II OSK 2287/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 485/12 w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., II SA/Sz 485/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę T. W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (dalej powoływanego jako "Inspektor Wojewódzki") z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie (powoływanego dalej jako "Inspektor Powiatowy") w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., [...] Inspektor Powiatowy, działając na podstawie art. 54, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej "P.b.") (obecnie ustawa opubl. w Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – uw. NSA), wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia przez inwestora T. W. do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi: wodociągową (ujęcie własne – studnia kopana), kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym, elektryczną zalicznikową i gazową oraz wewnętrzną instalacją gazu w miejscowości M., gmina Mielno, działka 102/10. Organ wskazał, że w dniu 5 stycznia 2012 r. T. W. złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi: wodociągową (ujęcie własne-studnia kopana), kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym, elektryczną zalicznikową i gazową oraz wewnętrzną instalacją gazu w miejscowości M., gmina Mielno, działka 102/10, zrealizowaną na podstawie decyzji Starosty w Koszalinie o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2009 r., [...]. Wskazał dalej, że z uwagi na niekompletność dokumentacji załączonej do zawiadomienia, inwestor został wezwany o jej uzupełnienie przez: wskazanie wykazu zmian dokonanych w trakcie realizacji wskazanej inwestycji, podpisy projektantów danych branż kwalifikujących dokonane zmiany jako istotne bądź nieistotne, dostarczenie rysunków zamiennych przedstawiających dokonane zmiany w przypadku zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Wskazane dokumenty inwestor dostarczył w dniach 24 stycznia 2012 r. i 31 stycznia 2012 r. Na podstawie wyników analizy i weryfikacji dostarczonych dokumentów z zatwierdzonym projektem budowlanym Inspektor Powiatowy doszedł do przekonania, że w trakcie realizacji inwestycji dokonano zmian polegających na przedłużeniu zadaszenia nad wejściem do budynku od strony północnej oraz zmiany trasy instalacji zewnętrznych wraz ze zmianą lokalizacji studni i zbiornika bezodpływowego. Studnia zlokalizowana została na sąsiedniej działce 102/13, która nie była objęta pozwoleniem na budowę. Natomiast przedłużenie zadaszenia nad wejściem do budynku spowodowało jego zbliżenie do granicy z działką sąsiednią 102/9, która obecnie jest mniejsza o 1,5 m, a tym samym narusza § 12 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej powoływanego jako "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r."). Zdaniem Inspektora Powiatowego fakt ten potwierdza oświadczenie autora projektu mgr inż. arch. Henryka Firleya posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, zawarte w oświadczeniu kierownika budowy z dnia 30 lipca 2011 r. Dokonane zmiany, organ nadzoru budowlanego zakwalifikował jako istotne. W odwołaniu od decyzji T. W. wniósł o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem odwołującego wykonana wiata nie ma żadnego wpływu na bezpieczeństwo i zmianę sposobu użytkowania budynku, ani też nie stanowi zagrożenia dla terenów sąsiednich. Wiata będąca zadaszeniem stanowi wydzieloną i samoistną część, opartą na własnych słupach. Powołany przez organ § 12 ust. 5 rozporządzenia 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ma zastosowania do samego domu jednorodzinnego zbudowanego na podstawie pozwolenia na budowę i zgłoszonego zgodnie z procedurą prawa budowlanego. Przepis dotyczący odległości od granic terenu dotyczy ścian, gzymsów i zadaszeń budynków a nie wiaty. Odnosząc się do kwestii instalacji wodociągowej T. W. wskazał, że działka 102/13, na której zlokalizowano studnię jest jego własnością i że studnia była zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę. W ocenie inwestora, nie jest logiczne i ekonomicznie uzasadnione kopać w odległości kilkunastu metrów drugą studnię, tym bardziej, że w roku bieżącym lub następnym ma być doprowadzona do działek kanalizacja i woda z ujęcia gminnego. Inspektor Wojewódzki utrzymał zaskarżony sprzeciw w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej "K.p.a.") (obecnie tekst jedn. ustawy opubl. w Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 54 i art. 83 ust. 2 P.b. Przywołał treść art. 54 oraz art. 36a ust. 5 pkt 1, 2 i 7 P.b. stwierdzając, że w wyniku przedłużenia zadaszenia budynku zmianie uległa powierzchnia zabudowy. Również wykonanie zewnętrznej instalacji wodociągowej zasilanej ze studni, zlokalizowanej na innej działce niż przewidywał projekt budowlany, zatwierdzony dla inwestycji, stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ustosunkowując się twierdzeń inwestora zawartych w odwołaniu Inspektor Wojewódzki podał, że dokumenty zawarte w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, iż zrealizowane zadaszenie stanowi integralną cześć budynku i jest z nim konstrukcyjnie połączone. Nie może więc być traktowane jako samoistna i wydzielona wiata. Natomiast nie ma znaczenia fakt, że inwestor jest właścicielem działki 102/13 i uzyskał odrębne pozwolenie na budowę innej inwestycji. W skardze T. W. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Zarzucił naruszenie: – art. 36 a ust. 5 P.b., poprzez brak jego zastosowania, podczas gdy odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego nie wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z uwagi na nieistotny charakter odstąpienia; – art. 54 w zw. z art. 36a ust 5 P.b., poprzez błędne zastosowanie, polegające na wniesieniu sprzeciwu w sytuacji, gdy podłączenie przyłącza wodociągowego do studni usytuowanej na sąsiedniej działce skarżącego nie stanowiło istotnego odstąpienia od projektu budowlanego; – § 12 pkt 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż postawiona wiata stanowi część budynku, podczas gdy stanowi ona samoistną, wydzieloną konstrukcję; – art. 29 ust 1 pkt 2 P.b., poprzez brak zastosowania, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, iż budowa wiat o powierzchni zabudowy do 25 m² nie wymaga pozwolenia na budowę, w związku z czym nie było obowiązku uwzględnienia wiaty w projekcie zamiennym; – art. 49b ust 2 P.b., poprzez niezastosowanie przewidzianej w tym przepisie procedury legalizacji budowy, podczas gdy postawiona wiata jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych; – art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa; – art. 7 K.p.a. w zw. z przepisem art. 77 K.p.a. w zakresie obowiązku wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz błędy w ustaleniach stanu faktycznego (między innymi poprzez stwierdzenie, że wiata stanowi część budynku); W uzasadnieniu skargi T. W. inwestor podkreślił, że brak wybudowania pewnego elementu na działce, w rozważanym przypadku studni, w sytuacji gdy podłączono sieć wodociągową do studni wybudowanej zgodnie z prawem na sąsiedniej działce, nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia, iż zmiana projektu budowlanego miała charakter istotny. Zdaniem skarżącego, należy wziąć pod uwagę aspekt ekonomiczny dokonanego rozwiązania. Nieuzasadnione byłoby budowanie dwóch studni na sąsiadujących ze sobą działkach, należących do tego samego właściciela. Odnosząc się do kwestii zrealizowanego zadaszenia skarżący powołał się na normę PN-ISO 9836 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych", która w punkcie 5.1.2.2 wskazuje, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego. Do takich konstrukcji jak postawiona wiata zastosowanie ma art. 29 ust 1 pkt 2 P.b., w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Postawiona przez skarżącego konstrukcja spełnia wszelkie te przesłanki. W ocenie skarżącego, organ powinien stosownie do art. 49b P.b., wszcząć z urzędu procedurę legalizacyjną, która to możliwość została pominięta w treści decyzji organu odwoławczego. T. W. zarzucił także organom nadzoru budowlanego, że opierając się wyłącznie na złożonym projekcie zamiennym błędnie ustaliły, iż postawiona przez niego wiata stanowi przedłużenie zadaszenia budynku, podczas gdy cechy konstrukcyjne wiaty wskazują jednoznacznie, iż jest ona samoistną, oddzielną od budynku konstrukcją, jedynie z tym budynkiem połączoną. Skarżący zarzucił organom nieprzeprowadzenie na miejscu budowy oględzin, czy też zapoznania się z dokumentacją dotyczącą postawienia konstrukcji, w celu analizy zastosowanych rozwiązań technicznych. W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., II SA/Sz 485/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 54 P.b., zgodnie z którym do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Stosownie do art. 57 ust. 2 P.b., w razie zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a (o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony. Sąd wyjaśnił dalej, że T. W. w dniu 5 stycznia 2012 r. zawiadomił organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w miejscowości M., działka 102/10. Inspektor Powiatowy, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz uzupełnionych dokumentów przedłożonych przez inwestora, stwierdził odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na przedłużeniu zadaszenia nad wejściem do budynku od strony północnej oraz zmiany trasy instalacji zewnętrznych wraz ze zmianą lokalizacji studni. W związku z tym organ zgłosił sprzeciw co do użytkowania budynku. Sąd podkreślił, że kwestią sporną w sprawie stało się ustalenie, czy odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego należało uznać za istotne. Stosownie do art. 36a ust. 1 i 5 P.b., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Sąd wskazał, że wymienione przesłanki stanowią negatywny katalog odstępstw pozwalający na zdefiniowanie "odstępstw istotnych" od zatwierdzonego projektu budowlanego. Z ustaleń organu wynika, że za istotne odstępstwo uznał on zmianę lokalizacji studni, gdyż została ona umieszczona na innej, sąsiedniej działce 102/13. W ocenie Sądu, rację w tym zakresie należy przyznać organowi nadzoru budowlanego. Działka, na której zlokalizowano studnię nie była w ogóle objęta pozwoleniem na budowę określonego w nim przedsięwzięcia, którego zakończenie inwestor zgłosił w dniu 5 stycznia 2012 r. Skoro jeden z tak istotnych elementów będących przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o pozwoleniu na budowę został zrealizowany w zupełnie w innym miejscu, na innej działce, to nie można uznać takiej zmiany za odstępstwo nieistotne. Zakres pozwolenia na budowę, wynikający z decyzji Starosty Koszalińskiego z dnia 20 maja 2009 r., AB-I-73517-080-09, dotyczył inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi: wodociągową, kanalizacją sanitarną ze zbiornikiem bezodpływowymi, elektryczną zalicznikową i gazową oraz wewnętrzną instalacją gazu z Mielenku, gmina Mielno, na działce 102/10, nie zaś na działkach 102/10 i 102/13. Nie jest przy tym istotne, czy na etapie realizowania inwestycji, czy też składania zawiadomienia o zakończeniu budowy, inwestor legitymował się również prawem do sąsiedniej działki, czy też nie. Całe przedsięwzięcie budowlane miało się zamknąć na działce 102/10. Tak się jednak nie stało, zaś skarżący w trakcie prowadzenia budowy nie skorzystał z prawem przewidzianej możliwości wystąpienia o zmianę w tym zakresie pozwolenia na budowę. Sąd następnie wskazał, że druga sporna kwestia dotyczy oceny, czy wykonana niezgodnie z projektem budowlanym konstrukcja nad wejściem głównym do budynku stanowi wiatę, która jako taka nie wymagała pozwolenia na budowę, czy stanowi powiększone zadaszenie trwale połączone z budynkiem. W tym zakresie Sąd uznał stanowisko organów za trafne. Wskazał, że w myśl § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Z projektu budowlanego wynika, że nad wejściem do budynku miał znajdować się niewielki daszek, sięgający wraz z werandą wejściową ok. 1,5 m poza zewnętrzny obręb ścian budynku. Tymczasem, wykonane w tym samym miejscu zadaszenie zostało przedłużone prawie do samej granicy z sąsiadującą działką 102/9. Zdaniem Sądu element ten jest niczym innym jak powiększoną wersją przyjętego w projekcie budowlanym daszku nad wejściem do budynku, nie zaś odrębnym obiektem – wiatą. Nad wejściem budynek nie posiada bowiem własnego, odrębnego od rzekomej wiaty zadaszenia, czy też wykończenia połaci dachowych, które mogłyby funkcjonować bez zrealizowanego faktycznie, przedłużonego w stosunku do pierwotnego, zadaszenia. W tym kontekście, wobec uznania, że skarżący dokonał samowolnej zmiany polegającej na przedłużeniu zadaszenia nad wejściem do budynku w stosunku do przewidzianego w projekcie budowlanym, zarzut skarżącego, że wskazany § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia znajduje zastosowanie tylko co części budynku, a nie do wydzielonej wiaty, okazał się zdaniem Sądu chybiony. Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 P.b. Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia rozporządzenie stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Skoro więc inwestycja – jako całość – jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, to znajdują wobec niej zastosowanie wymogi dotyczące odległości zawarte w § 12 ust. 5 rozporządzenia. Sąd dodał też, że powoływanie się przez inwestora na normę PN-ISO 9836, nie mogło mieć wpływu na wynik zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 12 września 2012 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169. poz. 1386), wszystkie Polskie Normy, o ile nie są powołane w przepisach prawnych, są normami do dobrowolnego stosowania. Przepisy P.b. nie odsyłają do jednoznacznego stosowania Polskiej Normy, według której powinny być określane wskaźniki powierzchniowo-kubaturowe w projekcie budowlanym. W rozpoznawanej sprawie wiążące dla inwestora były warunki wynikające z prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, które nie zostały dochowane. Sąd nadmienia również, że procedura legalizacyjna istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, może być wszczęta dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o sprzeciwie i ma ona swoje oparcie w art. 51 P.b. Sąd uznał za chybione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7. art. 8 i art. 77 K.p.a., gdyż organy dokonały właściwej oceny zgromadzonych dokumentów i dokładnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Skargę kasacyjną od wyroku złożył T. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wystąpił również o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: – art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie w sytuacji, gdy zadaszona konstrukcja wybudowana przez skarżącego przyległa do jednorodzinnego budynku mieszkalnego stanowi w istocie wiatę (budowa wiat o powierzchni do 25 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, stąd skarżący nie musiał uwzględniać wiaty w projekcie budowlanym); – art. 36a ust. 5 P.b. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy odstąpienie przez skarżącego od zatwierdzonego projektu budowlanego nie wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z uwagi na nieistotny charakter tego odstąpienia; – art. 36a ust. 6 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie doszło do uznania przez projektantów zmian za nieistotne; – § 12 pkt 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż postawiona wiata stanowi część jednorodzinnego budynku mieszkalnego, podczas gdy stanowi ona samoistną, wydzieloną konstrukcję; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej: "P.p.s.a.") (obecnie tekst jedn. ustawy opubl w Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – uw. NSA) poprzez nieuwzględnienie skargi w całości, pomimo naruszenia przez organy art. 36a ust. 5 P.b.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w całości pomimo naruszenia przez organ § 12 pkt 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 54 P.b. w zw. z art. 36a ust. 5 P.b. i wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy podłączenie przyłącza wodociągowego do studni usytuowanej na sąsiedniej działce skarżącego nie stanowiło istotnego odstąpienia od projektu budowlanego; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 49b ust. 2 P.b. i niezastosowanie przewidzianej w tym przepisie procedury legalizacji budowy (postawiona wiata jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych); – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi w całości, pomimo naruszenia przez organ art. 7 i 8 K.p.a.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 7 i 77 K.p.a.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo naruszenia przez organy art. 77 i 81 K.p.a. (poprzez dowolne uznanie, iż odstąpienia od projektu budowlanego dokonane przez skarżącego miały charakter istotny – podczas gdy w świetle art. 36 ust. 6 P.b. osobą uprawnioną do rozstrzygania tej kwestii jest projektant). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej T. W. podtrzymał swe stanowisko, że zlokalizowanie studni na działce 102/13 nie można uznać za istotną zmianę w rozumieniu art. 36a ust. 1 P.b. Podkreślił, że to czy mamy do czynienia z odstąpieniem "istotnym" zależy od okoliczności danej sprawy. Jego zdaniem zlokalizowanie studni na działce 102/13 nie jest istotnym odstąpieniem, gdyż studnia ta została wybudowana zgodnie z pozwoleniem na budowę. Skarżący wskazał, że w istocie zmiana polega na braku wybudowania elementu na działce objętej pozwoleniem (studni) i na podłączeniu sieci wodociągowej do studni wybudowanej zgodnie z prawem na działce sąsiedniej. Odnosząc się do odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie konstrukcji dachowej T. W. stwierdził, że zadaszenia nad wejściem nie można traktować jako przedłużenia konstrukcji dachowej, lecz jako wiatę, która nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b.). Skarżący wskazał dalej, że co prawda pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane prawnie, lecz uznaje się, iż jest to "konstrukcja składająca się z dachu i wspierających go podpór, chroniąca od deszczu, śniegu i wiatru", czy "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym". Z definicji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wynika, że wiata to szczególny rodzaj budynku, który stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet ścian pozbawione. Skarżący argumentował dalej, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje się, iż wiatą może być obiekt przylegający do istniejącego budynku (wyrok z dnia 10 maja 2011 r., II OSK 794/10). Zdaniem T. W. zwrócić należy też uwagę, że w art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. wyjątek od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiaty nie jest uzależniony od tego, aby obiekt tego rodzaju miał charakter obiektu wolnostojącego. Istotne jest tylko, aby jego powierzchnia nie przekraczała 25 m2 na każde 500 m2 działki. Skarżący doszedł do przekonania, że za wiatę należy uznać pomieszczenia naziemne, zadaszone i nie obudowane ścianami ze wszystkich stron. Jest to budowla samodzielna, co nie oznacza, że nie może być powiązana z istniejącym budynkiem, w tym w zakresie więźby dachowej i pokrycia dachowego. Na podstawie przyjętych konkluzji T. W. uznał, iż zrealizowana przez niego wiata, odrębna funkcjonalnie i pełniąca funkcję przejazdową, jest obiektem samodzielnym, nie powiązanym z przylegającym do niej jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym, nie stanowi budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b., a jej powierzchnia wynosi mniej niż 25 m2. To wszystko powoduje, że powinien do niej znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. Nie można było też stosować § 12 pkt 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odnosząc ten przepis do budynku mieszkalnego. Skarżący podkreślił, że zmiany w projekcie zostały uznane za uprawnionych projektantów za zmiany nieistotne. Jest to znaczące dla sprawy, gdyż w myśl art. 36a ust. 6 P.b. kwalifikacji zamierzonego odstąpienia dokonuje projektant zamieszczając w projekcie budowlanym odpowiednie informacje. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej T. W. wywiódł też, że do zrealizowanej przez niego wiaty powinien znaleźć zastosowanie art. 49b ust. 2 P.b. Organy nie rozważyły możliwości zastosowania procedury określonej w tym przepisie i nie dokonały w tym kontekście wszechstronnej analizy materiału dowodowego naruszając art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W niniejszej sprawie spór pomiędzy skarżącym - T. W. a organami nadzoru budowlanego oscyluje w istocie wokół jednego zagadnienia: czy zmiany dokonane w trakcie budowy domu mieszkalnego realizowanego przez skarżącego na działce 102/10 w miejscowości M. (gmina Mielno) na podstawie pozwolenia na budowę Starosty w Koszalinie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] obejmujące przedłużenie zadaszenia nad wejściem do budynku od strony północnej oraz zmiany trasy instalacji zewnętrznych wraz ze zmianą lokalizacji studni i zbiornika bezodpływowego są zmianami o charakterze "istotnego" odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego? Zdaniem T. W. zakres prac określony przez organ jako istotna zmiana względem zatwierdzonego projektu budowlanego powinien być inaczej kwalifikowany. Jeśli chodzi o zadaszenie nad wejściem do budynku mieszkalnego od strony północnej, skarżący konsekwentnie podnosi, że zrealizowana w ten sposób wiata nie świadczy o odstąpieniu istotnym od zatwierdzonego projektu. Powołując się na normę PN-ISO 9836 skarżący (jeszcze na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) argumentował po pierwsze, że przedłużenie zadaszenia nad wejściem nie może być ex definitio traktowane jako istotne odstąpienie w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - dalej: "P.b."), gdyż nie powoduje powiększenia powierzchni zabudowy (jak przyjął organ). Pod drugie - zdaniem skarżącego - zadaszenie zrealizowane nad wejściem powinno być traktowane jako odrębny obiekt stanowiący "wiatę", który nie wymagał pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 2 P.b. i który ewentualnie podlegałby odrębnemu od budynku mieszkalnego postępowaniu naprawczemu w trybie art. 49b ust. 2 P.b. Z kolei odnośnie stwierdzonej przez organ zmiany lokalizacji studni, zdaniem T. W. kwestii tej nie można było uznać za istotne odstąpienie od projektu budowlanego, bowiem studnia do której podłączony został obiekt, znajdująca się na działce 102/13 (również będącej własnością inwestora) została wybudowana zgodnie z prawem. Rezygnacja z budowy studni na działce 102/10 i podłączenie obiektu studni na działce sąsiedniej było rozwiązaniem racjonalnym. W odniesieniu do kwalifikacji zadaszenia nad wejściem od północnej strony budynku mieszkalnego na działce 102/10 organy uznały natomiast, że zadaszenie to nie stanowi "wiaty", a integralny fragment budynku zrealizowany z naruszeniem § 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem znajdujący się w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Organ stanął też na stanowisku, że zmiana lokalizacji studni, do której podłączona została instalacja budynku mieszkalnego, jest odstępstwem istotnym. Pozwolenie na budowę dotyczyło działki 102/10 i w jej granicach zamierzenie budowlane powinno się zamknąć. Skorzystanie z innej studni stanowiło odstępstwo "istotne" od zatwierdzonego projektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy i zebrany materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości, że stanowisko organów nadzoru budowlanego, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który oddalił skargę, jest trafne. Argumentacja przedstawiona przez organy jak i przez Sąd wymaga jednak pewnego doprecyzowania. Nie można zgodzić się z przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej T. W. wywodem, że zadaszenie zrealizowane nad wejściem od północnej strony budynku mieszkalnego jest "wiatą", która powinna być traktowana jako odrębny od tego budynku obiekt. Wbrew wywodom skarżącego w niniejszej sprawie trudno mówić o jakichkolwiek wątpliwościach, co do kwalifikacji tej części budynku mieszkalnego. Z projektu zamiennego - i co trzeba podkreślić - dotyczącego budynku (a nie nowego obiektu), przedłożonego przez samego skarżącego i sporządzonego przez uprawnionego architekta pierwotnego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że zrealizowane zadaszenie jest przedłużeniem dachu budynku. Świadczą o tym zwłaszcza rysunki znajdujące się na k. "4.3" i "4.3.1" akt administracyjnych organu pierwszej instancji. Fakt, że przedłużenie to jest tak znaczące, że oparto je na dodatkowych, wysuniętych belkach nie zmienia faktu, iż jest to niesamodzielna konstrukcja stanowiąca część budynku mieszkalnego. Wbrew temu, co twierdzi T. W. nie sposób uznać, że opracowania architekta w jakikolwiek sposób pozwalają uznać zadaszenie nad wejściem jako odrębny obiekt. O niesamodzielności konstrukcji nad wejściem do budynku mieszkalnego świadczy już tylko to, że konstrukcja ta została ujęta przez projektanta w projekcie budowlanym budynku mieszkalnego. Co więcej, sam projektant stwierdził naruszenie § 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a więc traktował zadaszenie jako jedną z części budynku, o których mowa w tym przepisie ("daszek nad wejściem"). W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 wymienionego rozporządzenia "odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż (...) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa". Odnosząc się do argumentacji skarżącego, w której zwraca on uwagę na fakt określenia zadaszenia jako "wiata", Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że użycie tego terminu przez projektanta w projekcie zamiennym nie daje podstaw do twierdzenia, że mamy do czynienia z obiektem samodzielnym. Projektant wyraźnie wskazał, że zrealizowano "zadaszenie wejścia głównego w formie wiaty". Poza samym posłużeniem się architekta potocznym określeniem "forma wiaty" nie sposób z jego stwierdzeń wywnioskować, że miał on na myśli samodzielny obiekt. Odrębnym problemem wymagającym wyjaśnienia jest oczywiście kwestia tego czy powiększenie zadaszenia budynku mieszkalnego w stosunku do rozwiązań przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym jest odstępstwem "istotnym" od tego projektu. Zgodnie z art. 36a ust. 1 P.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Natomiast w myśl art. 36a ust. 5 P.b. nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy m.in. zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji (pkt 1 i 2). W pierwszej kolejności Naczelny Są Administracyjny sygnalizuje, że trafna jest uwaga skarżącego (którą zawarł w skardze), iż samo powiększenie zadaszenia wychodzącego poza obrys ścian obiektu nie musi być zawsze i automatycznie kwalifikowane jako powiększenie powierzchni zabudowy w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 P.b. Niekiedy bowiem "daszki" nad wejściami mogą być traktowane jako elementy drugorzędne budynków. Oznacza to, że o "istotnym" charakterze odstąpienia polegającego na "dobudowaniu" tego typu elementów do obiektu budowlanego realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę nie można przesądzać przez proste powołanie się wprost na art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 P.b. Elementy drugorzędne takie jak np. daszki nie zawsze muszą być ujęte w ramach obrysu obiektów budowlanych wyrysowanych w projekcie zagospodarowania działki (zob. art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b.). Innymi słowy ich realizacja nie musi prowadzić do zmian w zakresie "objętym projektem zagospodarowania działki lub terenu" (art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b.). Zrealizowanie takich elementów nie musi też prowadzić do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 P.b. Na podstawie powyższego nie można przyjmować jednak, że "dobudowywanie" elementów dodatkowych, mających charakter elementów drugorzędnych, do obiektu budowlanego realizowanego na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego może następować w sposób dowolny i nigdy nie może być uznane za odstąpienie "istotne". Z punktu widzenia Prawa budowlanego (art. 54 i 36a ust. 5 P.b.) zasadnicze znaczenie ma bowiem nie tylko to, jaki charakter mają elementy poza obrysem budynków zrealizowane jako odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, ale także to, czy zostały one zrealizowane z zachowaniem wymogów określonych w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2010 r., II OSK 1272/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że dokonując kwalifikacji odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w oparciu o przepisy art. 36a ust. 5 P.b., należy brać również pod uwagę inne przepisy Prawa budowlanego, mające charakter zasad ogólnych, jak np. art. 4, 5 i 9 Prawa budowlanego, których nie wolno naruszyć w żadnym przypadku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro skarżący zrealizował zadaszenie nad wejściem do budynku w sposób stanowiący odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a zadaszenie to naruszało przepisy techniczno-budowlane (§ 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.), to odstępstwo to należało z tego powodu traktować jako odstępstwo "istotne". Nie ma przy tym znaczenia fakt, że zadaszenie jest elementem drugorzędnym. Wykluczone jest bowiem uznanie za "nieistotne" odstępstwa względem zatwierdzonego projektu budowlanego, jeżeli odstępstwo to prowadzi do naruszenia obowiązującego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również argumentacji skarżącego w odniesieniu do kwalifikacji odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie dotyczącym podłączenia budynku do istniejącej studni na działce sąsiedniej. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b. nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu. Z kolei w myśl art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt zagospodarowania działki lub terenu obejmuje określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Dodatkowo § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) (obowiązującego w dacie wydania przez Starostę w Koszalinie pozwolenia na budowę z dnia 20 maja 2009 r.) stanowił, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać "układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych" W niniejszej sprawie zmiana dotycząca podłączenia budynku na działce 102/10 do istniejącej na działce 102/13 studni została naniesiona przez projektanta w projekcie zagospodarowania terenu, gdzie uwidoczniono zmiany w zakresie sieci uzbrojenia terenu. Nie ulega zatem wątpliwości, że zmiana ta – względem zatwierdzonego projektu budowlanego - miała charakter istotny Mając na uwadze powyższe za nietrafne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, w których T. W. domagał się traktowania zrealizowanego przez niego zadaszenia jako niezależnej wiaty w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. i stosowania względem niej procedury z art. 49b ust. 2 P.b. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zadaszenie nad wejściem do budynku nie jest odrębnym od tego budynku obiektem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszono też przepisów dotyczących kwalifikacji odstąpień (tak w zakresie dobudowanej części zadaszenia, jak i sieci wodociągowej) jako istotne oraz przepisów techniczno-budowlanych (§ 12 pkt 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Jak zostało wyjaśnione, zadaszenie nad wejściem do budynku mieszkalnego T. W. jest elementem budynku, który został zrealizowany z naruszeniem § 12 pkt 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Oznacza to, że w zakresie tego elementu inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a organ nadzoru budowlanego obowiązany był wnieść sprzeciw od zawiadomienia o zakończeniu budowy na podstawie art. 54 P.b. Nietrafny okazał się też zarzut dotyczący art. 36a ust. 6 P.b. Z oświadczenia architekta na projekcie zamiennym nie można wyprowadzić wniosku, że zakwalifikował on odstępstwo jako "nieistotne" w rozumieniu tego przepisu, co miałoby wykluczać wniesienie sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie projektant użył niefortunnego stwierdzenia, że zadaszenie "zakwalifikowano jako odstępstwo nieistotne od zatwierdzonego projektu budowlanego, jednakże niezgodne z warunkami technicznym (...)". Stwierdzenie to jest wewnętrznie sprzeczne i musi być interpretowane w kontekście okoliczności sprawy. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 57 ust. 2 P.b. "w razie zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony". Oświadczenie z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a P.b. to oświadczenie kierownika budowy "o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami". Skoro zatem uwzględnienie w projekcie "nieistotnych" odstępstw od zatwierdzonego projektu wiąże się z potwierdzeniem przez projektanta oświadczenia o zgodności obiektu z przepisami, to wykluczone jest aby odstępstwo mogło być jednocześnie "nieistotne", a z drugiej strony – zrealizowane z naruszeniem obowiązujących warunków technicznych. W niniejszej sprawie stwierdzenie projektanta Henryka Firleya należy zatem odczytać w ten sposób, że w zakresie zadaszenia zrealizowanego przez inwestora uznałby on zasadniczo odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego za nieistotne, jednakże narusza ono warunki techniczne określone w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie można też podzielić zarzutu skarżącego jakoby naruszono art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organy administracji trafnie oceniły materiał dowodowy sprawy. Nie było też podstaw do innego traktowania odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego ze względu na słuszny interes strony. Uzupełniająco należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej wszystkie wymienione wyżej zarzuty powtórzono także przez pryzmat naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Skarżący przedstawił te zarzuty formule polegającej na "nieuwzględnieniu skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisu (...)". Są to zatem w istocie te same zarzuty, do których Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się wcześniej, tyle że podniesione w kontekście podstawy prawnej orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (zarzuty skargi kasacyjnej nr 6-12) Mając na względzie powyższe, skoro nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.