IV SA/Wa 663/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi Rodzinnego Ogrodu [...] w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2012r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2Q00r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej k.p.a) w związku z art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm. zwanej dalej "ustawą") po rozpatrzeniu odwołania W. R. Prezes [...] w Z. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] orzekającej o zameldowaniu M. D. na pobyt stały pod adresem ul. [...] w Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2011 r. na wniosek M. D. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie zameldowania jej na pobyt stały pod adresem ul. [...] w Z. Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że zainteresowana spełnia warunek konieczny do zameldowania pod ww. adresem, zamieszkuje bowiem w budynku i jej pobyt tam ma charakter stały. W konsekwencji dokonanych ustaleń Burmistrz Miasta Z. w dniu [...] października 2011 r. wydał decyzję, orzekającą o zameldowaniu M. D. w przedmiotowej nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji złożył Prezes [...] w Z. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania Wojewoda [...] nie stwierdził podstaw do zmiany rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Analizując ponownie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił bowiem, iż we wniosku o zameldowanie M. D. wyjaśniła, że od grudnia 2010 r. wraz z rodziną mieszka [...] w Z., w budynku położonym przy ul. [...]. W budynku tym znajdują się wszystkie jej rzeczy, tam nocuje, spożywa posiłki i koncentruje swoje życie / k - 42, k - 46/. Fakt zamieszkiwania M. D. w budynku nr [...] przy ul. [...] w Z. został również potwierdzony przez funkcjonariuszy policji, którzy ustalili, że ww. zamieszkuje tam wspólnie z rodziną ([...]). Dodatkowo rozpytani przez policję sąsiedzi stwierdzili, że często widują M. D. pod ww. adresem, jak również na terenie Z. /k - 40/. Ponadto przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2012 r. kontrola meldunkowa w budynku nr [...] przy ul. [...] w Z. wykazała, że znajdują się w nim rzeczy należące do M. D. świadczące o stałym zamieszkiwaniu ww. pod wskazanym adresem. Wnioskodawczyni wyjaśniła przy tym, że w miejscu, w którym chce dokonać zameldowania na pobyt stały prowadzi wraz z [...] wspólne gospodarstwo domowe, tam nocuje, spożywa posiłki. Pracuje również na terenie miasta Z. Powyższe potwierdziła obecna podczas oględzin [...] M. D. – B. D. Organ odwoławczy przyjął ponadto, jako dowody zeznania złożone przez E. K. i B. K. zamieszkujących w budynku nr [...] przy ul. [...] w Z., którzy poinformowali, że M. D. zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w Z. Organ przywołał treść art. 6 ust. 1 ustawy, oraz przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujących jednoznacznie, że zameldowanie [...] jest zgodne z prawem. Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem uzależniona od charakteru lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji, ludności. Dodatkowo wskazał, że nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności, dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania, oraz, iż nieuprawnione jest stanowisko, że zameldowanie może nastąpić tylko w budynku lub lokalu mieszkalnym przeznaczonym na cele mieszkaniowe. Wykorzystywanie [...] do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wbrew przeznaczeniu [...], określonemu w art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419 ze zm.), nie wpływa na obowiązek organu meldunkowego rejestracji danej osoby w miejscu faktycznego pobytu. O zameldowaniu lub odmowie zameldowania, w razie wątpliwości, muszą decydować przesłanki wywodzone z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Natomiast dopuszczalność wykorzystania [...] na pobyt stały lub czasowy może stanowić przedmiot oceny innych organów w odrębnych postępowaniach. W uzasadnieniu organ podkreślił także, że Prezes [...] w Z. w swoich oświadczeniach składanych w toku przedmiotowego postępowania nie odniósł się w ogóle do faktu zamieszkiwania bądź nie zamieszkiwania M. D. w budynku, w którym chce ona dokonać zameldowania na pobyty stały. Wskazywał natomiast, że [...] nie służą celom mieszkaniowym. Resumując organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na to, aby wydać decyzję orzekającą o zameldowaniu M. D. na pobyt stały w nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [Prezes] [...] w Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art.9 ust. 2 a ustawy, polegające na dokonaniu zameldowania bez uzyskania wymaganego tymże przepisem potwierdzenia od podmiotu mającego tytuł prawny do lokalu. - art. 6 ustawy w związku z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych Dz.U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1419 ze zm. polegające na dokonaniu zameldowania w miejscu, które ze swej istoty wyklucza możliwość meldunku. 2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art.6 k.p.a.; 7 k.p.a.,77, k.p.a., które to naruszenie w istotny sposób wpłynęło na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że podstawowym uchybieniem jakiego dopuściły się organy administracyjne w toku prowadzonego postępowania było pominięcie wymogu uzyskania potwierdzenia zamieszkania w określonym lokalu od osoby, która posiada tytuł prawny do tego lokalu ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Przepis expressis verbis wymaga, aby przy zameldowaniu na pobyt stały organ prowadzący postępowanie uzyskał odpowiednie oświadczenie od osoby mającej tytuł prawny do lokalu. W niniejszej sprawie w ocenie skarżącego organy zaniechały tego obowiązku, być może z uwagi na trudność w określeniu, kto rzeczywistości posiada wspomniany tytuł prawny. Wskazano, iż kwestia ta podnoszona była w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.10.2011 r., sygn. I SA/Wa 899/11, gdzie wskazano jako potencjalnego posiadacza praw do nieruchomości J. S. Przy czym o ile kwestią sporną może być prawo do nieruchomości Pani B. D., która została [...] uchwałą nr [...] z dnia [...].09.2009 r., to Pani M. D. nigdy nie przysługiwało prawo [...]. Skarżący zwrócił także uwagę na próbę zmiany przez organy administracyjne ciężaru dowodu dotyczącego ustalenia faktu zamieszkiwania [...] przez M. D., na Prezesa [...], W. R., poprzez uczynienie w uzasadnieniu decyzji wojewody zarzutu, że nie złożył on stosownego oświadczenia co do wspomnianego faktu, podczas gdy uzyskanie tego oświadczenia było obowiązkiem organu, a nie strony. Kolejnym uchybieniem organów administracyjnych w ocenie strony skarżącej było to, że w toku prowadzonego postępowania w ogóle nie zwróciły uwagi na ratio legis ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, którym niewątpliwie jest zaspokajanie potrzeb społeczeństwa w zakresie wypoczynku, rekreacji i innych potrzeb socjalnych z wyłączeniem potrzeb mieszkaniowych i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego kontrowersje budzi przyjęcie przez organy administracyjne, iż M. D. "zamieszkiwała" [...] z zamiarem stałego pobytu co jest, zgodnie z art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, warunkiem sine qua non dla dokonania czynności zameldowania, skoro możliwość zamieszkiwania [...] expressis verbis w art. 13 ust. 4 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych wykluczył sam ustawodawca. Takie zachowanie organów administracyjnych nie tylko prowadzi do wykładni contra lege art. 13 ust.4 w/w ustawy, ale powoduje także inne poważne konsekwencje w postaci swoistej legalizacji niezgodnego z prawem postawienia [...] budynku mieszkalnego. Skarżący przywołał wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Bd 312/04 w którym wskazano, że "Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych używając w przepisach art. 9b ust. 2 oraz art. 29 pojęcia lokalu (pomieszczenia) wprawdzie go nie definiuje, ale skoro chodzi o stałe przebywanie w nim ludzi (art. 9b ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1), to nie ulega wątpliwości, że lokal (pomieszczenie) w rozumieniu przepisów ewidencji ludności winien spełniać wymagania techniczno-budowlane określone dla pomieszczeń mieszkalnych przepisami prawa budowlanego.", wskazując iż trafnie podkreślił sąd, że zameldowanie w takiej sytuacji byłoby legalizacją niezgodnego z prawem pobytu i wkroczeniem w imperium organów nadzoru budowlanego. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organy prowadzące postępowanie art. 6, 7 k.p.a. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, skarżący wskazał, iż organy nie podjęły choćby próby dokładnego ustalenia osoby mającej tytuł prawny do lokalu, statusu lokalu [...] Pani M. D., pomimo podniesienia tych kwestii w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r., którą działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, w związku z art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2011r., orzekającej o zameldowaniu M. D. na pobyt stały pod adresem ul. [...] w Z. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.). Ustawa w art. 5 nakłada na każdego obywatela polskiego przebywającego na terytorium RP obowiązek zameldowania się w miejscu pobytu stałego, przy czym pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod określonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1). Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. W myśl art. 7 ust. 1 powołanej ustawy pobyt czasowy w danym lokalu oznacza przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Natomiast zgodnie z art. 9b powyższej ustawy zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem (ust. 1), przy czym adres określa się przez podanie: nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego - w gminach, które uzyskały status miasta (ust. 2 pkt 1), a w innych gminach - nazwy miejscowości, numeru domu i lokalu, nazwy gminy, nazwy województwa, kodu pocztowego oraz nazwy ulicy, jeżeli w miejscowości występuje podział na ulice (ust. 2 pkt 2). Postępowanie wyjaśniające dla dokonania powyższych ustaleń winno być przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., która wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy. Nie posiada jednak w tym względzie całkowitej dowolności, lecz powinien zmierzać do urzeczywistnienia zasady prawdy obiektywnej. Stąd organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co wynika z art. 77 § 1 k.p.a. Poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w treści decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.). Dokonując przedmiotowej oceny organ winien mieć zaś na uwadze, iż zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Celem ewidencji ludności jest bowiem odzwierciedlanie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod wskazanym adresem, a zatem ustalenie stanu faktycznego a nie prawnego. Tym samym Sąd nie uwzględnił zarzutu strony skarżącej wskazującego, iż organy w toku postępowania nie uzyskały potwierdzenia od podmiotu mającego tytuł prawny do lokalu. Wskazać bowiem należy, że potwierdzenie o którym mowa w art. 9 ust. 2a ustawy jest wymagane przy zameldowaniu w drodze czynności materialno -technicznej i stanowi ono oświadczenie podmiotu legitymującego się tytułem prawnym do lokalu, iż osoba, która chce się w nim zameldować rzeczywiście przebywa w lokalu. Zgłoszenie pobytu stałego, nie zawierające potwierdzenia pobytu zgodnego z treścią art. 9 ust. 2a ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności, wypełnia przesłankę określoną w art. 47 ust. 2 ustawy, powodując konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (patrz powołany wyżej wyrok z 17 września 2008 r., sygn. akt III SA/Po 246/08). Celem tego postępowania jest zaś, rozstrzygnięcie o zaistnieniu, bądź też nie, przesłanek materialnoprawnych zameldowania. Zatem, w danym stanie faktycznym, art 9 ust. 2a nie znajdował zastosowania, stąd odnośny zarzut nie może być uznany za skuteczny. Podkreślić przy tym należy, iż nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w określonym lokalu. Z punktu widzenia celów ewidencji ludności warunek legitymowania się prawem do lokalu przez osobę dopełniającą zameldowania stracił bowiem na znaczeniu na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. 716 oraz OTK ZU 2002 Nr 3 poz. 34). W wyroku tym stwierdzono niekonstytucyjność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, który dla skuteczności zameldowania wymagał przedstawienia dokonanego przez właściciela (zarządcę) pisemnego potwierdzenia uprawnienia zainteresowanego do przebywania w lokalu. Tym samym mając na uwadze cele jakim służy ewidencja ludności również okoliczność, iż wnioskodawczyni nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do lokalu w którym chce się zameldować [...] w Z. a zatem nie jest [...] której znajduje się zamieszkały przez nią budynek nie ma znaczenia przy rozstrzyganiu w przedmiocie zameldowania. Wskazać również należy, że Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz wyrok NSA z 21 listopada 2011 r. Sygn akt II OSK 1216/10), że zameldowanie [...] jest zgodne z prawem. Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem uzależniona od charakteru lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Nie jest także rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności, dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania (vide wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2002 r., II SA/Łd 1963/00, OSP 2003/5/69). Nieuprawnione jest zatem stanowisko, że zameldowanie może nastąpić tylko w budynku lub lokalu mieszkalnym przeznaczonym na cele mieszkaniowe. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 6 ustawy w związku z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez dokonanie zameldowania w miejscu, które ze swej istoty wyklucza możliwość meldunku. Przede wszystkim, należy wskazać iż kwestia ta była już przedmiotem kontroli sądów i w wyroku z dnia 21 listopada 2011 r. Sygn. akt II OSK 1216/10 Naczelny Sąd Administarcyjny wskazał na " .... odmienne cele ustawy i ustawy o [...], które winny być brane pod uwagę wówczas, gdy interpretując przepis jednej ustawy, sięga się do przepisów innej ustawy. W myśl art. 3 ww. ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych "..[...] stanowią [...] w rozumieniu innych ustaw, których funkcja polega w szczególności na przywracaniu społeczności i przyrodzie terenów zdegradowanych, ochronie środowiska przyrodniczego, kształtowaniu zdrowego otoczenia człowieka, pozytywnym wpływie na warunki ekologiczne w miastach, ochronie składników przyrody oraz poprawie warunków bytowych społeczności miejskich." W cyt. przepisie wskazuje się na podstawową funkcję [...], odzwierciedlającą cel ich powoływania, co nie przesądza automatycznie o sposobie ich wykorzystywania. Co prawda, art. 13 ust. 4 ww. ustawy, który wymienia [...], wyłącza zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, to jednak - zdaniem NSA - należy rozumieć to zastrzeżenie w kontekście wyżej wskazanego podstawowego celu (funkcji) [...]. Przede wszystkim jednak, stan rzeczywisty wykorzystania konkretnego [...] w niniejszej sprawie nie podlega ocenie według przepisów ustawy o [...], lecz według przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ta zaś ma swoje ratio legis. W myśl art. 1 ust. 1 i 2: " Ustawa normuje sprawy ewidencji ludności i dowodów osobistych. Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób (...)". Zgodnie z art. 2: "Osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie." W myśl art. 4: "Obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (...)". Cel obowiązku meldunkowego jest jednoznacznie rozumiany w orzecznictwie, jako: " (...) zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, która polega na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób, jak też służy ochronie interesów samych zainteresowanych (umożliwia odnalezienie tych osób). Organy właściwe w sprawach ewidencji ludności winny podejmować wszelkie działania w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi o to, by dane te odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Organy prowadzące ewidencję mają obowiązek podejmować wszelkie czynności służące rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób." (patrz wyrok z 21 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 75/08; LEX nr 481438)". Jak wynika z powyższej wykładni wskazanych przepisów ustawy, którą WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni akceptuje, funkcja meldunku polega na identyfikacji faktycznego miejsca pobytu osób i daniu temu wyraz w zbiorze informacji, jakim jest ewidencja. Faktu dotyczącego miejsca pobytu określonej osoby nie może przekreślić to, że ustawa o [...] nie zakłada, by [...] było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. W tym kierunku kształtuje się też orzecznictwo na tle art. 13 ust. 4 ustawy o ogrodach działkowych- patrz tezy wyroku z 10 marca 2009 r. (sygn. akt III SA/Po 467/08; LEX nr 555205): "1. Obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. 2. Nieuprawnione jest stanowisko, że zameldowanie może nastąpić tylko w budynku lub lokalu mieszkalnym przeznaczonym na cele mieszkaniowe. Wykorzystywanie [...] do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych [...] określonemu w art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419 ze zm.), nie wpływa na obowiązek organu meldunkowego rejestracji danej osoby w miejscu faktycznego pobytu." Podobny w swej istocie jest pogląd wyrażony w wyroku NSA z 14 marca 2008 r. (sygn. akt IOSK 238/07; LEX nr 505248): "Nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu prawa budowlanego i prawa zagospodarowania przestrzennego i uzależnienie od tej oceny możliwości zameldowania." Wbrew zatem zarzutom skargi wykorzystywanie [...] do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych [...] określonemu w art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419 ze zm.) nie wpływa na obowiązek organu meldunkowego rejestracji danej osoby w miejscu faktycznego pobytu. O zameldowaniu lub odmowie zameldowania, w razie wątpliwości, muszą decydować przesłanki wywodzone z przepisów ustawy o ewidencji ludności. Natomiast dopuszczalność wykorzystania [...] na pobyt stały lub czasowy może stanowić przedmiot oceny innych organów w odrębnych postępowaniach. Mając na uwadze powyższe podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 6,7,77 k.p.a poprzez niedokładne ustalenie przez organ odwoławczy osoby mającej tytuł prawny do lokalu, jego status [...] M. D., jako nie mający wpływu na rozstrzygnięcie nie może być uwzględniony. Odnosząc się łącznie do ww. trzech zarzutów skargi dotyczących naruszeń prawa materialnego i procesowego przez orzekające organy należy wskazać, iż przedmiotem oceny Sądu była prawidłowość zaskarżonej decyzji, która wydana została na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. Jak wskazywano, powyżej na tej podstawie organ ewidencyjny rozstrzyga, gdy istnieją wątpliwości co do zameldowania danej osoby i w takiej sytuacji organ obowiązany jest ustalić, czy osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczy, spełnia warunki określone w ustawie o ewidencji. W sprawie administracyjnej, poddanej kontroli sądu, nie był kwestionowany fakt przebywania M. D. w budynku przy ul. [...] w Z. Oznacza to, że w dacie wydania decyzji o zameldowaniu, okoliczność przebywania z zamiarem stałego pobytu była niesporna, a zatem spełniona była materialnoprawna przesłanka meldunku. Stąd, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Powyższe ustalenie obligowało zatem Sąd do oddalenie skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a i