III SA/Wa 2298/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, iż K. G., dalej jako "Skarżąca", "Strona" w dniu 26 kwietnia 2004 r. złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT - 36 za 2003 r. z tytułu umowy o pracę, pozarolniczej działalności gospodarczej oraz z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. wszczął postępowanie kontrolne wobec Skarżącej w zakresie oceny rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 2. W oparciu o ustalenie kontroli skarbowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 4.066,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej w ramach firmy "S." K. G. o kwotę 13.166,00 zł., ze względu na ujęcie po stronie wydatków kwot: 4.250,00 zł wynikającej z faktury VAT nr 201/2003 z dnia 3 grudnia 2003 r. wystawionej przez Agencję B. J. S., (kwota netto ujęta w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod pozycją 461) - 2.450,00 zł wynikającej z faktury VAT nr 218/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. wystawionej przez ww. Agencję - kwota netto ujęta w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod pozycją 485, - 6.466,00 zł wynikającej z faktury VAT nr [...] z dnia 17 grudnia 2003 r. wystawionej przez T. K. P., - kwota brutto ujęta w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod pozycją 511. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w uzasadnieniu wydanej decyzji podniósł, że zgromadzone w przeprowadzonym postępowaniu dowody wskazują, że ww. faktury sygnowane nazwami firm: Agencja B. J. S. oraz T. K. P., zostały wprowadzone do obiegu gospodarczego pomimo, że nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w nich wymienionych. Organ podatkowy wskazał, że wystawcy faktur nie świadczyli usług określonych na fakturach dla "S." K. G.. W rzeczywistości właściciele tych firm nie prowadzili żadnej działalności, a ich rola ograniczała się do jedynie do użyczania swoich danych w procederze wystawiania fikcyjnych faktur dla potwierdzenia, że ww. usługi zostały przez nich wykonane. Zaznaczył, iż proceder wystawiania tzw. pustych faktur przez ww. podmioty wynika także z ustaleń prowadzonego śledztwa [...] przez Prokuraturę Okręgową w W. [...] Wydział Śledczy. 3. Pismem z dnia 4 maja 2010 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm. dalej jako "u.k.s.") poprzez niezastosowanie zasad wynikających z ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm. dalej jako "ustawa Ord. pod.") i w konsekwencji naruszenie art. 24 u.k.s. W ocenie Skarżącej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił faktu, że dotyczy ona zobowiązania podatkowego, które zgodnie z przepisami uległo przedawnieniu. Zaznaczyła, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 24 u.k.s. Podniosła ponadto, że w trakcie przesłuchania potwierdziła, że w 2003r. zakupiła usługi odzyskania danych z uszkodzonego dysku twardego, instalacji programów użytkowych, konfiguracji sieci komputerowej, wykonania druków. Jej zeznania w odróżnieniu od zeznań osób dokonujących przestępstw, nie zostały uznane za wiarygodne. W ocenie Strony, decyzje jaki ma być wynik w przedmiotowej sprawie zapadły gdzieś zaocznie na zewnątrz bez uwzględnienia tego, co Strona miała do powiedzenia. Inspektorzy przyjechali bowiem na przesłuchanie z gotowym protokołem z przesłuchania, którego jeszcze nie było. W piśmie z dnia 12 września 2010r. Skarżąca ponownie podkreśliła, że przedmiotowe usługi zostały zlecone, wykonane i zapłacone, a jako pokwitowanie dostała od wykonawców faktury. Faktury te są niezaprzeczalnymi dowodami dokonanej transakcji (zapłacone), potwierdzają fakt poniesienia kosztów zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Skarżącej zebrane przez Urząd Skarbowy dokumenty nie wnoszą nic, co stwarzałoby jakiekolwiek skojarzenia z prowadzoną przez Skarżącą działalnością. Zwróciła uwagę na fakt, że w zeznaniach znajdujących się w materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek odniesień do jej osoby lub do firmy S.. Zatem dla ostatecznego efektu bez znaczenia jest czyje akta zostały dołączone do przedmiotowej sprawy - domniemani przestępcy nie usiłują nawet dowodzić, że w swoim procederze współpracowali z osobami związanymi z firmą S.. Skarżąca podniosła, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z dnia 6 stycznia 2010r., tj. już po terminie przedawnienia zobowiązania, wystąpił do Prokuratora o informację, czy są wniesione zarzuty o wykroczenie skarbowe dla potwierdzenia prawomocności dalszego prowadzenia postępowania. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 30 czerwca 2010r. tłumaczył przyczyny niedotrzymania terminu koniecznością uzupełnienia poszukiwań dowodów. Zatem zarzut został postawiony pochopnie bez uzasadnienia, bez dowodów. Stwierdziła, że deklaracja podatkowa zawiera prawdziwe dane. Nie ma żadnych podstaw, żeby domniemywać, że doszło do narażenia podatku na uszczuplenie. Nie zachodzi zatem sytuacja zbieżna z treścią art. 56 § 2 w zw. z art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeksu karnego skarbowego ("kks"). Faktury dokumentowały faktyczne transakcje. Natomiast nieprawdziwe jest powołanie się w arkuszu odwoławczym na treść postawionego zarzutu przez Prokuraturę, ponieważ treść ta była faktycznie inna. Skarżąca wskazała, że wszelkie zarzuty i oskarżenia oparte są na zeznaniach przestępców, wielokrotnie karanych, najczęściej notorycznych alkoholików, którzy, jak wynika z zebranych dokumentów - często zmieniają swoje zdanie. W załączonych jako dowody w sprawie przesłuchań przestępców - brak jest jakiegokolwiek odniesienia bezpośrednio do Skarżącej czy do jej firmy jako podmiotów rzekomo uczestniczących w przestępstwach. Odnośnie protokołu z przesłuchania, którego jeszcze nie było, zdaniem Strony niezgodne jest ze stanem faktycznym stwierdzenie ze strony nr 3 arkusza odwoławczego. Protokół z kontroli z dnia 4 grudnia 2009r. nie jest pisany ręcznie, ale jest to 9 stron komputeropisu przywiezionego już w "teczce" przez inspektorów. Ten gotowy, już wcześniej przygotowany dokument został przekazany do podpisu po niecałych dwóch godzinach, jedynie po uzupełnieniu o treść zeznań z tego dnia. Ponadto wynik sprawy został ustalony jeszcze przed zebraniem materiału dowodowego w sprawie, gdyż organ podatkowy poinformował na wstępie, że złożone zeznanie i tak nie ma znaczenia, ponieważ sprawa została już przesądzona. 4. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż z uwagi na brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. zobowiązanie podatkowe za 2003 r. Skarżącej uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r., gdyby nie zaistniały okoliczności skutkujące jego zawieszeniem. Stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. nie przedawniło się z upływem 2009 r., gdyż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania z dniem 27 listopada 2009 r. z uwagi na prowadzone postępowanie karne za sygn. akt [...] i postawienie zarzutów Skarżącej o czyn z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 76 § 2 kks i art. 62 § 2 kks zw. z art. 6 § 2 kks. Tym samym spełniony został wymóg z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. W związku z powyższym za niezasadny uznał zarzut, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej już po terminie przedawnienia wystąpił do Prokuratora pismem z dnia 6 stycznia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał ustalenia organu pierwszej instancji, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów firmy Skarżącej za 2003r. była prowadzona nierzetelnie i w związku z tym nie uznał księgi za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów w zakresie wydatków/kosztów zaewidencjonowanych na podstawie faktur nr [...] z dnia 3 grudnia 2003r" nr [...] z 16 grudnia 2003r. wystawionych przez Agencję B. J. S. oraz nr [...] z dnia 17 grudnia 2003r. wystawionej przez T. K. P.. W zakresie objętym kontrolą ustalono, że w księgach podatkowych firmy zaewidencjonowano ww. faktury VAT niedokumentujące rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Podstawę do takich wniosków dały ustalenia dokonane w trakcie postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w W., a dotyczące procederu wystawiania tzw. "pustych faktur" nie dokumentujących rzeczywistego przebiegu procesów gospodarczych w celu zaniżenia zobowiązań wobec budżetu państwa. Z dowodów uzyskanych z Prokuratury Okręgowej w W., tj.: protokołów przesłuchania P. B. - (osoby odpowiedzialnej za powstanie kręgu firmy wystawiających fikcyjne faktur VAT) wynikało, że proceder fałszowania faktur został wymyślony w 1996 r. lub 1997 r. P. B. opisał dokładnie proceder wystawiania faktur na usługi, których nie wykonano. W ten sposób uzyskiwano "koszta czyli kontrahenci mieli zysk, bo nie musieli płacić podatków, gdyż wykazywali straty". Z zeznań P. B. wynikało nadto, że proceder wystawiania pustych faktur rozwijał się poprzez pozyskiwanie osób, które zakładały w tym celu firmy. Mechanizm zakładania firm był następujący: P. B. szukał wśród znajomych osób chętnych do zakładania firm i od razu informował, że będą wystawiane "lewe faktury". P. B. opisał również sposób "rozliczania się" z wystawionych faktur. P. B. podał nazwy firm, które uczestniczyły w procederze wystawiania "pustych faktur", wśród których były firmy: B. i T., tj. wystawcy faktur ujętych w dokumentacji księgowej prowadzonej działalności gospodarczej przez S. K. G.. Organ stwierdził, iż zeznania z przesłuchania w charakterze podejrzanego P. B. jednoznacznie wskazywały na to, że Agencja B. J. S. z siedzibą w W., oraz firma T. K. P. z siedzibą w W., - są firmami fikcyjnymi, utworzonymi jedynie w celu wystawiania tzw. "pustych faktur" nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Firmy te są jednymi z wielu firm, które brały udział w zorganizowanym procederze wystawiania faktur niedokumentujących rzeczywistego przebiegu procesów gospodarczych w celu zaniżania zobowiązań wobec budżetu państwa. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż czynności udokumentowane zakwestionowanymi przez organ pierwszej instancji fakturami nie zostały wykonane przez ich wystawców. W ocenie organu kierując się prawidłami logiki oraz doświadczeniem życiowym trudno uwierzyć, że Skarżąca nie potrafi wykazać, kto w jej firmie zajmował się zamówieniami usług i kto tej zapłaty dokonał, chociaż z całą stanowczością twierdzi, że usługi te zostały wykonane. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w tych okolicznościach zebrany w sprawie materiał dowodowy podważa wiarygodność wyjaśnień złożonych przez Skarżącą, która sama nie przedstawiając dowodów na wykonanie ww. usług usiłuje marginalizować wagę dowodów zebranych w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę w S. i w W.. Z zebranych w toku toczących się postępowań karnych dowodów tj. zeznań osób uczestniczących w procederze wystawiania "pustych faktur" wynikało także, że Agencja B. i firma T. (wystawcy ww. faktur) nie prowadziły żadnej działalności gospodarczej w związku z tym nie mogły wykonać opisanych przez Skarżącą usług. Firmy te zostały utworzone w celu z góry ustalonym, tj. wystawiania faktur niedokumentujących rzeczywistego przebiegu procesów gospodarczych w celu zaniżania zobowiązań wobec budżetu państwa. Zaznaczył, iż stanowisko Skarżącej zawarte w piśmie z dnia 12 września 2010 r. w sprawie zebranych dowodów przeczy wcześniejszym wyjaśnieniom, że usługi wynikające z ww. faktur zostały wykonane przez te osoby. Z przedmiotowych faktur wynika bowiem, że wystawcami ich była Agencja B. założona przez J. S. oraz firma T. założona przez K. P., tj. osoby, które jak należy wnioskować z wcześniejszych wyjaśnień Skarżącej, wykonały w 2003r. sporne usługi, a które to osoby Skarżąca zakwalifikowała jako osoby bez wykształcenia będące anonimowymi alkoholikami. Poddał w wątpliwość, czy Skarżąca, mając tak negatywną opinię o ww. osobach, mogła dokonać od nich zakupu usług oraz jak tego typu osoby (bez odpowiedniego wykształcenia i kwalifikacji) mogły wykonać specjalistyczne usługi polegające m.in. na odzyskaniu danych z uszkodzonego dysku twardego i instalacji programów użytkowych konfiguracji sieci komputerowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej powyższe jedynie potwierdza, iż usługi te nie zostały wykonane przez podmiot figurujący jako wystawca faktury, co tym bardziej uzasadnia przyjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. W ocenie Organu wyższego stopnia nie można podważać wiarygodności zeznań złożonych przez J. S. czy P. B. tylko na podstawie postrzegania ich jako przestępców. Złożone przez nich zeznania w Prokuraturze ewidentnie ich obciążają i wskazują na ich działania niezgodne z prawem wiążące się z określoną odpowiedzialnością karną. Wątpliwym jest by w trakcie przesłuchań składali fałszywe zeznania wskazujące na ich ewidentną winę, przeczy to bowiem logice i doświadczeniu życiowemu. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącej, że bez znaczenia jest jakie dokumenty zostały włączone do przedmiotowej sprawy. Nie zmienia tego faktu, że w przedstawionych jako materiał dowodowy zeznaniach brak jest odniesień do Skarżącej lub do S.. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej argument ten nie dowodzi wykonania usług. Z zeznań bowiem ewidentnie wynika, że zarówno Agencja B. jak i T. to firmy fikcyjne, które nie prowadziły żadnej działalności, a celem ich utworzenia było tylko wystawianie "pustych faktur". Zeznania złożyły biorące udział w opisanym wyżej procederze osoby, które założyły bądź pomagały w założeniu ww. firm. Niezaprzeczalnym natomiast faktem jest, że ww. faktury wystawione przez Agencję B. J. S. oraz firmę T. K. P., zostały ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów firmy – S. K. G.. Stwierdził, iż zdarzenia opisane na fakturach VAT wystawionych przez Agencję B. J. S. i T. K. P. nie miały miejsca w rzeczywistości w związku z tym w tej części księgi podatkowe S. K. G. nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie uznano, że księgi podatkowe Skarżąca prowadziła nierzetelnie, a ich wartość dowodowa została skutecznie podważona. Prawidłowo też organ pierwszej instancji uznał, że działanie Skarżącej naruszyło dyspozycję art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm. dalej "u.o.p.d.f"). Ponieważ Skarżąca nie udowodniła wykonania przedmiotowych usług - kwota w wysokości 13.166,00 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w jej działalności gospodarczej w 2003r. Organ drugiej instancji, stwierdził że brak jest w aktach rozpatrywanej sprawy jakichkolwiek dowodów potwierdzających faktyczne wykonanie usług udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Agencję B. J. S. i T. K. P.. Przeciwnie, w zebranym materiale dowodowym są zeznania złożone przez J. S. (właściciela Agencji B.), który jednoznacznie potwierdza, że żadnych usług faktycznie nie wykonywał. Potwierdził on również fikcyjność Firmy T., którą pomógł założyć K. P.. Fikcyjność ww. firm biorących udział w procederze wystawiania "pustych faktur" została potwierdzona również w zeznaniach P. B.. Zdaniem organu, to w konsekwencji powoduje, że wydatki poniesione na zakup kwestionowanych usług, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 5. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę: art. 122 ustawy Ord. pod. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w konsekwencji naruszenie interesu prawnego strony, naruszenie przepisów postępowania art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ord. pod. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w toku prowadzonego przez Urząd Skarbowy postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności zadeklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym za rok 2003 organ podatkowy nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie ustalenia wysokości podstaw opodatkowania oraz nie podważył poprawności prowadzonych przez Skarżącą ksiąg podatkowych. Zaznaczyła, iż organ II instancji (podobnie jak organ I instancji) skonstruował materiał dowodowy w oparciu o materiały niezakończonego do chwili obecnej postępowania przygotowawczego, rezygnując w znacznym zakresie z własnych dociekań i koniecznych czynności dowodowych. Podniosła, że w związku z uwzględnieniem przez organ II instancji niewłaściwych ustaleń i nieprawidłowych wniosków dowodowych, w szczególności przyjęcie, że charakter działalności J. S. oraz K. P. wykluczał wystąpienie po stronie Skarżącej faktycznych kosztów uzyskania przychodu, jak również z uwagi na braki w ustaleniach dowodowych i zaniechanie dokonania wszelkich niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego, decyzja organu II instancji winna ulec uchyleniu jako naruszająca art. 187 § 1, art. 122 oraz inne przepisy Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej Dyrektor Kontroli Skarbowej podjął w zaskarżanej decyzji błędne ustalenie, iż kwestia zawieszenia biegu przedawnienia w przedmiotowej sprawie podlegała reżimowi przepisu art. 70 par. 6 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w czasie powstania zobowiązania podatkowego (rok 2003). Zaznaczyła, że uznany niesłusznie przez organ II instancji za relewantny w sprawie przepis art. 70 § 6 pkt 1 obowiązujący w czasie powstania zobowiązania podatkowego (w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, obowiązujący od 01.01.2003r. do 31.08.2005r.) określał przesłankę zawieszenia znacznie szerzej niż przepis obowiązujący w chwili wszczęcia postępowania przygotowawczego oraz wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów Skarżącej. Zarzuciła brak dogłębnej analizy relacji pomiędzy wszczęciem postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe i podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, a niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego. Zdaniem Skarżącej wobec braku prawidłowego rozstrzygnięcia wskazanych wyżej wątpliwości przez organ podatkowy ma w dalszym ciągu prawo domagać się uznania jej zobowiązania za przedawnione z dniem 31 grudnia 2009, zaś na mocy art. 24 ust. 1 pkt. 1 c) postępowanie kontrolne przed Urzędem Kontroli Skarbowej powinno zostać zakończone przed wydaniem decyzji. W ocenie Skarżącej istotnym merytorycznym uchybieniem decyzji organu II instancji w zakresie orzekania o przedawnieniu odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jest brak odniesienia się do zarzutu przedawnienia prawa organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe zostało określone, co do wysokości w deklaracji podatkowej Skarżącej, zgodnie z przysługującym jej uprawnieniem w tym zakresie i deklaracja ta nie została podważona przez właściwy Urząd Skarbowy. Prowadzący następczo postępowanie kontrolne Urząd Kontroli Skarbowej, dokonując własnych ustaleń w zakresie wysokości podstawy opodatkowania wydał decyzję zasadniczo w swym charakterze konstytutywną, spełniającą na mocy wykładni funkcjonalnej i systemowej przesłanki art. 68 § 1 ustawy Ord. pod. w zakresie przedawnienia prawa do wydania takiej decyzji. Zdaniem Skarżącej w oparciu o wykładnię celowościową i systemową przepisów Ordynacji podatkowej o przedawnieniu zobowiązań podatkowych oraz słuszny interes podatnika należy uznać, że prawo organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania wygasło w przedmiotowej sprawie po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy tj. z końcem roku 2006. Zaznaczyła, iż z zeznań osób opisujących proceder wystawiania faktur bez pokrycia w autentycznych usługach i wydatkach m. in. przez Agencję B. J. S. oraz firmę T. K. P. organ II instancji wysnuł nieuzasadniony i nienależycie poparty wniosek dowodowy, jakoby charakter działalności wskazanych podmiotów przesądzał ponad wątpliwość, że we wszystkich konkretnych, jednostkowych wypadkach wystawienia zakwestionowanych faktur nie mogła zostać wykonana usługa i nie mógł wystąpić autentyczny koszt podatkowy. Zdaniem Skarżącej z materiałów postępowania przygotowawczego (zeznań podejrzanych) w żadnym punkcie nie wynika wprost, jakoby faktury wystawione w konkretnych wypadkach na rzecz S. K. G. były "fakturami pustymi" (fikcyjnymi). Sama ocena profilu i normalnego toku działania ww. kontrahentów nie daje podstaw do takiego wniosku dowodowego zwłaszcza, że sam J. S. zeznał m. in. w toku postępowania kontrolnego, że kilkukrotnie wykonał usługę zgodnie z rodzajem deklarowanej działalności. Poddaje to w wątpliwość tezę jakoby wystawcy faktur byli w ogóle i każdorazowo niezdolni do wykonania usług, w związku z czym po stronie ich kontrahentów (w tym Skarżącej) nie mógł powstać koszt podatkowy, na której to tezie w znacznej mierze opiera się skarżona decyzja. Powołała się na złożone oświadczenie pracownika Skarżącej z dnia 17 grudnia 2009 r., z którego wynika iż doszło do awarii komputera firmowego i istniała konieczność odzyskania danych a tym samym wykonania usług objętych kwestionowanymi fakturami. Zdaniem Skarżącej organ prowadzący postępowanie winien przeprowadzić w tym zakresie stosowne postępowanie dowodowe. Zwróciła uwagę, że z akt postępowania wynika iż w grudniu 2003 r. posiadała pracowników i współpracowników, którzy nie byli przesłuchani na okoliczność wykonania usług objętych kwestionowanymi fakturami. Skarżąca zarzuciła, iż organy podatkowe I i II instancji w zakresie ustaleń dowodowych ograniczyły się do absorpcji dowodów zgromadzonych w toku prokuratorskiego postępowania przygotowawczego, ewentualnie przeprowadzenia własnych przesłuchań w toku kontroli skarbowej tych samych osób i na te same okoliczności oraz zabezpieczenia dowodów z ewidencji księgowej Skarżącej. W ocenie Skarżącej organ odwoławczy przyjął za organem pierwszej instancji opcję stanu faktycznego jedynie zbliżoną do rzeczywistości. Organ podatkowy wydający zaskarżaną decyzję usankcjonował brak wymaganej przez prawo inicjatywy dowodowej organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe zaniechały zastosowania takich środków dowodowych jak skorzystanie z informacji bankowej, czy analizy innych niż wskazane faktury dokumentów księgowych oraz uznały za wystarczający dowód zeznań osób przesłuchiwanych w związku z karnym postępowaniem przygotowawczym w zestawieniu z oświadczeniami pracowników i przeciwnymi twierdzeniami Skarżącej podnoszonymi w toku kontroli skarbowej. Stanowi to istotne uchybienie zarówno w zakresie art. 122 ustawy Ord. pod. jak i konkretyzującej dyrektywy art. 187 § 1 tejże ustawy. Zarzuciła, iż organ II instancji naruszył zasady zaufania i prawdy materialnej poprzez uwzględnienie wyłącznie zeznań ustnych jednej opcji. Podkreśliła, że stanowiące bazę dowodową dla decyzji organu II instancji postępowanie karne nie zostało zakończone żadnym prawomocnym orzeczeniem Sądu. Zaznaczyła, iż Organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę, że przepis art. 187 §1 ustawy Ord. pod. oprócz wskazania środków dowodowych w postępowaniu podatkowym ustanawia także pierwszeństwo ich wykorzystania oraz hierarchię takich środków, w której to hierarchii, właśnie z racji pośredniości, materiały zgromadzone w toku postępowania karnego znajdują się na odległej pozycji. Jako pierwszorzędne środki dowodowe wskazuje natomiast przepis pominięte przez organ odwoławczy księgi podatkowe oraz deklaracje złożone przez stronę. Do błędów merytorycznych w zakresie konstruowania wniosków dowodowych przez organ drugiej instancji Skarżąca zaliczyła również wywód, iż zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym przez J. S. oraz P. B. były prawdziwe i niepodważalne z uwagi na fakt, że osoby te obciążały w toku zeznań same siebie. Podniosła, że zarówno J. S. w zeznaniach złożonych w Prokuraturze Okręgowej w W. dnia 17 września 2009 r. jak i P. B. w zeznaniach z 25 maja 2009r. nie wskazali w żaden sposób na konkretne związki ze Skarżącą w zakresie procederu wprowadzania do obrotu "pustych faktur", podobnie nie stwierdzili, że z emitowanych przez nich faktur mimo niewykonanej usługi korzystało właśnie S. K. G.. Zaznaczyła, iż samo wykazanie charakteru działalności kontrahentów S. nie dowodzi, że w konkretnym wypadku wystawiona przez nich faktura nie miała pokrycia w wykonanych przez nich usługach i dokonanych zapłatach. Zwróciła uwagę, że organ II instancji określając wysokość zobowiązania podatkowego w sposób odmienny od złożonej deklaracji podatkowej nie wykazał ponad wszelką wątpliwość ich ewentualnej nierzetelności i nieprawdziwości oraz nieprawdziwości innych dowodów przedłożonych przez podatnika, oraz w sposób nieuzasadniony przełożył ciężar dowodu na stronę postępowania. Organ nie udowodnił, że Skarżąca zlecając usługi nie poniosła kosztów za ich wykonane. Ponadto Organ nie wziął pod uwagę możliwości wprowadzenia w błąd Skarżącej przez wystawców faktur i w efekcie wykonania na jej rzecz usługi w dalekim stopniu pozorowanej, ale nadal podlegającej zapłacie. Ponadto Skarżąca podniosła, iż nie została głębiej zbadana okoliczność faktycznej zapłaty za usługi podnoszona przez Skarżącą co jest szczególnie istotne z punktu widzenia uwzględnienia kwoty faktury jako kosztu uzyskania przychodu. Nie został zbadany szczególnie istotny element opisanego procederu "sztucznej" generacji kosztów uzyskania przychodów, czyli ewentualne odzyskanie kwoty zapłaty za "pustą fakturę" przez Skarżącą. Brak wykazania powyższego działania stanowi istotną lukę w ustaleniach dowodowych Organu i poddaje w wątpliwość, iż Skarżąca brała udział w procesie zawyżania kosztów uzyskania przychodu z pomocą "pustych faktur". Zdaniem Skarżącej w związku z faktem, że dokonała zapłaty za usługi opisane w fakturach VAT nr [...], nr [...] oraz nr [...] wystawionych przez Agencję B. J. S. oraz firmę T. K. P., a usługi te zostały wykonane, co nie zostało skutecznie podważone w zaskarżanej decyzji, podwyższenie podstawy opodatkowania i określenie zobowiązania podatkowego należy uznać za bezpodstawne. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. 7. Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 223/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe. Sąd wskazał, że o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 525/10, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast wynik sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Pismem z dnia 27 września 2011 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 704/11 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie wskazując, iż w sprawie zaistniały okoliczności, które mogły spowodować, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. 8. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 223/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 9. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za 2003 r.- nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w rozpoznawanej sprawie naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania, a także przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż wydane w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia organów podatkowych są zgodne z prawem. 10. Odnosząc się na wstępie do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. wskazać należy, iż w tej kwestii zasadnicze znaczenie odgrywa wykładnia art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. dokonana w oparciu o tezy wyroku TK z dnia 17 lipca 2012 r. P 30/11. Zgodnie z ww. orzeczeniem TK stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał w wydanym wyroku stwierdził, "że wskutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ulega ono wygaśnięciu z upływem 5-letniego terminu przedawnienia liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, lecz istnieje nadal i może być egzekwowane przez wierzyciela podatkowego. Podatnikowi wprawdzie nie przysługuje konstytucyjne prawo do przedawnienia, to jednak z uwagi na treść przepisów ustawy Ord. pod. dotyczących instytucji przedawnienia ma on prawo oczekiwać, że upływ terminu przedawnienia spowoduje wygaśnięcie ewentualnych nieuregulowanych zobowiązań podatkowych. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wydłuża ten termin o okres zawieszenia, a tym samym istotnie zmienia sytuację prawną i faktyczną podatnika. Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w owym stanie niepewności przez czas bliżej nieokreślony. Zgodnie z kwestionowanym art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z mocy prawa z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wszczęcie takiego postępowania następuje w drodze postanowienia, które nie jest ogłaszane lub doręczane podatnikowi, gdyż do momentu przedstawienia mu zarzutów nie jest on stroną toczącego się postępowania karnoskarbowego. Nie jest mu również doręczane postanowienie o umorzeniu postępowania "w sprawie", a zatem, jeżeli nie zostaną mu przedstawione zarzuty, może on w ogóle nie dowiedzieć się o tym, że zostało wszczęte postępowanie "w sprawie", które spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego. Należy przy tym zauważyć, że ta sama czynność, tj. wszczęcie postępowania karnoskarbowego "w sprawie" nie powoduje przedłużenia biegu terminu przedawnienia karalności przestępstwa (wykroczenia) skarbowego. Zgodnie bowiem z art. 44 § 5 k.k.s., skutek taki następuje dopiero z momentem wszczęcia postępowania "przeciwko sprawcy". Analogiczne rozwiązania występują w procedurze karnej, gdzie art. 102 k.k. skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia karalności przestępstwa wiąże dopiero z wszczęciem postępowania "przeciwko osobie", która popełniła przestępstwo. W obu wypadkach negatywne skutki dla sprawcy przestępstwa, a także przestępstwa (wykroczenia) skarbowego w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia karalności następują dopiero w momencie wszczęcia postępowania przeciwko niemu. Inaczej jest w prawie podatkowym, gdzie skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wywołuje już wszczęcie postępowania "w sprawie" o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, niezależnie od tego, czy do wszczęcia postępowania przeciwko podatnikowi w ogóle dojdzie. Zgodnie z art. 313 § 1 k.p.k. (stosowanym na podstawie art. 113 k.k.s. w postępowaniu karnym skarbowym), postanowienie o przedstawieniu zarzutów rozpoczynające fazę postępowania in personam jest sporządzane, jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba. To postanowienie ogłasza się niezwłocznie podejrzanemu i przesłuchuje się go, chyba że ogłoszenie postanowienia lub przesłuchanie podejrzanego nie jest możliwe z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej. Dopiero zatem na tym etapie podatnik uzyskuje informację o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnym lub karnym skarbowym, które rodzi skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia karalności przestępstwa lub przestępstwa (wykroczenia) skarbowego. Dopiero też na tym etapie dowiaduje się on, że już wcześniej został zawieszony bieg terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego, tj. z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co znaczy, że zobowiązanie to nie przedawniło się. Mógł on w tym czasie wyzbyć się ksiąg podatkowych i związanych z ich prowadzeniem dokumentów, gdyż zgodnie z art. 86 § 1 o.p. jest on zobowiązany do ich przechowywania tylko do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego i w ten sposób pozbawić się dowodów prawidłowego rozliczenia się z podatków". Przedstawiony wyżej mechanizm naruszał, "w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Nie znaczy to, że - zdaniem Trybunału Konstytucyjnego - postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem. Byłoby to sprzeczne z zasadą tajności tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady prawdy materialnej. Gdyby bowiem podatnik wiedział, że w dotyczącej go sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe, mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego. Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa". Z zacytowanych powyżej tez orzeczenia TK P 30/11 wynika zatem, iż niepoinformowanie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, w sytuacji gdy podatnik nie wiedział o wszczęciu takiego postępowania i mógł przyjąć, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, jest naruszeniem zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. 11. Odnosząc powyższe stanowisko do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż Skarżąca w złożonej skardze podniosła zarzut, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. przedawniło się z dniem 1 stycznia 2010 r., ze względu na to, iż dopiero wówczas dowiedziała się o toczącym wobec niej postępowaniu karnoskarbowym. Organ podatkowy z powyższym stanowiskiem się nie zgodził podnosząc, iż Strona została poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przez zaistnieniem przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Kwestia przedawnienia zobowiązań podatkowych została uregulowana w art. 70 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na przestrzeni lat brzmienie art. 70 ustawy Ord. pod. ulegało zmianom. W stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. przepis art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Powyższe brzmienie zostało nadane przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 ze zm.) i w takim kształcie obowiązywało od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. W przypadku zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. - termin płatności podatku za 2003 r. upływa 30 kwietnia 2004r. Mając na względzie brzmienie 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod., zobowiązanie podatkowe za 2003 r. Skarżącej uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r., gdyby nie zaistniały okoliczności skutkujące jego zawieszeniem. Z akt sprawy wynika, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. prowadzący postępowanie karne w sprawie [...] wydał w dniu [...] listopada 2009 r. postanowienie o przedstawieniu zarzutów Pani K. G. o czyn z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 76 § 2 kks i art. 62 § 2 kks zw. z art. 6 § 2 kks. W ww. postanowieniu m.in. stwierdził, że K. G. w grudniu 2003 r. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą S., między innymi działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami użyła do rozliczeń podatkowych nierzetelną fakturę VAT uzyskaną od firmy T. o numerze [...] na kwotę 5.300 zł za usługę, której w rzeczywistości wystawca faktury nie wykonał, czym doprowadziła do uszczuplenia podatkowego w zakresie podatku VAT w kwocie co najmniej 1.160 zł. W aktach sprawy znajduje się kopia postanowienia o przedstawieniu zarzutów Skarżącej z dnia 27 listopada 2009 r. (karta akt administracyjnych nr 118). Pod podpisem prokuratora prowadzącego postępowanie znajduje się podpis Skarżącej potwierdzający, iż ogłoszono jej treść postanowienia. Na szczególną uwagę zasługuje jednakże kopia pisma prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. do Inspektora Kontroli Skarbowej, w którym wskazano jednoznacznie, iż w dniu 14 grudnia 2009 r. Skarżącej ogłoszono zarzut popełnienia przestępstwa skarbowego i przesłuchano ją w charakterze podejrzanej. (karta akt nr 119) W przedmiotowym piśmie prokurator informował, że Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do odmowy składania wyjaśnień i do zarzutu się nie przyznała. Powyższe pisma wskazują jednoznacznie, iż Skarżąca została skutecznie poinformowana o toczącym się wobec niej postępowaniu karnoskarbowym. Reasumując, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. nie przedawniło się z upływem 2009 r., gdyż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania w grudniu 2009 r. z uwagi na prowadzone postępowanie karne za sygn. akt [...] i postawienie zarzutów Stronie o czyn z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 76 § 2 kks i art. 62 § 2 kks zw. z art. 6 § 2 kks. Tym samym spełniony został wymóg z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. W ocenie Sądu działania organów podatkowych w przedmiotowej sprawie były zgodne z wykładnią prezentowaną w wyroku TK P 30/11. 12. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd wskazał, iż nie zasługiwały na uwzględnienie zgłaszane w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ord. pod. Sąd potwierdził zasadność stanowiska organów podatkowych w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi. Analiza akt sprawy wskazuje, iż zasadne jest stanowisko organów podatkowych, iż firmy wystawiające faktury VAT tj.: Agencja B. oraz firma T. nie wykonywały usług opisanych w wystawianych fakturach VAT. Podnieść także należy, iż zgodnie z zeznaniami P. B. – organizatora procederu wystawiania faktur "kosztowych" w ramach powiązanych ze sobą firm wystawiających fikcyjne faktury - Agencja B. J. S. z siedzibą w W. oraz firma T. K. P. z siedzibą w W., ul. [...] - są firmami fikcyjnymi, utworzonymi jedynie w celu wystawiania tzw. "pustych faktur" nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Firmy te były jednymi z wielu firm, które brały udział w zorganizowanym procederze wystawiania faktur niedokumentujących rzeczywistego przebiegu procesów gospodarczych w celu zaniżania zobowiązań wobec budżetu państwa. W ocenie Sądu zasadne było stanowisko organów podatkowych, iż czynności udokumentowane zakwestionowanymi przez organy fakturami nie zostały wykonane przez ich wystawców. Z akt sprawy wynikało także, że Skarżąca mimo zeznań organizatorów procederu wystawiania fikcyjnych faktur składając zeznania w dniu 4 grudnia 2009 r. jak również uzasadniając złożoną skargę utrzymywała, że usługi - udokumentowane fakturami wystawionymi przez Agencję B.: z dnia 3 grudnia 2003r. nr 201/2003 i z dnia 16 grudnia 2003r. nr 218/2003 oraz firmę T. K. P. z dnia 17 grudnia 2003r.. - zostały faktycznie wykonane. Z wyjaśnień Skarżącej wynikało, że w 2003 r. zakupione zostały usługi odzyskania danych z uszkodzonego dysku twardego, instalacji programów użytkowych, konfiguracji sieci komputerowej, wykonania wydruków. Na podkreślenie zasługuje jednakże to, iż Strona potwierdziła dokonanie zapłaty za ww. faktury nie pamiętając, w jakiej formie to nastąpiło: gotówki czy przelewu. Kierując się prawidłami logiki oraz doświadczeniem życiowym trudno uwierzyć, że Strona nie potrafiła wykazać, kto w jej firmie zajmował się zamówieniami usług i kto tej zapłaty dokonał, chociaż z całą stanowczością twierdzi, że usługi te zostały wykonane. Wskazać także należy, iż zeznania Skarżącej są w tej kwestii niekonsekwentne. Z jednej strony Skarżąca wskazuje, iż usługi opisane w zakwestionowanych fakturach zostały wykonane, z drugiej zaś strony Skarżąca wskazuje, że osoby wystawiające faktury nie miały żadnego wykształcenia. Skarżąca nie posiada też żadnych dowodów opisujących zakres wykonanej usługi, dowodów przelewów i innych dokumentów potwierdzających dokonanie wydatku. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje jednoznacznie, iż wydatki Skarżącej wykazane w zakwestionowanych fakturach nie były faktycznie poniesione. W tej kwestii Sąd uznał, iż ustalenia i wnioski organów podatkowych nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie wyłączyły z rozliczenia wydatki opisane w fikcyjnych fakturach. Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty Skarżącej w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania. 13. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.