I SA/Łd 148/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi Z. E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę. I SA/Łd 148/12 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] r. Z. E. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.z dnia [...]r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją działając w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej . O.p.) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za wskazany okres w kwocie 20.095 zł. W sprawie ustalono, że skarżący w dniu [...] r. złożył w Urzędzie Skarbowym w P. korektę zeznania w wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2005. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż skarżący w 2005 r. był właścicielem Zakładu Usługowo - Handlowego A z siedzibą w D., przedmiotem działalności, którego w badanym okresie była sprzedaż gazów technicznych oraz transport drogowy. Zajmował się on również sprzedażą m. in drutów spawalniczych, elektrod, okularów spawalniczych, reduktorów, palników i tarcz do metalu. Kontrola wykazała, iż w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 94.949,66 zł. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości organ pierwszej instancji decyzją z dnia 16 czerwca 2011 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 20.255 zł. Organ kontroli skarbowej zakwestionował rozliczenie skarżącego za wskazany okres rozliczeniowy stwierdzając, że Z. E. zaliczył do kosztów uzyskania przychodu należności wynikające z następujących faktur VAT: 1. dot. zakupów od Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego B z siedzibą w Z., na kwotę 94.009 zł gazów technicznych w postaci acetylenu, dwutlenku węgla, oraz mieszanki argonowej, a także pustych butli i drutu spawalniczego w niewielkich ilościach. 2. nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez C I. i R. P. z siedzibą w Ł. na zakup torby oraz walizki na łączną kwotę 531,15 zł. 3. nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez D Sp. z.o.o. z siedzibą w C. na zakup trzech par dżinsów na łączną kwotę netto 309,51 zł. Odnośnie zakupów wymienionych w pkt 2 i 3 organ kontrolujący stwierdził, iż wskazane wydatki nie mają związku przyczynowo-skutkowego z prowadzoną przez skarżącego działalnością, a tym samym nie mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 zez m., dalej "u.p.d.o.f."). Odnośnie natomiast pkt 1 organ wskazał, iż faktury wystawione przez A. W., prowadzącą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe B w Zabrzu nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 299 O.p. zwrócił się do Dyrektora UKS w Ł. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie wydatków na zakup torby i walizki w kwocie 531 zł, a także trzech par dżinsów w kwocie 309,51 zł oraz w zakresie współpracy skarżącego z firmą PPHU B. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, a szczególności wyjaśnienia skarżącego oraz jego pracowników W. K. i K. W. (trzeci pracownik W. W. przesłał zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy w dniach 4-10 października 2011 r.), którzy stwierdzili, iż wskazane spodnie wykorzystywane były wyłącznie do pełnienia obowiązków służbowych, a także wyjaśnienia samego skarżącego, który stwierdził, ze z racji uczestnictwa w konferencjach i szkoleniach zakupiona galanteria jest związana z funkcjonowaniem jego firmy organ podatkowy uznał, że koszty 531, zł oraz 309,51 zł poniesione na zakup wskazanych wyżej rzeczy pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskiwanymi przez niego dochodami. W celu uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie współpracy z firmą B organ kontrolny wystąpił w ramach pomocy prawnej do Dyrektora UKS w K. z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka: A. W. na okoliczność: - działalności Z. W., jako przedstawiciela PPHU "B", - współpracy ze skarżącym, przekazywania i dostawy gazów technicznych, doręczania dokumentów w tym faktur za dostarczony towar oraz odbioru zapłaty. Po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie rzetelności faktur wystawionych przez A. W. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. oparł swoje wnioski na materiale dowodowym zgromadzonym przez Dyrektora Kontroli Skarbowej w K. (w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A. W.). Ustalono m. In, iż wobec A. W. zostało przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2005 i 2006. W wyniku kontroli Dyrektor UKS w K. decyzją z dnia [...] r. określił A. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 1.091.859 zł. Z poczynionych ustaleń wynika, iż w 2005 r. A. W/ dokonała zakupu gazów technicznych jedynie w niewielkich ilościach, które to nie mogły zostać sprzedane skarżącemu w ilościach hurtowych. W szczególności w 2005 r. A. W. miała sprzedać Z. E. gazy techniczne na kwotę 94.009 zł, przy czym dokonane przez kontrolowany podmiot zakupy gazu opiewały na sumę jedynie 1.596,89 zł. Z przeprowadzonych dowodów organ kontroli wywiódł, że A. W. nie posiadała technicznych, technologicznych, sprzętowych ani kadrowych możliwości by zrealizować usługi sprzedaży gazów technicznych. Siedziba firmy przy ul. A 53 w Zabrzu położona była na podwórzu, za budynkiem głównym, do którego wjeżdżało się przez bramę wjazdową, przez którą ze względu na jej wysokość nie mogły wjeżdżać samochody ciężarowe. Powyższy stan faktyczny organ kontroli ustalił na podstawie zeznań świadków-pracowników firmy PPHU B, zawieranych przez podmiot umów oraz zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej A. W.. Organ podatkowy stwierdził nadto, iż wszystkie zakupy PPHU B księgowane były bezpośrednio w koszty działalności gospodarczej na konta materiałów pomocniczych oraz podstawowych. Stwierdzono również, że w zakresie sprzedaży towarów, jakie figurują w zakwestionowanych fakturach kontrolowana w ogóle ich zakupu nie dokonała, nie posiada dowodów ich zakupów, a tam, gdzie są dowody świadczą o zużyciu do bieżącej, wykonywanej przez kontrolowaną działalności. Nadto bezspornie ustalono, że firma podatniczki nie posiadała odpowiedniego zaplecza do składowania takich ilości gazów technicznych, przy czym brak jest również w dokumentach jakichkolwiek wydatków na zakup usług transportowych od innych podmiotów gospodarczych, jak również wydatków z tytułu leasingu, dzierżawy, wynajmu jakichkolwiek pojazdów zdolnych do transportu gazów technicznych w ilościach hurtowych, czy też zakupu części zamiennych i paliwa do samochodu ciężarowego, wózka widłowego, czy też wydatków poniesionych na ew. ubezpieczenia takich pojazdów. Kontrola wykazała także, iż A. W. nie miała możliwości kadrowych, aby taką sprzedaż prowadzić, co potwierdziły zeznania pracowników firmy B. Dodatkowo pracownica tej firmy W. S. zeznała, iż otrzymywała od A. W. polecenia, aby wpisywać wskazane przez przełożoną kwoty do ewidencji księgowych sprzedaży, przy czym faktury na te kwoty otrzymywała zawsze później i widniał na nich zawsze podpis A. W.. Powyższe ustalenie w sposób jednoznaczny potwierdziły, zatem, że PPHU B nie posiadała możliwości technicznych, transportowych i kadrowych, aby prowadzić działalność w zakresie sprzedaży hurtowej gazów technicznych. Organ pierwszej instancji dokonując porównania zestawień sprzedaży PPHU B z 2005 r. włączonych do akt sprawy oraz włączonej do akt sprawy podatkowej księgi przychodów i rozchodów Z. E. stwierdził, iż wśród dokumentów sprzedaży firmy A. W. brak jest faktur o wskazanych w kartach numerach, które to zostały ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kosztach zakupu stanowiących koszty uzyskania przychodów, które stanowiły podstawę do ustalenia przez skarżącego działalności gospodarczej w 2005 roku, z czego wynika, że nie wystawiła ich firma B. Fakt ten potwierdził przesłuchany w charakterze świadka pracownik A. W. – K. J., który zeznał, iż faktury te podrobił w związku, z czym prowadzone jest postępowanie karne. Zeznał nadto, że były to tzw. "puste faktury", a skarżący nie otrzymał na ich podstawie żadnego towaru i nie płacił za nie. Z. E. zeznał również, ze nigdy nie miał podpisanej jakiejkolwiek umowy z A. W., choć współpraca trwała najprawdopodobniej od 2003 r., nie miał też z właścicielką B kontaktu osobistego, czy choćby telefonicznego. Współpraca odbywała się zazwyczaj przez kontakt z K. J., który dzwonił do skarżącego, kiedy miał towar lub sam skarżący zamawiał u niego dostawę. Towar był zawsze odbierany na placu siedziby firmy K. J., a rozliczenie następowało wyłącznie w formie gotówkowej. Skarżący zeznał dodatkowo, że w 2005 r. interesował go wyłącznie towar o ok. 30% tańszy niż u innych dostawców i nigdy nie żądał od kontrahenta żadnego potwierdzenia zapłaty. Nie sprawdzał też legalności pochodzenia towaru. Zeznał, ze skoro miał zapis na fakturze, iż zapłacił za towar nic więcej go nie interesowało. Dodatkowo w dniu [...] r. organ kontrolny przesłuchał pracowników skarżącego: W. W. , W. K. i K. W., którzy potwierdzili, iż jeździli po gazy techniczne ze skarżącym, ponieważ nie mają uprawnień do kierowania pojazdami ciężarowymi. Towar był zawsze przygotowany przez K. J., nie znali jednak żadnych szczegółów odnośnie ceny, ani przekazywanych faktur. Świadkowie zeznali zgodnie, iż w ten sposób odbierane były jedynie gazy techniczne. Akceptując ustalenia i wnioski organu I instancji w zakresie braku podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu skarżącego wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez PPHU B w Z. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał decyzję z dnia [...] r. W skardze na decyzję organu odwoławczego pełnomocnik Z. E. zarzucił naruszenie szeregu przepisów O.p., w tym: art. 123 § 1 w zw. z art. 190 § 1, art. 181,187 § 1, 188, 191, 192, 194 § 1, 200, 210 § 4 poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię, a także naruszenie art. 122 poprzez jego niezastosowanie oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wydatki rzeczywiście poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nie stanowią kosztów ich osiągnięcia. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Legalna definicja kosztów uzyskania przychodów została zawarta w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z przywołanym przepisem, są nimi wszystkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest, zatem, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, by nastąpił w celu uzyskania przychodów, a ponadto by został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jak i piśmiennictwem prawniczym zwrot normatywny "koszty poniesione" oznacza tylko te koszty, które zostały faktycznie (rzeczywiście) przez podatnika poniesione, a więc mają charakter ostateczny (definitywny). Innymi słowy do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy, że podatnik gdziekolwiek nabył towar i zużył go w działalności gospodarczej, aby mógł ten wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Podatnik winien wykazać, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu podatkowego, co oznacza obowiązek zgodnego z prawem ich udokumentowania i to w sposób nie budzący wątpliwości. (por. wyroki NSA z: 17 sierpnia 2010 r., II FSK 615/09; 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; 30 stycznia 2009 r., II FSK 1722/07; 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; 18 sierpnia 2004 r., II FSK 958/04 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych https://cbois.nsa.gov.pl). W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, nie naruszyły cytowanego powyżej art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. zrekonstruował stan faktyczny precyzyjnie oraz przedstawił szereg argumentów, które jednoznacznie świadczą o tym, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, a tym samym udokumentowane nimi wydatki nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów. W toku postępowania w odniesieniu do faktur dokumentujących rzekomą sprzedaż skarżącemu gazów technicznych organy podatkowe jednoznacznie ustaliły, że A. W. nie ma dowodów zakupu, najmu, dzierżawy, leasingu maszyn, urządzeń, narzędzi niezbędnych do wykonywania usług sprzedaży gazów technicznych. Stwierdzono także, iż A. W. posiada jeden tylko środek transportu – ciągnik siodłowy RENAULT, co, do którego nie ma z kolei żadnych dowodów świadczących o jego używaniu, tak w postaci dowodów źródłowych, jak i zapisów w księgach. Ustalono również brak odpowiedniego zaplecza technicznego, umożliwiającego przechowywanie i sprzedaż tak specyficznego towaru, jakim są gazy techniczne. Dodatkowo z włączonego do akt sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wynika, iż przedmiotem działalności A. W. prowadzącej firmę PPHU B była m.in. produkcja haków holowniczych, przyczep towarowych i specjalistycznych, handlu obwoźnym, sprzedaży hurtowej i detalicznej wymienionymi artykułami przemysłowymi, usługi ślusarskie i spawalnicze oraz remonty i naprawy samochodów osobowych, ciężarowych, a także usługi doradcze, konsulting, obrót wierzytelnościami i usługi związane z prowadzeniem ksiąg podatkowych i dokumentów ZUS. W zakresie kwestionowanych faktur zakupu gazów technicznych Sąd w pełni podziela ustalenia i opinię organów podatkowych, iż ilość i wartość dokonanych w 2005 r. przez firmę A. W. zakupów tych gazów świadczy o tym, iż nie mogły być one sprzedane w ilościach hurtowych na rzecz skarżącego. Także zeznania pracowników firmy B jednoznacznie wskazują, iż ten rodzaj działalności nie był przez tę firmę prowadzony. W szczególności zeznania Z. W. potwierdzają, że był on jedynie pracownikiem fizycznym firmy B, nie organizował i nie uczestniczył w organizowaniu procederu handlu gazami technicznymi, dostarczaniu fałszywych faktur, odbiorze i współpracy ze skarżącym, czym w swoich zeznaniach obciążył go K. J.. Z kolei pracownik K. J. M. G. zeznał, że nigdy nie widział żadnej dostawy gazu od firmy B, nie był też świadkiem żadnych rozliczeń między skarżącym a pośrednikiem firmy A. W. – a swoim pracodawcą. Znamienne jest również, iż fakt otrzymywania faktur i zapłaty za towar K. J. potwierdził w swoich zeznaniach jedynie syn skarżącego D. E.. Istotnym jest również, że organy prowadzące postępowanie bez wątpliwości ustaliły, iż w sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu polecenia zapłaty przez skarżącego za otrzymany towar. Słusznie, zatem organy podatkowe wywiodły, że przyjęcie, iż nierzetelny dowód (faktura) może rodzić oczekiwane przez podatnika skutki w zakresie kształtowania podstawy opodatkowania jest sprzeczne z zasadami państwa prawnego. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, iż przepis art. 193 § 1 O.p stanowi, że księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. W myśl art. 193 § 2 O.p. księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Stosownie zaś do art. 193 § 3 O.p. za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zasadnie jest stwierdzenie nierzetelności dokumentów księgowych m.in. z uwagi na ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zakupu towarów handlowych na podstawie faktur wystawionych przez firmę A. W.. Określenie w dowodzie księgowym strony uczestniczącej w operacji gospodarczej, czy też przedmiotu transakcji, których ten dowód dotyczy, w sposób niezgodny z rzeczywistością oznacza, iż dowód taki nie może, jako niewiarygodny, stanowić podstawy zapisów w księdze podatkowej, a tym samym nie może być dowodem poniesienia wydatku. Nierzetelnością jest, więc nie tylko brak zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, ale również zapis niezgodny z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej. Sąd zwraca również uwagę, że to na podatniku ciąży obowiązek prawidłowego i rzetelnego prowadzenia dokumentacji, i to podatnik powinien dołożyć należytej staranności, aby przeprowadzone przez niego operacje gospodarcze były ewidencjonowane zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Niedopełnienie tych wymogów powoduje wyłączenie powyższych wydatków z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Rzeczą podatnika jest, zatem takie zorganizowanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w tym i nadzoru nad księgowością, by nie wystąpiła nierzetelność w prowadzeniu dokumentacji, gdyż w razie jej stwierdzenia skutki prawne na gruncie podatkowym obciążają podatnika. Z chwilą przyjęcia przez podatnika faktury, a więc jej podpisania i uwzględnienia w księgach, potwierdza on, że akceptuje wszystkie dane w niej zawarte. Podatnik winien, zatem we własnym interesie sprawdzić wiarygodność swoich kontrahentów. Ryzyko gospodarcze i trudności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zawsze obciążają przedsiębiorcę, za niedopuszczalne uznając przenoszenie na budżet Państwa skutków nieudanego wyboru oraz niedochowania należytej staranności w przeprowadzeniu transakcji, bądź wszelkiego innego ryzyka. Niezachowanie należytej staranności przy zawieraniu transakcji i sprawdzeniu otrzymanej faktury oraz wiarygodności kontrahenta może skutkować nieuznaniem danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, bowiem konsekwencje zawarcia umowy z nieuczciwym kontrahentem, np. posługującym się fałszywymi danymi, zawsze ponosi nabywca towaru (usługi). Tymczasem w niniejszej sprawie trudno nie oprzeć się wrażeniu, że skarżący tych obowiązków zaniechał, co więcej w postępowaniu przed organami podatkowymi sam stwierdził, iż interesował go jedynie fakt, że otrzymał towar, jego niska, bo o 30% od ceny rynkowej niższa cena oraz to, że otrzymał fakturę potwierdzającą jego zakup. W niniejszej sprawie nie budzi także zastrzeżeń sądu sposób prowadzenia postępowania przez organy podatkowe, a w szczególności zapewnienie skarżącemu czynnego w nim udziału. Na mocy art. 120, 122 i 187 O.p., fundamentalną zasadą każdego postępowania jest zasada prawdy obiektywnej, zgodnie, z którą organ podatkowy ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, tak, aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu danej sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa. W ocenie sądu organy podatkowe obu instancji poczyniły w toku prowadzonego postępowania istotne i wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy działania, w szczególności zgromadziły i przeanalizowały dokumentację źródłową dotyczącą prowadzonej przez podatnika działalności, przeprowadziły dowody z przesłuchań świadków, uzyskały obszerny materiał dowodowy zebrany przez właściwe miejscowo organy podatkowe. Całokształt materiału dowodowego został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany zgodnej z normami prawa procesowego ocenie, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne i oparte na przepisach prawa, nie naruszają reguł swobodnej oceny. Organy podatkowe nie są krępowane żadnymi formalnymi regułami, oceniają ich wartość dowodową według swej wiedzy, oświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Odmienna od przyjętej przez organ podatkowy ocena dowodów przez stronę nie oznacza przekroczenia przez organy swobodnej oceny dowodów ani nierzetelności przeprowadzonego postępowania dowodowego. Argumentacja podatnika sprowadza się de facto do kwestionowania niesatysfakcjonujących wyników czynności podejmowanych przez organ i do polemiki z dokonaną przez organy podatkowe oceną materiału dowodowego, nie podważa zaś samej prawidłowości tej oceny. Organ odwoławczy odniósł się nadto do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, dokonując ich analizy i przedstawiając swoje stanowisko wraz z argumentacją, a zawarta przez organ w uzasadnieniu decyzji ocena okoliczności sprawy dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest w ocenie składu orzekającego prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza naruszenie art. 191 O.p. Również wynikająca z przepisu art. 210 § 4 O.p. zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została zatem w niniejszej sprawie zrealizowana, strona poznała bowiem motywy rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę P.Z-C.