I SA/Wr 516/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant: Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. przy udziale sprawy ze skargi A. sp. z o.o. we W. na postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej inter- pretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [...]; II. zasądza na rzecz skarżącego od Ministra Finansów kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępo -wania; "A" sp. z o.o. we W. (zwana dalej Wnioskodawczynią, Skarżącą) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT. We wniosku tym sformułowała zapytanie, Czy nabywane usługi podwykonawców, nawet, jeśli spełniałyby definicję kształcenia zawodowego nie korzystają ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art 43 ust 1 pkt 29 lit c ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. - działającego z upoważnienia Ministra Finansów - wniosek ten został złożony przez podmiot niespełniający przesłanek do uznania go za zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (t.j. Dz.U.2005 r. nr 8 poz.60) bowiem wykładnia przepisów podatkowych mających zastosowanie do przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu sprawy nie dotyczy jego sytuacji prawnopodatkowej. W rozpatrywanej sprawie, kwestia opodatkowania podatkiem VAT ("nie korzystania ze zwolnienia z VAT") dotyczyła sług świadczonych przez podwykonawców na rzecz Spółki, czyli opodatkowania/zwolnienia od podatku usług świadczonych przez odrębne podmioty (zleceniobiorców), a nie indywidualnej sprawy Wnioskodawcy W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. W zażaleniu na to postanowienie Wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, iż Spółka nie była osobą zainteresowaną w sprawie. W ocenie Spółki, mimo, że w przedmiotowym wniosku chciała ona potwierdzić stawkę podatku dla transakcji wykonywanych przez jej podwykonawców nie sposób twierdzić, że nie spełnia ona definicji podmiotu zainteresowanego. Należy, bowiem podkreślić, że Spółka, jako strona transakcji kupna-sprzedaży poniesie wszelkie prawnopodatkowe konsekwencje związane z zastosowaniem potencjalnie błędnej stawki podatku przez podwykonawcę. Dlatego też w ocenie Spółki, powinna mieć ona prawo do potwierdzenia, czy stosowanie przez podwykonawcę stawki VAT (tj. opodatkowania VAT lub korzystanie ze zwolnienia z VAT) są prawidłowe. Spółka podkreśliła w odwołaniu, że ze względu na sposób finasowania zakupywanych usług (dofinasowanie ze środków unijnych), zapłacony przez nią w cenie usług podatek VAT może być objęty dofinasowanie wyłącznie wtedy gdy jest rzeczywiście należny. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy zażalone postanowienie, uznając, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny Wnioskodawczynię cech podmiotu zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie organu, z regulacji art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, jednakże wyłącznie w zakresie stosowania przez niego przepisów prawa podatkowego. Oznacza, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zwróciła się Spółka z o.o. "A", formułując - na tle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego pytanie dotyczące ustalenia, czy nabywane przez Spółkę usługi podwykonawców, nawet, jeżeli spełniałby definicję kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, nie korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit, c) ustawy o VAT lub § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem - jak wynika z wniosku - Wnioskodawca zadał pytanie dotyczące zwolnienia od podatku usług świadczonych przez zleceniobiorców na rzecz Spółki - czyli wystąpił o określenie skutków podatkowych dotyczących wykonywanych czynności przez podwykonawców (zleceniobiorców) Spółki świadczących przedmiotowe usługi, jako odrębnych podmiotów. Bez wątpienia, tak sformułowany zakres wniosku oraz przedstawione pytanie nie dotyczą zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy, lecz odrębnych podmiotów, tj. podwykonawców (zleceniobiorców) Spółki. W ocenie Organu nabywca usług, czyli w analizowanej sprawie Spółka z o.o. "A", nie ma ani uprawnień do naliczenia podatku lub zastosowania zwolnienia od podatku, ani też do skorygowania wystawionej przez usługodawcę faktury, a zatem na gruncie prawa podatkowego nie ma wpływu na wysokość naliczonego przez sprzedawcę (podwykonawcę) i wykazanego na fakturze podatku. W ocenie tut. Organu, podniesiony przez Stronę zarzut naruszenia przez tut. Organ art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w świetle powyższego jest zatem całkowicie nieuzasadniony. Zatem, skoro w złożonym w dniu 28 października 2011 r. wniosku Wnioskodawca oczekiwał rozstrzygnięcia w kwestii zwolnienia od podatku usług świadczonych przez podwykonawców na rzecz Spółki, zasadnym było wydanie dla Spółki z o.o. "A" postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdyż nie występuje ona w tym zakresie jako zainteresowany podmiot w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W skardze na to postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez błędne uznanie, że Spółka nie była podmiotem zainteresowanym w sprawie. W ocenie Spółki "zainteresowanego" nie można utożsamiać z pojęciem strony postępowania podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 133 Ordynacji podatkowej. Powołując fragmenty orzecznictwa i poglądy wyrażone w doktrynie Skarżąca wywodziła, iż za "zainteresowanego" należy uznać każdy podmiot, który ma "interes" w wydaniu interpretacji. Jednocześnie podkreśliła, że prawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług nie jest zależne jedynie od sytuacji podatnika, uwarunkowane jest, bowiem niejednokrotnie postępowaniem osób trzecich. Z uwagi na powyższe w ocenie Spółki bezsprzecznie uznać należy, że podatnik ma interes w tym, aby stwierdzić czy jego kontrahent prawidłowo dokonuje rozliczeń podatku od towaru, np. w kontekście prawa do odliczenia podatku naliczonego bądź też zaliczenia naliczonego podatku do kosztów uzyskania podatku. Ustalenie prawidłowej stawki VAT nasuwa w praktyce wiele wątpliwości, co powoduje sytuację niepewności zarówno dla podatników jak i ich kontrahentów. Konsekwentnie w ocenie Spółki, skoro podatnik ma interes w tym, aby wiedzieć czy prawidłowo rozlicza podatek VAT, a rozliczenie to wywołuje liczne wątpliwości i zależy również od postępowania podmiotów trzecich, to może on wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji, w którym zawrze pytanie odnoszące się częściowo do sytuacji tych podmiotów. W szczególności jeżeli sytuacja podmiotów trzecich będzie miała potencjalny wpływ na sferę praw i obowiązków : łątkowych podatnika. . Nie sposób jest więc stwierdzić, że Spółce nie można przypisać cech podmiotu zainteresowanego w uzyskaniu odpowiedzi na zadane pytanie i na tej podstawie odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Sam bowiem fakt wystąpienia z zapytaniem jedynie o niektóre podatkowe konsekwencje konkretnej czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towaru, w której obowiązek podatkowy spoczywa na innym podmiocie (sprzedającym) nie stanowi argumentu, przemawiającego za odmową wszczęcia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo, a mianowicie, iż została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy możliwości wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług od usług co do których wnioskodawca jest nabywcą. Zdaniem skarżącej, jest ona osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14n § 1 Op, gdyż prawidłowość działania wystawców faktur bezpośrednio rzutuje na je prawo do odliczenia podatku naliczonego a także, ze względu na sposób finasowania zakupywanych usług. W ocenie Ministra Finansów, zasadne było wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania interpretacyjnego, gdyż skarżąca nie posiada przymiotu osoby zainteresowanej wydaniem interpretacji w jej indywidualnej sprawie, bowiem zapytane dotyczy sytuacji podatkowej jej kontrahentów, a więc osób trzecich. Jak stanowi art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 O.p.). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być, zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n O.p. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może, więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może, bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Przepis art. 165a O.p. ma w postępowaniu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że winien być interpretowany z uwzględnieniem pozostałych regulacji dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym odrębności, jakimi Z przepisów Ordynacji podatkowej wynika w sposób oczywisty, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie osoba zainteresowana w sprawie. Zainteresowanym (stroną postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji), w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji jest ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest zatem tylko ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Ze sposobu ukształtowania instytucji interpretacji indywidualnych, wysnuć należy wniosek, iż pojęcie osoby zainteresowanej należy rozpatrywać przede wszystkim przez pryzmat kwestii prawnej poddanej do rozważenia organom podatkowym. Przesądza ona, bowiem o możliwości skorzystania z udzielonej interpretacji. Wniosek może złożyć tylko taka osoba, która po wydaniu interpretacji mogłaby skorzystać z gwarancji, że zastosowanie się do uzyskanej interpretacji nie może jej szkodzić. O tym, że przedstawiona kwestia prawna musi dotyczyć bezpośrednio wnioskodawcy świadczy także nałożony na wnioskodawcę obowiązek złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego (kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego) oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Oświadczenie, o którym mowa, może, bowiem skutecznie złożyć wyłącznie osoba, wobec której można wszcząć postępowanie podatkowe (kontrolę podatkową, postępowanie kontrolne) w zakresie stanu faktycznego objętego interpretacją. Jednym słowem, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy lub które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Powyższe znajduje swe odzwierciedlenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. w wyrokach w sprawach o sygn. akt II FSK 1681/09, I SA/Gl 2166/10, I SA/Łd 766/10 czy I SA/Sz133/11,z dnia 15.12.2011 r. sygn. ISA/Kr 1810/11; w postanowieniu z dnia 14.10.2010 r. sygn. IIFSK 923/09). Wskazać przy tym należy, że – wbrew przyjętemu a prori stanowisku organu- w poszczególnych sytuacjach, także działania osób trzecich mogą mieć bezpośredni wpływ na sytuacje prawno-podatkową wnioskodawcy. Dotyczy to miedzy innymi szerokiej sfery należytego dokumentowania zdarzeń podatkowych, w tym sytuacji, gdy uzyskanie prawidłowych – formalnie i materialne – dokumentów rodzi określone uprawnienia po stronie podatnika. Przykładem mogą być rozwiązania dotyczące podatku od towarów i usług, które łączą prawo do odliczenia podatku naliczonego ze spełnieniem określonych wymagań przez wystawcę faktury ( dostawcę towaru lub usługi) i od spełnienia tych warunków uzależniają sytuację odbiorcy faktury. W doktrynie podkreśla się, że w zakresie wydawanych interpretacji art. 165a Ordynacji podatkowej nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powyższe uwagi należy uwzględnić oceniając, czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że wniosek Spółki nie kwalifikował się do merytorycznego rozpoznania i wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazać także należy, że zgodnie z brzmieniem art. 14h Ordynacji podatkowej "w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV." Oznacza to, że jeśli organ, na podstawie wniosku, ocenił, że Wnioskodawca nie wykazał należycie, iż jest zainteresowanym w uzyskaniu interpretacji lub że wniosek nie może być z innych względów rozpoznany, to winien zastosować procedurę przewidzianą w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. W orzecznictwie podkreślano wielokrotnie, iż "... O ile przedstawiony przez wnioskodawcę zaistniały stan faktyczny nie ma charakteru "wyczerpującego", tj. nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14b § 3 o.p., organ interpretujący wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku stosując odpowiednio przepis art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p.... ) (wyrok wsa w Gliwicach z 20.07.2010 r sygn. akt I SA/Gl 424/10 LEX nr 73191) "...Jeśli wniosek nie pozwala na stwierdzenie w sposób niebudzący wątpliwości zakresu oceny, organ podatkowy powinien go uznać za niezgodny z treścią art. 14b § 3 O.p. i na podstawie art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14 h O.p. wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku...." (wyrok wsa w Warszawie z 10.06.2010r. sygn.. akt III SA/Wa 270/10 LEX nr 586032). Przy czym , przez "stan faktyczny" należy rozumieć nie tylko opisane zdarzenie, ale tez okoliczności uzasadniające uzyskanie przez Wnioskodawcę ochrony wynikającej w posiadania interpretacji indywidualnej. Kolejnym uchybieniem organu jest pominięcie na etapie postępowania zażaleniowego argumentacji skarżącej, która wskazała po pierwsze na szczególny sposób finasowania usług, zobowiązujący ją do szczególnej kontroli rozliczeń podwykonawców, po drugie na wpływ działań podwykonawców na jej prawo do odliczania podatku naliczonego. Wskazać należy, że organ w postanowieniu w ogóle nie odniósł się do tej argumentacji, ograniczając się do konstatacji, że Skarżąca nie ma wpływu na działania wystawców faktur w tym zakresie. Z argumentacji tej można natomiast wnosić, że przedmiotem zapytania było w istocie prawo do odliczania ( zaliczania do kosztów) podatku naliczonego. Wobec wskazanego wyżej zaniechania, co do uzupełnienia wniosku okoliczność taka winna być, co najmniej rozważona przez organ w postepowaniu zażaleniowym. Bez stosownego uzupełnienia wniosku i rozważenia wskazanych przez skarżącą argumentów rozstrzyganie czy jest ona zainteresowana w rozumieniu art. 14 b Ordynacji podatkowej jest przedwczesne. Reasumując, na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy organ wydał postanowienia niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych orzeczeń z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien w pierwszej kolejności uzupełnić postępowanie o wezwanie Wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku, bądź wykazania, że zadane pytane dotyczy jego indywidualnej sprawy podatkowej, a następnie w pierwszej kolejności rozważyć w sposób wyczerpujący argumentację strony w tym zakresie. Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz Skarżącej kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).