II OSK 1872/11

Dnia 12 października 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 445/11 w sprawie ze skargi Z.R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 445/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Ministra na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewoda Śląski, na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 ze zm.) stwierdził, że C. R., urodzony [...] maja 1905 r. a zmarły w 1993 r., posiadał obywatelstwo polskie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. stwierdził nieważność powyższej decyzji, a zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał tą decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że decyzja Wojewody nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego, jednak wobec spełnienia w całości żądania wnioskodawcy (Z. R.), organ mógł odstąpić od jej uzasadnienia. Minister poddał analizie akta sprawy z 2005 r., jako stanowiące podstawę do wywiedzenia wniosku o posiadaniu obywatelstwa przez C. R.. Wskazał, iż wynika z nich, że C. R. urodził się w miejscowości S. i nabył obywatelstwo polskie na podstawie art. 2 pkt 2 lit a ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 7 poz. 44 ze zm.). Bezsprzeczne jest, iż nabył on obywatelstwo izraelskie w dniu 15 czerwca 1948 r., co potwierdza oryginał zaświadczenia wydanego przez właściwy organ państwa Izrael oraz został powołany do służby wojskowej jeszcze pod rządami ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, co potwierdza zawarte w aktach sprawy zaświadczenie Sił Obronnych Izraela o służbie wojskowej. Z zaświadczenia tego wynika, że C. R. został po raz pierwszy wezwany do służby 12 października 1950 r. Wskazano w nim też jego stopień (szeregowiec). W ocenie Ministra, z ww. zaświadczenia wynika, iż w dniu 12 października 1950r. C. R. został powołany do służby rezerwowej w armii izraelskiej. Natomiast w świetle art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym, bez zgody właściwego wojewody, wyrażonej w porozumieniu z właściwym dowódcą okręgu korpusu powodowało utratę obywatelstwa polskiego z mocy prawa. Rezerwa, tzn. podleganie izraelskim władzom wojskowym (gotowość do służby czynnej w obcej armii na wypadek wojny w obronie interesów danego państwa – w tym przypadku Izraela), była jednym z rodzajów służby wojskowej w armii izraelskiej. Powyższy przepis nie ogranicza wstąpienia do służby wojskowej w państwie obcym do szczególnych rodzajów służby wojskowej. Organ stwierdził, że wykładnia polegająca na utożsamianiu służby wojskowej wyłącznie z czynną służbą wojskową, w kontekście omawianego przepisu, nie jest prawidłowa. Zdaniem Ministra, Wojewoda prowadząc postępowanie pominął informacje istotne dla ustalenia statusu obywatelstwa C. R., czym naruszył art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Organ wskazał, że potwierdzenie obywatelstwa polskiego dla osób, które w okresie obowiązywania ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego odbywały bez zgody służbę wojskową w rezerwie państwa obcego stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powołano się przy tym na szereg orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak i na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1523/09. W skardze na powyższą decyzję Z. R. zarzucił organowi naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że aktualna, jednolita linia orzecznicza w przedmiocie wykładni pojęcia wstąpienia do służby wojskowej przywołana w zaskarżonej decyzji, zaczęła się kształtować dopiero w 2007r. Wcześniej pojęcie to było interpretowane przez organy administracji i sądy w sposób zróżnicowany. Wykładnia regulacji art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, iż odbycie służby wojskowej należy rozumieć jako odbycie "czynnej" służby wojskowej i nie obejmuje zarejestrowania w rezerwie obcej armii, była przed 2007 r. bardzo powszechna. Na dzień wydania decyzji z 2005 r. istniała rozbieżna, jeśli nie odmienna wykładania pojęcia kluczowego w sprawie. Skarżący podkreślił przy tym, że jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację przepisu, to wybór jednej z tych wykładni nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zdaniem Sądu w pełni należy podzielić argumentację skargi, iż orzeczenie wydano pomimo braku wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z 2005 r., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Trafnie wywiedziono w skardze, iż w orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, iż o rażącym naruszania prawa nie można mówić, o ile przy zastosowaniu powszechnych reguł wykładni możliwa jest różna interpretacja znaczenia określonych norm prawnych. Bez znaczenia jest przy tym, czy od określonego czasu dany sposób wykładni można określić, jako utrwalony czy jednolity. Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu jest kwestia wykładni sformułowania "wstąpienia do służby wojskowej", użytego w art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, w kontekście wskazania przesłanek utraty obywatelstwa. Wskazał następnie, że w okresie przed rokiem 2007 samo powołanie do rezerwy, co łączy się z reguły z wciągnięciem do stosownych rejestrów, nie było traktowane przez organy administracji, jako "wstąpienie do służby wojskowej" (co było także akceptowane w orzecznictwie sądowym). W przypadkach tego rodzaju nie stosowano wykładni opartej na szerokim rozumieniu pojęcia "wstąpienie". Następnie Sąd wskazał, że abstrahując od oceny, czy wykładnia przyjęta do 2007 r. była trafna (co nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie) należy uznać, iż nie można jej zakwalifikować, jako rażąco naruszającej prawo. Odnosząc się do powoływanej przez organ administracji linii orzeczniczej sądów administracyjnych, gdzie podzielany jest pogląd, jakoby potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez osobę, co do której było wiadomo o jej odbywaniu służby w rezerwie w państwie obcym (bez stosownej zgody) w okresie obowiązywania ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, uzasadniało stwierdzenie o wydaniu orzeczenia w tym przedmiocie z rażącym naruszeniem prawa, Sąd stwierdził, iż same poglądy judykatury nie mogą stanowić wystarczającego argumentu przesądzającego o kwalifikowanej wadliwości orzeczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest również pogląd przeciwny. W wystąpieniu wyłącznie tego rodzaju (niekwestionowanych w sprawie) okoliczności nie dopatrzył się znamion rażącego naruszenia prawa przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2011 r. (sygn. akt II OSK 1013/10). Konkludując Sąd stwierdził, że Minister uchybił przepisowi prawa materialnego, jakim jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego. Za niezasadne Sąd uznał jednak zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu okoliczności sprawy są bezsporne, kwestia zaś sprowadza się do właściwej oceny faktów w świetle regulacji normatywnych. W szczególności elementem stanu faktycznego (wbrew wywodom skargi) nie są twierdzenia formułowane w orzecznictwie sądów, mogą mieć one znaczenie wyłącznie w kontekście oceny prawnej, co wykracza poza zakres właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skargą kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, polegające na błędnym przyjęciu, iż wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym i odbywanie tej służby w rezerwie bez zgody właściwego organu nie skutkowało utratą obywatelstwa polskiego, 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnym stwierdzeniu, że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego i w konsekwencji art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 ze zm.) oraz w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. i tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podniósł również, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, iż same poglądy judykatury nie mogą stanowić wystarczającego argumentu przesądzającego o kwalifikowanej wadliwości orzeczenia. Organ wskazał, że sprawy o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, w których zostały wszczęte postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzających posiadanie obywatelstwa polskiego były już poddawane kontroli sądowoadministracyjnej, niektóre w dwóch instancjach. Wskazano przy tym na orzeczenia, w których sądy podzieliły stanowisko Ministra odnośnie wystąpienia przesłanki uprawniającej do stwierdzenia nieważności decyzji na postawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co stanowiło konsekwencję przyjęcia rozszerzonej wykładni art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego. Reasumując organ stwierdził, że Wojewoda Śląski wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., rażąco uchybił podstawowym zasadom procedowania w sprawie oraz zasadzie praworządności, wprowadzając do obrotu prawnego decyzję, która nie uwzględnia wszystkich dowodów w sprawie (zaświadczenia o służbie rezerwowej zainteresowanego w wojsku izraelskim) i rażąco uchybia przepisom stanowiącym podstawę tego rozstrzygnięcia, to jest art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Bezsprzecznie bowiem nie może posiadać obywatelstwa polskiego osoba, która to obywatelstwo utraciła. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. R., podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroki, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew jej zarzutom, w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia przez organ nadzoru, iż decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego. Sąd ten prawidłowo wskazał przy tym, że rażące naruszenie prawa, to naruszenie normy prawnej nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa ( wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007r., I OSK 996/06 LEX nr 354687; z dnia 11 kwietnia 2008r., II OSK 383/07 LEX nr 468028). Z akt sprawy wynika, że Wojewoda dysponował dokumentem w postaci zaświadczenia z dnia 17 marca 2004 r. wydanego przez Siły Obrony Izraela, w którym stwierdzono, że C. R. (ojciec skarżącego) został powołany do służby rezerwowej od 12 października 1950 r. do 30 lipca 1955 r. i nie odbywał służby regularnej. Mimo, że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. nie zawiera uzasadnienia można przyjąć, iż Wojewoda potwierdził posiadanie obywatelstwa polskiego skarżącego ustalając, że ojciec skarżącego, a więc i skarżący nie utracił obywatelstwa polskiego, ponieważ ojciec skarżącego nie wstąpił do służby wojskowej w państwie obcym w rozumieniu art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego. Kwestionowana decyzja została zatem oparta na ustaleniu, że ojciec skarżącego nie odbywał regularnej służby wojskowej a był powołany do służby rezerwowej (w rezerwie) oraz na ocenie prawnej, że odbywanie służby rezerwowej nie oznaczało wstąpienia do służby wojskowej w państwie obcym i nie powodowało z mocy prawa utraty obywatelstwa polskiego na podstawie art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego. W tym stanie rzeczy, w sprawie o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody, konieczne było dokonanie oceny, czy rozstrzygnięcie Wojewody rażąco naruszało przepis art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, albowiem z tego powodu organ nadzoru stwierdził nieważność decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji słusznie wskazał, że ustawowy zwrot "wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym" nasuwa wątpliwości do jego treści, co potwierdza zarówno orzecznictwo administracyjne, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych. Treść tego zwrotu była przedmiotem wykładni w związku z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. RP Nr 25, poz. 220), który stanowił, iż obywatel polski traci obywatelstwo polskie, jeżeli przyjmuje obowiązki w wojsku obcym lub obcej organizacji wojskowej. Na gruncie tych przepisów było prezentowane stanowisko, że wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym (przyjęcie obowiązków w wojsku obcym lub obcej organizacji wojskowej) oznacza odbywanie służby wojskowej w sposób czynny, a nie tylko poprzez powołanie do służby rezerwowej. Takie rozumienie tych przepisów nie może być ocenione jako rażące ich naruszenie, mimo że sądy administracyjne ostatecznie opowiedziały się za innym rozumieniem tych przepisów i przyjmują, że wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym miało miejsce także w sytuacji, gdy obywatel polski dobrowolnie przyjął obywatelstwo obce, skutkiem czego było objęcie go obowiązkiem wojskowym w państwie obcym i powołanie do służby rezerwowej w tym państwie. Jest to obecnie jednolity pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA: z dnia 21 grudnia 2007 r., II OSK 1783/06; z dnia 1 kwietnia 2008 r., II OSK 322/07, z dnia 18 lutego 2009 r., II OSK 246/08; z dnia 23 kwietnia 2010 r., II OSK 393/09; z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 786/09). Nie można więc podzielić stanowiska Ministra, iż decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, z tego tylko powodu, że Wojewoda wadliwie ocenił, iż powołanie ojca skarżącego do służby rezerwowej w Izraelu nie powodowało utraty obywatelstwa polskiego, a tym samym nie utracił obywatelstwa polskiego skarżący na podstawie art. 13 tej ustawy. Jakkolwiek rozumienie tego przepisu przyjęte przez Wojewodę odbiega od prawidłowej wykładni tego przepisu, to jednak nie może być ocenione jako nieznajdujące oparcia w tym przepisie i ewidentnie z nim sprzeczne. Takie rozumienie przepisu jakie przyjął Wojewoda było prezentowane także w orzecznictwie sądowym (np. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 czerwca 2006 r., IV SA/Wa 2361/05, z dnia 18 grudnia 2007 r. IV SA/Wa 2254/07). Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga w każdym przypadku ustalenia prawidłowej treści przepisu, z którym wiąże się zarzut jego naruszenia oraz dokonania oceny, czy przyjęcie innego rozumienia tego przepisu przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję może być uznane za rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r., OSK 221/04). W okolicznościach tej sprawy organ nadzoru nie wykazał, iż decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem stanowisko organu nadzoru sprowadza się do stwierdzenia, że skoro przyjmowane jest inne rozumienie art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, niż przyjęte przez Wojewodę, to tym samym decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy także mieć na uwadze, że jakkolwiek decyzja potwierdzająca posiadanie obywatelstwa polskiego ma charakter deklaratoryjny, to jednak stwierdzenie jej nieważności i wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc oznacza, że skutki tego rozstrzygnięcia są podobne do pozbawienia obywatelstwa. Trzeba więc uwzględnić, że z przepisów konstytucyjnych wynika szczególna ochrona stosunku prawnego obywatelstwa polskiego (art. 34 ust. 2 Konstytucji RP – obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie). W wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1155/10 wyrażono trafny pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest prawnie dopuszczalne, ale wymaga uwzględnienia konstytucyjnej zasady względnej niezbywalności obywatelstwa polskiego i wynikającego z niej zakazu pozbawiania obywatelstwa. Oznacza to, że stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego, z powodu rażącego naruszenia prawa, może nastąpić jedynie w przypadku, gdy nie ma najmniejszych wątpliwości, że decyzja ta narusza prawo w sposób rażący. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego, gdyż przy wydaniu przez Wojewodę Śląskiego decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Stanowisko takie jest przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011r., II OSK 1155/10; z dnia 14 września 2011r., II OSK 1779/10; z dnia 12 października 2011 r., II OSK 2007/10; z dnia 3 lutego 2012 r., II OSK 2542/10; z dnia 15 marca 2012 r., II OSK 750/11; z dnia 4 lipca 2012 r., II OSK 1385/11; z dnia 8 sierpnia 2012 r., II OSK 1612/11). W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego i art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim oraz w związku z art. 7 i 77 k.p.a. Nie doszło również do zarzucanego naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, gdyż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, a jedynie badając zasadność przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wskazał na występujące w judykaturze w poszczególnych okresach różnice w wykładni ustawowego zwrotu "wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym", co powoduje, że przyjęcie przez organ określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.