III SA/Gd 45/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. A. S-M na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego z dnia 23 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia warunkowego zezwolenia na podjęcie studiów na następnym roku akademickim 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego z dnia 17 października 2011 r. nr [...] 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu Medycznego na rzecz skarżącego J. A. S-M kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 17 października 2011 r. Dziekan Wydziału Lekarskiego [...] Uniwersytetu Medycznego odmówił studentowi J. A. S.-M. warunkowego zezwolenia na podjęcie studiów na II roku w roku akademickim 2011/2012. W podstawie prawnej podano art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 104 k.p.a. oraz § 26 ust. 5 Regulaminu Studiów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 29 czerwca 2009 r. - zwanego dalej Regulaminem w zw. z § 91 pkt 1 Statutu [...] Uniwersytetu Medycznego. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z regulaminem studiów wpis warunkowy na rok następny nie może być udzielany w przypadku przedmiotów wiodących danego roku. Gross Anatomy jest jednym z przedmiotów wiodących pierwszego roku WL/ED. W odwołaniu od tej decyzji J. A. S. M. wniósł o warunkowe zaliczenie twierdząc, że będzie w stanie zdać bieżące egzaminy i zaległy egzamin z anatomii. Podniósł, że nie zaliczył anatomii ponieważ miał kłopoty osobiste i finansowe. Wskazał przy tym na konflikt z nauczycielem i kłopoty ze współlokatorem. Po rozpatrzeniu odwołania Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego decyzją z dnia 23 listopada 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Lekarskiego. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 26 ust. 5 Regulaminu warunek nie powinien być udzielany w przypadku przedmiotów wiodących danego roku, chyba, że przemawia za tym wyjątkowa sytuacja zdrowotna lub socjalna studenta. Przedmiot Gross Anatomy jest przedmiotem wiodącym na I roku, dwusemestralnym kończącym się egzaminem, stąd stanowisko Dziekana było jak najbardziej uzasadnione. W okolicznościach sprawy argumenty odwołania nie mogły zostać uwzględnione. Następnie J. A. S.-M. zaskarżył decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący domagał się uchylenia decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 26 ust. 5 Regulaminu poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 11, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek prawnych i faktycznych, którymi kierował się organ; - art. 6, art. 7, art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego przeanalizowania stanu faktycznego pod kątem przesłanek wynikających z prawa materialnego, tj. § 26 ust 5 Regulaminu. W uzasadnieniu wskazał, że art. 26 ust. 5 Regulaminu zawiera wyjątek od ogólnego zakazu udzielania warunku w przypadku przedmiotów wiodących dla danego roku poprzez odwołanie do klauzuli wyjątkowej sytuacji zdrowotnej lub socjalnej studenta. Zatem zakazu tego nie można traktować w kategoriach bezwzględnych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy nie dokonał analizy okoliczności faktycznych podnoszonych przez skarżącego we wniosku i odwołaniu pod kątem wskazanych w tym przepisie wyjątków. Również niezrozumiałe i sprzeczne z przepisami jest przyjęcie - bez wskazania jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego lub faktycznego - że przedmiot Gross Anatomy jest przedmiotem wiodącym dla I roku studiów na Wydziale Lekarskim, kierunku lekarskim - English Divizion. Skarżący zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji jest jeszcze bardziej lakoniczna niż decyzja Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego, sprowadza się do przedstawienia wadliwej wykładni § 26 ust. 5 Regulaminu. Nadto w sprawie nie prowadzono żadnego postępowania dowodowego ani nie zapewniono stronie czynnego udziału w sprawie, naruszając art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego wniósł o jej oddalenie ewentualnie odrzucenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W odniesieniu do zarzutów skargi zauważył, że listę przedmiotów wiodących danego roku podaje dziekan. Dziekan Wydziału Lekarskiego ogłosił listę tych przedmiotów w serwisie extranetowym GUM, o czym wszyscy studenci zostali poinformowani za pośrednictwem poczty elektronicznej. Takie postępowanie jest zgodne z § 14 ust. 4 i ust. 6 Regulaminu. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie wskazywał na wyjątkową sytuację zdrowotną lub socjalną, powoływał się jedynie na okoliczności faktyczne, które spowodowały trudności w zaliczeniu przedmiotu. W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi wskazując dodatkowo, że kopia zestawienia przedmiotów wiodących na kierunkach Wydziału Lekarskiego GUM nie wskazuje daty wykonania przez Dziekana delegacji wyrażonej w § 26 ust. 5 Regulaminu. Jeżeli jednak do tego zestawienia odnosi się wiadomość z dnia 7 lipca 2011 r., której wydruk stanowi załącznik do odpowiedzi na skargę, to wskazanie studentom przedmiotów wiodących pod koniec roku akademickiego, w niektórych przypadkach po egzaminie, stanowi niedopuszczalne działanie prawa wstecz. Lista ustalona i ogłoszona w ten sposób nie mogła powodować konsekwencji prawnych dla studentów. Na rozprawie pełnomocnik organu podniósł, że z uwagi na treść art. 207 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym należy rozważyć, czy zaskarżone rozstrzygnięcie powinno mieć formę decyzji, czy jest to akt wewnętrzny, który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 23 listopada 2011 r., która utrzymała w mocy decyzję Dziekana Wydziału Lekarskiego z dnia 17 października 2011 r. odmawiającą skarżącemu J. A. S.-M. warunkowego zezwolenia na podjęcie studiów na II roku. Na wstępie rozważań należy udzielić odpowiedzi na pytanie czy zaskarżony akt ma charakter indywidualnej sprawy studenta, która załatwiana jest w drodze decyzji administracyjnej, przy odpowiednim stosowaniu k.p.a.? Udzielenie bowiem odpowiedzi negatywnej na to pytanie musiałoby skutkować odrzuceniem wniesionej skargi. Zdaniem Sądu na powyższe pytanie należy udzielić pozytywnej odpowiedzi. Obecnie w doktrynie oraz orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że w obowiązującym stanie prawnym kognicją sądów administracyjnych objęte są w zasadzie wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej, jeżeli nie mają charakteru cywilnoprawnego - art. 3 § 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164. poz. 1365 ze zm.), w brzmieniu na dzień orzekania przez organ odwoławczy - od decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Niewątpliwie, przywołany przepis nie wymienia expressis verbis wszystkich zdarzeń, które jako indywidualne sprawy studentów winny być załatwiane w drodze decyzji administracyjnych. Przy czym ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym, w niektórych sytuacji określa wprost, kiedy wydawana jest decyzja, od której przysługuje prawo wniesienia odwołania, a co za tym idzie prawo zaskarżenia do sądu, np. w przypadku decyzji w sprawie rekrutacji na studia (art. 169 ust. 10,11, 12 i 13 tej ustawy). Z treści art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym wynika zasada, że w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Na tle tego przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych do wydarzeń podlegających reżimowi k.p.a. zalicza m.in.: rozstrzygnięcia stwierdzające złożenie egzaminu magisterskiego i postanawiające o nadaniu tytułu magistra (postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1992 r. sygn. akt SAB/Po 41/91, OSP 1994, nr 4, poz. 69; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1998 r. sygn. akt I SA 661/98, niepubl.; uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 18 listopada 1982 r. sygn. akt III CZP 26/82, OSP 1983, nr 11, poz. 248); decyzja o nadaniu stopnia naukowego (postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r. sygn. akt II SA 983/83, OSP 1984, nr 3, poz. 47); decyzja odmawiająca przyjęcia na studia wyższe (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1982 r. sygn. akt II SA 532/82, OSP 1983, nr 1, poz. 20); odmowa lub zwolnienie od uiszczenia opłaty za zajęcia dydaktyczne na studiach zaocznych (postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2000 r. sygn. akt II SA/Wr 499/99, OSP 2000, nr 12, poz. 182 oraz uchwała NSA z 13 października 2003 roku OPS 5/03). Natomiast do zdarzeń nie podlegających regulacji przepisów k.p.a.: zgodę Dziekana wydziału na podjęcie dodatkowych studiów na innym kierunku tej samej bądź innej uczelni (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Wr 227/87); odmowę udzielenia przez organy szkoły wyższej urlopu dziekańskiego studentowi (postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1990 r. sygn. akt SA/Kr 368/90, OSP 1992, nr 2, poz. 26); przyznanie, nieprzyznanie lub cofnięcie stypendium socjalnego studentowi (postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 1987 r. sygn. akt I SA 448/87, OSP 1988, nr 10, poz. 223); ocenę egzaminatora, będącą jego wyłącznym atrybutem (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1994 r. sygn. akt I SA 1636/94, ONSA 1995, z. 4, poz. 176). Przywołane orzecznictwo dokonuje podziału rozstrzygnięć organów uczelni na akta wewnątrzzakładowe i zewnętrzne (który to podział został przyjęty w doktrynie prawa). Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają - akty zakładowe zewnętrzne czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego. Natomiast akty wewnętrzne są związane z tokiem studiów i procesem dydaktycznym, i dotyczą jednostronnego działania organów uczelni, skierowanego na wywołanie konkretnych i indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w ramach stosunku zakładowego, które nie wypływają na sam byt tego stosunku (tym samym nie wymagają wydania indywidualnej decyzji administracyjnej i nie podlegają reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego). Powyższe kryteria przedmiotowego podziału zasadniczo są akceptowane w judykaturze. Przy czym w odniesieniu do pojęcia odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w orzecznictwie wskazuje się również na kwestię zapewnienia studentowi gwarancji procesowych. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 listopada 2011 r., wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 2204/11, dostępne NSA Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (wskazując, iż "w wyroku z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA 2521/00 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, powołując się na stanowisko zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 18/99") - podniósł, że "nakaz odpowiedniego stosowania k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie kodeksu, winny mieć także zastosowanie do decyzji rektora, chyba że szczególne cech sprawy wprost to uniemożliwiają". Dalej zaś "Odmowa organu szkoły zwolnienia od opłaty za studia jest aktem indywidualnym, który należy traktować jak decyzje administracją (bo tak chce ustawodawca) ale właśnie w płaszczyźnie gwarancji procesowych studenta. W szczególności student musi mieć możliwość zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia ponieważ ma ono znaczenie dla jego praw i obowiązków". Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2010 r., I OSK 673/10, lex 612172 - uznał, że sprawa zaliczenia semestru studiów przez dziekana ma charakter indywidualnej sprawy studenta, która załatwiana jest w drodze decyzji administracyjnej, przy odpowiednim stosowaniu k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku, zaliczenie jest aktem indywidualnym, który należy traktować jako decyzję administracyjną, przede wszystkim ze względu na gwarancje procesowe studenta, który powinien mieć możliwość zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia. Ponadto rozstrzygnięcie kreuje jego sytuację prawną na zewnątrz, w szczególności umożliwia kontynuowanie studiów w ramach kolejnego semestru i "przenosi" studenta do kolejnego etapu kształcenia. Przy czym również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 sierpnia 2011 r., w sprawie IV SA/Wr 373/11, dostępne NSA Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych uznał, że - "Decyzja organu szkoły wyższej podjęta w sprawie zaliczenia semestru oraz w sprawie rejestracji na następny semestr jest decyzja podjętą przez organ uczelni w indywidualnej sprawie dotyczącej praw i obowiązków studenta jako podmiotu praw i obowiązków, które przysługują bądź obciążają użytkowników danej szkoły wyższej. (...) stosuje się do nich odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko w niczym nie uchybia określonej przepisami ustawy o szkolnictwie wyższym autonomii szkół wyższych". Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że akt odmawiający skarżącemu udzielenia warunkowego zezwolenia na podjęcie studiów na drugim roku jest aktem indywidualnym, który należy traktować jako decyzję administracyjną, nie tylko w płaszczyźnie gwarancji procesowych (skarżący powinien mieć możliwość zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia). Akt ten ma bowiem znaczenie dla jego praw i obowiązków jako studenta. Kreuje jego sytuację prawną uniemożliwiając mu studiowanie na drugim roku studiów. Ponadto rozstrzygnięcie to nie jest obojętne dla jego obowiązków, zwłaszcza obowiązków finansowych. W kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji, nie tylko odmówiono skarżącemu udzielenia warunkowego zezwolenia na podjęcie studiów lecz zobowiązano - do uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej zgodnie z zgodnie z § 26 ust. 1 Regulaminu studiów. Należy tu podnieść, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że rozstrzygnięcie organu uczelni wyższej w przedmiocie opłat za studia jest indywidualnym aktem władztwa zakładowego, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego postępowanie organów [...] Akademii Medycznej, które w powyżej opisanych okolicznościach, rozstrzygnęły i załatwiły indywidualną sprawę studenta poprzez wydanie decyzji jest prawidłowe. Przechodząc do dalszych rozważań, to odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Z tych względów postępowanie w sprawie odmowy warunkowego zezwolenia na podjęcie studiów na drugim roku, winno zachować ogólne cechy postępowania administracyjnego i respektować jego podstawowe zasady. Organizację i tok studiów oraz związane z nim prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów - art. 160 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Stosownie zaś do § 91 pkt 1 Statutu [...] Uniwersytetu Medycznego - organizację i tok studiów oraz związane z nim prawa i obowiązki studenta w Uczelni określa regulamin studiów uchwalony przez Senat Uczelni. Podstawę zaskarżonej decyzji odmownej stanowił § 26 ust. 5 Regulaminu Studiów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 28 września 2009 r. - tekst jednolity, stanowiący załącznik do uchwały Nr 13/2011 Senatu GUM z dnia 28 marca 2011 r. - zgodnie z którym, warunek nie powinien być udzielany w przypadku przedmiotów wiodących danego roku, chyba, iż przemawia za tym wyjątkowa sytuacja zdrowotna lub socjalna studenta. Listę przedmiotów wiodących dla danego roku podaje Dziekan. Niewątpliwie powyższa regulacja wprowadza zakaz udzielania warunku w przypadku przedmiotów wiodących, jednak przewiduje wyjątek w sytuacji, gdy przemawia za tym wyjątkowa sytuacja zdrowotna lub socjalna studenta. Bezspornym było, że skarżący w roku akademickim 2010/2011 rozpoczął naukę na Wydziale Lekarskim, kierunek English Division na [...] Uniwersytecie Medycznym. Poza sporem było również, że nie zdał egzaminu z Gross Anatomy. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, powołując się na okoliczność nie zdania przez skarżącego egzaminu z przedmiotu wiodącego, w żaden sposób nie uzasadniły w swoich rozstrzygnięciach, że Gross Anatomy jest przedmiotem wiodącym (co też w skardze podniósł skarżący, zarzucając brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego lub faktycznego tej okoliczności). Postępowaniem tym organy naruszyły niewątpliwe dyspozycję art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Brak jest bowiem w tym zakresie uzasadnienia prawnego zapadłego rozstrzygnięcia - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto w uzasadnieniu decyzji Rektora wskazano treść § 26 ust. 5 Regulaminu, jednak bez ostatniego zdania - zgodnie z którym Listę przedmiotów wiodących dla danego roku podaje Dziekan, zaś organ pierwszej instancji nie przywołał tej treści w ogóle. Dopiero na skutek zarzutu skargi w toku postępowania sądowego wyjaśniono m.in., że listę przedmiotów wiodących dla danego roku podaje Dziekan - § 26 ust. 5 Regulaminu, a w wykonaniu tej delegacji Dziekan Wydziału Lekarskiego ogłosił w serwisie extranetowym GUMed listę przedmiotów wiodących. Niezależnie od powyższego, to organ pierwszej instancji w uzasadnieniu ograniczył się jedynie do wskazania, że "zgodnie z regulaminem GUMed wpis warunkowy na rok następny nie może być udzielany w przypadku przedmiotów wiodących danego roku. Gross Anatomy jest jednym z przedmiotów wiodących I roku WL/ED". Podobnie organ odwoławczy przywołując okoliczności przywołane w odwołaniu, dokonał konstatacji "Jednakże w ocenie Rektora powyższe okoliczności nie mogą zostać uwzględnione ponieważ warunek nie powinien być udzielony w przypadku przedmiotów wiodących". Zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego brak jest odniesienia się do przesłanek zawartych w 26 ust. 5 Regulaminu, które mogą w drodze wyjątku przemawiać za udzieleniem warunku, a mianowicie: wyjątkowej sytuacji zdrowotnej lub socjalnej studenta. Obie decyzje nie zawierały jakiejkolwiek oceny złożonego przez skarżącego wniosku (zwłaszcza pod kątem istnienia lub nie istnienia przedmiotowych przesłanek). A przecież w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor wyraźnie wskazał, że "student złożył podanie o warunkowy wpis na II rok studiów w roku akademickim 2011/12, powołując się na wyjątkową sytuację osobistą i finansową". Odnośnie zaś okoliczności podniesionych w odwołaniu, Rektor jedynie podniósł, że okoliczności nie mogą zostać uwzględnione ponieważ warunek nie powinien być udzielony w przypadku przedmiotów wiodących. Tym samym, należy podzielić zarzuty skargi, że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 26 ust. 5 Regulaminu. Ponadto organy dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, zaniechanie jakiegokolwiek wyjaśnienia okoliczności, dotyczących sytuacji zdrowotnej i socjalnej studenta powoduje, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Przede wszystkim jednak organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które wymaga by uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. A także naruszyły wyrażoną w przepisie art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Strony bowiem mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem, jak i przed sądem administracyjnym. Taka wadliwość decyzji skutkuje również niemożnością poddania pełnej i prawidłowej kontroli legalności przez Sąd. Podsumowując, należy uznać, że zaskarżona decyzja Rektora, jak i decyzja Dziekana zostały wydane z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, jaki i z naruszeniem przepisów postępowania, mającymi wpływ na wynik sprawy. Decyzje te zatem musiały zostać uchylone. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny uwzględnić poczynione powyżej uwagi, a zwłaszcza dokonać wnikliwej oceny złożonego wniosku pod kątem regulacji zawartej w § 26 ust. 5 Regulaminu, oraz uzasadnić rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie trzecim wyroku Sąd orzekł stosownie do treści art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, że wykonanie wadliwej i uchylonej decyzji, nie ma aksjologicznego uzasadnienia i naraża stronę na szkodę. W punkcie drugim wyroku orzeczono zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.