VII SA/Wa 98/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak : [...] działając na podstawie art. 104 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej kpa., po wznowieniu na wniosek A.W. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu z dnia [...] znak: [...] uchylającą w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej [...] WINB z dnia [...] Nr [...], którą organ stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zwanego dalej PINB w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gm. [...] i odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskodawczyni uprawdopodobniła zachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania o którym mowa w art. 148 Kpa., a zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. wznawia się postępowanie, gdy strona nie brała w nim czynnego udziału. Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że decyzja GINB z dnia z [...] uchylająca w całości decyzję [...] WINB z dnia [...] i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] nie została doręczona A.W. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika natomiast, że działka w miejscowości [...] gm. [...] nr ewid. [...] na której zlokalizowana jest wiata stalowa, stanowi własność D.W., A.W. W ocenie organu, A.W. jako współwłaściciel nieruchomości, na której zrealizowany jest przedmiotowy budynek powinna być adresatem decyzji organu z dnia [...]. Skoro jednak nie doręczono jej ww. decyzji organ stwierdził, że organ prowadząc przedmiotowe postępowanie nie zapewnił stronie czynnego udziału w sprawie, czym naruszył art. 10 Kpa. Organ wyjaśnił, że naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym mogłoby stanowić podstawę do uchylenia decyzji, jeżeli naruszenie praw procesowych mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie organu, [...] WINB niesłusznie stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] z dnia [...], jako obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa tj. art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 Kpa. Zdaniem organu, D.W. prawidłowo złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego w trybie określonym w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że obiekt ten został wzniesiony w latach 1995/1997 r., zaś postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej nie toczyło się. Organ wskazał, że w dniu złożenia wniosku, tj. 28 grudnia 2007 r., zgodnie z art. 61 § 3 Kpa. zostało wszczęte postępowanie, a zatem organ powiatowy prawidłowo rozstrzygał o zasadności wniosku na podstawie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. GINB podkreślił, że organ powiatowy rozstrzygając sprawę poczynił prawidłowe i wyczerpujące ustalenia w zakresie określenia daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, opierając się w tym zakresie na pisemnym oświadczeniu złożonym wraz z wnioskiem przez D.W., a także na inwentaryzacji powykonawczej obiektu. Organ wyjaśnił, iż oświadczenie złożone przez D. W. w dniu rozstrzygania przedmiotowej sprawy nie budziło wątpliwości, zatem organ powiatowy uprawniony był do poprzestania na jego odebraniu. Zaznaczył, że kwestia daty budowy obiektu została potwierdzona także kopią aktu notarialnego rep [...] z dnia [...], kopią aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...], kopią aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...], w których wskazano, że działki o których mowa w tych aktach są niezabudowane. Z tych aktów, a także z odpisów ksiąg wieczystych wynikało ponadto, że D. W. jest współwłaścicielem działek w nich wskazanych, jak również jest inwestorem obiektu. Powyższe okoliczności uprawniały go zatem do złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu w trybie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. W ocenie GINB, organ stopnia powiatowego przeprowadził także w sposób wyczerpujący postępowanie wyjaśniające w zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. Po przeprowadzeniu oględzin na nieruchomości prawidłowo ustalił, że przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń zarówno obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również planu miejscowego, który obowiązywał w okresie ich wybudowania oraz, że został on wykonany zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją. Ponadto z przedłożonej ekspertyzy technicznej wynika, że obiekt nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia oraz nadaje się do użytkowania. GINB nie zgodził się z organem wojewódzkim, w kwestii uprawnienia E. D. do wystąpienia w imieniu D.W. z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Organ stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się stosowne pełnomocnictwo w tym zakresie, które wbrew twierdzeniem organu wojewódzkiego jest udzielone osobie fizycznej, która prowadzi działalność gospodarczą, a nie imiennemu podmiotowi. Organ wskazał, że także kwestie związane z oznaczeniem lokalizacji przedmiotowego budynku nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż z akt sprawy, w tym inwentaryzacji powykonawczej bezspornie wynika, jaki obiekt jest przedmiotem tego postępowania. Zdaniem organu, z powyższych względów w przedmiotowej sprawie nie można zatem stwierdzić, że organ powiatowy udzielając pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo-garażowego w ogóle naruszył prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym. W ocenie organu, istniały podstawy do wznowienia postępowania, albowiem Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu, w którym wydano decyzję własną organu z dnia [...], jednak uchylenie tej decyzji nie może nastąpić, gdyż jest ona prawidłowa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją własną organu z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak : [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] i orzekł o wydaniu decyzji własnej z dnia [...] z naruszeniem prawa, jednocześnie odmawiając jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadający w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ powtórzył argumentację, jaką zawarł w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ nie zgodził się z zarzutem, że E.D. nie była uprawniona do wystąpienia w imieniu D. W. z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się stosowne pełnomocnictwo w tym zakresie, a zatem E.D. mogła uczestniczyć we wszelkich czynnościach, w tym składać oświadczenia woli w zakresie ww. umocowania. Organ zaznaczył, że analiza akt sprawy nie budzi również wątpliwości, że organ stopnia powiatowego przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowanie wyjaśniające w zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 10 maja 2007r. Dodał, że podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestie związane z oznaczeniem lokalizacji przedmiotowej wiaty stalowej nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż z akt sprawy, w tym inwentaryzacji powykonawczej bezspornie wynika, jaki obiekt jest przedmiotem tego postępowania. W ocenie organu, nie można zatem stwierdzić, że organ powiatowy udzielając pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu w ogóle naruszył prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym. Stwierdził, że decyzja organu powiatowego została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawnego. Wskazał, że nie można też przyjąć, iż przedmiotowa decyzja została wydana w sprawie już uprzednio zakończonej. Stwierdził, że decyzja została skierowana do osoby będącej stroną w tej sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i nie zawiera wad, powodujących jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 4,5,7 Kpa). Nie zachodzi także przypadek określony w art. 156 § 1 pkt 6 Kpa. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 i 107 Kpa organ uznał je za niezasadne, bowiem w jego ocenie podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia zarówno faktycznego jak i prawnego stanu sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. W., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] poprzez uchylenie decyzji GINB z dnia [...] lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła : 1. Obrazę przepisów prawa procesowego, tj. przepisu art. 7 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie i stwierdzenie prawidłowości decyzji GINB z dnia [...] podczas, gdy organ orzekający zaniechał dokonania ustaleń faktycznych w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007r, Nr 99, poz. 665 ), co stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7 k.p.a., czyli zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, które znajdują rozwinięcie w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sprawa nie została zatem wyjaśniona w stopniu niezbędnym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, zaś naruszenie ww. przepisów postępowania miało istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy; 2. Obrazę przepisu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie i pozostawienie w mocy decyzji GINB z dnia [...] podczas gdy naruszenia prawa wykazane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w jego decyzji z dnia [...] Nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej, zlokalizowanego na działce nr [...], w miejscowości [...] Gm. [...] wyczerpują przesłanki rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła zgodnie z przepisami prawa. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...], którą organ uchylił decyzję własną z dnia [...] i orzekł o wydaniu decyzji własnej z dnia [...] z naruszeniem prawa, jednocześnie odmawiając jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie wznowienia postępowania. Jest to nadzwyczajny tryb weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Przyczyny wznowienia postępowania określają przepisy art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie o wznowieniu postępowania wszczyna zatem postępowanie zmierzające do ustalenia, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją. Dopiero po wznowieniu postępowania rozpoczyna się drugi etap postępowania, zwany też właściwym lub rozpoznawczym. Na tym etapie postępowania bada się istnienie podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a. Stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a. - uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W myśl natomiast § 2 ww. przepisu nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postanowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powszechnie akceptowane w doktrynie i orzecznictwie jest stanowisko, że nie są to przesłanki negatywne uniemożliwiające wznowienie postępowania, ale wyłącznie przesłanki uniemożliwiające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, pomimo wystąpienia przesłanek do ich uchylenia. W konsekwencji należy uznać, że zaistnienie jednej z opisanych w art. 146 k.p.a. przesłanek nie wyłącza obowiązku organu wznowienia postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że nawet gdyby organ stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej. Z ww. przepisem koresponduje regulacja zawarta w art. 151 § 2 k.p.a. zgodnie z którym w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji, na skutek okoliczności o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 951/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] działając jako organ pierwszej instancji GINB wznowił postępowanie na wniosek A.W. a zatem wszczął postępowanie zmierzające do ustalenia, czy rzeczywiście istnieją przyczyny wznowienia postępowania. Wobec stwierdzenia, iż istnieją podstawy do wznowienia, gdyż ostateczna decyzja organu z dnia [...] nie została doręczona A.W., a tym samym strona nie brała udziału w postępowaniu, organ prawidłowo wznowił postępowanie. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, jest bowiem niewątpliwie kwalifikowaną wadą procesową wypełniającą dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i obligującą organ do wznowienia postępowania. Stosownie jednak do treści art. 146 § 2 k.p.a. nawet gdyby organ stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania zapadałby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej. Prawidłowo zatem organ dokonał oceny, czy niewątpliwe naruszenie prawa polegające na niedopuszczeniu skarżącej do udziału w postępowaniu, w którym wydano decyzję GINB z dnia [...] miało znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a., zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu często prowadzi do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 07.06.2006 r. sygn. akt (VII SA/Wa 444/06)). Także NSA w wyroku z dnia 03.07.2008 r. sygn. akt (II OSK 754/07) wskazał, iż naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym mogłoby stanowić podstawę do uchylenia decyzji, jeżeli naruszenie praw procesowych mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec ustalenia, iż brak udziału strony w postępowaniu nie miał znaczącego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a ponadto decyzja organu z dnia [...] jest zgodna z prawem, słusznie organ odmówił jej uchylenia ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Zaznaczyć należy, iż powyższe ustalenia organu prawidłowo poprzedzone zostały przeprowadzonym wnikliwie postępowaniem oraz dokonaną stosowną analizą zgromadzonych dokumentów w sprawie. Wykazała ona, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] jako obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa tj. art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, w oparciu o który została wydana ta decyzja. W ocenie Sądu, zarzut skarżącej dotyczący zaniechania przez organ dokonania ustaleń faktycznych zaistnienia przesłanek z art. 3 ww. ustawy z dnia 10 maja 2007 r. jest bezzasadny. Organ bowiem z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77, i 80 przeprowadził postępowanie i wyjaśnił sprawę w stopniu niezbędnym do ostatecznego jej rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ sprawdził, iż wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu w trybie określonym w art. 3 ww. ustawy z dnia 10 maja 2007 r. został złożony z zachowaniem wszelkich procedur i przepisów prawa. Stwierdził, iż organ powiatowy, wyczerpująco i prawidłowo ustalił datę budowy przedmiotowego obiektu, jak i datę zakończenia budowy. Z przedstawionych dokumentów, (tj. kopii aktów notarialnych, odpisów z ksiąg wieczystych) bezsprzecznie wynikało, że D.W. jest zarówno współwłaścicielem działek w nich wskazanych, jak również inwestorem obiektu, a zatem osobą uprawnioną do złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu w trybie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego braku dokumentacji, a w szczególności kopii aktów notarialnych, map z geodezji i kartografii, wypisów z rejestru gruntów, z ksiąg wieczystych w dniu orzekania przez organ powiatowy, tj. w 2008 r. wskazać należy, iż nie może on stanowić przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż w dacie wydania decyzji organ szczebla powiatowego nimi nie dysponował. Zostały one dołączone dopiero na późniejszym etapie postępowania administracyjnego, po jego wznowieniu. Dostarczyła je skarżąca, a w szczególności oryginalne mapki z numeracją działek. Oceniając zatem prawidłowość decyzji PINB w [...] pod kątem wystąpienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności słusznie organ uznał, iż powyższa okoliczność nie jest przesłanką uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji, tym bardziej, iż dołączone na późniejszym etapie postępowania dokumenty potwierdziły prawidłowość ustaleń organu I instancji, a tym samym wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż GINB przeanalizował także przeprowadzone przez organ powiatowy postępowanie wyjaśniające w zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. Wobec prawidłowych ustaleń, dokonanych przez organ powiatowy, że przedmiotowy obiekt nie narusza ustaleń zarówno obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również planu miejscowego, który obowiązywał w okresie jego wybudowania oraz że został wykonany zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją, a z przedłożonej ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi wynika, że obiekt nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia oraz nadaje się do użytkowania, prawidłowo organ ocenił, iż brak jest postaw do stwierdzenia, iż decyzja organu powiatowego rażąco narusza prawo. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnego oznaczenia lokalizacji przedmiotowego obiektu wskazać należy, jak słusznie zauważył organ, iż nie ma on także wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Pomimo błędnego wskazania w decyzji PINB w [...] z dnia [...] numeru ewidencyjnego działki, tj. numeru [...] zamiast numeru działki [...], na której znajduje się przedmiotowy obiekt, bezspornym jest, jaki obiekt jest przedmiotem postępowania, co wynika z akt sprawy, a w szczególności z dołączonej do wniosku o wydanie decyzji na użytkowanie inwentaryzacji powykonawczej obiektu. W kwestii zarzutu skarżącej dotyczącego nie wystarczającego ustalenia przez organ, czy E. D. była uprawniona do wystąpienia w imieniu D.W. z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie stwierdzić należy, iż organ dokonał także w tym zakresie prawidłowych i stosownych ustaleń. Z dołączonego do akt sprawy pełnomocnictwa z dnia 7 września 2007 r. bezspornie wynika, że D. W. udzielając E.D. pełnomocnictwa upoważnił ją, jak i inne osoby do reprezentowania w postępowaniu administracyjnym o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Zasadnie zatem organ stwierdził, iż treści udzielonego pełnomocnictwa bezsprzecznie wynikało, że E.D. mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach, w tym składać oświadczenia woli w imieniu inwestora, w zakresie udzielonego umocowania. W ocenie Sądu zarzuty skarżącej, z uwagi na sposób prowadzenia postępowania i zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ obszernie i wyczerpująco uzasadnił w zaskarżonej decyzji swoje rozstrzygnięcie, jak również wskazał okoliczności z powodu, których nie uchylił ostatecznej decyzji własnej z dnia [...], a jedynie stwierdził, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji organ obszernie wyjaśnił, dlaczego pomimo usunięcia wady jaką jest brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, treść wydanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji nie uległaby zmianie w stosunku do treści ostatecznej decyzji organu z dnia [...]. Organ dokonał oceny, iż wady i uchybienia, które podniosła w swych zarzutach skarżąca nie są wadami rażącego naruszenia prawa, mogącymi skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, iż argumentacja podnoszona przez skarżącą, iż nie doręczono jej decyzji organu z dnia [...] pozbawiając ja przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 i 145 kpa. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i nie można stosować wykładni rozszerzającej bądź zamiennej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postanowienia mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1828/07). Z tego też względu, fakt nie doręczenia ostatecznej decyzji organu z dnia [...] nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Nie można w związku z tym stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 i 80 K.p.a. Organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia zarówno stanu faktycznego jak i prawnego sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w pełni odpowiadało wymogom zawartym w art. 107 § 3 K.p.a. Było wyczerpujące, zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne zawierało wyczerpujące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa i orzecznictwa sądów. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że skarga nie znajdowała uzasadnionych podstaw, wobec czego podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).