VIII SA/Wa 383/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, /sprawozdawca/, Protokolant Referent stażysta Dorota Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi K. K., A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2011 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących K. K. i A. P. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji", "Wojewoda"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania K. K. –P. i A. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. (dalej: "organ I instancji", "Prezydent"), wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na przebudowie istniejącej instalacji elektrycznej w budynku wielorodzinnym oraz w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. P. [...] w R., na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] "[...]" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu [...] października 2011 r. skarżący, powołując się na art. 29 ustęp 2 punkt 11 Prawa budowlanego, dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na przebudowie istniejącej instalacji elektrycznej w budynku wielorodzinnym oraz w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. P. [...] w R., na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] "[...]", w celu zwiększenia zapotrzebowania mocy elektrycznej z 3 kW do 12 kW. Do zgłoszenia dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany przebudowy instalacji elektrycznych wewnętrznych, sporządzony przez specjalistę J. S., warunki techniczne [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. dysponenta sieci (PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] Rejonowy Zakład Energetyczny R.) oraz zgodę zarządcy nieruchomości na zamontowanie w lokalu skarżących płyty elektrycznej i zmywarki. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Prezydent wniósł sprzeciw na wykonanie w/w zgłoszonych robót budowlanych, wskazując jako podstawę prawną art. 30 ustęp 6 punkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że przedmiotowa przebudowa dotyczy nie tylko lokalu mieszkalnego, ale obejmuje swym zakresem również klatkę schodową, która jest częścią wspólną budynku i w związku z tym na w/w roboty budowlane wymagana jest zgoda współwłaścicieli nieruchomości, wyrażona w formie uchwały wspólnoty mieszkaniowej. W ocenie organu przedmiotowe roboty nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem zamierzeniem inwestora są roboty budowlane, polegające na wykonaniu instalacji, w wyniku których następuje zmiana parametrów technicznych i użytkowych przedmiotowego obiektu. Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 22 ustęp 3 punkt 5 ustawy o własności lokali. W odwołaniu skarżący podnieśli, że organ I instancji wydał decyzję bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zbadania całego materiału dowodowego, zaniechał uzupełnienia ewentualnych braków formalnych w trybie art. 64 k.p.a. Powołali się na wyrok Sądu Apelacyjnego w L., wydany w sprawie [...], z którego wynika, iż w takiej sytuacji nie jest potrzebne podejmowanie uchwał przez wspólnotę, ponieważ remont instalacji elektrycznej stanowi czynność zwykłego zarządu i w żaden sposób nie wpływa na prawa i obowiązki pozostałych współwłaścicieli, nie ogranicza też ich praw do korzystania z części wspólnej nieruchomości. Skarżący zwrócili uwagę, że zgodnie z załączonym do zgłoszenia robót projektem budowlanym i warunkami technicznymi, miejscem przyłączenia lokalu mieszkalnego numer [...] jest istniejąca rozdzielcza tablica administracyjna, usytuowana na klatce schodowej, z której do miejsca odbioru przez oddzielne zabezpieczenie zostanie wyprowadzona trójfazowa wewnętrzna linia zasilająca, w zamian za istniejącą jednofazową z przydziałem mocy 3 kW, niepozwalającą na podłączenie nowych urządzeń odbiorczych: kuchenki elektrycznej i zmywarki. Projekt elektryczny zakłada pozostawienie istniejącej wewnętrznej instalacji w lokalu mieszkalnym bez zmian. Zdaniem skarżących organ I instancji dokonał błędnej kwalifikacji wniosku i nie wyjaśnił właściwie faktycznego zakresu zgłoszonych robót budowlanych. Organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że powoływany przez inwestora w zgłoszeniu oraz odwołaniu art. 29 ustęp 2 punkt 11 Prawa budowlanego zezwala na realizację bez uzyskania pozwolenia na budowę robót, polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznych, a nie na przebudowie instalacji elektrycznej. Z uwagi na brak w Prawie budowlanym definicji ustawowych instalacji elektrycznej oraz sieci elektroenergetycznej, organ odwoławczy powołał się na literalną wykładnię tych pojęć. W związku z tym sieć elektroenergetyczną organ zinterpretował jako układ urządzeń i przewodów, przeznaczonych do przesyłania energii elektrycznej z elektrowni do punktu odbioru, zaś instalację elektryczną jako zespół odpowiednio przyłączonych przewodów i kabli wraz ze sprzętem i osprzętem elektroinstalacyjnym, a także urządzeniami oraz aparatami, przeznaczony do przesyłu, rozdziału, zabezpieczenia i zasilania odbiorników energii elektrycznej (vide: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, wydanie internetowe). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w art. 29 Prawa budowlanego zawarty został zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ustęp 1 Prawa budowlanego. Podany w zgłoszeniu z dnia [...] października 2011 r. termin: "przebudowa instalacji elektrycznej" nie mieści się w przywołanym przepisie art. 29 Prawa budowlanego. Organ II instancji powtórzył, że do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z obowiązującym prawem, należy uzyskać pozwolenie na budowę. Od decyzji Wojewody skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zarzucając organom obu instancji naruszenie: 1/ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9 – 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wszechstronnej i swobodnej oceny materiału dowodowego, co spowodowało, że wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena prawna jest zupełnie dowolna, oderwana od konkretnego, prawidłowo wskazanego stanu faktycznego. Organ nie ustalił, jakie konkretnie prace będą wykonywane w lokalu odnośnie wewnętrznej instalacji elektrycznej. Nie udzielono skarżącym wskazówek i niezbędnych wyjaśnień, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania, a w szczególności nie zostali pouczeni o przysługującym im prawie do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Gdyby skarżący zostali powiadomieni w trybie art. 10 § 1 k.p.a., to po analizie materiału dowodowego mogliby złożyć dodatkowe wyjaśnienia. Zaskarżona decyzja nie zawiera również prawidłowego uzasadnienia, bowiem nie ustosunkowała się do zarzutów odwołania, a jedyne wyjaśnienie sprzeciwu, to przytoczenie definicji słownikowej pojęć instalacji elektrycznej oraz sieci elektroenergetycznej; 2/ przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 28 - 30 oraz art. 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że jakakolwiek nawet drobna zmiana instalacji wewnętrznych wymaga pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy roboty budowlane o większym ciężarze gatunkowym, np. przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, wymagają jedynie zgłoszenia. Skarżący do skargi dołączyli wyjaśnienie do projektu budowlanego specjalisty J. S., z którego wynika, że zamierzone przez inwestorów prace w zakresie wewnętrznej instalacji elektrycznej nie będą prowadzone w ścianach nośnych, które byłyby ingerencją w konstrukcję obiektu budowlanego, a zatem nie będą dotyczyć części wspólnych budynku. Prowadzone prace nie będą również ingerować we wspólną instalację budynku. Zdaniem skarżących, organy nieprawidłowo zakwalifikowały zgłoszone roboty budowlane, pomijając art. 29 ustęp 2 punkt 11 oraz art. 3 punkt 7a Prawa budowlanego, bowiem nie podlegają one wymogom uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że powoływany przez skarżących art. 29 ustęp 2 punkt 11 Prawa budowlanego zezwala na realizację zamierzenia budowlanego bez uzyskania pozwolenia na budowę robót polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznych, a nie na przebudowie instalacji elektrycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem wydane decyzje naruszają prawo. Decyzja Prezydenta opierała się głównie na przekonaniu organu, że przedmiotowa przebudowa instalacji elektrycznej w lokalu skarżących stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli wspólnoty mieszkaniowej. To założenie nie odpowiada art. 22 ustęp 3 punkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. z 2000 r., Dz. U. Nr 80, poz. 903 ze zm.), o czym przesądził Sąd Apelacyjny w L. w wyroku z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] (LEX nr 798065) uznając, że remont instalacji elektrycznej stanowi czynność zwykłego zarządu i nie wymaga podejmowania uchwały przez wspólnotę mieszkaniową. Nie jest to bowiem przebudowa w rozumieniu art. 22 ustęp 3 punkt 5 ustawy o własności lokali, albowiem dotyczy instalacji elektrycznej, a nie nieruchomości wspólnej. Remont instalacji elektrycznej w żaden sposób nie wpłynie na prawa czy obowiązki pozostałych współwłaścicieli, jak też nie ograniczy ich prawa do korzystania z części wspólnej nieruchomości. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutu skarżących dotyczącego braku konieczności podejmowania uchwały członków wspólnoty mieszkaniowej w przedmiotowej sprawie, jednak Sąd orzekający w pełni podziela w/w stanowisko Sądu Apelacyjnego w L.. Z dołączonego do skargi wyjaśnienia do projektu budowlanego przebudowy wewnętrznej instalacji elektrycznej w lokalu skarżących, sporządzonego przez specjalistę J. S. wynika, że wymiana wewnętrznej linii zasilającej nie naruszy konstrukcji budynku, a trasa przebiegu projektowanej linii prowadzona będzie równolegle z istniejącymi przewodami. Przedmiotowa przebudowa zwiększy moc przyłączeniową z 3kW na 14 kW, co umożliwi skarżącym podłączenie w ich lokalu kuchni indukcyjnej i zmywarki. Jak z powyższego wynika, zgłoszone roboty budowlane nie obejmują przebudowy całego budynku, tylko wewnętrznej instalacji elektrycznej. Nie była więc wymagana uchwała ogółu członków wspólnoty, dlatego decyzja Prezydenta dotycząca sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych na tej podstawie podlegała uchyleniu jako sprzeczna z prawem, a w szczególności z art. 22 ustęp 3 punkt 5 ustawy o własności lokali. Błędne jest również, w ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji, że przedmiotowe roboty budowlane wymagają do ich realizacji pozwolenia na budowę. Z treści art. 29 ustęp 2 punkt 11 Prawa budowlanego wynika, że wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznych nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz na podstawie art. 30 ustęp 1 punkt 2 Prawa budowlanego jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Tak samo pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy elektromagnetycznych (art. 29 ustęp 1 punkt 20 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu orzekającego, w pojęciu "sieć elektroenergetyczna" mieści się pojęcie "instalacja elektryczna". To pierwsze pojęcie jest szersze, aniżeli drugie. Jeśli więc na szerszy zakres robót, jakim jest przebudowa i budowa sieci elektroenergetycznych, nie wymaga się pozwolenia na budowę, to tym bardziej nieuprawnione jest takie żądanie organu wobec węższego zakresu robót, jakim jest przebudowa instalacji elektrycznej. Organy obu instancji nieprawidłowo oceniły zakres zgłoszonych robót. Skarżącym chodzi jedynie o zwiększenie mocy przyłączeniowej przez ułożenie w ich lokalu kabla elektrycznego o większej średnicy, co umożliwi podłączenie dodatkowych urządzeń elektrycznych. Trasa projektowanej wewnętrznej linii zasilającej ma być prowadzona równolegle z istniejącymi przewodami, znajdującymi się w podestach schodów na klatce schodowej i biegnącymi z tablicy administracyjnej na parterze do tablicy mieszkaniowej mieszkania numer [...]. Organ odwoławczy zbyt pobieżnie i lakonicznie ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, a w szczególności dokumenty dołączone do zgłoszenia, jeśli podstawą jego rozstrzygnięcia stały się jedynie definicje słownikowe pojęć: "sieć elektroenergetyczna" i "instalacja elektryczna". Prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena prawna zgłoszonych robót budowlanych, które w ocenie organów wymagają pozwolenia na budowę, jest zupełnie dowolna i oderwana od konkretnego stanu faktycznego. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela argumentację WSA w Krakowie, zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 października 2008 r. w sprawie II SA/Kr 797/08, że instalacje wewnętrzne stanowią część budynku, a ich rozbudowa nie podlega samodzielnie kwalifikacji i ex definitione nie jest rozbudową tego obiektu lub jego części. Rozbudowę instalacji wewnętrznych obiektu budowlanego należy postrzegać i kwalifikować jako element zmiany tegoż obiektu budowlanego, który w zależności od charakteru zakresu prac może prowadzić do jego przebudowy w rozumieniu art. 3 punkt 7a Prawa budowlanego. O ile więc w wyniku takich prac nie dochodzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, to nie stanowią one robót budowlanych, o których mowa w art. 3 punkt 7a oraz art. 28-30 Prawa budowlanego i nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, albo ich zgłoszenia. Odmienne podejście nie znajduje podstaw w brzmieniu obowiązujących przepisów, zaś prowadziłoby do sprzecznych z założeniem racjonalności działań ustawodawcy skutków. Konsekwencją takiego podejścia byłoby np. uznanie, że jakakolwiek nawet drobna zmiana instalacji wewnętrznych wymaga pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy roboty budowlane o większym ciężarze gatunkowym, wymienione w art. 29 ustęp 2 punkt 11 Prawa budowlanego (przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych), nie są objęte takim obowiązkiem, a wymagają jedynie zgłoszenia. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie II SA/Lu 597/11 wskazując, że prace polegające na rozbudowie instalacji wewnętrznych, stanowiących część obiektu budowlanego, nie prowadzą do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, nie stanowią robót budowlanych, o których mowa w art. 3 punkt 7a oraz art. 28-30 Prawa budowlanego i nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, albo ich zgłoszenia. Każdorazowo organy winny mieć na uwadze okoliczność, że interpretacja przepisów: art. 29 ustęp 2 punkt 11 w związku z art. 30 ustęp 1 punkt 2 Prawa budowlanego powinna nadążać za tendencją do odformalizowania procesu inwestycyjnego (por. Prawo budowlane.Komentarz pod redakcją Z.Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s.373-374). Wprawdzie zawarty w art. 29 Prawa budowlanego katalog stanowi zbiór zamknięty, nie oznacza to jednak, że wykonanie każdej roboty budowlanej albo podlega obowiązkowi uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia. Ten dychotomiczny podział należy uzupełnić o trzecią kategorię, a mianowicie o takie roboty budowlane, których wykonanie nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia. Są to najczęściej "drobne" roboty budowlane, nie ingerujące w sposób istotny w obiekt budowlany (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2012 r., II SA/Kr 193/12). Zdaniem Sądu orzekającego, zakres prac budowlanych, zgłoszonych w przedmiotowej sprawie przez skarżących, został błędnie uznany przez organy obu instancji jako podlegający obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd wniesiony sprzeciw przez organ I instancji nie znajduje prawnego uzasadnienia, jak również zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem, bo nie koryguje decyzji Prezydenta. Poza tym Sąd stwierdza uchybienie organu odwoławczego w postaci naruszenia art. 10 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art.107 § 3 k.p.a., ponieważ przed wydaniem decyzji organ nie umożliwił skarżącym wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, pomimo dwukrotnego przedłużania terminu załatwienia sprawy oraz nie dokonał należytej oceny tegoż materiału. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego: prawdy obiektywnej i praworządności wynika bowiem, że organ administracji państwowej ma obowiązek wyczerpująco zbadać okoliczności faktyczne związane z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów, czego wyrazem ma być uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji będzie miał na uwadze powyższą wykładnię cytowanych przepisów Prawa budowlanego, ustali prawidłowy zakres zgłoszonych robót budowlanych, czy stanowią one przebudowę w rozumieniu art. 3 punkt 7a Prawa budowlanego, czy też nie wymagają reglamentacji administracyjnej, jak również prawidłowo zastosuje w/w przepisy postępowania administracyjnego. Mając powyższe wywody na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 punkt 1 litera "a" i "c" p.p.s.a. uchylił decyzję organu I i II instancji, uznając iż zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 29 ustęp 2 punkt 11, art. 30 ustęp 2 punkt 2 w związku z art. 3 punkt 7a Prawa budowlanego) oraz naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.7, art.10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a.). O treści punktu 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.