III SA/Wa 2194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. G. i K. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. G. i K. D. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2010 r. Pan M. G. ("Wnioskodawca", "Skarżący") zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione zdarzenie przyszłe. I tak, Wnioskodawca wskazał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą m.in. w zakresie handlu, w zakresie doradztwa dotyczącego prowadzenia działalności gospodarczej, robót związanych z budową obiektów, realizacja projektów budowlanych związanych z wnoszeniem budynków, kupnem i sprzedażą nieruchomości, wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi, sprzedażą hurtową wyrobów tekstylnych, wykonywaniem pozostałych instalacji budowlanych, tynkowaniem, sprzedażą hurtową elektrycznych artykułów użytku domowego, sprzedażą hurtową zegarków i innych artykułów. Jednocześnie Wnioskodawca jest właścicielem i współwłaścicielem kilku niezabudowanych nieruchomości, które zakupił z zamiarem wykorzystania na potrzeby osobiste. Nieruchomości Wnioskodawca nabywał sukcesywnie poza prowadzoną działalnością gospodarczą do majątku osobistego oraz majątku małżeńskiego na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, poczynając od 1996 r., kiedy nabył nieruchomość łącznie z rodzicami na zasadzie współwłasności w częściach równych, tj. po 1/2 (działka 104). Nieruchomość ta zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest jako MN/U - teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz pod usługi różne oraz jako U, czyli teren przeznaczony pod usługi różne, oraz jako 3 KL - droga publiczna klasy lokalnej, oraz KGP - czyli jako droga klasy głównej. W 2010 r. Wnioskodawca zakupił niezabudowany grunt przylegający do nieruchomości nabytej uprzednio (działka 102). Grunt ten nabył do majątku osobistego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka położona jest w kompleksach oznaczonych symbolami C MN/U, C 3 KL i C Kd tj. odpowiednio teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z funkcją usługową i handlową, droga klasy lokalnej i dojazd. W 2010 r. Wnioskodawca nabył także łącznie z małżonką na zasadzie współwłasności ustawowej małżeńskiej grunt (działka 101/1 i 101/2, 101/3). Nieruchomość ta także przylega do ww. nieruchomości. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka 101/1 i 101/2 położona jest w kompleksach oznaczonych C U i C 3 KL (tj. m.in. jako droga klasy lokalnej), natomiast działka 101/3 oznaczona jest jako C 3 KL i C KGP, tj. jako droga klasy lokalnej i droga klasy głównej. Wszystkie powyższe nieruchomości stanowią grunt niezabudowany i przylegają do siebie, tworząc jedną całość. Żadna z nieruchomości nie była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej, ani nie była przyjęta jako środek trwały. Ponadto z tytułu nabycia ww. nieruchomości Wnioskodawca nigdy nie odliczył podatku VAT, bowiem nieruchomości były nabywane od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i niebędących podatnikami VAT. Ponadto Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie tejże nieruchomości. Kluczowe w sprawie jest również to, iż w momencie nabywania ww. nieruchomości Wnioskodawca nie miał zamiaru ich odsprzedaży. Z uwagi na zmianę sytuacji życiowej i osobistej oraz z powodu planowanej budowy drogi na ww. nieruchomościach Wnioskodawca obecnie rozważa sprzedaż ww. nieruchomości. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał pytanie, czy od sprzedaży opisanych nieruchomości powstanie obowiązek podatkowy na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług? Wnioskodawca - przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej ww. zdarzenia przyszłego - wskazał, że ze względu na fakt, iż ww. nieruchomości były nabyte z zamiarem wykorzystania dla celów prywatnych (na co wskazuje okoliczność nabycia ich łącznie z rodzicami i małżonką), planowana ich sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Transakcja ta nie stanowi bowiem wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT". Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 739/08), orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (m.in. wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie Finanzamt Bergisch Gladbach vs HE (C-25/03)), a także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrok składu siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działający z upoważnienia Ministra Finansów, uznał ww. stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ powołał art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, i wskazał, że określony w przepisach ustawy zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Organ interpretacyjny wskazał także, że działalność gospodarcza w rozumieniu ww. przepisu polega również na wykorzystywaniu swego majątku, tj. towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku ustawa nie wprowadza wymogu częstotliwości wykorzystywania lecz ciągłości wykorzystywania składników majątku. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy więc rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa podatkowego w kontekście przedstawionych okoliczności sprawy Organ uznał, że planowane przez Wnioskodawcę czynności wyczerpują znamiona zorganizowanej działalności gospodarczej w zakresie handlu i nie mogą zostać uznane za sprzedaż majątku osobistego (pozostające poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług). Wnioskodawca dokonał zakupu pierwszej nieruchomości w 1996 r. (nieruchomość nabyta łącznie z rodzicami na zasadzie współwłasności w częściach równych, tj. po 14 - działka 104) i mimo upływu od chwili zakupu działki do planowanej jej sprzedaży ponad 14 lat, nie poczynił na niej żadnych inwestycji (np. budowa domu) sugerujących, iż została ona nabyta w celu zaspokojenia własnych prywatnych potrzeb, np. mieszkaniowych. Zdaniem Organu można więc uznać, iż kupno przedmiotowego terenu posiada cechy swego rodzaju inwestycji, lokaty kapitału. O tym, że zakup przedmiotowych działek posiada cechy inwestycji świadczy, również fakt dokupowania nieruchomości w 2010 r. i bardzo krótki upływu czasu od ich nabycia do podjęcia decyzji o ich sprzedaży. Wskazywać to ma na to, że Wnioskodawca nabywając ww. nieruchomości, już w momencie ich zakupu wiedział, iż nie wykorzysta tych działek na swój własny użytek, ale że w przyszłości staną się one przedmiotem odsprzedaży. Dokonanej oceny nie mogą zmienić zapewnienia Wnioskodawcy, iż nie nabył on przedmiotowych nieruchomości w celu wykorzystywania ich w prowadzonej działalności gospodarczej, ani że nabycie to nie miało związku z działalnością gospodarczą. Stwierdzenie, że nieruchomości stanowią majątek prywatny Wnioskodawcy, wyrażone we własnym stanowisku, nie może być wyłączną podstawą oceny rzeczywistych intencji towarzyszących nabyciu. O takich intencjach świadczą bowiem wszelkie okoliczności sprawy, tj. data nabycia nieruchomości, okoliczności nabycia i data sprzedaży, przeznaczenie gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego, brak jakichkolwiek okoliczności wskazujących, iż wszystkie przedmiotowe nieruchomości Wnioskodawca nabył w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie organ uznał za uzasadnione przypisanie handlowego charakteru podejmowanym przez Wnioskodawcę czynnościom, co wiąże się z wypełnieniem dyspozycji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i - w konsekwencji - uznaniem tych czynności za działalność gospodarczą. Ustosunkowując się zaś do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków sądów krajowych i ETS, Organ interpretacyjny wskazał, że orzeczenia te zapadły w odmiennych od przedstawionego przez Wnioskodawcę stanach faktycznych. W dniu 18 kwietnia 2011 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (data nadania 14 kwietnia 2011 r.). Przedmiotowe wezwanie Wnioskodawca złożył wraz z małżonką Panią K. D. W dniu 19 maja 2011 r. udzielono odpowiedzi na ww. wezwanie, w którym stwierdzono brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 22 czerwca 2011 r. (data wpływu 27 czerwca 2011 r.) Pan M. G. wraz z żoną Panią K. D. wniósł skargę na interpretację wydaną w dniu [...] marca 2011 r. dla Pana M.G. Skarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuca naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 14a, art. 14b § 1, art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), przez odmowę uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych; 2) przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o VAT polegające na przyjęciu, że planowana sprzedaż nieruchomości należących do majątku osobistego niewykorzystywanego dla potrzeb działalności gospodarczej stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, podczas gdy Skarżący nabył przedmiotowe nieruchomości z zamiarem wykorzystywania ich dla potrzeb osobistych tj. budowę na nich własnego budynku mieszkalnego. Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości i przekazanie Organowi pierwszej instancji do ponownego rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołano się na argumentację zawartą we wniosku o wydanie w sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w zakresie dotyczącym Pana M.G. Powołując się zaś na przepis art. 54 § 2 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Organ wniósł o odrzucenie skargi w zakresie dotyczącym Pani K. D., jako że nie jest ona stroną w niniejszej sprawie. Po wpłynięciu skargi do Sądu Pani K. D., pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r., została wezwana, pod rygorem odrzucenia skargi w stosunku do niej, do wykazania interesu prawnego w sprawie. Pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. Pani K. D. powołując się na przepis art. 37 kodeksu rodzinnego wskazała, że w związku z faktem, że pozostaje z M. G. w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, konsekwencje podatkowe związane ze zbyciem nieruchomości, o których mowa we wniosku będą także jej dotyczyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Odnosząc się do kwestii podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi wskazać należy, że przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. wymienia w tym względzie dwie ich kategorie. Uprawnienie takie przysługuje "każdemu, kto ma w tym interes prawny" oraz prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznikowi Praw Dziecka i organizacji społecznej, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sformułowanie "każdy, kto ma w tym interes prawny" oznacza, że ustawa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła od pojęcia strony, które związane jest z załatwieniem sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (por. A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, s.180 i n.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 919/04, uznał, że istotę "interesu prawnego" należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. W powołanym wyroku wyjaśniono ponadto, że może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa (nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków bądź "żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków". W ocenie Sądu Pani K. D., powołując się na przepisy kodeksu rodzinnego o ustawowym ustroju majątkowym, wykazała "interes prawny" w rozumieniu art. 50 § 1 u.p.p.s.a. do żądania przeprowadzenia kontroli aktu prawnego w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się zaś do istoty sprawy wskazać należy, że systemowe odczytanie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. art. 14 b - art. 14 h Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2011r., sygn. akt II FSK 497/10). W kwestii opodatkowania sprzedaży działek (gruntów) wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C -180/10 i C-181/10. W wyroku tym wskazano, że "(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32). (...) Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych." Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił także, że "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295, pkt 58; z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb.Orz. s. I-10157, pkt 39)." Należy wyjaśnić, że powyższa sprawa dotyczy problematyki sprzedaży działek budowanych przez rolnika ryczałtowego. Jednak interpretacja przepisów wspólnotowych dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnosi się do działalności gospodarczej. A właściwe zrozumienie pojęcia "działalności gospodarczej" jest kluczowe dla rozpoznawanej sprawy. Wskazać również należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zaznaczył ponadto, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Tymczasem w ustawie o VAT, brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto nawet okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Wywodzenie z normy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, że Polska skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE nie jest możliwe w świetle orzecznictwa ETS i samego sformułowania art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjnym w wyroku z dnia 18 października 2011 r., I FSK 1536/10). Państwo członkowskie, korzystając z opcji przewidzianej w dyrektywie VAT musi to uczynić w przepisie ustawowym, mającym bezwzględną moc wiążącą, który będzie odpowiadał wymogom szczegółowości, precyzji i jasności koniecznym dla zagwarantowania pewności sytuacji prawnych i kontroli sądów krajowych. Oznacza to, że państwo członkowskie musi sformułować wyraźne unormowanie, aby mogło powoływać się na przewidziane w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy) prawo, według którego za podatnika można uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego (orzeczenie Trybunału z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-102/08 SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft). W tej sytuacji, mając na uwadze powołany na wstępie wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. należy uznać, że aktualne są w tej sprawie wywody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wskazujące na kryteria jakimi należy kierować się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą. W konsekwencji istotne jest to, czy z przedstawionego we wniosku przyszłego stanu faktycznego wynika, że sprzedający w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania ich za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu. Podjęcie, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną (analogicznie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r., I FSK 1554/10). Przenosząc powyższe na grunt przyszłego stanu faktycznego przyjętego w tej sprawie za podstawę do wydania zaskarżonej interpretacji podkreślić trzeba, że nie wynikało z niego aby Wnioskodawca podejmował (albo zmierzał podejmować) jakiekolwiek działania wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem osobistym, a wskazujące na zamiar prowadzenia w związku z własnością nieruchomości działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zdaniem Sądu z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Skarżący działa(ł) jako podmiot dokonujący zarządu majątkiem osobistym i z tego względu za zasadny należało uznać podnoszony w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną interpretacją art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W tym miejscu należy wskazać na specyfikę postępowania interpretacyjnego, w którym poddano ocenie przyszły stan faktyczny wskazany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W postępowaniu tym organ nie ustala stanu faktycznego, wiąże go bowiem stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem Wnioskodawca twierdzi, że nieruchomości nabył w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych bez zamiaru odsprzedaży, to Organ obowiązany jest tę okoliczność, jako element (przyszłego) stanu faktycznego, uwzględnić i odpowiednio ocenić na gruncie obowiązujących przepisów prawa. A przecież nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania na potrzeby prywatne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 1664/11). Organ dysponuje przecież jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. W sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie dokonuje się bowiem ustaleń co do faktów (stanu faktycznego sprawy), poprzestając na opisie określonego stanu przedstawionym przez wnioskodawcę. Wydający interpretację organ przyjmuje zatem istnienie pewnego stanu rzeczy, formułując na jego tle stanowisko co do rozumienia (wykładni) wywołujących wątpliwości przepisów prawa. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/08, LEX nr 707791) Uwzględniając powyższe należy wskazać, że w instytucję interpretacji indywidualnych wpisane jest założenie, że interpretacja chroni wnioskodawcę tylko w takim zakresie, w jakim stan rzeczywisty odpowiada stanowi faktycznemu (przyszłemu) przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji. Istotna rozbieżność obu tych stanów faktycznych czyni interpretację indywidualną nieprzydatną na gruncie stanu rzeczywistego. Zważyć również należy i to, że żaden przepis prawa nie pozbawia organy podatkowe dokonywania w "klasycznym" postępowaniu podatkowym oceny zaistniałych zdarzeń. Ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego rzeczywistości oraz jego ocena należy bowiem do podstawowych obowiązków organu podatkowego w tego rodzaju postępowaniu. Okoliczność, że określone zdarzenia stanowiły tło dla wydanej interpretacji indywidualnej uprawnienia tego i równocześnie obowiązku, nie podważa. Organ podatkowy i tak musi w postępowaniu dowodowym ustalić rzeczywisty stan faktyczny, aby go porównać ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o interpretację. Zakres ochrony wynikający z udzielonej indywidualnej interpretacji zależy właśnie od wnioskodawcy, który jako jedyny określa stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na tle którego wydawana jest interpretacja i który jako jedyny odpowiada za jego zgodność ze stanem rzeczywistym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1177/10). Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.