II OZ 1133/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 812/12 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2012r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie M. W. pismem z dnia 6 sierpnia 2012 r. wniosła skargę do WSA w Lublinie na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hrubieszowie z dnia [...] maja 2012 r. nakazującą dokonanie rozbiórki samowolnie zbudowanego budynku gospodarczego o wymiarach 6,05 x 3,80 m i wysokością całkowitą ok. 4,15 m zlokalizowanego na działce nr [...] w H. przy ul. [...]. Wraz ze skargą M. W. wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że przeznaczony do rozbiórki obiekt jest jej niezbędny w codziennych czynnościach życiowych. Skarżąca składuje w nim węgiel i drewno na opał, przechowuje sprzęt ogrodniczy oraz magazynuje płody rolne. Wykonanie zaskarżonej decyzji zmusiłoby skarżącą do opuszczenia jej miejsca zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 15 października 2012 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że rozbiórka obiektu budowlanego w większości przypadków powoduje trudne do odwrócenia skutki. Wynika to z faktu, iż przywrócenie stanu sprzed wykonania takiej decyzji, tj. zrealizowanie na nowo rozebranego obiektu, zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to nakładami siły. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Lublinie wniosła K. C. W odpowiedzi na zażalenie M. W. wniosła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji przepisu, dopuszczającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). W przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę już z jej istoty wynika, iż jej wykonanie może powodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę. W okolicznościach niniejszej sprawy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione, gdyż skarżąca wykazała, iż rozbiórka przedmiotowego budynku gospodarczego może wyrządzić znaczną szkodę w postaci kosztów rozbiórki, kosztów ewentualnego ponownego wzniesienia rozebranego budynku. W wyniku skargi może zostać uchylona zaskarżona decyzja, o której wstrzymanie wykonania wnosi skarżąca. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.