II OSK 626/11

Dnia 29 czerwca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Protokolant Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 563/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 02 lutego 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 563/10 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz, działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej zlokalizowanej na terenie działek nr ew. [...] w R. do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przedmiotowej sprawy przez inny organ. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dnia 11 maja 2009 r. do Urzędu wpłynęło pismo Stowarzyszenia [...] gm. S., w którym zasugerowano, że przyłącze wody na w/w działkach już funkcjonuje i powstało bez wymaganej prawem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismo to zostało przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który jest organem właściwym w sprawie samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. podjął zawieszone postępowanie wskazując, iż do Urzędu wpłynęła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami realizacji przyłącza wodociągowego na działkach nr geod. [...] położonych przy ul. O. w R. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] podnosząc, iż decyzja na którą powołuje się organ w postanowieniu o podjęciu postępowania została zaskarżona. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż żalący nie są wnioskodawcą w sprawie oraz że wniosek o zawieszenie postępowania może złożyć inwestor lub może ono zostać zawieszone z urzędu. Również podjęcie zawieszonego postępowania może nastąpić z urzędu lub na wniosek inwestora, niezwłocznie po ustaniu przyczyny jego zawieszenia. Konsekwentnie o zawieszenie postępowania i o jego podjęcie lub o nie podjęcie nie mogą wnosić np. sąsiedzi inwestycji, którzy nie są wnioskodawcą w sprawie. Następnie organ podkreślił, iż postępowanie w sprawie zostało zawieszone z urzędu przez Burmistrza Miasta i Gminy w S. w celu ustalenia czy planowana inwestycja już powstała bez wymaganych prawem dokumentów. W tym celu Burmistrz oczekiwał decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego, która to decyzja została wydana w dniu [...] października 2009 r. Decyzją powyższą organ nadzoru budowlanego umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne dotyczące zgodności z przepisami realizacji przedsięwzięcia zlokalizowanego na działkach położonych przy ulicy O. w R. Decyzja ta została zaskarżona przez Stowarzyszenie do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, który uznał, iż Stowarzyszenie nie posiada przymiotu strony. Ponadto organ zauważył, iż nawet gdyby w sprawie występowała ewentualna samowola budowlana to inwestor ma prawo ubiegania się o uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Stowarzyszenie [...] zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: art. 131 w związku z art. 144 kpa przez ich niezastosowanie przez Burmistrza Miasta i Gminy S., polegające na tym, że organ nie zawiadomił stron o wniesieniu zażalenia; art. 133 w związku z art. 144 kpa przez ich niezastosowanie przez Burmistrza Miasta i Gminy S. polegające na tym, że organ nie przesłał zażalenia wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał zażalenie; art. 61 § 4 w związku z art. 9 kpa przez ich niezastosowanie przez Kolegium polegające na niezawiadomieniu wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania zażaleniowego; art. 12 kpa poprzez jego niezastosowanie; art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego wadliwe zastosowanie; art. 138 § 1 pkt. 2 kpa poprzez jego niezastosowanie; art. 97 § 2 kpa poprzez błędne uznanie, że w dniu 06 listopada 2009 r. ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż Burmistrz Miasta i Gminy S. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji sieci wodociągowej "do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego." A zatem jedynym koniecznym warunkiem, od którego zależało podjęcie postępowania było uzyskanie ostatecznego rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono w dniu [...] listopada 2009 r. rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie było rozstrzygnięciem ostatecznym, gdyż orzeczenie to zostało w dniu [...] listopada 2009 r. zaskarżone. Dalej strona wskazała, iż w dniu [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu umorzył postępowanie odwoławcze, a pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. zawiadomił "o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] października 2009 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę wywiódł, iż zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa ma miejsce gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, stanowi jedną z przyczyn obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Przez pojęcie "zagadnienie wstępne" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego należy ze względu na jego przedmiot od kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Zawieszenie postępowania na tej podstawie prawnej uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek – postępowanie administracyjne jest w toku; rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. W przedmiotowej sprawie organ zawiesił postępowanie wskazując, iż do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało przekazane pismo informujące, że inwestycja dla której miała zostać wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została już zrealizowana. Równocześnie wobec wydania w dniu [...] października 2009 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności z przepisami realizacji przyłącza wodociągowego uznać należało, iż zagadnienie wstępne zostało już rozstrzygnięte przez właściwy organ i zaszła przesłanka do podjęcia zawieszonego postępowania na podstawie art. 97 § 2 kpa. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż pozostawienie sprawy w zawieszeniu wobec cofnięcia przez inwestora wniosku (k. 89 akt administracyjnych), skutkującego koniecznością umorzenia postępowania uznać należałoby za bezzasadne. Podobnie fakt zrealizowania już inwestycji nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wynika wprost z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt P 37/06, publ. OTK-A 2007/11/160). Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze koncentrujących się głównie na kwestii nie poinformowania stron o wniesieniu zażalenia i wszczęciu postępowania zażaleniowego wskazać należy, iż powyższe nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W tym miejscu wskazać należy, iż pismo Burmistrza Miasta i Gminy o przekazaniu zażalenia zostało doręczone stronom postępowania. Zatem strony zostały zawiadomione o wniesieniu zażalenia, a sam fakt braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania zażaleniowego nie uniemożliwiał ustosunkowanie się przez pozostałe strony do wniesionego zażalenia, a po drugie nie pozbawił stron możliwości kontroli czy organ załatwił sprawę w ustawowym terminie. Ponadto zauważyć należy, iż uchybienie przepisom prawa procesowego uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia tylko w sytuacji, gdy naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożyło Stowarzyszenie [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w związku z art. 153 powyższej ustawy poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, którą było ustanie przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania; art. 97 § 1 pkt. 4 i 97 § 2 kpa w związku z art. 16 kpa poprzez wadliwe uznanie, iż wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieostatecznej decyzji umarzającej postępowanie było wystarczającą przesłanką do podjęcia zawieszonego postanowienia; art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, iż w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano w pierwszej kolejności, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 i 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wyjaśnił kluczowego zarzutu Stowarzyszenia, jakim był brak waloru ostateczności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jak podkreślono Burmistrz Miasta i Gminy S. zawiesił postępowanie do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez organy nadzoru budowlanego, którym to rozstrzygnięciem w momencie podjęcia postępowania, organy się nie legitymowały. Podniesiono również, iż Sąd I instancji wadliwie zinterpretował pojęcie "ostateczne rozstrzygnięcie" uznając, iż już sam fakt wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego można było uznać za spełnienie przesłanki uzasadniającej podjęcie zawieszonego postępowania. W konsekwencji, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd I instancji winien był uchylić zaskarżone postanowienia, a nie oddalić skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zasadności zarzutów złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej. Przechodząc w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 i art. 97 § 2 kpa w związku z art. 16 § 1 kpa wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa powyższym artykule należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny niż prowadzący sprawę organ administracji bądź sąd. Treścią zagadnienia wstępnego może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające w danej sprawie znaczenie prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 534/98). Zawieszenie postępowania jest możliwe w przypadku stwierdzenia, że kwestia rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Tym samym zawieszenie postępowania w oparciu o treść art. 97 § 4 kpa uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek – postępowanie administracyjne jest w toku; rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Stosownie do treści art. 97 § 2 kpa zawieszenie postępowania administracyjnego można utrzymywać tylko do czasu ustąpienia przyczyny zawieszenia. Choć ustawa nie precyzuje kiedy, w przypadku zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego, winno być ono wszczęte, to zgodzić należy się z wnoszącym skargę kasacyjną, iż podjęcie zawieszonego postępowania winno mieć miejsce, gdy rozstrzygnięcie, stanowiące zagadnienie wstępne, stanie się ostateczne. Mieć bowiem należy na względzie, iż postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 16 kpa) i stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcie organu I instancji przysługuje możliwość wniesienia środka odwoławczego. Stąd podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o decyzję, co do której trwa stan zawieszenia związany z możliwością wniesienia odwołania lub też jej ewentualnego uchylenia w postępowaniu odwoławczym, uznać należałoby za nieracjonalne. Dodatkowo pamiętać należy, iż ewentualne uchylenie lub zmiana decyzji, stanowiącej zagadnienie wstępne, stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt. 8 kpa. Stąd też podjęcie zawieszonego postępowania może mieć miejsce dopiero w momencie uzyskania ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Jedynie powyższa interpretacja art. 97 § 1 pkt. 4 kpa umożliwia uwzględnienie interesu stron postępowania oraz służy zapewnieniu prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Użyte przez ustawodawcę w treści art. 97 § 2 pojęcie "ustąpienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania" wymaga jednakże dalszej analizy. Przepis art. 97 § 2 kpa ma bowiem co do istoty takie samo znaczenie (funkcję) jak analogiczne przepisy art. 128 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 180 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Na tle tego ostatniego przepisu w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano, że obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania istnieje także wówczas, gdy okaże się, że nie istniała przesłanka na podstawie której postępowanie zostało zawieszone (np. uchwała SN z dnia 25 lutego 1985 r. sygn. akt III CZP 86/84 - OSNC 1985, nr 11, poz. 168). To stanowisko przyjmowane jest też w postępowaniu sądowoadministracyjnym na tle art. 128 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. M. Niezgódka - Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2009, s. 363). Z uwagi na fakt, iż treść normatywna art. 180 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 128 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odpowiada treści normatywnej art. 97 § 2 kpa w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego dostrzeżono konieczność uznania, iż skoro organ administracji ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania (art. 97 § 2 kpa), to tym bardziej ma taki obowiązek, gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1375/08; wyrok z 02 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1028/09; wyrok z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2092/10). Co więcej, za powyższą wykładnią art. 97 § 2 przemawia wzgląd na zasadę szybkości i prostoty postępowania określoną w art. 12 kpa oraz zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej określoną w art. 8 kpa. Konsekwentnie uznać należy, iż organ administracji ma obowiązek, na podstawie art. 97 § 2 kpa, podjąć zawieszone postępowanie nie tylko w razie ustania przyczyny zawieszenia, ale także wówczas, gdy okaże się, że przesłanka z powodu której postępowanie zostało zawieszone w rzeczywistości nie istniała. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia Burmistrz Miasta i Gminy S. o podjęciu zawieszonego postępowania odpowiada prawu, gdyż po pierwsze w dniu [...] października 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o umorzeniu postępowanie w sprawie zgodności z przepisami realizacji przyłącza wodociągowego, a więc rozstrzygnął kwestię stanowiącą zagadnienie wstępne. Dodatkowo wskazano, iż w przedmiotowej sprawie inwestor cofnął wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz podniesiono, iż ewentualne zrealizowanie inwestycji nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wprawdzie z akt nie wynika, czy w momencie podjęcia zawieszonego postępowania decyzja organu nadzoru budowlanego była już ostateczna, co nie uprawniało w istocie do jednoznacznych stwierdzeń odnośnie spełnienia w tym względzie przesłanki określonej w art. 97 § 2 kpa, uzasadniającej podjęcie zawieszonego postępowania, to jednakże za zasadne uznać należało przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w sprawie zaistniały bez wątpienia inne okoliczności wskazujące na ustąpienia przyczyn zawieszenia postępowania. Niewątpliwie cofnięcie przez inwestora wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego spowodowało, iż odpadła podstawa dalszego prowadzenia postępowania, a co za tym idzie dalszego trwania jego zawieszenia. Bezzasadne byłoby bowiem dalsze zawieszenie prowadzonego postępowania, w sytuacji, gdy na skutek cofnięcia wniosku przez inwestora postępowanie winno zostać umorzone w oparciu o treść art. 105 § 2 kpa. Ponadto, jak zasadnie wyjaśnił Sąd I instancji, mając na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, ewentualne zrealizowanie inwestycji nie stało na przeszkodzie prowadzeniu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji uznać należało, iż w rzeczywistości nigdy nie zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prowadzenie powyższego postępowania nie było bowiem uzależnione od rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego w przedmiocie ewentualnej samowoli budowlanej. Stąd przyjąć należało tak uczynił to Sąd I instancji jak i organy, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do podjęcia zawieszonego postępowania. Po pierwsze przesłanka z powodu której postępowanie zostało zawieszone w rzeczywistości nie istniała (wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niezależne od postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego), a po drugie odpadła przyczyna uzasadniające zawieszenie postępowania (cofnięcie wniosku przez inwestora). Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wyjaśnił kluczowego zarzutu ze skargi Stowarzyszenia, jakim był brak waloru ostateczności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazać należy, iż zarzut powyższy nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wyjaśniono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39, przepis art. 141 § 4 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu powyższej uchwały w sytuacji, w której uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty, z wyjaśnieniem przyczyn takiego stanu rzeczy przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powyższej ustawy w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego dot. zasad postępowania dowodowego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne. Sytuacja powyższa ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak bowiem wskazuje analiza zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, będący podstawą rozstrzygnięcia. Stąd zarzut powyższy, jako zarzut zmierzający do wykazania, że przyjęta przez sąd ocena jest merytorycznie wadliwa nie może zostać uznany za prawidłowy. Przechodząc do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej, jakim jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy, iż on również nie zasługuje na uwzględnienie. Jak powyżej wskazano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odpowiadał prawu, gdyż w zakresie przedstawionych przez skarżącego zarzutów skargi kasacyjnej nie stwierdzono, aby zaistniała potrzeba uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.