II SA/Lu 416/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skarg J.K. i M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr 17/2011 Prezydent Miasta udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg publicznych powiatowych nr 2376L – ul. Z. i W. Nałkowskich (na odc. od ul. Żeglarskiej do ul. Zalewskiego) i nr 2259L – ul. Żeglarskiej (na odc. od ul. Z. i W. Nałkowskich do ul. Słomkowskiego) oraz planowanych dróg gminnych, tj. ul. Zalewskiego, ul. Słomkowskiego i ul. Rodakiewicza wraz z siecią kanalizacji deszczowej, sanitarnej i wodociągowej oraz oświetleniem drogowym i przebudową sieci elektroenergetycznej, na działkach ewidencyjnych wskazanych w decyzji i zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "specustawą drogową". Decyzja w poszczególnych punktach zamieściła: - wymagania dotyczące powiązania z innymi drogami publicznymi, - określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, - warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz obronności państwa, - wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, - zatwierdzenie podziału nieruchomości. - zatwierdzenie projektu budowlanego oraz, - oznaczenie nieruchomości lub ich części, które stają się własnością Gminy Lublin. Jednocześnie decyzja powyższa informowała, że za przejęte nieruchomości, odszkodowanie zostanie ustalone odrębną decyzją. Integralną część decyzji stanowiły załączniki Nr 22-28 (projekt budowlany). W uzasadnieniu organ podał, iż zgodnie z art. 11d ust. 5 specustawy drogowej stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu, wysyłając im zawiadomienia oraz dokonując obwieszczenia w prasie lokalnej oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta Lublin. W toku postępowania nie wpłynęły żadne zastrzeżenia i uwagi dotyczące przedsięwzięcia. Dalej organ wskazał, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w południowej części Lublina. Budowa chodników w pasach istniejących dróg powiatowych (ul. Z. i W. Nałkowskich oraz ul. Żeglarskiej) zwiększy bezpieczeństwo ruchu pieszego i poprawi warunki życia mieszkańców, natomiast budowa dróg gminnych ulic: Zalewskiego, Słomkowskiego i Rodakiewicza umożliwi obsługę komunikacyjną powstającego zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ponadto organ wskazał, że złożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązującej ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Transportu I Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a także Rady Ministrów w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Od powyższej decyzji (w części dotyczącej wykonania dróg gminnych, tj. ul. Zalewskiego, ul. Słomkowskiego i ul. Rodakiewicza wraz z zaplanowaną nfrastrukturą) odwołania wnieśli M. K. i M. K. oraz J. K., właściciele nieruchomości, których część, znalazła się w granicach pasa drogowego ww. planowanych dróg. Odwołujący w jednobrzmiących odwołaniach zarzucili, że decyzję wydano z naruszeniem: 1. art. 6, 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11c specustawy drogowej poprzez zaniechanie zbadania i uwzględnienia interesów osób trzecich, tj. właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać będzie przedmiotowa inwestycja; 2. art. 6-10, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie kwestii, iż planowana inwestycja służyć będzie jedynie obsłudze osiedla mieszkaniowego realizowanego przez dewelopera, a nie będzie służyć rozbudowie dróg gminnych; 3. art. 11a ust. 1 specustawy drogowej poprzez zastosowanie trybu tej ustawy w sytuacji gdy budowa tych dróg jest wyłącznie realizacją inwestycji niedrogowej, służącej obsłudze osiedla; 4. art. 16 ust. 1 specustawy drogowej poprzez pominiecie, że inwestycja ta nie służy dobru publicznemu, lecz jedynie interesom dewelopera; 5. art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 12 specustawy drogowej, poprzez naruszenie zasady ochrony prawa własności i zajęcie nieruchomości prywatnych na cel niepubliczny; 6. art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy przez Prezydenta Miasta, który z uwagi na okoliczność, iż był wnioskodawcą powinien podlegać wyłączeniu. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta uznając, że wydana decyzja jest prawidłowa. Wskazał, że wniosek inwestora o wydanie decyzji jest kompletny, a zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom wynikającym z art. 11f. ust. 1 specustawy drogowej, bowiem zawiera stosowne rozstrzygnięcia oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione przy realizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Wojewoda podniósł, że budowa ulic objętych decyzją mieści się w zakresie działania ustawy. To, że drogi będą służyć obsłudze osiedla przez prywatnego inwestora nie ma znaczenia bowiem inwestycja docelowo będzie służyła społeczności miasta. Ponadto z decyzji jednoznacznie wynika, że wydzielone pod drogi działki staną się własnością Gminy Lublin. Tym samym planowana inwestycja jest celem publicznym uprawniającym do objęcia nieruchomości stanowiących własność osób prywatnych. Jego zdaniem specustawa drogowa wbrew zarzutom odwołania dopuszcza stosowanie jej przepisów również do dróg, które dopiero będą drogami publicznymi. Ponadto Prezydent Miasta nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w sprawie, której stroną postępowania jest miasto. Na poparcie powyższego stanowiska przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II OSK 88/10. Skargi na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli J. K. i M. K. reprezentowani przez pełnomocnika. Skarga J. K. została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Lu 416/12, zaś skarga M. K. pod sygnaturą akt II SA/Lu 417/12. W skargach tych skarżący powtórzyli wszystkie zarzuty odwołania, podtrzymując w całości przedstawioną tam ocenę i argumentację prawną. Przede wszystkim w dalszym ciągu zdaniem skarżących, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że planowana inwestycja drogowa faktycznie będzie służyć społeczności miasta, a dostęp do niej będzie powszechny. Tym samym - w ich ocenie - przedmiotowa inwestycja nie wypełnia założeń rozwoju sieci drogowej miasta związanej z rozwojem infrastruktury drogowej. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie jako niezasadnych, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2011 r. Sąd na mocy przepisu art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. zarządził połączenie obydwu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenie ich dalej pod wspólną sygn. akt II SA/Lu 416/12. Obydwie skargi dotyczą bowiem tej samej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Zatem kontrola tych sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji organów administracji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, wydanej na podstawie przepisów specustawy drogowej, który to akt prawny, co należy podkreślić ma charakter specjalny, a jego działanie z woli ustawodawcy zostało ograniczone w czasie (w pierwotnej wersji specustawy do 31 grudnia 2007 r., a wg wersji aktualnie obowiązującej do 31 grudnia 2020 r.). Celem specustawy drogowej, która jak wskazano ma charakter przejściowy, jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W jej pierwotnej wersji ustawa ta dotyczyła jedynie budowy dróg krajowych oraz dróg w miastach na prawach powiatu finansowanych z budżetu tych miast, jednak na mocy dokonanych nowelizacji jej działanie zostało rozciągnięte na wszystkie drogi publiczne. Szczególność specustawy polega jednak przed wszystkim na tym, że ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej, jako inwestycji przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca mając w zamyśle przyśpieszenie postępowań administracyjnych uprawniających do realizacji inwestycji drogowej, połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedno postępowanie, kończące się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań skutkuje więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia, w którym następuje ustalenie lokalizacji drogi, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru mającego być zajętym pod inwestycję oraz ocena projektu budowlanego drogi kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na budowę. Powyższe rozważania prowadzą do jednoznacznej konkluzji, że zawarta w omawianej ustawie regulacja prawna ma charakter wysoce uproszczony, który w odczuciu uczestników postępowania prowadzonego na jej podstawie może tworzyć poczucie naruszenia ich praw podmiotowych chronionych Konstytucją RP oraz ustawami. Nie jest jednak rolą sądu administracyjnego ocena subiektywnych odczuć uczestników postępowania, lecz legalność działania organów administracji publicznej w kontekście przestrzegania prawa. Niemniej jednak tego typu odczucia stron zawsze występują w postępowaniach, których celem jest pozbawienie określonych podmiotów prawa własności nieruchomości. W stosunku do organów administracji publicznej i sądów administracyjnych szczególny charakter omawianej ustawy oznacza zaś tyle, iż nie mogą one dokonywać wykładni rozszerzającej, rozciągającej stosowanie uproszczonych zasad i procedur do inwestycji nie będących drogami publicznymi. Właśnie tego typu twierdzenia stanowią podstawowy zarzut wniesionych skarg. Mianowicie zdaniem skarżących zaplanowana realizacja dróg gminnych, tj. ul. Zalewskiego, ul. Słomkowskiego i ul. Rodakiewicza wraz z całą infrastrukturą techniczną nie jest inwestycją drogową, do której mogłaby mieć zastosowanie specustawa drogowa, gdyż inwestycja ta będzie służyć obsłudze komunikacyjnej osiedla mieszkaniowego realizowanego przez podmiot prywatny. W ocenie Sądu tego typu zarzutów nie można jednak uznać za usprawiedliwione. Przede wszystkim bezspornym jest, że specustawa drogowa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.). Co więcej odesłanie to nie przewiduje żadnych wyjątków, co oznacza, że jedynie inwestycja dotycząca drogi stanowiącej drogę publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych może być prowadzona na zasadach i warunkach przewidzianych w specustawie drogowej. "Drogą publiczną" w rozumieniu ustawy o drogach publicznych jest natomiast każda droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z wymienionych w niej kategorii dróg, z których może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami opisanymi w ustawie o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych - art. 1 ustawy o drogach publicznych. Ustawa o drogach publicznych dzieli drogi te ze względu na funkcje w sieci drogowej na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne (art. 2 ust. 1), przy czym o zaliczeniu do określonej kategorii decyduje uchwała organu stanowiącego właściwej jednostki samorządu terytorialnego (lub ministra odnośnie dróg krajowych) np. rady gminy w przypadku dróg gminnych. Drogi nie zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych (w sposób przewidziany tą ustawą) są drogami wewnętrznymi (art. 8 ustawy o drogach publicznych). Nie oznacza to jednak, że specustawa drogowa może być stosowana tylko do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg zaliczonych już do określonej kategorii drogi przez właściwy organ. W tym zakresie decydujące bowiem jest jaki charakter dla planowanej do realizacji drogi przewidział wnioskodawca, który w samym wniosku obowiązany jest określić jej przyszły charakter. Zważyć bowiem należy, że art. 1 ust. 1 specustawy drogowej odwołuje się do ustawy o drogach publicznych, ale czyni to odnośnie nie do rodzaju drogi publicznej, lecz do pojęcia "przygotowanie inwestycji w zakresie dróg publicznych". Ustawa ta nie odnosi się zatem tylko do dróg, w stosunku do których dokonano ich kategoryzacji w sposób przewidziany w ustawie o drogach publicznych, czyli w formie odpowiedniego rozporządzenia lub uchwały właściwej rady lub sejmiku, lecz również do dróg, które jeszcze nie powstały lecz już przewidziano ich publiczny charakter. Istotne bowiem jest, określenie rodzaju drogi publicznej we wniosku o udzielenie zgody na jej realizację, a nie wskazanie za pomocą uchwały, że droga ma rangę drogi publicznej. Cytowany przepis należy wobec tego rozumieć w ten sposób, że specustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status drogi publicznej (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 91/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 784/11). Przyjęcie stanowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastosowania specustawy drogowej jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych do określonej kategorii drogi, powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów i modernizacji dróg już istniejących (w sprawie ul. Z. i W. Nałkowskich oraz ul. Żeglarska). Należy jednak pamiętać, że nie może być zaliczona do określonej kategorii działka przeznaczona pod drogę, na której droga (w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych) nie została jeszcze wybudowana, a tym bardziej nie może być zaliczona do kategorii drogi publicznej działka, która nie jest własnością właściwego dysponenta drogi (art. 2a ustawy). Na marginesie Sąd wskazuje, że powyższy pogląd jest zbieżny ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie. Marian Wolanin stwierdza, iż "za oczywiste należy przyjąć, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych znajduje zastosowanie przede wszystkim w przypadku budowy nowych dróg publicznych. Wtedy to jednak tereny zamierzone do zainwestowania pod drogę publiczną, nie są jeszcze w całości wyodrębnione ani planistycznie, ani ewidencyjnie, ani też własnościowo. Także w ewidencji gruntów i budynków tereny te nie stanowią zwykle użytków drogowych". Zdaniem tego autora "istotne jest (...) określenie, jaką funkcję w sieci drogowej, dana droga ma pełnić, aby na tej podstawie ustalić, czy przedmiotem budowy będzie droga wewnętrzna, czy droga publiczna" (M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Komentarz, Warszawa 2009, s. 52, 53). W przedmiotowej sprawie kwestionowany przez skarżących zakres robót dotyczy budowy ul. Zalewskiego, ul. Słomkowskiego i ul. Rodakiewicza, których planowany charakter Prezydent Miasta (wnioskodawca) określił jako drogi publiczne gminne. Bezspornym przy tym jest, że działki przeznaczone pod zaplanowane pasy drogowe tych dróg stały się z mocy prawa własnością Gminy Lublin. Tym samym w ocenie Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że omawiana ustawa nie mogła stanowić podstawy prawnej podjętych przez organy działań. Warto również dodać, że na publiczny charakter przedsięwzięcia wskazuje także analiza rozmieszczenia planowanych dróg i ich powiązań z istniejącym układem komunikacyjnym, które to elementy - w ocenie Sądu – świadczą o funkcjonalności tych dróg i powszechnej do nich dostępności. Zaplanowany układ ulic tworzy siatkę komunikacyjną oddzielając od siebie strefy przeznaczone pod zabudowę zapewniając im jednocześnie dostępność komunikacyjną zarówno od ul. Z. i W. Nałkowskich, jak i od ul. Żeglarskiej. Bez znaczenia przy tym jest, że przewidziane do realizacji drogi publiczne będą wykorzystane do obsługi osiedla mieszkaniowego realizowanego przez podmiot prywatny. Przede wszystkim wskazać należy, iż sprawy dróg gminnych w przeciwieństwie do spraw mieszkaniowych (z wyłączeniem gminnego budownictwa mieszkaniowego) są sprawami własnymi gminy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Tym samym to na gminie w pierwszej kolejności spoczywa obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty dotyczących dróg. Co więcej Instrument ten nierzadko pełni funkcję motywacyjną w podjęciu działań przez inwestorów w zakresie rozwoju budownictwa na danym obszarze. Nie ma przy tym znaczenia czy inwestorem jest podmiot publiczny czy też prywatny. Istotna jest powszechna dostępność do zaplanowanej drogi, która świadczy o jej publicznym charakterze. Niezasadne tym samym są podniesione w tym zakresie w skardze zarzuty. Również zarzutów naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., które strona skarżąca upatruje w tym, że planowana inwestycja obejmuje nieruchomości skarżących, nie można uznać za uzasadnione. Przede wszystkim wskazać należy, iż oczywistym jest, że organ rozstrzygając daną sprawę obowiązany jest uwzględniać z urzędu słuszny interes obywateli. Należy jednak zastrzec, iż załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, możliwe jest wyłącznie, gdy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, a dodatkowo organ posiada ku temu uprawnienia i środki. A zatem zasada określona w art. 7 k.p.a. i wzmocniona treścią art. 8 k.p.a. nie jest bezwzględna, w szczególności nie nakłada na organ obowiązku działania, które nie narusza praw strony, zwłaszcza, gdy za takim załatwieniem sprawy przemawia interes społeczny. Innymi słowy zasada zawarta w art. 7 k.p.a., nakazująca uwzględniać w postępowaniu administracyjnym interes społeczny i słuszny interes obywateli, ma na celu przede wszystkim wyważanie interesu publicznego i interesu indywidualnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. Nie zakłada ona dominacji żadnego z tych interesów. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, iż wskazana zasada nakazuje respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. Zatem ustalanie, co leży w interesie publicznym w przypadku podejmowania decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wymaga sięgnięcia do norm zawartych w specustawie drogowej, określających cele tej ustawy, którymi są - jak wskazano na wstępie - maksymalne skrócenie, uproszczenie i przyśpieszenie realizacji inwestycji drogowych na terenie kraju. Dlatego też powszechnie w orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że organ zezwalający na realizację drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje wnioskodawca, to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie (vide wyroki: WSA w Białymstoku z 21.06.2011 r., II SA/Bk 248/11, WSA w Warszawie z 27.08.2008 r., I SA/Wa 323/08, WSA w Poznaniu z 09.06.2009 r., IV SA/Po 130/09, WSA w Szczecinie z 16.09.2010 r., II SA/Sz 563/10). Dodać nadto należy, iż ochrona prawa własności nie jest bezwzględna, gdyż ustawodawca dopuszcza możliwość władczego pozbawienia tego prawa w sytuacji gdy cel na jaki to następuje jest przez prawo dopuszczalny. Dzieje się tak oczywiście za odszkodowaniem, którego wysokość ustala organ w odrębnym postępowaniu w terminie wskazanym w art. 12 ust. 4b specustawy drogowej. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że realizacja przedmiotowej inwestycji narusza zasadę poszanowania prawa własności. Słusznie ponadto uznał organ odwoławczy, że w sprawie brak jest podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta od orzekania w niniejszej sprawie. Dodać jedynie należy, że Prezydent w tym przypadku działa jako organ administracji publicznej realizujący szerszy interes społeczny niż interes gminy, czy powiatu jako osoby prawnej, której jest organem. Drogi publiczne należące formalnie do jednostek samorządu terytorialnego nie są zaś budowane i utrzymywane w interesie tych jednostek, czy nawet w interesie mieszkańców tych gmin, ale w interesie wszystkich użytkowników dróg, a więc obywateli danego państwa i nie tylko. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa, zatem skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).