II SA/Wa 2603/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r. sprawy ze skargi H.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej - oddala skargę - Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania H. M. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję [...] , którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przypomniał stan sprawy i wskazał, że H.M. wnioskiem z dnia 31 marca 2010 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji w [...] z prośbą o wydanie mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, powołując się na obawę o własne życie i zdrowie wynikające z faktu, że od 1995 r. prowadzi działalność gospodarczą, jest właścicielem małej firmy, która zajmuje się świadczeniem usług transportowych, tj. przewożeniem towarów na terenie całego kraju. Przewozy te odbywają w różnych porach doby (również w nocy), a przewożony towar stanowi niejednokrotnie znaczną wartość. H.M. wskazał, że pracuje również na pół etatu jako kierowca w Miejskich Zakładach Autobusowych. Ponadto, uzupełniając swój wniosek podał, że aktualnie od ponad 20 lat posiada broń palną gazową do ochrony osobistej. Do wniosku dołączył m. in. zaświadczenie o wpisie do działalności gospodarczej, zaświadczenie o zatrudnieniu w MZA oraz orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające jego zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią palną. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy okoliczności, na które powołuje się strona uzasadniają wydanie jej pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. W ich wyniku uzyskał od strony pismo uzupełniające wniosek o wydanie pozwolenia na broń. Wskazano w nim m. in., iż niejednokrotnie w ubiegłych latach dzięki swojej stanowczej postawie nie stracił towaru i wrócił cało do domu, lecz nie potrafi przybliżyć dat niepokojących zdarzeń. Podniósł ponadto, że co prawda praca kierowcy autobusu nie powoduje tak wielkich zagrożeń jak praca policjanta, lecz napady na kierowców autobusów w [...] się zdarzają. W dniu 4 lipca 2011 r. do organu I instancji z Komisariatu Policji [...] wpłynął wywiad środowiskowy na temat strony, w którym nie wskazano zastrzeżeń do jej postawy życiowej oraz poinformowano, iż brak jest zdarzeń świadczących o zagrożeniu jej bezpieczeństwa. Załączono też protokół z przeprowadzonej kontroli warunków przechowywania broni gazowej, z której wynika, że jest ona przechowywana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji ustalił ponadto, że H.M. nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo. Oceniając powyższe okoliczności organ I instancji uznał, iż nie uzasadniają one rozstrzygnięcia zgodnego z wolą strony, w związku z czym decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wydania H. M. pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji podał m. in., że z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który jest podstawą decyzji, wynika, że organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie, tzn. gdy wnioskodawca dowiedzie istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż przedstawione przez wnioskodawcę argumenty nie uzasadniają wydania przedmiotowego pozwolenia. Jego przekonanie o grożącym niebezpieczeństwie ma subiektywny charakter, niepotwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami pozwalającymi uznać, iż w jego przypadku istnieje potrzeba wyposażenia go w ten rodzaj broni z uwagi na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenia jego życia i zdrowia. Sam zaś fakt przewożenia towarów znacznej wartości i wykonywania pracy kierowcy autobusów miejskich niczym nie wyróżnia H.M. spośród innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez H.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił on, że przepisy ustawy o broni i amunicji oraz kryteria przyznawania pozwoleń na broń nie zmieniły się od 1990 r. i są identyczne zarówno na broń gazową, jak i ostrą. Wskazał ponadto, że spełnia kryteria do przyznania mu pozwolenia na tę broń. Wskazał też, że nie informował żony, matki, teściowej i organów Policji o zagrożeniach jakie dotyczyły jego osoby, aby ich nie denerwować oraz ażeby nie zawyżać statystyk policyjnych. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika zatem, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Bezspornie, na co wskazuje treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącego występuje, należy do organów Policji. Organy Policji, dokonując tej oceny, kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona. Prowadzenie działalności zawodowej (gospodarczej) i praca na pół etatu jako kierowca w Miejskich Zakładach Autobusowych nie stanowi o szczególnym zagrożeniu życia osób wykonujących taką działalność i wykonujących taką pracę. Zaskarżona decyzja, wskazując na tę okoliczność, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, dokonała właściwej oceny zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego. Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1825/06). Podkreślenia wymaga fakt, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku. Sam fakt, że skarżący odczuwa zagrożenie związane ze swoją osobą, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, co zdaniem Sądu, organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, aby zminimalizować stan ewentualnego zagrożenia, na co wskazały organy Policji, skarżący może podjąć działania polegające m. in. na zlecaniu przewozu towaru wyspecjalizowanej firmie, jak również zatrudnić ochronę osobistą. Firmy prowadzące tego typu działalność zatrudniają m. in. pracowników, którzy posiadają zezwolenie na broń palną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.