VII SA/Wa 608/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2011r. na podstawie art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn zm.), po rozpatrzeniu wniosku S. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego w ilości 9 ton na dobę oraz metali kolorowych w ilości 50 kg na dobę bez możliwości składowania odpadów niebezpiecznych na działce nr [...] oraz przyłączy: energetycznego, kanalizacyjnego, wodociągowego oraz urządzeń służących do odprowadzania wód opadowych na działkach nr [...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...] - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że kwestionowaną w toku postępowania nieważnościowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wojewoda [...] odmówił, po wszczęciu postępowania z urzędu, stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego. Po rozpatrzeniu wniosku S. P. z dnia 21 lipca 2011 r., o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz analizie akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosowanie do art. 157 § 2 K.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest możliwe wyłącznie na wniosek strony lub z urzędu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym, tym niemniej krąg tych podmiotów powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Zarówno bowiem w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawa budowlanego (Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu, w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, to teren wyznaczony przez organ architektoniczno-budowlany w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z akt sprawy wynikało, że wnioskodawca - S. P. jest właścicielem działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]. Działki o nr ew. [...] i [...] graniczą bezpośrednio z działką inwestora o nr ew. [...] (droga), na której zaprojektowane zostało przyłącze kanalizacji sanitarnej. Działki o nr ew. [...],[...],[...]oddzielone są drogą (działka o nr [...]) od działek o nr ew. [...],[...],[...], na których znajduje się inwestycja objęta decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. Z dokonanej przez organ analizy projektu budowlanego wynikało, że sporna inwestycja obejmuje między innymi budynek biurowo-sanitarny oraz wagę samochodową, które zostały usytuowane w odległości ponad 20 m od granicy działki wnioskodawcy o nr ew. [...]. Magazyn metali kolorowych usytuowany został w odległości ponad 70 m od granicy działki o nr [...]. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że sporna inwestycja nie wprowadza ograniczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w możliwości zagospodarowania działek stanowiących własność S. P.. Wskazał również na brak innych przepisów prawa, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działki S. P.. Nadto interes prawny wnioskodawcy nie może wynikać z ustaleń § 3 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy T. (uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r., Nr 306, poz. 3271). W myśl tego przepisu dla celów ochrony przed hałasem, ustala się dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, w terenach wymienionych w § 4, zgodnie z przepisami szczególnymi: dla terenów [...] - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe poza miastem, dla pozostałych terenów - poziom hałasu dopuszczonego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej. W przepisach ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały bowiem wskazane jakie przepisy szczególne, regulują kwestię dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, dla terenu [...] (tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej), na którym znajduje się sporna inwestycja. Nie możliwa jest zatem ocena czy dopuszczalny poziomy hałasu został przekroczony, a tym samym czy sporna inwestycja oddziałuje na nieruchomość stanowiącą własność S. P.. Dodatkowo organ wskazał, że z części opisowej projektu budowlanego wynika, że "prowadzona działalność nie powoduje uciążliwości wykraczającej poza granice działki do której inwestor ma tytuł prawny a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza". Wskazywana analiza doprowadziła organ do ustalenia braku interesu prawnego wnioskodawcy uzasadniającego posiadanie przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., a w konsekwencji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., odmawiającej z urzędu stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...]. Odnosząc się do zawartego we wniosku o stwierdzeniu nieważności, żądania zastosowania wiążącej organy oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/08 oraz NSA z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1936/08, iż przedmiotowa inwestycja wymagała sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko, organ wyjaśnił, że ocena prawna wyrażona we wskazanych wyrokach jest wiążąca tylko w takim zakresie jakim odnosiłaby się do posiadania przez S. P. przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. Przedmiotem kontroli przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym była bowiem decyzja GINB z dnia [...] marca 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., odmawiającą po rozpatrzeniu wniosku S. P. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2005r. Wiążąca ocena Sądu wyrażona w wyroku z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/08 polegała na konieczności jednoznacznego wyjaśnienia przymiotu strony S. P. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2005r. Natomiast twierdzenie S. P., iż Sąd wyrokiem z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/08 uznał jego przymiot strony jest pozbawione podstaw. W uzasadnieniu wyroku Sądu brak jest bowiem takiego stwierdzenia. Skoro S. P. nie posiada przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. to zasadne było wydanie na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania. S. P. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., odmawiającym wszczęcia, na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym ograniczenia, dają prawo właścicielowi takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Powoływanie się na występowanie "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia, w stanie prawnym wprowadzonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, która zdefiniowała pojęcie strony w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę, przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami, przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przekroczenie dopuszczalnych granic tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń (negatoryjnych - art. 222 § 2 Kc lub odszkodowawczych - art. 415 Kc i nast.), lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08). Ponadto organ wskazał, że ewentualna niezgodność wykonywania prac budowlanych, czy też sposobu użytkowania wybudowanych obiektów, z zatwierdzonym projektem budowlanym, może być przedmiotem badania przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie ma natomiast wpływu na przyznanie statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Jako pozostające bez wpływu na ocenę legitymacji procesowej w niniejszym postępowaniu, organ uznał podniesione przez S. P. we wniosku z dnia 21 lipca 2011 r. kwestie pominięcia go w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. S. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...].09.2011 r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ wadliwie uznał, że jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej punktem skupu i sprzedaży złomu stalowego do 9 ton na dobę oraz metali kolorowych w ilości 50 kg na dobę. Swoją ocenę oparł na analizie położenia obiektów budowlanych i ich zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, "tak jakby przedmiotowa inwestycja była jednorodzinnym domkiem". Tymczasem ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie winna obejmować cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może ograniczać się do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektów na działce (WSA w Gliwicach wyrok z dnia 2.10.2009 r., sygn. II SA/GI 468/09). Prawo ochrony środowiska nakładało na inwestora obowiązek przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wykonanie powyższego obowiązku dla przedmiotowej inwestycji potwierdził WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17.09.2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 883/08 i NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13.10.2009 r., sygn. II OSK 1936/08. Argumentacja organu i przytoczenie zapisu projektu o braku oddziaływania akustycznego inwestycji są bezprzedmiotowe, gdyż w powyższym zakresie powinny wypowiedzieć się właściwe organy w postępowaniu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, czego w tym wypadku nie uczyniono i co jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Naruszenie swojego interesu prawnego upatrywał w tym, że w sąsiedztwie są zbierane i magazynowane odpady niebezpieczne, w rozumieniu ustawy o odpadach. Inwestycji utrudnia korzystanie z jedynej drogi dojazdowej do jego nieruchomości, gdyż jest często zastawiana kontenerami służącymi do załadunku złomu. Wbrew temu co twierdzi organ sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma w tej sprawie znaczenie. Powoływane przez organ orzeczenia są nieadekwatne do stanu sprawy. Kwestionowana inwestycja narusza przepisy z zakresu ochrony środowiska, a także art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez zakłócanie korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skarga nie jest zasadna. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmówił, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego w ilości 9 ton na dobę oraz metali kolorowych w ilości 50 kg na dobę (bez możliwości składowania odpadów niebezpiecznych) na działce nr [...] oraz przyłączy: energetycznego, kanalizacyjnego, wodociągowego nadto urządzeń służących do odprowadzania wód opadowych - na działkach nr [...],[...],[...], [...], położonych w miejscowości T.. Na wstępie wskazać należy, iż możliwość żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., uzależniona była od posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony, który z kolei wynika z posiadania interesu prawnego. Stosownie do treści art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródłem interesu prawnego łub obowiązku jest zawsze przepis prawa materialnego, odnoszący się do sfery prawnej podmiotu i wywierający bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków podmiotu. Aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. W sprawach związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę stosuje się przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze. zm.), będący przepisem szczególnym do art. 28 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wprawdzie żądanie skarżącego dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji zapadłej w postępowaniu przeprowadzonym w trybie nieważności, to w istocie wiązało się z kwestionowaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu. Dlatego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak też w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być ustalany identycznie na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a. Jak ustalił organ, Stanisław Paszek jest właścicielem działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]. Działki o nr ew. [...] i [...] graniczą bezpośrednio z działką o nr ew. [...] (droga), na której zaprojektowane zostało przyłącze kanalizacji sanitarnej. Działki o nr ew. [...],[...],[...] oddzielone są drogą (działka [...]) od działek o nr [...],[...],[...], na których znajdują się obiekty inwestycji objętej decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., tj. budynek biurowo-sanitarny, waga samochodowa oraz kontener magazynowy metali kolorowych. Z analizy projektu zagospodarowania terenu będącego częścią kwestionowanego projektu budowlanego, wynika, że wskazane obiekty budowlane oddalone są od granicy najbliżej położonej w stosunku do planowanej inwestycji działki o nr ew. [...] odpowiednio: przyłącze kanalizacji sanitarnej o ok. 12,5 m, budynek biurowo-sanitarny (o powierzchni zabudowy 16 m2 i wysokości 3,82 m) o ok. 27,5 m, waga samochodowa o ok. 20 m2, zaś kontenerowy magazyn metali kolorowych (o powierzchni 12,8 m2) o ok. 70 m. Zatem słusznie organ uznał, że mimo znajdowania się wskazanych działek wnioskodawcy w sąsiedztwie działek inwestycyjnych o nr ew. [...],[...],[...] i [...], projektowana inwestycja o wskazanych gabarytach nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w szczególności wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.). Także powoływanie się na fakt występowania "immisji pośrednich" z nieruchomości inwestora nie uzasadnia, w aktualnym stanie prawnym wprowadzonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718), przyznania osobie poszkodowanej tymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przekroczenie dopuszczalnych granic tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń, ale nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08). W odniesieniu do twierdzeń dotyczących składowania odpadów niebezpiecznych wskazać trzeba, że z treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., jednoznacznie wynika, że na jej mocy inwestor nie uzyskał prawa do składowania na objętym planowaną inwestycją terenie, odpadów niebezpiecznych, natomiast z części opisowej projektu budowlanego (pkt 8) wynika, że projektowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia poziomu hałasu dopuszczalnego dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Ewentualna niezgodność sposobu użytkowania wybudowanych obiektów, z zatwierdzonym projektem budowlanym, może być przedmiotem badania przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie ma natomiast wpływu na przyznanie statusu strony w postępowaniu w postępowaniu związanym z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Nadto za zasadne należało uznać twierdzenie organu, iż w okolicznościach sprawy wywodzenie interesu prawnego z faktu ewentualnego naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogło być skuteczne, skoro nieruchomość skarżącego pozostaje poza obszarem oddziaływania inwestycji wskazanej w decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w której skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego, nie zdołał on wykazać żadnej normy prawa materialnego, która pozostawałaby w związku z badaną decyzją i powodowałaby, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez pozostawienie w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach wydanie na mocy art. 61 a § 1 K.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji było zasadne. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) skargę - jako nieuzasadnioną oddalił.