IV SA/Wa 215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skarg H. G., K. W. oraz J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego K. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...]. W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] pod nazwą O. na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że świadczenie usług telefonii komórkowej, spełnia ustawowe kryteria publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej, dlatego wnioskowana w przedmiotowej sprawie inwestycja stanowi cel publiczny. Zaskarżona decyzja, zdaniem organu, wydana została w zgodzie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest prawnie uzasadniona. Kolegium podniosło, iż wprawdzie w podstawie prawnej skarżonej decyzji organ I instancji błędnie powołał przepisy art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż całe postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo z zastosowaniem przepisów właściwych dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy wskazał, że teren objęty inwestycją nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy stacji bazowej. W toku postępowania inwestor załączył do wniosku klasyfikację planowanego przedsięwzięcia oraz decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, ze względu na fakt, iż nie zalicza się ono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Strony o postępowaniu w kontrolowanej sprawie zostały prawidłowo powiadomione z zachowaniem trybu określonego w art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji I instancji Zarząd Dzielnicy [...]. W. uzyskał wymagane w tym przypadku uzgodnienia właściwych organów, w trybie przewidzianym w art. 106 kpa. Kolegium wskazało, iż na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji organ pierwszej instancji ustalił, że przy tego rodzaju inwestycji zagrożeniem jest promieniowanie i prawidłowo uznał, że inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na elementy środowiska naturalnego. Jedynym zagrożeniem dla środowiska są tutaj pola elektromagnetyczne niejonizujące, wytwarzane przez anteny, jednak nie jest wymagane stosowanie dodatkowych środków technicznych mających na celu ograniczenie emisji promieniowania elektromagnetycznego, gdyż obszary pola elektromagnetycznego koncentrują się w miejscach niedostępnych dla ludzi. W konsekwencji, w ocenie Kolegium, nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów wskazujących, że planowana inwestycja narusza uprawniony interes prawny osób trzecich. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego służy określeniu sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego. Decyzję tę wydaje się na wniosek zainteresowanego - inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy). Organ jest związany wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco, czy też zmieniać np. w zakresie lokalizacji danej inwestycji. Nie można odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy). Jeśli zatem regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji co do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych przesłanek ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi bowiem typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada dany stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego. Wnioskujący ma ją otrzymać, jeśli tylko jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Odnosząc się do podnoszonej w toku postępowania kwestii utraty wartości nieruchomości skarżących, Kolegium wskazało, iż w przypadku zrealizowania inwestycji okoliczność ta może być podstawą do wystąpienia ze stosownym roszczeniem przed sądem powszechnym. Na tą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. G., K. W. oraz J. L. K. W., reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników zarzucił zaskarżonej decyzji wydanie z naruszeniem: - art. 127 § 1 Kpa w zw. z art. 15 Kpa oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 7 i 11 Kpa poprzez nierozpoznanie oraz nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów dotyczących decyzji Zarządu Dzielnicy [...]. W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., a podniesionych w odwołaniu K. W., w tym wniesionym indywidualnie z dnia 22 kwietnia 2011 r. co skutkowała bezpodstawnym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, - art. 50 ust 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie i wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy winny być zastosowane przepisy regulujące wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. art. 59 i następne tej ustawy. - art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku błędnego przyjęcia, iż to na skarżącym spoczywa obowiązek powołania przepisów prawa, z którymi zamierzenie inwestycyjne jest ewentualnie niezgodne oraz poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]pod nazwą "O." na działce [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W. jest niezgodne z przepisami odrębnym wyraźnie wskazanymi przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, - art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie (w ślad za organem I instancji), iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu tych przepisów, - naruszenie art. 6 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie braku wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącego i jego prawa; - naruszenie art. 75 § 1 Kpa w zw. z § 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz w zw. z art. 3 § 1 pkt 8d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), poprzez niepowołanie biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącego; - naruszenie art. 53 § ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 § 1 Kpa poprzez niepotrzebną, nieuzasadnioną i zbędną zwłokę w zawiadomieniu Skarżącego o toczącym się postępowaniu; - naruszenie art. 64 § 3 w zw. z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 5 w zw. z art. 140 K.c. poprzez całkowite pominięcie kwestii ograniczenia prawa własności Skarżącego. - naruszenie art. 7 Kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji; - naruszenie art. 156 §1 pkt 2 Kpa poprzez wydanie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z rażącym naruszeniem powołanych powyższej przepisów prawa materialnego, co powoduje ich nieważność. Podnosząc powyższe naruszenia wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie służy jakimkolwiek celom publicznym, a jest przedsięwzięciem czysto komercyjnym, służącym inwestorowi. Ponadto jego zdaniem organy w sposób niewyczerpujący i niejednoznaczny określiły charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz jej wpływ na środowisko. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja pomija kwestię położenia planowanej inwestycji na strefie ochrony urbanistycznej W. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wobec tego obligatoryjne jest przeprowadzenie postępowania badającego szkodliwość oddziaływanie planowanej inwestycji zarówno w stosunku do ludzi stale lub czasowo przebywających w pobliżu planowanej inwestycji. Zakres szkodliwość mógł być natomiast ustalony jedynie w drodze obiektywnej opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska. J. L. zarzucił zaskarżonej decyzji wydanie z naruszeniem: -art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez brak podania podstawy prawnej utrzymanej w mocy decyzji wydanej w I instancji; - art. 14 § 1 Kpa w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 § 1 Kpa poprzez naruszenie prawa strony do informacji o okolicznościach sprawy i czynnego udziału w każdym stadium postępowania; - art. 5 w zw. z art. 140 k.c., poprzez naruszenie interesu właściciela nieruchomości położonej w pobliżu planowanej inwestycji; - art. 1 ust. 2 pkt 5, 7, i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie istotnych przesłanek przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - art. 7 Kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Zarząd Dzielnicy [...] błędnie określił podstawę prawną wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało jednak prawidłowej podstawy prawnej decyzji wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...]. Ponadto skarżący podniósł, że o fakcie wszczęcia postępowania został zawiadomiony dopiero pismem z dnia 11 lutego 2010 r., tj. już po dokonaniu uzgodnień projektu decyzji ze stosownymi organami. Zamieszczenie obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zwalnia organu z obowiązku poinformowania stron również w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W przedmiotowym stanie faktycznym powyższy obowiązek został naruszony, bowiem umożliwienie stronie zapoznanie się z aktami sprawy w trybie art. 10 Kpa pozostaje bez wpływu na fakt, że strona nie miała możliwości czynnego uczestnictwa w spawie na wcześniejszym etapie postępowania. W ocenie skarżącego lokalizacja stacji bazowej narusza jego interes prawny jako właściciela nieruchomości zlokalizowanej w obszarze oddziaływania stacji bazowej, gdyż ogranicza prawo do zagospodarowania nieruchomości. W najbliższym otoczeniu stacji występuje zabudowa o charakterze mieszkalnym i tereny przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne. Wybudowanie w tym miejscu stacji bazowej dla telefonii komórkowej bezsprzecznie wiąże się ze stratą wartości działek położonych w pobliżu oraz ograniczenie praw własności właścicieli. Skarżący wskazał, że w pobliżu miejsca planowanej inwestycji znajduje się przedszkole, a w dniu [...] listopada 2010 r. Prezydent W. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku szkoły podstawowej. Ponadto planowana inwestycja znajduje się w strefie ochrony urbanistycznej W. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja pomimo charakteru celu publicznego nie spełnia przesłanek, które bierze się pod uwagę przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie uwzględnia wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób niepełnosprawnych, prawa własności, potrzeby interesu publicznego. Nadto wskazał, że mapa dołączona do utrzymanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Zarządu Dzielnicy [...] różni się w zakresie kierunku usytuowania stacji bazowej od mapy dołączonej do decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Kierunek położenia stacji bazowej został zmieniony bez jakiegokolwiek wyjaśnienia. H. G. zarzuciła zaskarżonej decyzji wydanie z naruszeniem: -art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez brak podania podstawy prawnej utrzymanej w mocy decyzji wydanej w I instancji; -art. 14 § 1 Kpa w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 § 1 Kpa poprzez naruszenie prawa strony do informacji o okolicznościach sprawy i czynnego udziału w każdym stadium postępowania; - art. 1 ust. 2 pkt 5, 7, i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie istotnych przesłanek przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty podniesione przez skarżącego J. L. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podnoszone zarzuty są zasadne. Na wstępie wyjaśnić należy, że obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1276/08 stwierdził, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego oraz że nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, czy budowa tego urządzenia stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, czy w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 35/12. Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu łączności publicznej, a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.- zwaną dalej u.p.z.g.). Wobec tego zarzuty skarg w tym zakresie są niezasadne. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy dla terenu objętego planowaną inwestycją nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następowało w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 52 u.p.z.g ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej. W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a)warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby inwestor określił granice terenu objętego wnioskiem, na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z załącznika nr 1 do decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. stanowiącego mapę z określeniem granic terenu objętego wnioskiem również nie wynika aby spełniał on wymogi określone w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. to znaczy, aby mapa, na której oznaczono granice planowanej inwestycji, była przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Uchybień tych nie dostrzegł organ odwoławczy. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 u.p.z.p. decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu m.in. z dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny i regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Jak wynika z akt sprawy, teren na obszarze którego planowana jest inwestycja znajduje się w strefie ochrony urbanistycznej W. Obszaru Chronionego Krajobrazu ustanowionego rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. 870 ze zm.), wydanym na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880). Wobec tego decyzja wydana w niniejszej sprawie podlegała uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Organ I instancji przyjął za uzgodniony projekt decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z uwagi na okoliczność, że organ ten nie wyraził swojego stanowiska w terminie 21 od dnia otrzymania projektu decyzji. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast jakiej treści projekt decyzji został poddany uzgodnieniu i czy w ogóle Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. otrzymał projekt decyzji o ustaleniu inwestycji lokalizacji celu publicznego. W aktach sprawy brak jest bowiem zarówno dowodu doręczenia projektu tej decyzji, jak również samego projektu decyzji. Tej istotnej okoliczności nie dostrzegł organ odwoławczy, chociaż może mieć ona wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Natomiast jeśli chodzi o podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodów z opinii biegłych zakresie ochrony środowiska, to zauważyć należy, iż przedmiotowe postępowanie toczyło się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jej art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. zachodził wymóg uzgodnienia projektu decyzji pierwszej instancji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, a zatem z organem posiadającym wiadomości specjalne z zakresu ochrony środowiska. Dlatego zarzut ten nie mógł być uznany za zasadny. Wskazać należy, iż stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby taka analiza została przeprowadzona. Analiza składać się powinna z dwóch elementów: po pierwsze -ze zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji i po drugie z analizy stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której planowana jest jej realizacja. Analiza ta polega na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. W treści decyzji należy zatem zawrzeć m.in. stan prawy i sposób zagospodarowania terenu, właścicieli tych działek oraz sposób zagospodarowania każdej działki. Decyzja organu I instancji nie spełnia tych wymogów. Tego istotnego braku w postępowaniu organu pierwszej instancji Kolegium nie dostrzegło. Zasługują na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 kpa, polegające na braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Skoro art. 53 ust. 6 u.p.z.p. wskazuje, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie, a więc odmiennie, niż wynika to z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się do tych zarzutów. Powyższe wskazuje, że organ odwoławczy zaskarżoną decyzję wydał bez wnikliwego rozpatrzenia sprawy przez co dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa oraz zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 kpa. Konsekwencją stwierdzonych uchybień było uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organy art. 10 kpa. Mianowicie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inaczej niż w Kodeks postępowania administracyjnego reguluje zagadnienie dotyczące zawiadamiania stron o czynnościach procesowych organu. Zgodnie z powołanym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których lokalizowana na być inwestycja celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Ustawa wymienia zatem wąską kategorię podmiotów, co do których zawiadomienia powinny nastąpić na piśmie. W orzecznictwie wskazuje się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157; OSP 2007, nr 3, poz. 26; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, Lex nr 786594). Strona powinna zatem wykazać, że brak takiego zawiadomienia przed wydaniem decyzji uniemożliwił jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. zgłoszenia wniosków dowodowych z zeznań świadków, dokumentów).Skarżący nie wskazali jakie dowody zgłosiliby w postępowaniu administracyjnym i jakie to okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do ograniczenia prawa własności w związku z lokalizacją inwestycji celu publicznego. Prawo własności którego nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń, bowiem jak wynika z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które były podstawą wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest takim aktem prawnym, który może ograniczać prawo własności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 152 cyt. ustawy. Natomiast orzekając o zwrocie kosztów pkt 3 sentencji na rzecz K. W., gdyż tylko on złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania, Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 cyt. ustawy w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się wpis sądowy od skargi - 500 zł, oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika reprezentującego skarżącego - 240 zł oraz kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku.