I FZ 256/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 593/12 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia za lipiec 2002 r. nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 593/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną G.O. od wyroku tego Sądu z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt jak wyżej wskazano), oddalającego skargę G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 lutego 2012 r. w przedmiocie określenia za lipiec 2002 r. nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty. Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 lutego 2013 r. doręczono odpis opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z uzasadnieniem, a zatem trzydziestodniowy termin na złożenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie – wobec treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – upływał 6 marca 2013 r. W tym też dniu pełnomocnik strony wysłał środek zaskarżenia, ale zamiast wskazać jako adresata przesyłki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zaadresował ją do Dyrektora Izby Skarbowej w L. Ostatecznie skarga kasacyjna trafiła do Sądu, jako właściwego zgodnie z treścią art. 177 § 1 P.p.s.a., dopiero 14 marca 2013 r. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarga kasacyjna, jako spóźniona, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a. W zażaleniu na ww. postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Strona stwierdziła, że w sprawie "musiało zaistnieć nieporozumienie", wyjaśniając przy tym, że przesyłka zawierająca przedmiotową skargę kasacyjną została w dzienniku korespondencji biura, w ramach którego działalność swoją prowadzi pełnomocnik strony, zarejestrowana jako kierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie Dyrektora Izby Skarbowej w L. Strona wskazała ponadto, że przesyłka ta została nadana na Poczcie Głównej w R. i przez tę placówkę przyjęta jako skierowana bezpośrednio pod adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Na potwierdzenie swoich twierdzeń strona nadesłała kserokopię dziennika korespondencji biura oraz kserokopię książki pocztowej z dnia 6 marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wniesienie skargi kasacyjnej po upływie terminu, o którym mowa powyżej, uzasadnia odrzucenie tej skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie art. 178 ustawy. Rozpatrując zażalenie strony na tle powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Z treści przedmiotowego zażalenia wynika, że intencją składającej je strony było podważenie stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że przesyłka polecona zawierająca skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydanego w niniejszej sprawie, została w sposób prawidłowy zaadresowana i skierowana nie do organu podatkowego, a do Sądu, który wydał wyrok w pierwszej instancji. Należy jednak zwrócić uwagę, że argumentacja strony w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, z których wynika, że na przesyłce poleconej o numerze [...], zawierającej przedmiotową skargę kasacyjną od wyroku w sprawie I SA/Łd 593/12, jako adresat wskazany został Dyrektor Izby Skarbowej w L. (karta nr 136 akt sądowych) – okoliczności tej nie podważają przy tym w sposób skuteczny załączone do zażalenia kserokopie: książki pocztowej z dnia 6 marca 2013 r. oraz dziennika korespondencji biura pełnomocnika skarżącego. W związku z powyższym za zasadne należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu, że wobec tego, iż skarga kasacyjna strony została błędnie skierowana do Dyrektora Izby Skarbowej w L. (data wpływu do organu – 8 marca 2013 r.) zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (mimo prawidłowego pouczenia strony o trybie i terminie zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji), a organ podatkowy przekazał tę skargę kasacyjną temu Sądowi po upływie terminu określonego w art. 177 § 1 P.p.s.a. (14 marca 2013 r.), skarga ta – jako spóźniona – podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 178 ustawy. W sytuacji bowiem jak w niniejszej sprawie za złożoną w terminie należałoby uznać skargę kasacyjną jedynie w przypadku, gdyby organ, wadliwie wskazany jako adresat przesyłki zawierającej tę skargę, przekazał ją właściwemu sądowi w terminie przewidzianym w art. 177 § 1 P.p.s.a., co w tej sprawie nie miało miejsca (por. na zasadzie analogii uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87, publ. OSN 1988/6/73, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 651/08, postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 118/11, postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.