III SA/Wa 3107/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Monika Staniszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] grudnia 2010 r. nr [...] określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2005 r. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z [...] grudnia 2010 r. za czerwiec 2005 r. określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. W ocenie organu pierwszej instancji Skarżąca w czerwcu 2005 r. dokonała zawyżenia podatku naliczonego odliczając podatek naliczony z faktury nr [...] z [...] czerwca 2005 r. wystawionej przez firmę R. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas przesłuchania przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu [...] lutego 2010 r. R. S. oświadczył, że współpracował ze Skarżącą. Otrzymał od niej zlecenie wykonania instalacji klimatyzacji wentylacji tryskaczowej na obiekcie K.. Jednocześnie zobowiązał się do przesłania wyjasnień oraz ewentualnie dokumentcji faktury VAT [...]. W dniu 24 lutego 2010 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wpłynęło pismo R.S., w którym poinformował, że prace, których dotyczy faktura nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. wykonywane były na budynku K. w Z. na [...] piętrze według dostarczonej nowej aranżacji ścianek działowych (demontaż starych i montaż nowych) dzielących powierzchnię biurową III piętra dla dwóch odrębnych firm. Organ zauważył, że z umowy najmu zawartej w dniu 1 lipca 2003 r. pomiędzy spółką K. - właścicielem budynku K., a Skarżacą wraz z wszelkimi aneksami zawartymi do tej umowy, jednoznacznie wynika, iż Skarżąca w badanym okresie wynajmowała jedynie powierzchnię na parterze i I piętrze budynku K. Skarżąca nie była uprawniona do dysponowania powierzchnią na [...] piętrze budynku K., a tym samym nie miała prawa do realizacji jakichkolwiek prac montażowych na tej powierzchni. W związku z powyższym, jako że głównym dysponentem powierzchni na [...] piętrze jest spółka K., usługa wynikająca z zapisu na opisanej wyżej fakturze nr [...] nie mogła być wykonana na rzecz Sp. z o. o. B. W świetle powyższego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. uznał, iż skoro transakcja z czerwca 2005 r. udokumentowana fakturą FV nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nie została zrealizowana na rzecz Skarżącej, nie mogła stanowić dla podatnika podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Od powyższrej decyzji Skarżący złożył odwolanie w którym organowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Op oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65, z późn. zm.), dalej: “uks" poprzez nie wyznaczenie Skarżącej ponownego terminu na zapoznanie się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uniemożliwienie tym samym możliwości wypowiedzenia się w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji, art. 121 § 1 Op w związku z art. 31 ust. 1 uks poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, art. 180 § 1 w związku z art. 188 Op oraz w związku art. 31 ust. 1 uks poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez Spółkę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, art. 122 w związku z art. 187 § 1 Op oraz w związku art. 31 ust. 1 uks poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, oraz w wyniku powyższych uchybień proceduralnych, które doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego, 5) art. 86 ust.1 i 2 ustawy o VAT w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 97, poz. 970, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że faktury VAT jako dokumentujące rzekomo czynności, które nie zostały dokonane, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tych fakturach, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane dla Skarżącej. W ocenie Skarżącej organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie na podstawie pisma z dnia 24 lutego 2010 r. uzupełniającego zeznania R. S. przyjął, iż prace których dotyczy zakwestionowana faktura wykonywane były w budynku K. na [...] piętrze według dostarczonej nowej aranżacji ścianek działowych dzielących powierzchnie biurową dla dwóch odrębnych firm. Skarżąca podkreśliła, iż poza zakwestionowaną fakturą Pan S. nie przekazał do urzędu żadnej innej dokumetacji, w oparciu o którą można byłoby wnioskować, że faktycznie prace przez niego wykonane odbywały się na [...] piętrze. W związku z powyższym należałoby ponowić wezwanie do R. S. w tym zakresie i zobowiązać go do podania: na czyje zlecenie i dla kogo zostały wykonane prace objęte sporną fakturą w oparciu o jaką dokumentację podał w piśmie z dnia 24 lutego 2010 r., że prace te dotyczyły [...] piętra budynku K. oraz zobowiązać go do przedłożenia tejże dokumentacji. Ponadto oświadczyła, iż prace wykazane na zakwestionowanej fakturze wykonywane były na parterze budynku K. w związku z zawarciem aneksu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. do umowy najmu między K. Sp. z o. o., a Spółką oraz aneksu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. do umowy podnajmu między B. Sp. z o. o. oraz przeprowadzką m. in. firmy B. W ocenie Skarżacej złożone przez Pana S. wyjaśnienia omyłkowo dotyczyły [...] piętra zamiast parteru. Dodatkowo Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z zeznań Spółki oraz świadka – P. K. na okoliczność zakresu prac powierzonych R. R. S. oraz zakresu prac wykonywanych w biurowcu K.. Następnie 22 marca 2011 r. Skarżąca wniosła pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym podtrzymała wnioski o przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniach od zaskarżonych 11 decyzji wydanych dla Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za okresy: styczeń-luty 2005r., kwiecień - grudzień 2005r., w tym między innymi z zeznań w charakterze świadków następujących osób: A. S.; D. S.; Z. K.; J. L.; J. S.; T. J. (w charakterze Strony); M. K. na okoliczności wskazane w odwołaniach jak też w toku postępowania kontrolnego za 2005 r., tj: przesłuchanie Z. K. na okoliczność ustalenia, kto faktycznie i w czyim imieniu z obu stron zawartej umowy podnajmu prowadził wstępne i dalsze rozmowy w przedmiocie wynajmu powierzchni przez S.A. V. na terenie kompleksu K. W ocenie Skarżącej w celu pozyskania informacji umożliwiających skuteczne wezwanie ww. świadka organ podatkowy powinien zwrócić się o wydanie danych wyżej wymienionego ze zbioru PESEL lub ze zbiorów meldunkowych. Podobnie organy podatkowe powinny postąpić w przypadku pozyskania danych kolejnych świadków, tj. J. L. oraz J. S. - osób które miały być osobami prowadzącymi negocjacje i podejmującymi decyzje w sprawie podnajmu powierzchi od Strony przez Sp. z o. o. D.; wystąpienie z wnioskiem do Sp. z o. o. D. w celu uzyskania informacji: w jaki sposób doszło do podjęcia decyzji w 2004 r. o pozyskaniu nowej powierzchni najmu przez przez ww. spółkę w nowej lokalizacji w Polsce - na terenie K. oraz rozszerzenia najmu na dodatkowe powierzchnie, który dział podejmował decyzję o wynajęciu przedmiotowej powierzchni oraz czy J. S. był osobą współ lub decyzyjną w powyższym zakresie; przesłuchanie J. S. oraz J. L. na okoliczność prowadzonych negocjacji w zakresie wynajmu powierzchni na terenie K.; przesłuchanie A. S. na okoliczność roli jaką pełnił w podejmowaniu decyzji w zakresie prowadzenia rozmów i negocjacji odnośnie wynajmu powierzchni na terenie K. przez S.A. V.; przesłuchanie D. S. oraz T. J. na okolicznmość rozmów prowadzonych ze S.A. D. oraz Sp. z o.o. B. ; przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka D. S na okoliczność ustalenia, czy w trakcie przesłuchania na policji zostały mu wprost zadane pytania odnośnie działalności Sp. z o. o. T. w kontekście jej realizacji ze Skarżącą, a także na okoliczność ustalenia, jaka była podstawa dla pobierania przez Sp. z o. o. T. wynagrodzenia od Skarżącej w 2004 r. i 2005 r. i za co takie wynagrodzenie było faktycznie pobierane, w tym m. in. dla ustalenia czy i z kim spółka ta prowadziła rozmowy na temat pozyskiwania podnajemców na powierzchnie biurowe na terenie K.; przesłuchanie M. K. w warunkach wolnościowych oraz T. J. na okoliczność treści przedmiotu oraz sposobu wykonania łączącej Spółkę oraz Sp. z o. o. F. umowy, o której mowa w fakturze nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. i fakturze nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. przesłuchanie T. J. i P. K. na okoliczność prac powierzonych R. S. oraz zakresu prac wykonywanych w K.. Ww. piśmie Skarżąca wniosła też o włączenie do akt niniejszego postępowania protokołu z zeznań P. K. z dnia [...] grudnia 2010 r. z postępowania odwoałwczego przed Dyrektorem Izby Skarbowej w K. nr [...] do [...]. Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.e utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia organ zaznaczył, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się włączone postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] października 2010 r. o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2010 r. o sygn. akt [...] dotyczące podejrzanego T. J. - Prezesa Spółki. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało z uwagi na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych określonych w art. 56 § 2, art. 62 § 2 i art. 61 § 1 kks w związku z art. 7 § 1 kks i w związku z art. 6 § 2 kks. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. włączył do akt niniejszej sprawy poświadczoną za zgodność kserokopię kolejnego postanowienia Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia[...] kwietnia 2010 r. i z dnia [...] października 2010 r. o sygn. akt [...]dotyczących podejrzanego T. J.. W świetle powyższego – w ocenie organu odwoławczego – stwierdzić należy, iż pomimo upływu okresu wskazanego w art. 70 § 1 Op. możliwym jest orzekanie w przedmiocie kwoty do przeniesienia na następny miesiąc. Wszczęcie przez Prokuraturę Okręgową w K. ww. postępowania spowodowało bowiem zawieszenie biegu 5 letniego terminu przedawnienia stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Op. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, iż rozstrzygając niniejszą sprawę uwzględnił całość materiału dowodowego w tym między innymi: protokół przesłuchania R.S. z dnia [...] lutego 2010 r. sporządzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., pismo R. S. z dnia [...] lutego 2010 r., umowę najmu z dnia 1 lipca 2003 r. zawartą pomiędzy spółką K. właścicielem budynku K., a Skarżacą wraz z wszelkimi aneksami zawartymi do tej umowy. Zdaniem organu, w świetle ww. dokumentacji, w badanym okresie Skarżąca bezspornie wynajmowała jedynie powierzchnię na parterze i I piętrze budynku K. W konsekwencji Spółka nie była uprawniona do dysponowania powierzchnią na [...] piętrze budynku K., a tym samym nie miała prawa do realizacji jakichkolwiek prac montażowych na tej powierzchni. Z uwagi na fakt, że głównym dysponentem powierzchni na [...] piętrze była spółka K., usługa wynikająca z zapisu na zakwestionowanej fakturze nie mogła być zatem wykonana na rzecz Skarżącej. W świetle powyższego mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stonął na stanowisku, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. słusznie przyjął, że transakcja udokumentowana fakturą wystawioną przez firmę R.R. S. jako nie zrealizowana na rzecz Skarżacej nie mogła stanowić dla podatnika podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Ustosunkowując się do zarzutu nie podjęcia przez organ pierwszej instancji starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nałożony przepisem art. 187 § 1 Op. nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek zastąpić w dokumentowaniu działalności gospodarczej podatnika. Podatnik powinien bowiem sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji. natomiast w rozpatrywanej sprawie Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt wykonania usług na jej rzecz przez R.R.S.. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Op. w związku z art. 31 ust. 1 uks poprzez nie wyznaczenie Skarżącej ponownego terminu do zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że z akt sprawy wynika. iż pismem z dnia [...] października 2010r. nr [...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wezwał Spółkę do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 27 października 2010 r. Skarżąca zapoznała sie z aktami przedmiotowej sprawy (protokół z przyjęcia Spółki z dnia [...] października 2010 r. nr [...]). Następnie w dniu 3 listopada 2010 r. wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej w K. pismo, w którym Skarżąca wypowiedziała się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego oraz zgłosiła szereg wniosków dowodowych. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżacą dowodów. Z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem ww. decyzji dwukrotnie, tj zawiadomieniem z 25 października 2010 r. i z 24 listopada 2010 r. informował Skarżacą o niezałatwieniu sprawy w terminie. W uzasadnieniu ww. zawiadomień znalazło się wprawdzie stwierdzenie, iz postępowanie kontrolne nie zostało zakończone w terminie ze wzgiędu na koniecznośc zgromadzenia i przeanalizowania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonania dalszych czynności wymaganych procedurą kontrolną jednak wbrew twierdzeniom Spółki po dniu 22 października 2010r., tj. po wyznaczeniu Stronie 7 dniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ pierwszej insatcnji nie gromadził już żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w nienijszej sprawie. Wystawiając bowiem ww. zawiadomienia organ pierwszej instancji nie miał wiedzy co do tego czy zakończenie postępowania kontrolnego będzie możliwe we wcześnieśniej wyznaczonym terminie tj. odpowiednio do końca listopada i grudnia 2010 r. podkreślił, iż procedura kontrolna nie przewiduje, aby decyzje organu mogły być wydane i doręczone stronie, po wyznaczonym terminie do zakończenia postępowania kontrolnego. Jednakże biorąc pod uwagę art. 125 § 1 Op., zakończył postępowanie kontrolne wydając zaskarżoną decyzję w dniu [...] grudnia 2010 r. Ponadto zaznaczył, iż w trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] wezwał Spółkę do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Skarżaca jednak nie skorzystała z przysługującegu jej prawa. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rostrzygnięciem złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 123 § 1, w związku z art. 200 § 1 Op. w zw. z art. 31 ust. 1 uks poprzez nie wyznaczenie Spółce ponownego terminu na zapoznanie się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uniemożliwienie tym samym możliwości wypowiedzenia się w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji, art. 180 § 1, w związku z art. 188 Op. oraz w związku art. 31 ust. 1 uks poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, art. 122, w związku z art. 187 § 1 Op. oraz w zw. z art. 31 ust. 1 uks poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, art. 86 ust. 1 i 2, w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że faktura VAT wystawiona przez Sp. z o. o. TSP, Sp. z o. o. F. oraz R.R. S. dla Skarżącej jako dokumentujące rzekomo czynności, które nie zostały dokonane, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tych fakturach, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane dla Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu nie zachodzą pozytywne przesłanki do uznania skargi za zasadną. Na wstępie wskazać należy, iż wzorzec kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm). Zgodnie z tymi przepisami sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Oznacza to także, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej. Przechodząc do meritum Sąd, na wstępie odwołać się trzeba do treści art. 86 ust. 1 u.p.t.u., zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, Odnosząc się do zasady potrącalności podatku od towarów i usług należy wskazać, że prawo to nie jest bezwzględne i podlega ograniczeniom, a w niektórych wypadkach nawet wyłączeniu wobec nie zachowania przez podatnika określonych przez ustawodawcę warunków. Jednym z takich warunków związanych z fakturami VAT jest uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., w myśl którego w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przepis art. 86 u.p.t.u. nie dopuszcza akceptowania sytuacji, w której wystarczającym do odliczenia jest posiadanie oryginału faktury opisującej zdarzenie gospodarcze w oderwaniu od faktu jego zaistnienia w rzeczywistym obrazie. Bezspornie prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towarów bądź usług, faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Faktura nie tyle tworzy, ile potwierdza jedynie istnienie uprawnienia podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Teza taka zawarta jest w wielu wyrokach NSA (np. w wyroku z dnia 4 grudnia 2007 r. sygn. akt I FSK 866/08, z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 688/09, z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 189/08, sygn. akt I FSK 936/09 z dnia 10 grudnia 2010 r.) i w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę zasługuje na pełną aprobatę, gdyż w sposób właściwy określa samą istotę prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Zależność tą akcentuje także w orzecznictwie Europejski Trybunał Sprawiedliwości np. w sprawie C-342/87 Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, w sprawie C-35/05 z dnia 15 marca 2007 r. Jak wskazano wyżej spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle stanu faktycznego sprawy możliwe jest przyjęcie, że nastapiło wykonanie transakcji udokumentowanej fakturą FV nr [...] z [...] czerwca 2005 r., polegającej na instalacji klimatyzacji wentylacji tryskaczowej przez firmę R.R. S., a tym samym czy doszło do zawyżenia podatku naliczonego w wyniku odliczenia podatku naliczonego z tej faktury. W ocenie Sądu organ wyciągnął w tym zakresie słuszne wnioski z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W dniu 24 lutego 2010 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wpłynęło pismo R.S., w którym poinformował, że prace, których dotyczy faktura nr [...] z [...] czerwca 2005 r. wykonywane były na budynku K. w Z. na [...] piętrze według dostarczonej nowej aranżacji ścianek działowych (demontaż starych i montaż nowych) dzielących powierzchnię biurową [...] piętra dla dwóch odrębnych firm. Nastomiast Skarżąca w badanym okresie wynajmowała jedynie powierzchnię na parterze i I piętrze budynku K., co wynika z umowy najmu zawartej w dniu 1 lipca 2003 r. pomiędzy spółką K.- właścicielem budynku K., a Skarżacą oraz z treści wszelkich aneków do tej umowy. Logicznym jest zatem wniosek organu, że Skarżaca nie była dysponenem powierzchnii na III piętrze, a tym samym że nie mogła zlecić wykonania przedmiotowej usługi na tym piętrze, co przekłada się na kwestionowanie rozliczenia podatkowego. Odnosząc się z kolei do wymogów procesowych stwierdzić na wstępie należy, iż nie do podzielenia są zarzuty Skarżącego dotyczące braków przeprowadzonego postępowania dowodowego, jego zakresu oraz oceny jego wyników, bowiem organy wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznych decyzji, a stan faktyczny sprawy ustaliły zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w przepisach art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 tej ustawy. W tym miejscu przytoczyć należy treść art. 122 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także powiązanego z nim przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy zaakcentować, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie podatkowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, wedle którego nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 2081/02). W sytuacji więc, gdy organy podatkowe zasadnie kwestionują materialną prawidłowość faktury – to na podatnika przerzucony zostaje ciężar wykazania, że stwierdzona fakturą czynność gospodarcza została dokonana. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1122/10; "spoczywający na organach podatkowych obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy sprowadza się do ustalenia okoliczności obiektywnych stanowiących przesłankę odliczenia a w razie stwierdzenia, że okoliczności te nie zachodzą, np. gdy organy wykażą, iż transakcje nie zostały wykonane, to na podatnika przenosi się ciężar dowodu mogącego podważyć te ustalenia" (tak też wyrok NSA z 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 529/07). W przypadku zatem powzięcia wątpliwości co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Kr 2008/99, wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r., sygn. akt III SA 215/02, wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 31/01). Nadto jest obowiązany do badania nie tylko wysokości kwoty podatku naliczonego, lecz również walorów formalnych oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy w istocie faktura stwierdza fakt nabycia towarów lub usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do rzeczywistej operacji gospodarczej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt SA/Kr 254/07), przy czym strona winna ujawnić to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, przedstawiając kontrargumenty. Tymczasem Skarżąca kwestionując treść pisma R. S. prowadzącego działalność pod nazwą R.(tj. wystawcy spornej faktury) nie przedstawiła takich kontrargumentów. Samo natomiast żądanie ponownego przesłuchania świadka bez przywołania wystarczających podstaw ku temu nie rodzi po stronie organu obowiązku ponowienia dowodu. Dodatkowo jedynie Sąd wskazuje, że pełnomocnik Skarżącej na wcześniejszym etapie postępowanie np. w trakcie wnoszenia zastrzeżeń do protokołu kontroli nie kwestionował ustaleń organu w tym zakresie. Co do wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania Pana T.J. na okoliczność wykonania prac powierzonych R. S., to należy zaznaczyć, że organ dysponował wystarczającymi dowodami przeciwnymi, na co zwrócił uwagę w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Organ nie naruszył art. 188 O.p. W myśl tego przepisu żądanie strony dotyczące przeprowadzenie dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organy nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowym (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I GSK 1187/09, publ. Lex nr 744701). Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie, ponieważ okoliczności, co do których o przeprowadzenie dowodu wnioskowała strona, organ podatkowy potwierdził innymi dowodem. Ponadto prezes Skarżącej T. J. wielokrotnie był wzywany przez organ podatkowy i nie stawiał się w Urzędzie. Informował o złym stanie zdrowia lub prosił o wyznaczenie nowego terminu, na który nie stawiał się. Nawet w sytuacji wskazanej przez pełnomocnika Skarżącej, iż wezwania były odebrane przez T. J. po upływie wyznaczonego terminu przesłuchania, to jednak miał on świadomość, iż przesłuchanie jest ważnym środkiem dowodowym, skoro powielekroć organ ponawiał próbę przesłuchania go. Mimo to nie podjął żadnej próby współpracy z organem podatkowym. Co do przesłuchania P. K., to należy wskazać, że postanowieniem z [...] maja 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. włączył do akt przedmiotowej sprawy między innymi poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] stycznia 2011 r. nr [...] wydaną dla Skarżącej W uzasadnieniu decyzji przytoczona została treść przesłuchania tego świadka z [...] grudnia 2010 r. W odniesieniu do przesłuchania innych świadków wnioskowanych przez Skarżącą to - jak wynika z akt sprawy notorycznie nie reagowały one na wezwania organu, albo byli już przesłuchani, przy czym przesłuchania niektórych spośród wskazywanych osób nie mogły wyjaśnić okoliczności istotnych w niniejszej sprawie (również z tego względu, że ich rola mogła się odnosić do innych faktur, niż kwestionowana w niniejszej sprawie), na co trafnie wykazywały organy obu instancji w postanowieniach odmawiających uwzględnienia tych wniosków dowodowych. W ocenie Sądu organy w toku postępowanie nie naruszyły także art. 123 O.p. W myśl tego przepisu organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). się przez organ na materiale dowodowym włączonym do akt z innego postępowania nie może uzasadniać zarzutu pozbawienia podatnika czynnego w nim udziału w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nie jest ograniczana do samego bezpośredniego udziału w przeprowadzeniu dowodu (art. 190 § 1 i 2 O. p.), gdyż z art. 192 O.p. wynika, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Taka możliwość została Skarżącej zapewniona w toku postępowania. Świadczy o tym w szczególności postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2011 r. nr [...] i z [...] lipca 2011 r. nr [...] wzywające pełnomocnika Skarżącej do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, przy czym pełnomocnik nie skorzystał z tego prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy nie można zasadnie twierdzić, że przedłużenie terminu do załatwienia sprawy (dokonane po wyznaczonego 7-dniowego terminu do wyznaczonego na odniesienie się do całości materiału dowodowego) zatamowało realizację celów jakim służy instytucja procesowa przewidziana w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, potencjalnie rzutując zarazem na treść ostatecznie sformułowanego rozstrzygnięcia. Należy bowiem zauważyć, że wszystkie dowody znajdujące się w aktach sprawy były znane Skarżącej. W czasie pomiędzy upływem wyznaczonego 7-dniowego terminu, a wydaniem decyzji przez organ I instancji poza dwukrotnym zawiadomieniem o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy oraz formalnym załatwieniem wniosku dowodowego Skarżącej nie przeprowadzono, ani nie dołączono do akt żadnego nowego dowodu ponad zgromadzone w toku kontroli skarbowej, do których to dowodów Skarżąca mogła się w sposób nieskrępowany odnieść, przed wydaniem decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Nie można zatem uznać, że decyzja organu I instancji została oparta na nieznanych stronie dowodach. Odnosząc się do kwestii przedawnienia stwierdzić należy, że prawidłowe jest twierdzenie organu, że pomimo upływu okresu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. możliwym jest orzekanie w przedmiocie kwoty do przeniesienia na następny miesiąc, bowiem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług uległ zawieszeniu w dniu 7 grudnia 2010 r. W aktach sprawy (k-15 akt administracyjnych) znajduje się postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. z dnia [...] grudnia 2010 r. o wszczęciu dochodzenia Skarbowego w sprawie między innymi podawania nieprawdy, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, w okresie od lutego 2005 do 25 stycznia 2006 w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia 2005 do grudnia 2005 składanych przez podatnika podatku VAT tj. firmę: "B. sp. z o.o. do [...] Urzędu Skarbowego w K., posługiwania się w tym czasie fakturami wystawionymi w nierzetelny sposób oraz nierzetelnego prowadzenia ewidencji na potrzeby podatku VAT za 2005 r. na skutek zawyżenia wysokości podatku naliczonego VAT, w szczególności o podatek wynikający z faktur VAT nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych w nierzetelny sposób i narażenia tym Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. na wskazane w postanowieniu kwoty. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia istotna jest zatem data wszczęcia postępowania w sprawie związana z niewykonaniem tego zobowiązania i to z dniem wszczęcia tego postępowania następuje skutek określony w ww. przepisie. Ściślej ujmując, to z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania następuje zawieszenie biegu przedawnienia. Stosownie do art. 303 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1421/10) Jednocześnie należy zauważyć, iż Osoba prawna działa poprzez swoje organy. W roku 2005, którego dotyczy zaskarżona decyzja, Prezesem jednoosobowego zarządu Spółki był T. J., któremu w dniu 10 grudnia 2010 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. postawił zarzuty popełnienia licznych przestępstw w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w tym przestępstw skarbowych ,w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 25 stycznia 2006 r., a w szczególności przestępstw z art.56 § 2kks, art.62 § 2 kks, art.61§ 1 kks w zw. z art.7§1 kks, w zw. z art. 6 § 2kks i w zw. z art.9 § 3 kks w zw. z art.37§ 1 pkt 2 i 5 kks polegających na tym, że jako Prezes jednoosobowego zarządu firmy “B." Sp. z o.o. zajmując się sprawami gospodarczymi tego podatnika, dopuścił do posługiwania się fakturami VAT wystawionymi w nierzetelny sposób, do nierzetelnego prowadzenia ewidencji na potrzeby podatku VAT i w konsekwencji podał nieprawdę w deklaracjach VAT-7 złożonych przez "B." Sp. z o.o. do [...] Urzędu Skarbowego w K. za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r., na skutek zawyżenia w tych deklaracjach wysokości podatku naliczonego, z faktur wystawionych między innymi przez “T." Sp. z o.o., “F." Sp. z o.o., R. S. “R.". Postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...]o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2010 r. i z dnia [...] października 2010 r. o sygn. akt [...] dotyczących podejrzanego T. J. (k-1268 -1273 akt podatkowych), tj. o postawieniu zarzutów łącznie w zakresie przestępstw skarbowych zostało ogłoszone T.J. w dniu [...] grudnia 2010 r. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K.. Zdarzenie to T. J. poświadczył własnoręcznym podpisem w tym samym dniu (k-1273 akt podatkowych). Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] (k-1276 akt podatkowych) włączył wymienione wyżej postanowienie do akt sprawy. Z powyższego wynika, iż w rozpoznawanej sprawie dochodzenie wszczęte w stosunku do Spółki B. Sp. z o.o. w przedmiocie przestępstw skarbowych, w dniu 10 grudnia 2010 roku stało się postępowaniem nie tylko w sprawie, ale i co do osoby i z ta datą podatnik dowiedział się, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne skarbowe, a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej Sąd stwierdza, że orzeczenia sądów administracyjnych wydane w innych postępowaniach nie rodzą obowiązku przyjęcia tożsamej oceny elementów stanu faktycznego. Przedłożony przez Skarżącą jako dowód w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 1308/11 nie mógł być przydatny w niniejszej sprawie. Przede wszystkim dotyczył on innego okresu podatkowego (2004 r.), innego podatku (podatku dochodowego od osób prawnych), a decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym. Poza tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela wniosków wywiedzionych w tym wyroku. Reasumując stwierdzić należy, że decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Rozstrzygnięcie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Zdaniem Sądu, organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości a ustalony stan faktyczny dawał, wbrew zarzutom skargi, podstawę do zastosowania art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustayw o podatku od towarów i usług. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd mając na uwadze powyższe, nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie błędów w ustaleniu stanu faktycznego przez organy podatkowe, nie znalazł tak naruszeń przepisów proceduralnych, jak i materialnoprawnych. Konkludując Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, czego konsekwencją stało się oddalenie skargi na mocy art. 151 ustawy P.p.s.a.