I SA/Bk 171/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi G. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 rok oddala skargę. Wójt Gminy B. decyzją z [...] grudnia 2011 r. znak: [...]określił G. S.A. w W. (dalej: Spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 2.616,00 zł. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że należące do Spółki zlokalizowane na terenie gminy B. zbiorniki LPG stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W oparciu o przedłożoną przez Spółkę dokumentację ustalono wartość zbiorników i na tej podstawie wyliczono zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2010 r. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej: "o.p."), a także art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. (dalej: "u.p.o.l."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Na materiał ten składają się: informacja ze Starostwa Powiatowego w H. dotycząca wykazu właścicieli nieruchomości, dla których dokonano zgłoszenia w latach 2009-2010 budowy instalacji zbiornikowej na gaz płynny wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego, informacja od Spółki z [...] listopada 2011 r. o ilości zbiorników na gaz płynny znajdujących się na terenie gminy B. i ich łącznej wartości - 130.798,38 zł, wypis z ewidencji środków trwałych Spółki sporządzony na dzień 1 stycznia 2010 r., wykaz Starostwa Powiatowego (pismo z [...] sierpnia 2009 r.) o dokonanych zgłoszeniach budowy instalacji gazowych, kserokopie umów "na wykonanie instalacji gazowych oraz na dostawy gazu luzem (zbiornik G.)" zawartych pomiędzy Spółką, a poszczególnymi odbiorcami gazu. Odwołując się do treści przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej "u.p.b.") SKO stwierdziło, że instalacja gazowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową, zbiornik LPG jest częścią instalacji gazowej, zamontowanie zbiornika zapewnia magazynowanie gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą domu. Bez znaczenia dla ustalenia obowiązku opodatkowania jest fizyczne usytuowanie zbiornika. Powyższe oznacza, że zbiornik stanowi część budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., rozumianą jako całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami. W sprawie, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe zbiorniki stanowią własność Spółki i nie znajdują się w posiadaniu samoistnym innych podmiotów. Oddawane są odbiorcom gazu jedynie w użytkowanie, są oni zatem ich posiadaczami zależnymi, Spółka wykazuje też zbiorniki w ewidencji środków trwałych i dokonuje odpisów amortyzacyjnych. W tej sytuacji sporne zbiorniki są w posiadaniu samoistnym Spółki i są związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Mając na uwadze treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. skutkuje to ich opodatkowaniem według stawek, jak dla działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem ust. 4-6 jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego, w niniejszej sprawie 130.798,38 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 o.p., poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez nie zebranie w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego sprawy oraz poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji; 2) art. 200 § 1 o.p., poprzez naruszenie przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez przyjęcie, że instalacja gazowa stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i stanowi budowlę w rozumienia u.p.o.l. oraz poprzez błędne przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny (propan-butan) stanowi część tej budowli podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; Wskazując na powyższe naruszenia, Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Spółki, organy podatkowe nie przeprowadziły dowodów pozwalających na ustalenie, co należy rozumieć pod pojęciem instalacja gazowa oraz czy instalacja gazowa wypełnia definicję budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 u.p.b. Organ odwoławczy na podstawie odgórnego stwierdzenia przyjął, że instalacja gazowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową, a zbiornik LPG jest częścią tej instalacji. Spółka podniosła, że art. 3 pkt 3 u.p.b. w swej treści nie wymienia instalacji gazowej, jako rodzaju obiektu budowlanego zaliczanego do budowli w rozumieniu u.p.b. Wskazała, że z definicji instalacji gazowej zawartej w § 3 pkt 13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków licznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz. 836 ze zm.) wynika, że instalacja gazowa jest instalacją wewnętrzną budynku i wyczerpuje kryteria urządzenia budowlanego. Nie może być jednak uznana za odrębne urządzenie budowlane, ponieważ stanowi element wyposażenia budynku i jest ściśle z nim związana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, dotyczących przede wszystkim naruszenia przez organy zasad regulujących gromadzenie i ocenę materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy oraz uzasadnienia skarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy zebrały dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornych zbiorników na gaz. Oprócz wyjaśnień i dokumentów przedłożonych przez Spółkę, są to informacje ze Starostwa Powiatowego w H. dotyczące zgłoszeń budowy instalacji zbiornikowych na gaz płynny, umowy i inne dokumenty związane z wykonaniem instalacji zbiornikowych. Ustalono w szczególności, że zbiorniki są częścią instalacji gazowej, a ich zamontowanie przy budynkach mieszkalnych zapewnia magazynowanie gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą domu. Połączenie techniczne i użytkowe zbiorników i pozostałych elementów umożliwia funkcjonowanie instalacji gazowej. Spółka stawiając zarzut ustalenia błędnego stanu faktycznego nie wyjaśnia, jakie ustalenia faktyczne organów są niezgodne ze stanem faktycznym, ani ewentualnie, jakie dowody winny być przeprowadzone, a których nie przeprowadziły organy. Trzeba zauważyć, że Spółka także w toku postępowania podatkowego nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, nie wskazywała też błędów w ustaleniach faktycznych. Niewątpliwie strona powinna współdziałać z organem podatkowym w procesie gromadzenia dowodów, a nie przedłożenie dowodów będących w jej posiadaniu może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków. Uchylanie się od tego obowiązku i ograniczenie się strony do kwestionowania stanowiska organów nie może skutecznie podważać podjętych przez nie ustaleń. Zdaniem Sądu, swobodna ocena zebranych dowodów pozwoliła organom na ustalenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, osoby podatnika i pozostałych elementów służących wyliczeniu podatku. W tych okolicznościach należało uznać, że przeprowadzone postępowanie odpowiada wymogom wynikającym z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł konieczne elementy wskazane w art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 o.p., odniósł się również do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Zasadnie Spółka podnosi, iż w sprawie organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie wyznaczył siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co wskazuje na naruszenie art. 200 § 1 o.p. Jednakże w ocenie Sądu naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy i w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) nie może prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji. Organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji oraz na piśmie Spółki z 23 marca 2012 r. i należy uznać, że były to zatem dowody znane stronie. Trzeba bowiem wskazać, że organ I instancji zapewnił stronie prawo do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Spółka nie wyjaśnia także w skardze, czy i jakie okoliczności chciała jeszcze przedstawić przed organem odwoławczym lub, jakie nowe dowody zamierzała zgłosić. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 227 o.p. należy zauważyć, że organ I instancji piśmie z 3 stycznia 2012 r. odniósł się do zarzutów odwołania podtrzymując stanowisko zawarte w wydanej decyzji. Spór w sprawie, w istocie nie dotyczy ustaleń faktycznych, a stwierdzenia, czy należące do Spółki zbiorniki na gaz płynny mogą być zakwalifikowane, jako budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kwalifikacja ta wymaga dokonania wykładni przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawie budowlanym. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję budowli zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Jest nią obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 u.p.b. obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Biorąc zatem pod uwagę odesłanie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest w szczególności "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". Należy mieć na uwadze, że w art. 3 pkt 3 u.p.b. stwierdzono, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przedstawione wyliczenie obiektów, które są budowlami ma niewątpliwie charakter otwarty. Dodatkowo, według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak ustalono w sprawie, sporne zbiorniki na gaz płynny stanowią część instalacji gazowej, ich zamontowanie zapewnia magazynowanie gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą budynku mieszkalnego. Zbiorniki pozostają zatem w związku funkcjonalnym z budynkami mieszkalnymi, do których zostały przyłączone, zapewniając możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wypełnienie tej funkcji poprzez zapewnienie dostarczania gazu, umożliwia połączenie zbiornika i pozostałych elementów instalacji. Zbiorniki posiadają cechę przyłączy i urządzeń instalacyjnych, są elementem instalacji gazowej. Dla ustalenia obowiązku podatkowego nie ma znaczenia ich fizyczne usytuowanie. O "samodzielności" zbiorników świadczy m.in. wynikający z umów zawieranych z przez Spółkę z odbiorcami gazu sposób instalacji zbiorników oraz przewidziana tam możliwość ich demontażu, a także to, że stanowią one odrębny przedmiot własności. Wskazane cechy, czyli związek z obiektem budowlanym, zapewnianie możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz posiadanie cech przyłączy i urządzeń instalacyjnych prowadzą do wniosku, że zbiorniki na gaz płynny należy zakwalifikować jako urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b. Trzeba zauważyć, że także ustawodawca wymienia zbiorniki, jako jeden z rodzajów budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. Podobny pogląd odnośnie traktowania zbiorników LPG jako budowli jest prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. min.: wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2012 r., I SA/Kr 731/12, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 lutego 2012 r., I SA/Go 22/12; wyrok WSA z 25 kwietnia 2012 r., III SA/Po 212/12; wyrok WSA w Gliwicach z 14 grudnia 2011 r., I SA/Gl 520/11). Trzeba też zauważyć, że tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z 16 listopada 2011 r., I SA/Bk 385/11 oddalił skargę Spółki na decyzję, w której określono podatek od nieruchomości za 2009 r. od zbiorników na gaz płynny położonych na terenie Gminy B., jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organy trafnie przyjęły, że przedmiotowe zbiorniki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę. Biorąc pod uwagę treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., decyduje o tym sam fakt ich posiadania przez Spółkę jako przedsiębiorcę. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli jednak przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W sprawie nie ulega wątpliwości, że sporne zbiorniki stanowią własność Spółki i nie znajdują się w posiadaniu samoistnym innych podmiotów. Zbiorniki te są oddawane odbiorcom gazu jedynie w użytkowanie, są oni zatem ich posiadaczami zależnymi i nie mogą być w tym zakresie uznani za podatników podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawę opodatkowania stanowi, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi zatem wartość zbiorników na gaz zainstalowanych na terenie gminy B. ustalona na dzień 1 stycznia 2010 r., stanowiąca podstawę obliczania przez Spółkę amortyzacji w tym roku. Organy na podstawie informacji uzyskanych od Spółki ustaliły, że wartość ta wynosiła 130.798,38 zł. Od tej podstawy opodatkowania prawidłowo wyliczono kwotę podatku za 2010 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.