I OZ 560/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SO/Wa 7/12 o odrzuceniu wniosku o wymierzenie grzywny w sprawie z wniosku A. D. w przedmiocie wymierzenia Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa grzywny w związku z nieprzekazaniem akt do sądu administracyjnego w ustawowym terminie postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. odrzucił wniesiony przez A. D. w dniu 24 lutego 2012 r. wniosek o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa w związku z nieprzekazaniem w ustawowym terminie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Przewodniczącego z dnia 26 marca 2012 r. (zarejestrowanej pod sygnaturą akt VII SAB/Wa 43/12) wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Wojewódzki - powołując się na treść art. 3 § 2, art. 54 § 1 i 2 i art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270) zwanej dalej "P.p.s.a. – wskazał, że wymierzenie grzywny w trybie ostatniego z wymienionych przepisów może wyłącznie nastąpić w stosunku do organu, którego działalność podlega kontroli przez sąd administracyjny. Treść art. 54 § 2 i art. 55 § 1 P.p.s.a. jednoznacznie bowiem wskazuje, że obowiązek przekazania do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę spoczywa tylko na organie administracji publicznej i że tylko na ten organ można nałożyć grzywnę za niewywiązanie się z tego obowiązku. Wniosek o wymierzenie grzywny musi przy tym dotyczyć skargi, której przedmiotem jest działalność w formach określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. W ocenie Sądu Wojewódzkiego obowiązki, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. nie spoczywają na każdym podmiocie, do którego wniesiono skargę, lub którego wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy, niezależnie od tego, czy w ogóle posiada on określoną przez przepis powszechnie obowiązującego prawa kompetencję do wydawania decyzji (postanowienia), wydawania aktu lub podjęcia czynność, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Odmienne stanowisko jest niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Wojewódzki wskazał, że z przepisów ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa nie wynika by Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa posiadał kompetencje do podjęcia działań, które można by zakwalifikować do spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 P.p.s.a. Jego kompetencje, jako członka Prezydium Rady i organu Rady, ograniczają się wyłącznie do funkcji reprezentacyjnych i organizacyjnych, ponieważ jako członek Prezydium Rady kieruje pracami Rady oraz zapewnia właściwe funkcjonowanie Rady między posiedzeniami plenarnymi, a w szczególności przygotowuje projekty porządku posiedzeń plenarnych Rady. Natomiast tylko w nagłych przypadkach, wymagających podjęcia działań między posiedzeniami plenarnymi Rady, Prezydium Rady może w jej imieniu podejmować czynności należące do kompetencji Rady, z wyjątkiem załatwiania spraw indywidualnych. Krajowa Rada Sądownictwa nie jest zaś organem administracyjnym, lecz organem konstytucyjnym, stojącym na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). W ocenie zatem Sądu, w niniejszym przypadku Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, jako jej organ nie był obowiązany do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Wyrazem tego było odrzucenie wniesionej przez stronę skargi na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy postanowienia z 26 marca 2012 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 43/12). Przewodniczący Rady nie był bowiem zobligowany przekazać wniesioną przez stronę skargę na bezczynność wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Sąd zwrócił również uwagę, że choć postępowanie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny wszczyna odrębne postępowanie sądowe, to - niezależne od postępowania wszczętego skargą na bezczynność organu - jest z tym postępowaniem związane. Wskazane zaś związanie oznacza, że byt prawny postępowania w sprawie wymierzenia grzywny jest uzależniony od postępowania głównego. Nie może bowiem dojść do sytuacji, że postępowanie niezwiązane z meritum sprawy zostałoby zbadane merytorycznie podczas, gdy skarga została odrzucona z uwagi na jej niedopuszczalność. Jeżeli zatem niedopuszczalne jest wniesienie w danej sprawie skargi, to niedopuszczalnym jest również wniesienie związanego z tą skargą wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie akt w ustawowym terminie. Ustalenie w związku z powyższym, że działanie Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa nie mieści się w katalogu orzeczeń, działań lub bezczynności organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz, że brak jest regulacji szczególnej, która dopuszczałaby możliwość zaskarżania tych orzeczeń lub bezczynności tego podmiotu do sądów administracyjnych, przesądza, że niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt administracyjnych w sprawie bezczynności. A. D. w złożonym zażaleniu, zaskarżając powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez wymierzenie Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa grzywny albo uchylenie i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania, zarzucił mu: 1. "błędną wykładnię art.55 p.p.s.a. przez to , że z przyczyn jedynie znanych WSA w Warszawie , Sąd ten rażąco błędnie ustalił stan faktyczny i prawny , stając się adwokatem organu - Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w Warszawie przez to , że z mocy art.3 ust. 1 pkt 1 i art.17 ust.l i przepisów związkowych ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. z 2011r. Nr 126 , poz.714 nazywana: "KRS" ) do kompetencji ustawowych organa - Przewodniczącego KRS oraz organu kolegialnego KRS należą sprawy związane z pełnieniem urzędu na stanowisku sędziego w trybie przewidzianym ustawą o KRS i w ustawach: o sędziach sądów powszechnych, o sędziach Sądu Najwyższego, o sędziach administracyjnych wojewódzkich i o sędziach Naczelnego Sądu Administracyjnego także we wszystkich kwestiach włącznie też ze złożeniem sędziego z urzędu, za zachowania sprzeczne z rotami ich ślubowania oraz naruszenia wolności i praw obywatelskich i człowieka z art.30 - art. 86 Konstytucji w tym naruszenia konstytucyjnej zasady praworządności zawartej w art.7 Konstytucji: " Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa" z urzędową wykładnią ujętą w art.8, art.10, art.4, art.87 ust. 1 Konstytucji, a w przedmiotowej sprawie Przewodniczący KRS zgwałcił ustawę o KRS i zgwałcił ustawę zasadniczą art. 187 ust.4 Konstytucji w oparciu o którą, to delegację ustawy zasadniczej ustrój , zakres działania i tryb pracy Krajowej Rady Sądownictwa oraz sposób wyboru jej członków określa ustawa o KRS w ramach trójpodziału władz , czego bezprawnie nie uznaje sędzia WSA -Mirosława Pindelska , nie podając wbrew art. 6 § 1 pkt 3 u.s.a. swojego statusu wykształcenia przy nazwisku , czy jest magistrem prawa"; 2. "naruszenie art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. przez to , że jest sędzia WSA Mirosława Pindelska wyłączona z mocy samej ustawy , bo rozstrzygała sprawę zaskarżoną skargą kasacyjną na jej postanowienie w sprawie o wydaniu postanowienia kończącego postępowanie , a obecnie rozsądzała w tej zaskarżonej sprawie"; 3. "odebranie Stronie skarżącej w przedmiotowej sprawie prawa do sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji, skutkując otwarciem ochrony prawnej wobec Strony z art. 77 Konstytucji przeciwko sędziom orzekającym i Skarbowi Państwa solidarnie z art.417 § 1 k.c. w związku z art. 441 § 1 k.c."; 4. "otwarcie drogi do uchylenia pragmatyk sędziowskich na rzecz ustawy Kodeks pracy w ramach skargi konstytucyjnej i z delegacji art. 236 ust. 1 Konstytucji dla Rady Ministrów w świetle sprzecznego art. 178 ust. 3 z art. 32 Konstytucji". W piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r. podpisanym przez Wiceprzewodniczącą Krajowej Rady Sądownictwa, Rada wyjaśniła m. in., iż w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa brak jest normy kompetencyjnej nakazującej Przewodniczącemu Rady wydanie aktu lub podjęcie czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Niedopuszczalnym w związku z tym było wniesienie przez stronę skargi na bezczynność organu, o której mowa w § 2 pkt. 8 tego artykułu. Jeżeli zatem wniosek o ukaranie grzywną musi dotyczyć skargi, której przedmiotem musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. lub w przepisach szczególnych, wniosek złożony w sprawie nieobjętej kognicją sądów administracyjnych powinien podlegać odrzuceniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazano, że tytuł zawodowy, bądź naukowy sędziego orzekającego nie stanowi niezbędnego elementu sentencji orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Poza tym kwalifikacje zawodowe osób orzekających w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej podlegają weryfikacji podczas postępowania w przedmiocie obsadzenia stanowisk sędziowskich. Wskazując z kolei na normę art. 58 § 3 P.p.s.a, stwierdzono, że wydanie zaskarżonego postanowienia mogło nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na powyższe pismo, żalący się zarzucił Przewodniczącemu "rażące naruszenie art. 28 § 1 P.p.s.a. i art. 29 P.p.s.a. przez to, że organ ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu , a tak nie jest w związku z tym, że organ - Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa w ramach gandyzmu - ponad wszelką wątpliwość - stosuje także bierny opór do ustroju Rzeczypospolitej Polskiej, nie uznając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r., czego dowodem są zachowania osób podszywające się pod organ - Przewodniczącego KRS, co stanowi czyn zabroniony i jednocześnie czyn niedozwolony". Ponadto zarzucił "podpisującej pismo SNSA Małgorzacie Niezgódka - Medek, że nie jest osobą uprawnioną do występowania w przedmiotowej sprawie w świetle zarzutów podanych w pkt 1 pisma , a więc stanowi ciąg czynów opisanych w pkt 1 pisma". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd, iż wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. może nastąpić wyłącznie w stosunku do organu administracji, który nie przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesionej za swoim pośrednictwem skargi, o której mowa w art. 3 § 2 i art. 50 P.p.s.a., na wydany przez siebie akt, czynność albo w zakresie swojej bezczynności, w sytuacji gdy był zobligowany - na mocy przepisów prawa materialnego administracyjnego – do określonego "zachowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a w/w ustawy. Wskazać także należy, iż obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. spoczywa nie tylko na organie administracji publicznej w sensie ustrojowym, lecz również na podmiotach, które z uwagi na nałożone na nie przepisami prawa administracyjnego kompetencje, należy uznać za organy administracji w sensie funkcjonalnym. Jeżeli zatem żaden przepis ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa – tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku - nie nakładał na Przewodniczącego Rady, który nie jest notabene organem administracji publicznej, obowiązku dokonania czynności, której domagał się skarżący, nie wiązał go w tym zakresie trzydziestodniowy termin do przekazania skargi na własną bezczynność wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, niewykonanie przez Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa powyższego obowiązku, nie mogło wiązać się z wymierzeniem Przewodniczącemu grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do podniesionych przez skarżącego zarzutów należało wskazać, że za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 6 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Weryfikacja wymogów, jakie zobowiązany jest spełniać kandydat do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego następuje bowiem w momencie obsadzenia stanowiska sędziowskiego. W tym czasie każdy z kandydatów podlega ocenie pod kątem sprostania wymogom formalnym opisanym w art. 6 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, do których zalicza się m. in. wymóg dysponowania tytułem magistra prawa. Taką procedurę przeszła również sędzia WSA Mirosława Pindelska o czym świadczy uzyskanie przez nią nominacji sędziowskiej. Niewskazanie powyższego tytułu zawodowego lub tytułu naukowego w sentencji kwestionowanego postanowienia nie może zatem świadczyć o braku spełniania przez w/w sędziego wskazanego wymogu. Ustawodawca bowiem w art. 138 P.p.s.a., który – z uwagi na treść art. 166 P.p.s.a. – odnajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień, nie przewidział wymogu umieszczania w sentencji tego orzeczenia tytułu zawodowego członków składu orzekającego sądu administracyjnego wydającego takie orzeczenie. Za nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a. wobec barku zaistnienia w niniejszym przypadku określonych w tym przepisie przesłanek. Nie można także uznać, że takie obsadzenie składu Sądu Wojewódzkiego stanowiło naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ma bowiem wpływu na sprawiedliwe rozpoznanie sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wskazanego przepisu nie narusza także okoliczność wydania powyższego postanowienia na posiedzeniu niejawnym, bowiem nie tylko nie ograniczało to stronie czynnego uczestnictwa w postępowaniu, lecz także odnajdowało swe podstawy w przepisie rangi ustawowej. Nie naruszało zatem przysługującego skarżącemu prawa do sądu, które odnajduje swe źródła w powołanym wyżej przepisie. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.