I SA/Kr 550/12

Sygn. akt I SA/Kr 550/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi Centrum "V" SP. z o.o. Spółka komandytowa w K., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 stycznia 2012r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania indywidualnej interpretacji podatkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Zaskarżonym postanowieniem z 30 stycznia 2012r. Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia Centrum V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w K. na postanowienie Prezydenta Miasta z 14 października 2011r. nr [...]o odmowie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 29 lipca 2011r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek zainteresowanego Centrum V. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wydania interpretacji albowiem stan faktyczny i prawny przedstawiony w złożonym wniosku jest identyczny jak we wniosku zainteresowanego z 22 marca 2011r. w stosunku do którego wydano 14 czerwca 2011r. interpretację . W związku z powyższym, organ I instancji działając na podstawie art. 14 h ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej-O.p.)odpowiednio zastosował art. 165a O.p. odmawiając wydania interpretacji indywidualnej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył zainteresowany, nie zgadzając się z tym, że w przypadku indywidualnej interpretacji prawa podatkowego dochodzi do res iudicata o czym świadczy wyrok NSA z 23 marca 2010r. sygn. akt: II FSK 1734/08 i dodatkowo podniósł , że organ zbyt pochopnie przyjął, iż wniosek z 27 lipca 2011r. jest tożsamy z uprzednio złożonym wnioskiem z 22 marca 2011r. Zainteresowany we wniosku z 27 lipca 2011r. sformułował bowiem tezę, że ustawa prawo budowlane nie przewiduje innej możliwości częściowego przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania, należy uznać, że art. 6 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej-u.p.o.l.) odnosi się do rozpoczęcia użytkowania części budynku w oparciu o decyzję wydana na podstawie art. 55 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. dalej- p.b.). Zdaniem wnoszącego zażalenie, ani analiza przepisów prawa budowlanego, ani wskazana wyżej teza nie zostały zawarte we wniosku z 22 marca 2011r. zatem ponowny wniosek o wydanie interpretacji nie jest tożsamy z wnioskiem z 22 marca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w motywach postanowienia, wskazało, że stan faktyczny i ocena prawna zawarte we wniosku z 27 lipca 2011r. były tożsame ze stanem faktycznym i prawnym we wcześniejszym wniosku. W wydanej zainteresowanemu interpretacji , organ podatkowy przyjął, że stanowisko polegające na tym, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do części powierzchni nowowybudowanego budynku przeznaczonej do zagospodarowania i wykończenia w sytuacji gdy w stosunku do całego budynku uzyskano w 2010r. pozwolenie na użytkowanie nie powstanie od 1 stycznia 2011r. nie było prawidłowe. Dodatkowo zaznaczono, że powołanie nowych argumentów odnoszących się doprawa budowlanego nie zmienia stanu prawnego. Nadto podkreślono, że sam zainteresowany we wniosku z 27 lipca 2011r. przyjął, ze jest tożsamość stanu faktycznego i prawnego a co za tym idzie nie ma przeszkód by ponownie wnosić o wydanie interpretacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się nadto na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych (sygn. akt: III SA/Wa 577/11, III SA/Wa 432/10) w których stwierdzono, że zagadnienie, co do którego organ zajął już stanowisko nie może być przedmiotem ponownego skutecznego wniosku tego podmiotu o wydanie interpretacji albowiem sprawa została już rozstrzygnięta i nie może być rozstrzygana po raz drugi. Odnosząc się do powołanego przez zainteresowanego wyroku NSA z 23 marca 2010r. sygn. akt: II FSK1734/08 zaznaczono, że dotyczył on odmiennej sytuacji niż w rozpatrywanej sprawie. Skargę do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył zainteresowana spółka, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia kosztów procesu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 165a §1 i §2 O.p., poprzez nieuzasadnione zastosowanie oraz art. 7, art. 77, art. 138§1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. u z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej-k.p.a.) polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie oraz poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji zamiast jego uchylenia. Uzasadniając skraje jej autor zaznaczył, powołując się na wyrok NSA z 23 marca 2010r. sygn. akt: II FSK 1734/08 , iż w odniesieniu do indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie dochodzi do res iudicata a także wskazał, że złożone wnioski nie były tożsame. Autor skargi powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki o sygn. akt: I SA/GL 1164/10, I SA/GL 272/11, I GSK 11/10, VI SA/Wa 1973/10, I SA/Ol 551/08). Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej-p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133§1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skarga jest zasadna jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art.77 i art. 138§1 k.p.a. albowiem przepisy te nie miały w ogóle zastosowania w sprawie bowiem postępowanie przed organem i rozstrzygnięcie mogło być wydane tylko w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Przechodząc do problemów jakie zarysowały się w sprawie, to dotyczyły one dwóch kwestii: po pierwsze -tego, czy postanowienie o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego kreuje "powagę rzeczy osądzonej", a tym samym, czy organ słusznie zastosował jako podstawę prawną art. 165a§1 O.p. odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku złożonego przez Skarżącą ( tj. czy w sprawach tożsamych możliwe jest wydanie wiele interpretacji) i po wtóre-czy w okolicznościach sprawy złożone wnioski o wydanie interpretacji indywidualnych były rzeczywiście ,,tożsame". W ocenie Sądu należało w pierwszej kolejności odnieść się do tego czy złożone wnioski o wydanie interpretacji indywidulanych są tożsame. Organy obu instancji przyjęły, że wniosek z 22 marca 2011r. i kolejny złożony wniosek z 27 lipca 2011r. są wnioskami tożsamymi bowiem stan faktyczny i ocena prawna są tożsame w tych wnioskach i nie zmienił tego fakt, że w kolejnym złożonym wniosku powołano nowe argumenty-tym razem odwołujące się do prawa budowlanego-co zdaniem organu nie zmieniało jednak stanu prawnego sprawy. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organów jest wadliwe. Zgodnie z art. 14b§ 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (albo zdarzenia przyszłego) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (albo zdarzenia przyszłego.). Jak wynika z porównania obydwu wniosków złożonych przez zainteresowana Spółkę, stany faktyczne i sformułowane problemy prawne były prawe identyczne (wniosek z 27 lipca 2011r. zawierał bardziej rozbudowany stan faktyczny) natomiast ,,własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tych stanów faktycznych" nie można uznać za identyczne. Stanowisko własne w pierwszym wniosku odnosiło się do art. 5 pkt 1 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 5 u.p.o.l. natomiast w drugim wniosku odwołano się do treści art. 6 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 55 pkt 3p.b. oraz powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które zdaniem wnioskodawcy miało potwierdzić słuszność zaprezentowanego ,,własnego stanowiska". Warto przypomnieć, że w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi. Prezentacja własnego stanowiska, które opiera się na zupełnie innej argumentacji i co ważne na innych przepisach prawa oraz dodatkowo podparta jest tezami z judykatury nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy uznana za identyczną. Spółka składając ponowny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, nie powtórzyła i nie powieliła stanowiska zawartego w uprzednio złożonym wniosku. Stanowiska zainteresowanej Spółki nie są tożsame. Godzi się zauważyć, w ślad za poglądami piśmiennictwa, że stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b§3 O.p., stanowi prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego granicach winno toczyć się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Konstytuują je przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by stwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej proponowanej przez stronę. W treści wniosku o wydanie interpretacji wg regulacji prawnej jego urzędowego wzoru wnioskodawca powinien wskazać przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej. Zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi więc w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, w razie potrzeby objęte klasyfikacyjną wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu podatkowego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego LexisNexis Warszawa 2010 s. 76).Co znamienne, organ podatkowy nie może ograniczyć się do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, pomijając przedstawienie oceny stanowiska prawnego wnioskodawcy. Punktem odniesienia zatem dla udzielanej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji. Jako, że to właśnie stanowisko własne zainteresowanego podlega ocenie organu interpretacyjnego a w sprawie poddanej osądowi, stanowiska zaprezentowane we wnioskach nie były tożsame, nie było zdaniem Sądu podstaw do tego by uznać je za identyczne i odmówić wydania interpretacji indywidualnej. Przechodząc do drugiego problemu jaki zarysował się w sprawie to należyprzeanalizować czy przepisy O.p zawierają zakaz ponownego wnoszenia o wydanie interpretacji dotyczącej tej samej indywidualnej sprawy. Zdaniem Sądu, nie ma przeszkód, aby wnosić o ponowne wydanie interpretacji dotyczącej analogicznego stanu faktycznego i prawnego. Przepisy O.p. nie zawierają bowiem takiego zakazu. Zakazu wydania ponownej interpretacji nie można wywieść z przepisów O.p. Jedyną przeszkodą do wydania interpretacji jest toczące się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Usytuowanie przepisów dotyczących interpretacji ( dział II rozdział 1a O.p.) wyklucza zaliczenie postępowania w tym przedmiocie do postępowania podatkowego czy kontroli podatkowej, nie budzi też wątpliwości, w świetle art. 24 i art. 31 ustawy z 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r., Nr 8,poz. 65 ze zm.), że nie jest to też postępowanie kontrolne. Strona nie ma zatem obowiązku, składając oświadczenie, o którym mowa w art. 14b§4 O.p., informowania Ministra Finansów ( w tym przypadku Prezydenta Miasta) o tym, iż wcześniej na jej wniosek udzielono jej interpretacji dotyczącej tych samych elementów stanu faktycznego, a organ nie ma obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby ustalać tę okoliczność. Wśród danych, jakie winny być podane we wniosku ustawodawca nie wymienia też informacji o wydanych wcześniej interpretacjach, dotyczących tego samego stanu faktycznego (art. 14b§3 i §4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2007r.). Informacji takiej nie można uznać za część stanu faktycznego, jaki strona ma obowiązek przedstawić (art. 14b§3 O.p.). Skoro strona wnioskuje o stwierdzenie, czy jej stanowisko co do prawidłowości jej oceny prawnej jest słuszne, to winna podać tylko te fakty (czy zdarzenia przyszłe), które są istotne uwagi na przepis prawa, który jej zdaniem ma mieć do nich zastosowanie. Brak było zatem podstawy prawnej uprawiającej Prezydenta Miasta do odmowy wydania interpretacji tylko z tego względu, iż wcześniej podatnik interpretację co do takiego samego stanu faktycznego uzyskał i nie została ona zmieniona bądź uchylona w trybie przepisanym prawem. Nie jest on także związany wcześniej wydaną interpretacją. Związania takiego nie można bowiem domniemywać.(vide wyrok NSA z 23 marca 2010r. sygn. akt: II FSK 1734/08. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA z 14 grudnia 2010r. sygn. akt: II FSK 1426/09 w którym zaznaczono, że prawo wnioskodawcy do złożenia kolejnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ogranicza jedynie art. 14b§5 O.p. Także NSA w wyroku z 3 lutego 2012r. sygn. akt: II FSK 1250/10 potwierdził, że zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie nie jest kwestionowane, że orzeczenie interpretacyjne nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (wyroki opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Reasumując, nawet w sytuacji gdy stany faktyczne i prawne objęte wnioskami zainteresowanego podmiotu są tożsame, to organ podatkowy miał obowiązek zbadania kolejnego wniosku interpretacyjnego, podmiotu zainteresowanego. W świetle powyższego, zarzut naruszenia art. 165a O.p. był uzasadniony bowiem jak wskazano powyżej nie było podstaw do odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o ponowny wniosek złożony przez zainteresowaną Spółkę, który nie był tożsamy z uprzednio złożonym wnioskiem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 p.p.s.a. uznał, że w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, określonego w art. 1§2 p.p.s.a. ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taki należy uznać również postanowienie z 14 października 2011r. wydane przez organ I instancji gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Art. 135 uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkich sądów administracyjnych granicami skargi, upoważniając ten Sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, sprawy administracyjnej. Ponownego rozpoznając sprawy, organ winien uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku mając na uwadze stwierdzone przez Sąd naruszenie art. 14b§5 O.p.i art. 165a O.p. W świetle powyższego Sąd, działając na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.