II OSK 2423/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędzia WSA del. Tamara Dziełakowska Protokolant: starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. B., M. B., P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1230/11 w sprawie ze skargi D. B., M. B., P. B. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną IIOSK 2423/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r. (sprostowanym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi D. B., M. B. i P. B. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 7 września 2004 r. D. B. (obecnie B.) oraz M. i P. B. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jaśle o zobowiązanie właściciela działki nr [...] do dostosowania chodnika (dojście do domu od strony ul. K.), wybudowanego zjazdu przed domem oraz odboju przy budynku mieszkalnym do poziomu gruntu na ich działce oraz o wyjaśnienie tytułu zawyżenia frontowej części działki i podsypania ziemi od ogrodzenia do chodnika. W wyniku przeprowadzenia kontroli organ stwierdził wykonanie na działce nr [...] chodnika z kostki brukowej o szerokości ok. 1 m i długości 25 m bez wymaganego zgłoszenia. Na skutek powyższego ustalenia organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zim.- zwanej dalej Prawem budowlanym) nałożył na inwestora R. C. obowiązek przedłożenia wymienionych w nim dokumentów. Po ich przedstawieniu organ powiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (sygn. akt II SAB/Rz 5/07) zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jaśle do wydania decyzji administracyjnej w sprawie legalności wykonania wyżej opisanych robót budowlanych w oparciu o przepis art. 28 ust. 1, art. 29, art. 30 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania tych robót. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w sprawie legalności wykonania robót budowlanych polegających na ułożeniu chodnika z kostki brukowej. Postępowanie odwoławcze wszczęte przez D., M. i P. B. oraz G. i A. S. zostało umorzone decyzją z dnia [...] września 2008 r. Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednak decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 maja 2009 r. (sygn. akt. II SA/Rz 777/08). Skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r. (sygn. akt II OSK 1515/09). Ponownie rozpoznając sprawę, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji z dnia 21 marca 2008 r. z uwagi na niezastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r. Jak stwierdził organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie inwestor wykonał roboty budowlane inne niż budowa obiektu lub jego części, a w tej sytuacji zastosowanie będą miały przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Jaśle na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. nakazał A. C., B. C., A. C., K. C. zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z ułożeniem chodnika z kostki brukowej na działce nr ewid. [...] obręb [...] w J. przy ul. K. Jak wskazał organ, przeprowadzona w dniu 30 listopada 2004 r. kontrola legalności wykonanych robót budowlanych na działce nr [...] wykazała wykonanie chodnika szerokości 1,0 m z kostki brukowej stanowiącego dojście do budynku mieszkalnego nr [...] oraz od strony południowej budynku mieszkalnego przy chodniku wyłożenie placu o pow. 4,0 m x 3,0 m kostką brukową. Roboty te stanowią urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) na wykonanie, których wymagane jest zgłoszenie, a którego w sprawie nie dokonano. Ponieważ jednak wykonany chodnik nie powoduje naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt. 9 ww. ustawy) oraz nie narusza przepisu § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.- zwanej dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) w części dotyczącej odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowej działki, a roboty zakończono w 2004 r., to brak było podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zaawansowanie robót nie wymaga nakładania dodatkowych czynności lub robót w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami techniczno- budowlanymi. Odwołanie od tej powyższej decyzji złożyli D. B. oraz M. i P. B., podnosząc, że decyzja o zaniechaniu dalszych robót jest błędna, skoro roboty zostały w całości wykonane. Nadto, zawyżone posadowienie chodnika i tarasu (plac) z kostki brukowej od południowej strony domu na działce nr [...] przekierowało wody opadowe w kierunku północno- wschodnim, w kierunku ich działki. W zależności od stanu wody podchodzi ona pod murek ich ogrodzenia, powodując osiadanie i pęknięcia murku. Na działce nr [...] brak jest kanału deszczowego. Odpowiednio podniesiono i sprofilowano teren, tworząc niewielką nieckę, a tym samym przekierowano wody w jej wschodniej części. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Jak wskazał organ odwoławczy, podczas rozprawy w dniu [...] października 2011 r. ustalono, że przedmiotowy chodnik, ograniczony z dwóch stron krawężnikami o łącznej szerokości 1,13 m, ułożony jest w poziomie działki pp. C. Podobnie utwardzony plac przy budynku mieszkalnym od strony frontowej ul. K. o wym. 3,60 m x 4,53 m ułożony jest również w poziomie istniejącego terenu na działce [...] i łączy się on bezpośrednio z wykonanym chodnikiem. Przy wejściu na posesję chodnik ten ułożony jest 5 cm poniżej poziomu chodnika ulicy K., który również ułożony jest z kostki brukowej. Teren działki nr [...] od strony ul. K. (strona południowa) do budynku mieszkalnego jest równy z lekkim spadkiem w kierunku północnym. Pas terenu od wjazdu na działkę nr [...] od strony ul. K. w kierunku północnym, graniczący bezpośrednio z działką Państwa B. jest nieutwardzony, porośnięty trawą i jest zaniżony w stosunku do poziomu ułożonego chodnika około 10 cm. Teren działki nr [...] od granicy działki Państwa S. jest również porośnięty trawą i równy z poziomem chodnika. Zdaniem organu II instancji utwardzenie terenu własnej działki, poprzez wykonanie chodnika do budynku mieszkalnego i utwardzenie terenu przed budynkiem mieszkalnym kostką brukową, spełnia przesłanki wykonania urządzeń technicznych związanych z obiektem budowlanym, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), na których wykonanie potrzebne było dokonanie zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy, czego inwestor nie uczynił. W sprawie znajduje, zatem zastosowanie przepis art. 50 tej ustawy. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy obu instancji wykazało, że brak jest podstaw do wstrzymywania robót budowlanych w przedmiotowej sprawie, a ich zakończenie obligowało organ do zbadania, czy w ich konsekwencji powstał stan sprzeczny z przepisami techniczno- budowlanymi. W razie pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie organ byłby zobligowany do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku jednak, gdy stan faktyczny pozostaje w zgodzie z przepisami techniczno- budowlanymi, a ma to miejsce w niniejszej sprawie, organ nie ma możliwości wydawania jakichkolwiek nakazów. Chodnik wraz utwardzonym placem przed budynkiem mieszkalnym nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym, w tym warunkom technicznym, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Został on usytuowany w odległości 4,80 m od najbliższej granicy działki, a wody opadowe z chodnika spływają na własny teren działki. Brak było, zatem podstaw do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, a wszczęte postępowanie należało umorzyć. Zarzut dotyczący przekierowania wód opadowych na skutek podwyższenia chodnika nie znajduje uzasadnienia. Skargę na powyższą decyzję złożyli D. B. oraz M. i P. B., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zakwestionowali postępowanie dowodowe, w szczególności oględziny spornej działki dokonane w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 14 października 2011 r., brak dokonania pomiarów, brak porównania poziomów terenu spornych działek oraz wskazali na nieścisłości w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zdaniem skarżących różnice poziomów działek powstałe za sprawą inwestorów są przyczyną osiadania i pęknięć w murku ich ogrodzenia. Nadto R. C. we wrześniu 2004 r. dokonał zawyżenia południowej części terenu od ulicy K. przed swoim domem wbrew decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1988 r. Zdaniem skarżących z wyroku z dnia z dnia 11 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Rz 855/05) wynika, że R. C. doprowadził do zmiany kierunku wód odpływowych, na skutek prowadzenia robót budowlanych na swoim gruncie. W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał na swoje związanie zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej P.p.s.a.) wydanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie wyrokami z dnia 23 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SAB/Rz 5/07), z dnia 20 maja 2009 r. (sygn. akt. II SA/Rz 777/08) oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r. (sygn. akt II OSK 1505/09). Związane tymi wyrokami organy dokonały oceny i kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, uznając chodnik z kostki brukowej oraz łączący się z nim plac przy budynku mieszkalnym za urządzenie budowlane, o jakim mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Jak wskazał Sąd, przepis ten zalicza do urządzeń budowlanych urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powyższa norma wymienia przykładowo przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W ocenie Sądu zastosowana przez organ kwalifikacja jest prawidłowa. Słusznie też przyjął organ, że wykonanie tego rodzaju urządzenia, stanowiącego dojście do budynku mieszkalnego, wymagało zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Ponieważ w sprawie takiego zgłoszenia nie dokonano konieczne było zastosowanie trybu legalizacji przewidzianego w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła przesłanka braku możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, skutkująca wydaniem jednej ze wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy decyzji. Nie zachodziła też potrzeba nakładania na inwestorów obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W tej sytuacji, uwzględniając fakt, iż roboty budowlane zostały zakończone, organ odwoławczy prawidłowo zreformował decyzję pierwszoinstancyjną i uznał, że wykonane roboty budowlane polegające na ułożeniu chodnika z kostki brukowej wykonane zostały zgodnie z przepisami. Skutkowało to bezprzedmiotowością postępowania, a w konsekwencji jego umorzeniem. Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają zarzuty skarżących dotyczące kwestii naruszenia stosunków wodnych, które nie są przedmiotem rozstrzygania organów nadzoru budowlanego. W sprawie z zakresu prawa wodnego toczyło się stosowne postępowanie przed Burmistrzem Miasta Jasła i Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krośnie zakończone decyzją o odmowie nakazania R. C. przywrócenia stosunków wodnych na działce nr [...], które było przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli D. B., M. B., P. B., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego; 1. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania polegającego na braku zastosowaniu tego przepisu i braku nakazania inwestorowi wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, 2. § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania polegającego na braku zastosowania tego przepisu, pomimo dokonania przez inwestora zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej należącej do skarżących, - naruszenie przepisów postępowania: 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 170 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na poglądzie prawnym sprzecznym z poglądami prawnymi wyrażonymi w wyroku NSA z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt. II OSK 758/07 oraz wyroku WSA w Rzeszowie dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt. II SA/Rz 855/05, które to rozstrzygnięcia wiążą Sąd I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. polegającego na przyjęciu, że rozstrzygnięcie merytoryczne w tej sprawie było prawnie niedopuszczalne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wniesionej kasacji podkreślono, że problem poruszany w skardze dotyczy dokonania przez inwestora zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomością sąsiedniej w rozumieniu § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a nie zmiany stosunków wodnych w rozumieniu art. 29 Prawa wodnego, który nie ma zastosowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnie uznały, że skarżącym nie przysługuje żądanie przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Tymczasem Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku stoi na stanowisku, że skutki wykonanych robót budowlanych powinny być właśnie oceniane przez pryzmat art. 29 tej ustawy, a nie postępowania na podstawie art. 50- 51 Prawa budowlanego, przez co skarżący pozbawieni zostają prawa do zbadania ich sprawy przez organy administracji publicznej i sądy administracyjne. Dostrzeżenie przez ten Sąd naruszenia przez organy § 29 rozporządzenia skutkowałoby jednocześnie naruszeniem przez ten organy art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 170 P.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż wynikająca z ostatniego z ww. przepisów moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badana. Dostrzeżenia także wymaga, iż wskazywane przez autora kasacji w zakresie badanego zarzutu wyroki sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 855/05 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 758/07), zapadły w sprawie z zakresu prawa wodnego i dotyczyły decyzji odmawiającej nakazania R. C. przywrócenia stosunków wodnych na działce nr [...], a wydanej w oparciu o normę art. 29 Prawa wodnego. Tylko, zatem kwestia prawidłowości rozpoznania sprawy w oparciu o tę normę została rozstrzygnięcia w powyższych prawomocnych wyrokach. Nie odnoszono się w nich do przedmiotu niniejszego postępowania, a więc legalności wykonania robót budowlanych związanych z ułożeniem chodnika z kostki brukowej. I co prawda, w powyżej powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano na toczące się również przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowanie w sprawie spornych robót budowlanych, to jednak nie sposób przyjąć, aby w jakikolwiek sposób przesądzono w nim kwestie objęte niniejszym postępowaniem. Zauważyć także trzeba, iż rozważania Sądu pierwszej instancji w tym zakresie stanowiły tylko i wyłącznie wskazanie na postępowanie w przedmiocie stosunków wodnych w nawiązaniu do zarzutów strony skarżącej. Jak słusznie wywiódł Sąd nie podważają one legalności decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. Wyjaśnić trzeba, iż niniejsze postępowanie nie dotyczy zmiany stosunków wodnych w rozumieniu art. 29 Prawa wodnego, ale zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej w rozumieniu § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy spełnienia wymogów ostatniego z ww. przepisów, ograniczając się w tym zakresie jedynie do powtórzenia konkluzji organu odwoławczego o wykonaniu robót budowlanych polegających na ułożeniu chodnika z kostki brukowej zgodnie z prawem, jednakże nie sposób nie dostrzec, iż stanowisko w tej sprawie, w pełni przedstawił Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Opisując, bowiem wykonany chodnik i utwardzony plac, organ II instancji zaznaczył, iż istniejący pomiędzy nimi pas o szerokości 4,80 m. porośnięty trawą, jest w niektórych częściach zaniżony w stosunku do poziomu wykonanego chodnika. "Obniżenie to dochodzi do 10 cm niemniej jednak wody opadowe z wykonanego chodnika z kostki brukowej spływają bezpośrednio na nieutwardzony pas terenu na własnej działce inwestora. Wody opadowe z chodnika, jak i z placu nie są odprowadzane poza granice własnej działki". Powyższe ustalenie, zaakceptowane skarżonym wyrokiem, niekwestionowane także w niniejszej skardze kasacyjnej wykluczało, aby w niniejszej sprawie inwestor dopuścił się naruszenia § 29 ww. rozporządzenia. Wody opadowe nie są, bowiem kierowane "na teren sąsiedniej nieruchomości", na co wskazuje analizowany przepis. Co prawda również Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] października 2011 r. nie powołał się wprost na tą normę prawną, jednakże poczynione ustalenie wprost odnosi się do jej treści tym bardziej, iż w konkluzji swoich rozważań dotyczących braku uchybienia warunkom technicznym przez przedmiotowy chodnik organ ponownie odnosi ją do ustalonego w sprawie faktu, iż wody opadowe z tego chodnika spływają na własny teren działki. Z tych też przyczyn, stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie zawiera takiej wadliwości, która miałaby istoty wpływ na wynik sprawy i czyniłaby koniecznym podważenie legalności kontrolowanych w sprawie decyzji. W tej sytuacji niezasadnym pozostawał zarzut naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Mając powyższe na uwadze, wobec nie wykazania w stanie faktycznym sprawy, iż przedmiotowe roboty budowlane naruszają normy Prawa budowlanego, podzielić należało stanowisko Sądu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego o konieczności umorzenia prowadzonego postępowania wobec braku podstaw do wydania którejkolwiek decyzji z art. 51 Prawa budowlanego. To z kolei czyniło bezzasadnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a w konsekwencji również art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 P.p.s.a., bowiem oddalenie skargi w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawało usprawiedliwione. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.