IV SA/Wa 767/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę - Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez R. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2011 r,, którym uzgodniono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru N. w W. W uzasadnieniu organ stwierdził, że spółka nie jest podmiotem który posiadałby prawo do złożenia zażalenia. Pismem z dnia [...] marca 2012r. R. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego A.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając naruszenie: - art. 6, 7 i 15 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy i ponowne merytoryczne jej rozpoznanie; - art.6 ust.1 Konstytucji w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez naruszenie ważnego interesu publicznego w postaci konieczności ochrony obiektów zabytkowych; - art. 23 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie wynikającego z ustawy obowiązku współpracy organów uzgadniających przy sporządzaniu projektu planu miejscowego polegającego na wyrażeniu opinii, składaniu wniosków i udostępnianie informacji; - art. 24 pkt 1 zd.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez dokonanie uzgodnień z naruszeniem art. 106 k.p.a. poprzez niewskazanie w postanowieniu stron postępowania; - art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie prawa właściciel nieruchomości do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami przez wprowadzenie dokonanymi uzgodnieniem kolizji pomiędzy prawomocną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Z 2012r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez R. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2011 r. z uwagi na brak legitymacji do jego zaskarżenia. W ocenie Sądu stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w tym zakresie jest słuszne. Podkreślenia wymaga, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2011 r., na które strona skarżąca wniosła zażalenie zostało wydane na wniosek Prezydenta W. i dotyczyło uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru N. w W. Było to zatem postanowienie uzgodnieniowe, wynikające z treści art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tego postanowienia. Uzgodnienie projektu planu wymaga wydania postanowienia (art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Formą kontroli odmowy takiego rozstrzygnięcia jest wniesienie zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) do organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010r sygn. akt II OSK 1097/09). Należy jednak mieć na uwadze, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że w procedurze uzgodnień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są uznawane za strony ani właściciele, ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem, a status strony ma jedynie organ gminy. Powyższe oznacza, że zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu może wnieść jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu. Uzasadniając powyższy pogląd należy wskazać, że uzgadnianie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednym z etapów procedury planistycznej, prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - aktu prawa miejscowego. Procedurę planistyczną w gminie regulują przepisy rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy natomiast ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "Kpa") mają zastosowanie tylko w przypadkach ściśle określonych, tak jak to ma miejsce w art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisów Kpa nie można stosować w sprawach regulowanych przepisami rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie są to sprawy, o których mowa w art. 1 Kpa. Postępowanie planistyczne nie jest bowiem postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1210/07). Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi. Gmina jest podmiotem władzy publicznej, dysponującym tzw. władztwem planistycznym. Władztwo to nie ma charakteru absolutnego, ustawodawca przewidział bowiem środki prawne wpływania szerokiego kręgu podmiotów na proces planistyczny, takim środkiem jest m.in. uzgodnienie projektu planu z odpowiednimi organami. Wśród tych form nie ma jednak prawa właścicieli (użytkowników nieruchomości) do udziału w charakterze strony w postępowaniu uzgodnieniowym, stanowiącym etap postępowania planistycznego prowadzonego przez organy gminy. Uzgodnienie w procesie planistycznym jest władczą ingerencją w sferę zadań zdecentralizowanych wykonywanych i samodzielnie przez gminę i ochronie tej samodzielności służy art. 106 Kpa z przewidzianymi tam środkami ochrony (por.: uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 8/02). Brak jest zatem podstaw by wyprowadzać interes prawny strony z faktu przysługiwania danej osobie prawa własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości położonej na terenie objętym planem miejscowym. Skoro ustawodawca na poszczególnych etapach przygotowania i uchwalania planu (w tym i w postępowaniu uzgodnieniowym) nie uczynił stronami tego postępowania, w rozumieniu art. 28 Kpa właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym projektem planu, to podmioty te nie mogą na podstawie art. 106 § 5 Kpa wywodzić prawa do wniesienia zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu planu. Wynikający z przepisu art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów szczególnych obowiązek uzgodnienia projektu miejscowego planu jest traktowany w orzecznictwie jako akt nadzoru na działalnością gminy. Powyższe stanowi kolejny argument uzasadniający, że postanowienie uzgodnieniowe nie może być skutecznie kwestionowane przez właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym projektem planu (por.: prawomocne wyroki WSA w Warszawie z dnia 3 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 372/08 i z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1749/10). W świetle powyższego należy uznać, iż podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu planu jest wyłącznie wójt, burmistrz, prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przedmiotem skargi strony skarżącej jako właściciela działki położonej na terenie objętym przedmiotowym planem może być jedynie uchwała kończąca proces planistyczny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z treści art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie planu rozwiązaniami. Ponadto organ wyznacza w ogłoszeniu, termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż [...] dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11). Zatem właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na terenie objętym planem mogą w ten sposób wpływać na ostateczny kształt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił.