prosty sposób, lecz to, że nie doprecyzowano wymagań dla rodzaju i minimalnej pojemności. Jednak niepełny zapis nie oznacza sprzeczności z prawem. Wymaga on jedynie uzupełnienia. W tych warunkach Sąd nie może stwierdzić nieważności normy nieistniejącej. Istnieje natomiast regulacja w zakresie wymagań dotyczących rodzaju i minimalnej pojemności pojemników wg kryteriów średniej ilości odpadów wytworzonych w gospodarstwach domowych i liczby osób korzystających z pojemników w odniesieniu do innych odpadów komunalnych niż zbierane selektywnie. Regulacja ta znajduje się w § 5 ust. 2 regulaminu. Ustawodawca upoważnia w art. 4 ust. 2 pkt 2 do określenia rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź z innych źródeł i liczby mieszkańców korzystających z tych pojemników. W tych okolicznościach zarzut o naruszenie przez § 5 ust. 2 uchwały art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przez naruszenie normy kompetencyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. "Ryczałtowe" określenie ilości odpadów wytworzonych w gospodarstwach domowych nie narusza normy art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a. Ustawodawca nie mówi o średniej ilości odpadów w danym gospodarstwie lecz w gospodarstwach, zatem przyjęcie pewnej normy niezindywidualizowanej dla jednego gospodarstwa nie narusza prawa. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut o naruszeniu obowiązującego prawa przez § 7 ust. 3 regulaminu. Normą tą zobowiązano właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników na odpady w stanie czystości i dobrym stanie technicznym, przewidując ich okresową dezynfekcję. Zapis ten mieści w zakresie pojęciowym określonym w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W ustawie zobowiązano właścicieli do utrzymania pojemników do zbierania odpadów komunalnych m.in. w odpowiednim stanie sanitarnym. Wpisuje się w zakres tej regulacji § 7 ust. 3, zatem nie można uznać, że narusza on prawo. Nie ma też zdaniem sądu podstaw do zakwestionowania § 12 ust. 1 lit. a regulaminu, którym to nałożono na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe obowiązek oznakowania psów w sposób umożliwiający ich identyfikację. W art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy w ramach określenia wymagań dla porządku przewidziano konieczność realizacji wskazanego celu m.in. przez ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi ze strony zwierząt. Jednym z warunków realizacji tego celu jest możliwość identyfikacji zwierzęcia, które mogłoby stanowić zagrożenie. Jeśli regulamin w § 12 ust. 1 lit. a wymaga oznakowania psa w sposób umożliwiający ustalenie właściciela nie narusza ustawowego zakresu pojęciowego "ochrony przed zagrożeniem" zapis uchwały o przytoczonej treści. Brzmienie § 12 ust. 2 lit. f regulaminu dotyczy niedopuszczenia do zakłócania ciszy i spokoju przez zwierzęta domowe. W ocenie Sądu w granicach rozsądnej interpretacji jest ono do zaakceptowania. Art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy dotyczy również pojęcia działań, które służą ochronie przed uciążliwościami zwierząt domowych dla ludzi. Odpowiednie stworzenie warunków dla zwierząt, by przez niewłaściwe zachowanie właściciela nie doprowadziły do zakłócenia ciszy i spokoju w ocenie Sądu nie jest do nie zaakceptowania na gruncie wspomnianej regulacji zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. Z tego względu sąd również nie uznał, by § 12 ust. 2 lit. f regulaminu naruszył obowiązujący porządek prawny. By można stwierdzić nieważność określonego aktu konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci jego wadliwości. Niewystarczające jest wskazanie na uchybienia, które nie mogą być ocenione jako kwalifikowana postać naruszenia prawa. Zarzuty skarżącego nie spełniają kryteriów dyskwalifikujących zaskarżoną uchwałę jako wadliwą w sposób kwalifikowany. Oceniając treść zaskarżonej uchwały sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.