I FSK 1513/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 614/12 w sprawie ze skargi P. spółki z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012r., sygn. akt I SA/Kr 614/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Spółka wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w którym wskazała, że: świadczy wyspecjalizowaną usługę na rzecz banków, zakładów ubezpieczeń oraz innych instytucji finansowych oferujących swoje produkty finansowe, jak również na rzecz pośredników finansowych oferujących produkty finansowe tych instytucji finansowych. Powyższa usługa składa się z następujących czynności: spółka pozyskuje dane kontaktowe, ograniczone zwykle do imienia i nazwiska, adresu e-mail oraz numeru telefonu, od osób fizycznych zainteresowanych określonymi produktami finansowymi. W wyniku pozyskania tych danych spółka dysponuje określonym ich zbiorem, a obejmującym zwykle: imię i nazwisko, telefon, adres e-mail oraz informację, jakim produktem finansowym dana osoba jest zainteresowana; pozyskane dane kontaktowe są przedmiotem dalszych czynności: a) spółka weryfikuje telefonicznie poprawność posiadanych danych kontaktowych; b) spółka sprawdza telefonicznie, czy dana osoba jest rzeczywiście zainteresowana określonym produktem finansowym; c) w przypadku produktów finansowych związanych z kredytem, pożyczką, kartą kredytową i innymi podobnymi produktami, spółka ponadto ustala telefonicznie wstępną zdolność kredytową osoby zainteresowanej; d) spółka podaje telefonicznie osobie zainteresowanej podstawowe informacje związane z danym produktem finansowym. Uzupełnione w wyniku powyższych prac dane kontaktowe są następnie przekazywane instytucji finansowej albo pośrednikowi finansowemu, w takim celu, aby w wyniku dalszych czynności ich przedstawicieli doprowadzili oni do zawarcia umowy pomiędzy instytucją finansową a osobą zainteresowaną w zakresie danego produktu finansowego. Spółka otrzymuje za powyższe czynności wynagrodzenie, które - stosownie do przyjętego sposobu rozliczenia i w zależności od treści poszczególnych umów jest kalkulowane. Powyższe wynagrodzenia spółka otrzymuje bądź od instytucji finansowej, w przypadku, gdy umowę pośrednictwa zawarła z tą instytucją, bądź od pośrednika finansowego, w przypadku gdy umowę pośrednictwa zawarła z tymże pośrednikiem. Spółka podkreśliła, że usługa obejmująca pozyskanie, weryfikację, uzupełnienie i przekazanie danych kontaktowych sprowadza się do realizacji takich samych świadczeń niezależnie od tego, czy spółka świadczy usługę na rzecz instytucji finansowej, czy też na rzecz pośrednika finansowego. W związku z powyższym spółka postawiła pytania: 1) czy opisana w stanie faktycznym usługa świadczona przez spółkę na rzecz instytucji finansowej jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37, 38 i 40 w zw. z ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT)? 2) czy opisana w stanie faktycznym usługa świadczona przez spółkę na rzecz pośrednika finansowego jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie z art. 43 ust. 1 pkt 37, 38 i 40 w zw. z ust. 13 ustawy o VAT? Spółka wyraziła zdanie, że świadczona przez nią usługa jest zwolniona od podatku od towarów i usług. 2.2. Organ podatkowy w interpretacji indywidualnej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu, spółka świadcząc na rzecz banków, zakładów ubezpieczeń oraz innych instytucji finansowych usługę przedstawioną we wniosku, nie działa w tym zakresie w charakterze pośrednika pomiędzy potencjalnymi stronami transakcji udzielania kredytów. Wykonuje określone czynności na rzecz wyłącznie instytucji finansowych lub pośredników finansowych, jej rola jest nieznana klientowi tych instytucji. Brak jest – w ocenie organu - w przedmiotowej sprawie elementów przemawiających za uznaniem tego typu usług, polegających na uzyskaniu danych zainteresowanego klienta, badaniu zakresu zainteresowania, weryfikacji zainteresowanego, wstępnej oceny zainteresowanego pod względem zdolności kredytowej za "odrębną działalność pośrednictwa, której celem jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę. Przedstawiona w stanie faktycznym usługa ma charakter materialno-techniczny i nie zmienia tego fakt dokonywania przez wnioskodawcę wstępnej analizy kredytowej osoby zainteresowanej. Tym samym usługa świadczona przez wnioskodawcę nie jest elementem niezbędnym do świadczenia usługi ubezpieczeniowej lub finansowej wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 37, 38, 40 ustawy o VAT. Powyższe oznaczało, że czynności wykonywane przez wnioskodawcę nie stanowią przesłanki pozwalającej objąć zwolnieniem przedmiotowej usługi. 2.3. Po bezskutecznym wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, Spółka złożyła skargę na opisaną powyżej interpretację podatkową, wnosząc o jej zmianę. Strona skarżąca zarzuciła organowi błędną wykładnię przepisów art. 43 ust. 1 pkt 37, 38 i 40 w zw. z ust. 13 ustawy o VAT poprzez nietrafne uznanie, że zwolnienie określone w tych przepisach nie obejmuje czynności takich jak czynności wykonywane przez skarżącą spółkę, które zostały przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji. 2.4. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. 3.2. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku spółki, świadczonej przez nią usługi nie można utożsamiać z pośrednictwem, co uzasadniałoby zastosowanie zwolnienia podatkowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37, 38, 40 ustawy o VAT. Sąd pierwszej instancji przywołując orzecznictwo TSUE (z dnia 5 czerwca 1997r. w sprawie C-2/95, Sparekassernes Datacenter (SDC) v.Skatteministeriet; z dnia 13 grudnia 2001r. w sprawie C-235/00, Commissioners of Customs & Excise v.CSC Financial Services Ltd.; wyrok z dnia 21 czerwca 2007r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig v.Finanzamt Lucenwalde; wyrok z dnia 28 lipca 2011r. w sprawie C-350/10 Nordea Pannki Suomi Oyj) uznał, że brak było podstaw do potraktowania wykonywanych przez spółkę czynności jako pośrednictwo w świadczeniu usług finansowych (ubezpieczeniowych, udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych itp.). Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że głównych elementem świadczonej usługi na rzecz instytucji finansowych oraz na rzecz pośredników finansowych jest pozyskiwanie, gromadzenie, weryfikowanie i udostępnianie bazy danych kontaktowych, ograniczających się zwykle do imienia i nazwiska, adresu e-mail oraz numeru telefonu osób fizycznych zainteresowanych określonymi produktami finansowymi. Zatem należało zgodzić się z Ministrem Finansów, że przedstawiona w stanie faktycznym usługa nie ma charakteru pośrednictwa, lecz czynności materialno-technicznej. Takiej sytuacji nie zmienia, to, że spółka przeprowadza wstępną i jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego bardzo ogólną analizę zdolności kredytowej osoby ujętej w bazie osób zainteresowanych produktami finansowymi pojawiającymi się na rynku. Świadczona przez spółkę usługa nie wypełnia wykazanych wyżej istotnych elementów dla usługi pośrednictwa. Brak jest bowiem elementów przemawiających za uznaniem tego typu usługi za "odrębną działalność pośrednictwa, której celem zasadniczym jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę". Skarżąca spółka nie prowadzi negocjacji, mediacji, ani rozmów w zakresie warunków handlowych konkretnej transakcji. Również nie negocjuje warunków płatności, czy też innych warunków związanych z określonym produktem finansowym w imieniu i na rzecz instytucji finansowej lub pośrednika finansowego. Spółka nie reprezentuje wobec klienta banku, ubezpieczyciela, również odwrotnie nie występuje w imieniu klienta wobec tych podmiotów. Wynagrodzenie spółki uzależnione jest od; (1) ilości przekazanych danych kontaktowych, (2) odbytych przez pośrednika lub instytucję finansową spotkań z osobą zainteresowaną, (3) sfinalizowania (zawarcia) umowy z osobą zainteresowaną. Jak z powyższego wynika samo zawarcie umowy nie jest elementem decydującym i koniecznym do otrzymania wynagrodzenia, a istotą pośrednictwa jest otrzymywanie prowizji za doprowadzenie do zawarcia umowy. W kontekście powyższego Sąd nie zgodził się ze spółką, że jej sytuacja jest analogiczna jak subagenta z wyroku w sprawie C-453/05. 3.3. W opinii Sądu wykonywane przez spółkę czynności nie spełniają wszystkich warunków, do uznania ich za czynności, o których mowa w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT uzasadniających zwolnienie. O ile usłudze świadczonej przez skarżącą spółkę można przypisać cechy odrębności, to nie można jej uznać za element niezbędny do świadczenia usług zwolnionych, albowiem instytucje finansowe świadczyłyby przedmiotowe usługi (ubezpieczeniowe, bankowe itp.) także bez pozyskania danych kontaktowych od skarżącej spółki. Przedmiotowej usługi w żadnym wypadku nie można także uznać za element właściwy (specyficzny) do świadczenia usługi zwolnionej, albowiem nie wypełniają specyficznych, istotnych funkcji usługi finansowej, są jedynie czynnościami o charakterze techniczno-administracyjnym. 3.4. Sąd nie uwzględnił argumentacji podniesionej w skardze, a wskazującej, że wykładnia przepisu art. 43 ust. 13 ustawy o VAT została dokonana z naruszeniem podstawowej zasady podatku od wartości dodanej jaką jest równe traktowanie podmiotów mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Sąd wyjaśnił, że oparta była ona na błędnym założeniu, że skarżąca spółka wykonuje czynności o takim samym charakterze jakie wykonuje pośrednik finansowy. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: - błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 37, 38-40 ustawy o VAT oraz art. 43 ust. 13 tej ustawy polegającą na uznaniu, że wskazane tutaj przepisy nie obejmują swym zakresem usługi świadczonej przez Spółkę, co doprowadziło do przyjęcia, że usługa ta nie podlega zwolnieniu od podatku VAT; - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) z uwagi na ogólnikowość uzasadnienia w kwestii uznania, że wstępna ocena zdolności kredytowej dokonywana przez stronę skarżącą nie ma znaczenia dla uznania przedmiotowej usługi za czynności pośrednictwa finansowego (zwolnione od podatku VAT), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego – wynagrodzenia doradcy podatkowego w kwocie 1.440 zł, to jest w wysokości odpowiadającej sześciokrotności kwoty określonej w art. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Sąd pierwszej instancji ocenił, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji nie są właściwe dla usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37, 38, 40 ustawy o VAT albowiem nie wypełniają specyficznych, istotnych funkcji usługi finansowej, są to czynności jedynie o charakterze techniczno-administracyjym. Tym samym nie podlegają zwolnieniu o którym mowa w wymienionej regulacji. Nadto czynności wykonywane przez Spółkę nie spełniają warunków do uznania ich za czynności, o których mowa w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną Sądu pierwszej instancji. Uważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 43 ust. 1 pkt 37, 38-40 oraz art. 43 ust. 13 ustawy o VAT z uwagi na przyjęcie, że przepisy te nie obejmują swym zakresem usługi świadczonej przez Spółkę, co doprowadziło do przyjęcia, że usługa ta nie podlega zwolnieniu od podatku VAT. 5.3. W przedstawionej kwestii spornej Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. 5.4. Zgodnie z art. 43 ust.1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku: usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji (pkt 37), usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę (pkt 38), usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług (pkt 40). 5.5. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że: Spółka świadczy usługę na rzecz banków, zakładów ubezpieczeń oraz innych instytucji finansowych oferujących swoje produkty finansowe, jak również na rzecz pośredników finansowych oferujących produkty finansowe tych instytucji finansowych. Powyższa usługa składa się z następujących czynności: 1) spółka pozyskuje dane kontaktowe, ograniczone zwykle do imienia i nazwiska, adresu e-mail oraz numeru telefonu, od osób fizycznych zainteresowanych określonymi produktami finansowymi. W wyniku pozyskania tych danych spółka dysponuje określonym ich zbiorem, a obejmującym zwykle: imię i nazwisko, telefon, adres e-mail oraz informację, jakim produktem finansowym dana osoba jest zainteresowana, 2) pozyskanie przez spółkę danych kontaktowych następuje z trzech zasadniczych źródeł: a) w wyniku wypełnienia przez osoby zainteresowane określonym produktem finansowym formularza elektronicznego umieszczonego na ogólnodostępnych stronach internetowych znajdujących się na serwerach należących do spółki, b) w wyniku wypełnienia przez osoby zainteresowane analogicznego formularza elektronicznego na stronach internetowych ogólnodostępnych portali internetowych prowadzonych przez osoby trzecie; c) w wyniku zakupu od osób trzecich prowadzących działalność analogiczną do działalności prowadzonej przez spółkę, a polegającej na pozyskiwaniu i poszukiwaniu w Internecie potencjalnych klientów instytucji finansowych zainteresowanych ich produktami finansowymi; 3) pozyskane ze wskazanych powyżej źródeł dane kontaktowe są przedmiotem dalszych czynności: a) spółka weryfikuje telefonicznie poprawność posiadanych danych kontaktowych, b) spółka sprawdza telefonicznie, czy dana osoba jest rzeczywiście zainteresowana określonym produktem finansowym, c) w przypadku produktów finansowych związanych z kredytem, pożyczką, kartą kredytową i innymi podobnymi produktami, spółka ponadto ustala telefonicznie wstępną zdolność kredytową osoby zainteresowanej, d) spółka podaje telefonicznie osobie zainteresowanej podstawowe informacje związane z danym produktem finansowym. Uzupełnione w wyniku powyższych prac dane kontaktowe są następnie przekazywane instytucji finansowej albo pośrednikowi finansowemu, w takim celu, aby w wyniku dalszych czynności ich przedstawicieli doprowadzili oni do zawarcia umowy pomiędzy instytucją finansową a osobą zainteresowaną w zakresie danego produktu finansowego. 5.6. Jak juz wyżej zostało zasygnalizowane, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie będziemy mieli do czynienia ze zwolnieniem, gdyż czynności wykonywane przez Spółkę nie wypełniają specyficznych, istotnych funkcji usługi finansowej, są to czynności jedynie o charakterze techniczno-administracyjnym. Nie było też podstaw do potraktowania wykonywanych przez spółkę czynności jako pośrednictwo w świadczeniu usług finansowych (ubezpieczeniowych, udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych itp.). Mając na uwadze przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji czynności trudno nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji co do tego, że nie są to czynności charakterystyczne dla usługi finansowej czy też pośredniczącej w takiej usłudze. Wymienione w pkt 5.4 niniejszego orzeczenia zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi. Analiza wykonywanych przez spółkę czynności prowadzi z kolei do wniosku, że stanowią one usługę złożoną, w której dominującym elementem są czynności mające charakter marketingowy. Pozyskane i zgromadzone "dane kontaktowe" są jedynie przekazywane za opłatą instytucją finansowym bądź pośrednikom finansowym. To oni dopiero wykorzystując tak otrzymane informacje wykonując szereg określonych czynności, podejmują próbę doprowadzenia do sprzedaży określonego produktu finansowego. Autor skargi kasacyjnej podnosząc, że Sąd w sposób ogólnikowy odniósł się do wykonywania przez spółkę wstępnej oceny zdolności kredytowej klienta nie dostrzega, że czynność ta w ramach przedmiotowej usługi nie jest czynnością zasadniczą. 5.7. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji nie można też uznać za czynności uzasadniające zwolnienie o którym mowa w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Wymieniony przepis stanowi, że zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Według Słownika języka polskiego "właściwy" to "taki, jaki być powinien, spełniający konieczne warunki, odpowiedni, stosowny, należyty (Mały słownik języka polskiego, red, E. Sobol, Warszawa, s. 1028). Sformułowanie "właściwe do świadczenia usług" użyte w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT należy więc interpretować w ten sposób, że zwolnione z VAT są takie części usługi zwolnionej, które są charakterystyczne, typowe i zarazem niezbędne do jej świadczenia, a niekoniecznie muszą posiadać istotne i specyficzne cechy usługi zwolnionej, której są częścią (por. S. Majerowski, Komentarz do art.131, art.132, art.133, art.134, art.135, art.136, art.137 dyrektywy 2006/112/WE Rady (WE) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, LEX 2012). Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, jak już to wyżej zostało wskazane, że wnioskodawca wykonuje określone czynności, które stanowią usługę złożoną, gdzie dominują czynności o charakterze marketingowym. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji uznając, że czynności wykonywane przez spółkę nie są właściwe dla usług finansowych w rozumieniu art. 43 ust. 13 ustawy o VAT stwierdził, że są to czynności o charakterze materialno-technicznym. Odmienne określenie wykonywanych przez Spółkę czynności jako marketingowe czy też materialno techniczne, nie zmienia faktu, że zasadniczą czynnością wykonywanej usługi nie jest wstępna analiza zdolności kredytowej. W zakresie związku jaki powinien zachodzić pomiędzy wykonywanymi czynnościami a usługą zwolnioną wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1139/12, dostępnym w bazie internetowej CBOIS. Sąd ten ocenił, że czynności takie jak np. analiza portfela pożyczek czy też asysta w zarządzaniu nadużyciami i oszustwami zarówno wewnętrznymi jak i zewnętrznymi, nie wiąże się w sposób bezpośredni z udzielaną w stosunku do konkretnego klienta pożyczką a tym samym nie jest niezbędna do udzielenia pożyczki. Odnosząc przywołane stanowisko do niniejszej sprawy, trudno uznać aby przedmiotowa w sprawie usługa była właściwa i niezbędna do świadczenia usługi zwolnionej. Dodać należy, że w niniejszej sprawie niezbędnym było poprzestanie na wykładni ww. przepisu krajowego gdyż polski ustawodawca rozszerzył w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT zwolnienie przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 112. Powyższe wynika z porównania treści przepisów krajowych z treścią przepisów Dyrektywy 112. Jako, że podatnik uznał, że korzystniejsze dla niego jest zastosowanie wadliwie sformułowanej w procesie transpozycji normy krajowej wynikającej z treści art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, tym samym brak było podstaw dla Naczelnego Sądu Administracyjnego do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy (por wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 977/12; z dnia 18 czerwca 2013 r., I FSK 1093/12, dostępne na stronach internetowych w bazie orzeczeń CBOiS). 5.8. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 37, 38-40 ustawy o VAT oraz art. 43 ust. 13 tej ustawy uznaje za bezzasadne. 5.9. Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenie wymienionej regulacji w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ogólnikowo uzasadnił to, że wstępna ocena zdolności kredytowej nie miała znaczenia. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd pierwszej instancji ocenił, że spółka przeprowadza wstępną i jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego bardzo ogólną analizę zdolności kredytowej osoby ujętej w bazie osób zainteresowanych produktami finansowymi pojawiającymi się na rynku. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd nie zawarł tutaj obszernego wywodu uzasadniającego takie stwierdzenie. Nie było to jednak naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wynika z wcześniejszych stwierdzeń Sądu pierwszej instancji podstawą takiego uznania było to, że wstępna analiza kredytowa nie jest głównym elementem świadczonej usługi. Ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była zaś w tym zakresie prawidłowa co omówiono w niniejszym orzeczeniu. 5.10. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.