II FSK 3272/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S. [...]" S.A. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 501/12 w sprawie ze skargi "S. [...]" S.A. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "S. [...]" S.A. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 501/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. [...] S.A. z siedzibą w S. (dalej: "spółka", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: Decyzją z dnia 25 lutego 2011 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 533 250 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 26 czerwca 2011 r., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 15 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 582 892 zł. Organ I instancji stwierdził bowiem, iż spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 836 859,17 zł., tj.: o kwotę 301 237,50 zł., stanowiącą zawyżenie odpisów amortyzacyjnych dla obiektu inwentarzowego "budynek S.", dokonanych za okres od marca do grudnia 2006 r. według indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% zamiast stawki w wysokości 2,5% oraz błędnie przyjętej stawki amortyzacyjnej w wysokości 4% dla obiektów zakwalifikowanych przez spółkę do grupy 02 budowle; o kwotę 261 765 zł, będącą zawyżeniem odpisów amortyzacyjnych traku wahadłowego JUMBO S 380 - grupa 05 klasyfikacji środków trwałych rodzaj 520 Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego poz. 5 tabeli; ze względu na zastosowanie nieprawidłowej stawki amortyzacyjnej w wysokości 30% zamiast 10%; zaliczenie bezpośrednio do kosztów zakupu, urządzenia - zagęszczarki oraz silnika i osprzętu zakupionych na podstawie faktury VAT o wartości 12 581,59 zł netto; o kwotę 182 900 zł, stanowiącą wydatki na zakup usług doradztwa finansowego i usług doradztwa inwestycyjnego, udokumentowanych fakturami Grupy Finansowo Inwestycyjnej F. [...]; o kwotę 78.375,08 zł stanowiącą koszty podróży służbowych pracowników. Pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. skarżąca wniosła od ww. decyzji odwołanie. Spółka stwierdziła, że organ I instancji naruszył przepisy art. 14a § 1 w związku z art. 14b § 1 i 2 oraz art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej jako "O.p.", bowiem w wydanej decyzji nie zastosował się do postanowień interpretacyjnych Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L., którymi uznano za prawidłowe stanowisko spółki przedstawione we wnioskach. Spółka wyjaśniła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. stwierdził, iż możliwe jest zastosowanie odpisów amortyzacyjnych w wysokości 30% od środka trwałego zaliczanego do 05 grupy klasyfikacji środków trwałych rodzaj Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego - trak wahadłowy do granitu, które według tabeli amortyzacji środków trwałych wynoszą 10%, przy spełnieniu ustawowych warunków, bowiem zgodnie z przepisem art. 16k ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), dalej jako "u.p.d.o.p.", odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej fabrycznie nowych środków trwałych, zaliczanych do grup 3-6 Klasyfikacji, w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, w wysokości 30% wartości początkowej, w myśl art. 16k ust. 2 u.p.d.o.p., w przypadku używania środków trwałych - maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych, o których mowa w art. 16 ust. 3a, w zakładzie położonym na terenie gminy o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym albo w gminie zagrożonej recesją i degradacją społeczną, których wykaz na podstawie odrębnych przepisów ustala Rada Ministrów. Dalej Spółka wyjaśniła, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym, zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p., w odniesieniu do budynku, który spółka będzie użytkować przez okres 10 lat, prawidłowym jest zastosowanie podwyższonej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 %. Jednocześnie spółka powołała się na postanowienie interpretacyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., którym uznano za prawidłowe stanowisko spółki, przedstawione we wniosku, które Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. otrzymał do wiadomości, a z którego wynika, iż spółka posiadała już w ewidencji środek trwały w postaci budynku położonego w S. Według Spółki, wskazane interpretacje chronią ją i czynią ustalenia spornej decyzji w tym zakresie za nieuprawnione. Skarżąca zakwestionowała także ustalenia spornej decyzji w zakresie odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 182 900 zł, stanowiącej wartość zakupionych usług doradztwa finansowego i inwestycyjnego. Według Spółki efektem działań wystawcy faktur było podpisanie aktów notarialnych sprzedaży nieruchomości oraz zawarcie umowy leasingu finansowego z I. [...] spółka z o.o. Zdaniem spółki nieprawidłowy jest także fakt odmowy uznania w spornej decyzji za koszty uzyskania przychodów wydatków kwocie 78.375,08 zł., poniesionych przez pracowników podczas podróży służbowych. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 20 lutego 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucono naruszenie tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., a ponadto art. 14k O.p. oraz art. 15. ust. 1 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii odpisów amortyzacyjnych dla obiektu inwentarzowego "budynek S.". Sąd wskazał, że istotnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał interpretację, zgodnie z którą organ uznał za prawidłowe stanowisko skarżącej. W przedstawionym stanie faktycznym organ stwierdził, uwzględniając treść art. 16j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p., że prawidłowe jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% dla budynku, z którego spółka na podstawie umowy leasingu będzie korzystać przez okres 10 lat. W stanie faktycznym wskazanym we wniosku o wydanie interpretacji spółka nie wskazała jednak, iż budynek ten do 2006 r. stanowił jej własność (już od 2000 r.), która to okoliczność czyni niemożliwym, stosownie do treści art. 16j ust. 1 cytowanej ustawy, skorzystanie ze spornej stawki amortyzacyjnej. Zgodnie z wymienionym przepisem podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, które po raz pierwszy zostają wprowadzone do ewidencji danego podatnika. Rozstrzygająca w tym zakresie jest treść przepisu art. 14b § 3 O. p., ponieważ to podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym to on wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać skutki określone w ustawie. W drugiej kolejności Sąd odniósł się do interpretacji wydanej na rzecz skarżącej, zgodnie z którą organ podatkowy stwierdził, iż zgodnie z art. 16k ust. 2 u.p.d.o.p., w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz. U. z 1999 r., nr 110, poz. 1264 ze zm.) do gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym została zaliczona gmina S. położona w województwie [...], powiat [...], a w związku z tym skarżąca spółka jest uprawniona do skorzystania z podwyższonej stawki amortyzacji. Chodzi tu mianowicie o zastosowanie odpisów amortyzacyjnych traku wahadłowego JUMBO S 380 – grupa 05 klasyfikacji środków trwałych rodzaj 520 Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego poz. 5 tabeli w wysokości 30% zamiast 10%. W odniesieniu do niniejszego zagadnienia decydująca jest treść art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.), stosownie do którego z dniem 31 grudnia 2005 roku nastąpiło ograniczenie czasowe możliwości zastosowania powołanego przepisu art. 16k ust. 2 u.p.d.o.p. Organ podatkowy, wydając interpretację, zastosował prawidłowo przepisy prawa. Nie było zatem podstaw do zmiany z urzędu tego postanowienia. W konsekwencji w odniesieniu do podanego stanu faktycznego Sąd uznał, że interpretacja została wydana prawidłowo, ale miała ograniczony zasięg czasowy, co spowodowało, że skarżąca nie może się na nią skutecznie powoływać wobec zmiany przepisów prawa. Za niezasadne uznano także zarzuty naruszenia zasad postępowania podatkowego. Sąd zaakceptował ustalenia organów, że nie został udowodniony wydatek na zakup usług doradztwa finansowego i usług doradztwa inwestycyjnego w wysokości 182 900 zł. Stwierdzono, że zakwestionowane faktury nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują. Zgodził się również z ustaleniami i oceną prawną dokonanymi przez organy podatkowe w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodów kosztów delegacji w wysokości 78 375,08 złotych. Sąd uznał ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny za prawidłowy. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżący w kontrolowanym okresie nie udowodnił zakwestionowanych wydatków i wobec powyższego nie mogły one stanowić kosztów uzyskania przychodów. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz domagając się zasądzenia kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: - art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego Sąd winien zaskarżoną decyzję uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, albowiem Sąd w wyroku zaakceptował naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. (w zakresie obowiązku stosowania obowiązującego prawa wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia i oceny zaprezentowanych przez stronę dowodów), a w pierwszych dwóch wypadkach dodatkowo art. 14k O.p. W pierwszych dwóch przypadkach Sąd zaakceptował sytuację, w której zastosowanie się podatnika do interpretacji szkodzi mu, co narusza wykazany przepis 14 O.p. ustawy, a w trzecim przypadku te same naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej doprowadziły do niepełnej i niewłaściwej oceny materiału dowodowego, - art. 151, w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia; poprzez pominięcie: w pierwszym przypadku faktu, że umowa leasingowa była elementem wniosku, w drugim, że wniosek strony dotyczył 2 pytań, z których tylko jedno dotyczyło roku 2005, a przepis art. 14a O.p. nakazywał wydanie interpretacji także w zakresie czasowym, w trzecim obowiązku odniesienia się i oceny dowodów zaprezentowanych przez stronę, Na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego: - art. 15 ust. 1 i 6 u.p.d.o.p., polegające na przyjęciu, że kwoty: amortyzacji, zakupu usług doradztwa finansowego, nie stanowią kosztów uzyskania przychodu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wskazany jako naruszony art.141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku poprzez wskazanie tych jego elementów, które muszą się w nim znaleźć. Uchybienie temu przepisowi, aby mogło stanowić skuteczny zarzut kasacyjny musi zatem polegać albo na pominięciu któregoś z elementów, albo też na przedstawieniu przez sąd motywów rozstrzygnięcia w sposób niepełny, niejasny, niepozwalający na prześledzenie toku rozumowania, który doprowadził sąd do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Uchybienia te muszą być na tyle ważkie, aby uniemożliwiały kontrolę instancyjną orzeczenia, nie dawały gwarancji, że sąd w pełni zbadał sprawę, a tym samym, aby mogły mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2012 r., II OSK 324/11, z dnia 10 lipca 2012 r., II GSK 1012/12, z dnia 11 lipca 2014 r., II FSK 1964/12, wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy. Sąd odniósł się w nim do wszystkich spornych zagadnień, przedstawiając powody, dla których przyjął, że kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Przedstawił także stan faktyczny, który przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. W szczególności nie pominął faktu, że do wniosku o wydanie interpretacji była załączona umowa leasingowa, a informacja o wcześniejszym korzystaniu z budynku zawarta była w innym wniosku o interpretację, ale ocenił znaczenie tych faktów odmiennie niż strona skarżąca (por. s. 9 uzasadnienia, ostatni akapit). Sąd nie pominął również zmiany przepisów o amortyzacji, wywołanych wejściem w życie art.149 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy na wysokość odpisów amortyzacyjnych od traka wahadłowego, ale wywiódł z tej zmiany odmienne skutki co do ważności interpretacji niż skarżąca spółka (por. s. 10 uzasadnienia). Odniósł się także do zarzutu Spółki, dotyczącego wysokości odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego. Dokonał również kontroli oceny zebranego przez organy materiału dowodowego, dotyczącego usług świadczonych przez J. M., wskazując z jakich powodów uznał ją za swobodną, a nie dowolną (s.12-13 uzasadnienia). Ewentualna nieprawidłowość stanowiska Sądu a quo w tym zakresie nie stanowiłaby naruszenia przepisu art.141 § 4 p.p.s.a., a przepisów postępowania podatkowego w powiązaniu z właściwym przepisem, określającym środek kontroli, jaki sąd powinien zastosować w przypadku uchybienia przepisom proceduralnym. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art.14k O.p. poprzez uznanie, że zastosowanie się przez skarżącą do wydanej interpretacji nie powinno jej szkodzić. Interpretacje, na które powoływała się w toku postępowania podatkowego skarżąca, zostały wydane odpowiednio w dniach 25 października 2005 r. i 15 listopada 2006 r. W obowiązującym wówczas stanie prawnym pisemnej interpretacji na wniosek podatnika, płatnika, inkasenta miał obowiązek udzielić właściwy naczelnik urzędu skarbowego, celnego lub wójt, burmistrz (prezydent) miasta (art.14a § 1 O.p.). We wniosku podatnik, płatnik, inkasent, był zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie (art.14a § 2 O.p.). Interpretacja wydawana była w formie postanowienia, w którym należało dokonać oceny prawnej stanowiska pytającego wraz z przytoczeniem przepisów prawa (art.14a § 3 i 4 O.p.). Do załatwienia wniosku stosować należało odpowiednio przepisy art.169 § 1 i § 2 O.p. Przepisy przewidywały też ochronę podatnika, płatnika, inkasenta, którzy zastosowali się do interpretacji, zakazując wydania przez organ decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art.14a § 4, jeżeli taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu. Zasada nieuszkodzenia podatnikowi, który zastosował się do interpretacji została uregulowana w art.14b § 1 O.p. W przepisach obowiązujących w dacie wydania postanowień, do których zastosowała się skarżąca Spółka, nie było art.14k. Został on dodany dopiero z dniem 1 stycznia 2007 r. ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217,poz. 1590). Ustawa ta zawierała przepisy przejściowe, zgodnie z którymi skutki prawne związane z wydaniem, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art.1 (Ordynacji podatkowej- uwaga Sądu), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach ocenia się wedle przepisów ustawy zmienianej w art.1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (art.4 ust.3 ustawy zmieniającej). Strona skarżąca powołała w zarzutach skargi kasacyjnej jako naruszony art. 14k O.p., jednakże przepis ten , choć istotnie normujący skutki zastosowania się przez podatnika do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na datę wydania interpretacji. Skutki zastosowania się do interpretacji należało w tym przypadku oceniać na podstawie art.14b § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r. Tego przepisu jako naruszonego strona skarżąca jednakże w podstawach kasacyjnych nie powołała. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej z mocy art.183 § 1 p.p.s.a., nie mógł natomiast zastąpić strony skarżącej w formułowaniu czy precyzowaniu zarzutów kasacyjnych poprzez podstawienie w miejsce przepisu niemającego zastosowania w sprawie, przepisu właściwego. Nie może on zastępować strony w formułowaniu lub precyzowaniu podstaw kasacyjnych i wskazywać na naruszenie prawa, którego dopuścił się sąd pierwszej instancji, a których strona nie wskazała w podstawach kasacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1459/11, z dnia 22 kwietnia 2016 r., I OSK 2464/14, z dnia 29 września 2016 r., II FSK 272/15). Już tylko dodatkowo podnieść należy, że art.14k O.p. składa się z kilku jednostek redakcyjnych i należało w skardze kasacyjnej wskazać tę, do naruszenia której doszło (art.176 p.p.s.a.). Zauważyć także należy, że w postępowaniu dotyczącym wydawania interpretacji nie miały zastosowania art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p., co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 14a § 5 O.p. Organ interpretujący nie prowadził postępowania dowodowego, a jedynie był zobowiązany ocenić stan faktyczny przedstawiony przez pytającego według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydawania interpretacji (art. 14a § 2 i § 3 O.p.). Nie musiał zatem, a nawet nie powinien zapoznawać się z dokumentami dołączonymi do wniosku o wydanie interpretacji, a tym bardziej nie był zobligowany do poszukiwania innych danych dotyczących wniosku, które mogły zostać wskazane przez pytającego we wnioskach dotyczących innego stanu faktycznego i prawnego. Nie doszło także w postępowaniu podatkowym do naruszenia art. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego dotyczącego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi finansowe, jakie świadczyć miał na rzecz strony skarżącej J. M. poprzez firmę F. Grupa Finansowo-Inwestycyjna. W przypadku sprzecznych ze sobą dowodów organ podatkowy, dokonując wszechstronnej oceny materiału dowodowego musi, stosując się do zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, według własnego przekonania, uznać część dowodów za wiarygodne, a części odmówić tego przymiotu. Istotne jest, aby ocena dowodów znalazła się w uzasadnieniu decyzji, a wnioski wyprowadzone z materiału dowodowego nie były wnioskami dowolnymi. W tym przypadku dowody zebrane przez organ pozostawały ze sobą w sprzeczności. Organ dał wiarę tym z nich, które zaprzeczały tezom skarżącej, wyjaśnił też powody, dla których to uczynił. Wbrew twierdzeniom skarżącej, argument o niewykazaniu przychodów przez J. M. nie był podstawowym powodem uznania, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń. Organy wskazały także na zakres zgłoszonej przez J. M. działalności, a także brak jakichkolwiek, poza oświadczeniami członków zarządu i fakturami dowodów udziału J. M. przy zawieraniu umów przez spółkę, jak choćby propozycji pozyskania środków, badania rynku itp. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję ocenił, że materiał dowodowy jest zupełny, a jego ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art.15 ust.1 i 6 u.p.d.o.p. Jak wskazano wyżej, strona nie podważyła ustaleń faktycznych, odnoszących się do wydatków na usługi , jakie świadczyć miał na jej rzecz J. M. Skoro nie wykazano, że wydatki poniesione na podstawie wystawionych przez niego faktur pozostają w związku z uzyskaniem przychodów, odmowa zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów nie naruszała art.15 ust.1 u.p.d.o.p. Art.15 ust.6 u.p.d.o.p. stanowił, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art.16a-16m, z uwzględnieniem art.16. Odpisy takie zostały uwzględnione przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w kontrolowanej decyzji. Podważając ich wysokość, strona nie powoływała się na nieprawidłowe zastosowanie przepisów określających wysokość odpisów, a jedynie na fakt, że zastosowała się do interpretacji, w których przyjęto możliwość stosowania odpisów wyższych, jednakże albo z uwagi na podany inny stan faktyczny niż stan rzeczywisty, bądź z uwagi na zmiany prawa, interpretacji tych nie uwzględniono przy określaniu zobowiązania. Skoro skutecznie nie podważono wyroku w części, w której Sąd pierwszej instancji uznał interpretacje za niemające zastosowania w stanie faktycznym sprawy, to i zarzut naruszenia art.15 ust.6 u.p.d.o.p., jest niezasadny. Z tych względów na podstawie art.184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 6, § 14 ust.2 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).