I SA/Wr 443/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi : "A" S.A. w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana; III. zasądza od Ministra Finansów tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem 0/100 ) złotych. W dniu 23 września 2011 r. został złożony przez "A" S.A. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego. "A" S.A. (dalej: Spółka) oraz "B" S.A. (dalej: "B") należą do jednej grupy kapitałowej "C". Ze strategicznego punktu widzenia, wewnętrzna organizacja "B" obejmuje przede wszystkim 4 jednostki biznesowe – Kompleksy (...), dedykowane poszczególnym asortymentom wyrobów: ■Kompleks R. – grupa produktowa: poliole, ■Kompleks C. – grupa produktowa: alkalia, chlor i produkty chloropochodne, ■Kompleks C. F. – grupa produktowa: produkty fosforopochodne oraz naftalenopochodne, ■Kompleks Ś. P. C. - grupa produktowa: środki powierzchniowo czynne (surfaktanty) oraz Centrum E. i Centrum Z. . Obecnie "B" planuje zbycie Kompleksu Ś. P. C. na rzecz Spółki poprzez wniesienie go do Spółki aportem jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Spółka zwraca uwagę, że kwalifikacja Kompleksu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa została potwierdzona interpretacjami otrzymanymi przez "B" w dniu 14 września 2011 r. W ramach przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa Spółki w postaci Kompleksu do Spółki przejdzie również odpowiednia część pracowników zatrudnionych dotychczas w "B" (na zasadzie art. 23¹ Kodeksu pracy). "B", poza zasadniczym wynagrodzeniem za pracę, wypłaca także pracownikom premie kwartalne oraz roczne i dodatki za pracę nocną. Zasadnicze wynagrodzenia zostaną najprawdopodobniej wypłacone pracownikom Kompleksu do dnia aportu. Jednakże premie kwartalne oraz roczne i dodatki za pracę nocną do dnia aportu nie będą mogły zostać wypłacone pracownikom Kompleksu, gdyż dane niezbędne do ich wyliczenia będą znane dopiero po dacie aportu. W takiej sytuacji najprawdopodobniej dojdzie do ich wypłaty na rzecz pracowników Kompleksu przez Spółkę po dniu aportu jako podmiotu otrzymującego aport. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w przypadku gdy premie kwartalne i dodatki za pracę nocną należne za okres poprzedzający aport zostaną wypłacone przez podmiot przyjmujący aport (Spółka), kwoty tych premii i dodatków za pracę nocną powinny stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodu w kwocie brutto w momencie zapłaty. Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisami prawa pracy świadczenia te (premie kwartalne oraz dodatki za pracę nocną) po aporcie powinny zostać wypłacone już przez Spółkę. W związku z powyższym, Spółka będzie obowiązana odprowadzić od wypłacanych środków zaliczki na PIT oraz składki na ubezpieczenie społeczne. Konsekwentnie, zdaniem Spółki, wypłacone przez Nią kwoty wynagrodzeń brutto będą stanowić dla Niej koszty uzyskania przychodu w momencie zapłaty, ponieważ Spółka będzie następcą prawnym "B", a zatrudnienie pracowników będzie kontynuowane zgodnie z art. 23¹ Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej: Kodeks pracy). Spółka uważa, że wypłata premii kwartalnych oraz rocznych i dodatków za pracę nocną pracownikom, którzy przejdą do Spółki w związku z aportem Kompleksu, mimo iż są należne za okres, gdy wykonywali oni pracę na rzecz "B", jest celowa, gdyż będzie miała pośredni wpływ na przyszłe przychody Spółki. Konsekwentnie wydatki te będą stanowiły dla Spółki koszty uzyskania przychodu. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając z upoważnienia Ministra Finansów w interpretacji z dnia [...]r. Nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej w skrócie u.p.d.o.p.), "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1". Wskazał, że konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1u.p.d.o.p.), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości. Kosztami podatkowymi mogą być również "koszty pracownicze", gdyż wydatki ponoszone na rzecz pracowników, co do zasady stanowią dla pracodawcy koszty uzyskania przychodów, jeśli tylko spełniają wymóg art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, różnego rodzaju premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Co istotne, jak wskazuje Organ nie każde świadczenie na rzecz pracownika, które stanowi dla niego przychód może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy. Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z art. 23¹ § 1 ustawy Kodeks pracy, w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie (§ 2). Zasady odpowiedzialności solidarnej regulują natomiast przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Stosownie do art. 366 § 1 ww. ustawy, kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Niezależnie od powyższego, jak zauważa Organ podstawę prawną kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Mając na uwadze powyższe, w szczególności art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., w ocenie Organu wydatki poniesione przez Wnioskodawcę nie będą miały związku z uzyskaniem przez Niego przychodu ani z zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła (nie występuje związek przyczynowo-skutkowy), a tym samym nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów jego uzyskania. Przedmiotowe wydatki należne są bowiem za okres, w którym pracownicy – przejęci przez Spółkę w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy – świadczyli pracę na rzecz "B", a więc związane z przychodem uzyskanym przez tę właśnie spółkę. Tym bardziej jeśli się zważy, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie uzależnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez podatnika z jego środków finansowych, rozumianych jako uszczuplenie jego zasobów. Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem Wnioskodawcą, zgodnie z którym wypłacone przez Spółkę kwoty wynagrodzeń brutto będą stanowić dla Niej koszty uzyskania przychodu w momencie zapłaty, ponieważ "Spółka będzie następcą prawnym "B". Wskazał tu na brak stosownej regulacji w Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej w skrócie O.p.). Po bezskutecznym wezwaniu Organu do usunięcia naruszenia prawa Spółka wniosła skargę zaskarżonej Interpretacji zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4g i 4h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r. u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię przedmiotowych przepisów, twierdzącą, iż wypłacone przez Spółkę premie kwartalne oraz roczne jak i dodatki za pracę nocną, dotyczące pracy świadczonej przez pracowników przejętych w ramach aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa za miesiące poprzedzające aport, nie mogą stanowić dla Spółki kosztu uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych. - art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 4 w związku z art. 9 Dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. (Dz.U.UE L z dnia 25 listopada 2009 r., dalej: Dyrektywa) w związku z art. 120 O.p. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: Konstytucja) poprzez nie uwzględnienie wskazanych przepisów Dyrektywy w procesie wykładni przepisów ustawy o CIT. Skarżąca wniosła o: 1/ uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości; 2/ zasądzenie od Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 4 w związku z art. 9 Dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. Organ wyjaśnił, że Spółka nie wskazywała we wniosku, że spełnia przesłanki określone w art.4 ust.4 oraz art.9 Dyrektywy zatem uzupełnienie tego na etapie skargi jest spóźnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskazać trzeba, że istota sporu między stronami postępowania sądowego sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku gdy premie kwartalne i dodatki za pracę nocną należne za okres poprzedzający aport zostaną wypłacone przez podmiot przyjmujący aport (Spółka), kwoty tych premii i dodatków za pracę nocną powinny stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodu w kwocie brutto w momencie zapłaty. Co do zasady zatem słusznie organ odwoławczy uzależnia zakwalifikowanie tych wypłat (wydatków) do kategorii kosztów uzyskania przychodów od uznania, że na stronie skarżącej ciążył obowiązek ich dokonania. Źródła tego obowiązku poszukuje w istnieniu po stronie skarżącej następstwa prawnego po poprzednim pracodawcy osób uprawnionych do wypłat. Przyjmując zaś, że owo następstwo prawne może wynikać z treści art. 23¹ Kodeksu pracy bądź z regulacji Rozdziału 14 Ordynacji podatkowej obie te możliwości odrzuca. Zdaniem Sądu, choć założenie wstępne rozważań było trafne, to ich efekty budzą daleko idące zastrzeżenia. Analizę stanowiska organu rozpocząć należy od stwierdzenia, że nie jest trafny pogląd, że tylko następstwo prawne wynikające z regulacji zawartych w Ordynacji podatkowej czyniłoby możliwym zaliczenie spornych wypłat do kosztów uzyskania przychodów. To prawda, że sukcesja uregulowana w przepisach Ordynacji podatkowej ma szczególny charakter wynikający z publicznego charakteru objętych nią praw i obowiązków . Trafnie organ w tym kontekście zauważa, że konsekwencją tego jest to, że gdy przepisy innych gałęzi prawa przewidują następstwo prawne, nie jest to jednoznaczne z istnieniem sukcesji podatkowej; do przejęcia podatkowych praw i obowiązków konieczna jest bowiem wyraźna podstawa w przepisach prawa podatkowego. Nie znaczy to jednak - wbrew temu co przyjmuje organ - że w sytuacji gdy z przepisów innych gałęzi prawa wynika obowiązek określonego zachowania się podmiotu (świadczenie na rzecz określonych osób) to jest to obojętne z punktu widzenia norm prawa podatkowego. Innymi słowy, jeśli z przepisów Kodeksu pracy wynika obowiązek wypłaty pracownikom określonych świadczeń z tytułu wynagrodzenia za pracę, to realizacja tego obowiązku - wyplata wynagrodzenia - skutkuje zakwalifikowaniem wydatku z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów. Pora zatem przejść do dalszej części rozważań, czyli do rozstrzygnięcia, czy w rozpoznanej sprawie, w ustalonym przez organy stanie faktycznym doszło do spełnienia przesłanek określonych w art. 23¹ Kodeksu pracy ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami. Zgodnie z art. 23¹ §1 Kodeksu pracy, w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa strona w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. Zgodnie z art. 23¹ §2 za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie. Analizowany przepis określa sytuacje następstwa prawnego pracodawcy w zakresie stosunków pracy. Opisany w tym przepisie skutek następuje z mocy prawa, a wiec nowy pracodawca nie musi zawierać z pracownikami przejmowanego zakładu umów o pracę. Przekształcenie stosunku pracy po stronie podmiotowej z mocy art. 23¹ Kp. następuje automatycznie, tzn. niezależnie od tego, czy i jakiego rodzaju decyzja została podjęta co do "przekazania" pracowników. Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy powstałe przed przejściem zakładu pracy jako całości odpowiada nowy pracodawca, a stosownie do § 2 tego artykułu, w razie przejścia części zakładu odpowiadają solidarnie dotychczasowy i nowy pracodawca (por. Kodeks pracy. Komentarz pod red. W. Musialskiego, Wyd. C.H. BECK s. 68).Podkreślić jednak należy, że w przypadku odpowiedzialności solidarnej dotychczasowego i nowego pracodawcy ETS sformułował pewne generalne zasady, które należy uwzględnić przy ocenie tej odpowiedzialności. Rozstrzygając sprawę Abels (wyrok z dnia 7 lutego 1985 r. w sprawie C-135/83 H. B. M. Abels v. The Administrative Board of the Bedrijfsvereniging voor Metaalindustrie en de Electrotechnische Industrie, [1985] ECR s. 469.) Trybunał uznał, że należy wziąć pod uwagę fakt, iż art. 3 ust. 1 dyrektywy 77/187/EWG w swym założeniu odnosi się do praw i obowiązków przekazującego wynikających z umowy o pracę lub ze stosunku pracy, istniejących w dacie przejścia. "Danie państwu członkowskiemu możliwości wprowadzenia odpowiedzialności solidarnej wskazuje, że to przejmujący jest w pierwszym rzędzie odpowiedzialny za ponoszenie ciężarów wynikających z praw pracowników istniejących w dacie przejścia. Taką interpretację potwierdza fakt istnienia w art. 3 ust. 3 dyrektywy 77/187/EWG klauzuli ograniczającej zakres podstawowej zasady, co pozwala, zdaniem Trybunału, na przyjęcie konkluzji, że art. 3 ust. 1 dyrektywy 77/187/EWG (obecnie art.3 ust.1 Dyrektywy Rady 2001/23/WE – Dz.U. UE.L.2001.82.16 – przypis Sądu) odnosi się do wszystkich praw pracowników, które nie są objęte przez te wyjątki, czyli do wszystkich praw pracowników niezależnie od tego, czy powstały po, czy przed przejściem przedsiębiorstwa". Jak wyjaśnił natomiast SN w wyroku z dnia 20 października 2009 r., I PK 96/09, (OSNP 2011, nr 7–8, poz. 103), idąc jeszcze dalej "ani z dosłownej treści art. 23¹ § 2, ani z ratio legis tego uregulowania nie wynika, aby solidarna odpowiedzialność nowego pracodawcy przejmującego pracowników miała dotyczyć tylko zobowiązań powstałych bezpośrednio przed przejściem części zakładu pracy na nowego pracodawcę, czyli zobowiązań powstałych jedynie w czasie zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy. Mogą to być również zobowiązania powstałe w czasie zatrudnienia pracowników u pracodawcy poprzedniego w stosunku do pracodawcy dokonującego transferu pracowników do nowego pracodawcy". Co do pojęcia zakładu pracy w rozumieniu analizowanego przepisu art.23¹ Kodeksu pracy, to ma ono charakter przedmiotowy. Jest to zespól środków majątkowych i osobowych oraz organizacyjnych. Zasadniczym zaś elementem przejścia zakładu jest zmiana pracodawcy w rozumieniu art. 3 Kp, to jest osoby fizycznej ,osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej zatrudniającej samodzielnie pracowników. Owo przejście, czyli przejecie zakładu może mieć różną formę i charakter: kupna, dzierżawy, faktycznego przejęcia, podziału spadku, restrukturyzacji, prywatyzacji, przejęcia zakładów państwowych przez samorząd i odwrotnie. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania indywidualnej interpretacji do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Stosownie do art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p. należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. – u.p.d.o.f.) oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57 (w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. ). Z kolei stosownie do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z treści art. 15 ust. 1 i ust. 4g u.p.d.o.p. w powiązaniu z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że wynagrodzenie ze stosunku pracy wypłacone przez zakład pracy (podkr. Sądu) w terminie płatności co do zasady jest kosztem uzyskania przychodów zakładu pracy ( podatnika ), zaliczanym w miesiącu, za który jest należne. W rozważanym stanie prawnym u.p.d.o.p. nie zawiera odrębnej, samodzielnej definicji zakładu pracy dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Stąd stosownie do wykładni systemowej zewnętrznej zasadnym jest stanowisko, że pojęcie zakładu pracy należy wykładać przy uwzględnieniu ustawy z Kodeks pracy. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i prawnym Spółka przejmująca miała status zakładu pracy dla pracowników przejętej Spółki i miała wypłacić tym pracownikom niektóre składniki wynagrodzenia za miesiące pracy w Spółce przejętej, w terminie płatności. W tych okolicznościach Spółka przejmująca zrealizowała wszystkie przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 1 i ust. 4g u.p.d.o.p. i nabyła prawo zaliczenia wynagrodzeń (wydatków), wypłaconych w tych warunkach, do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu, za który były należne, wprost mocą art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p. Skoro bowiem jedynie wypłacone przez zakład pracy wynagrodzenie stanowi koszt podatkowy to, gdyby przyjąć poprawność argumentacji organu podatkowego to zarówno Spółka przejmująca nie mogłaby zaliczyć tych wydatków do kosztów (brak związku z jej przychodami) jak i spółka od które przejęto zorganizowaną część przedsiębiorstwa, bowiem nie byłaby ona w dacie wypłaty wynagrodzeń już zakładem pracy dla przejętych pracowników i to nie ona wypłacałaby te wynagrodzenia. Stwierdzenie, że Spółka przejmująca przedstawiła stan faktyczny, w którym zrealizowała przesłanki art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p. czyni zbędnym rozważania w kwestii zgodności zaskarżonej interpretacji z Dyrektywą Rady 2009/133/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania .... Z tych względów zaskarżona interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 przy zastosowaniu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).