II SA/Sz 832/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] , działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18, 102 § 1 i 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 19 grudnia 2011 r. złożonego przez A. Spółkę z o.o. w [...] o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. – odmówił wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia za przechowywanie wyżej wymienionego pojazdu we wskazanym okresie. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że A. Spółka z o.o. w [...] wniosła o przyznanie wynagrodzenia za przechowanie ww. pojazdu według stawki [...] zł /dobę. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] ustalił, że pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] , został decyzją funkcjonariusza Policji skierowany w dniu [...] r. na parking strzeżony przy ulicy [...] w [...] prowadzony przez R. J. pod firmą D. w oparciu o umowę nr [..] z dnia [...] r. na wykonywanie usług przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję, do celów procesowych zawartą pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji , a R. J.. Po wygaśnięciu powyższej umowy, na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] r., zawartej pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji , a A. Spółką z o.o. , pojazd w dniu [...] r. został przetransportowany na parking tej Spółki przy ulicy [..] . Jeszcze przed przemieszczeniem pojazdu na parking przy ul. [...] na mocy postanowienia Policji nr [...] z dnia [...] r. samochód został uznany za dowód rzeczowy z dyspozycją jego zwrotu właścicielowi lub osobie uprawnionej. Zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu doręczono bratu właściciela pojazdu - R. Ż w dniu [...] r. Pismem Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] r. o powyższych faktach została zawiadomiona A. Spółka z o.o.. Tym samym pismem zawiadomiono Spółkę, że od dnia [...] r. koszty przechowywania pojazdu ponosi właściciel pojazdu, do którego winna zostać przesłana faktura za parkowanie pojazdu. Pomimo zawiadomienia pojazd nie został odebrany z parkingu przez właściciela, zatem pismem z dnia [...] r. znak: [...] ponownie wezwano S. Ż do odbioru pojazdu. S. Ż w piśmie z dnia [...] r. oświadczył, że nie zamierza odebrać pojazdu z uwagi na wysokie koszty parkowania i zrzeka się pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W następstwie zaistniałego stanu faktycznego Komendant Miejski Policji wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu. Jak wynika z pisma Policji z dnia [...] r. znak: [...] i załączonej do niego notatki urzędowej funkcjonariusza Policji z dnia [...] r., Policja podjęła działania mające na celu odebranie pojazdu z parkingu przy ulicy [...] w związku z wygaśnięciem umowy [...] , jednakże odmowa wydania pojazdu przez przedstawiciela A. Spółki z o.o. uniemożliwiła jego odebranie z parkingu. Przesłanką odmowy wydania pojazdu, było stanowisko Spółki, że funkcjonariusz Policji nie jest właścicielem pojazdu i nie pokryje kosztów przechowywania pojazdu. Zgodnie z postanowieniami umowy z dnia [...] r. nr [...] koszty przechowywania pojazdów ponosiła Policja do czasu doręczenia osobie uprawnionej zezwolenia do odbioru pojazdu lub zmiany płatnika, pod warunkiem niezwłocznego, pisemnego powiadomienia wykonawcy (parkingu) o tym fakcie (§ 3 ust. 4 umowy). Po zakończeniu okresu przechowywania pojazdów na koszt Policji, podmiot prowadzący parking zobowiązał się we własnym zakresie dochodzić zapłaty od podmiotów wskazanych w zezwoleniu w przypadku nieodebrania pojazdów przez osoby uprawnione (§ 4 ust. 5 umowy). W rozpatrywanym przypadku, jak wskazano wyżej, zezwolenie na odbiór pojazdu zostało odebrane przez właściciela pojazdu w dniu [...] r., a A. Spółka z o.o. została powiadomiona o tym fakcie pismem z dnia [...] r. i po jego otrzymaniu wystawiła fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. obejmującą okres od dnia [...] r. (data przemieszczenia pojazdów na parking przy ulicy [...] ) do dnia [...] r. (tj. w sposób przewidziany w § 4 ust. 6 umowy). A. Spółka z o.o. nie wystąpiła jednak, pomimo obowiązków wynikających z zawartej umowy nr [...] do poprzedniego właściciela o uiszczenie opłaty za parkowanie za dalszy okres, gdyż jak wskazała w piśmie z dnia [...] r. pomiędzy Spółką, a poprzednim właścicielem pojazdu nie doszło do zawarcia umowy przechowania pojazdu i w opinii A. Spółki z o.o. nie miała ona podstaw do takich roszczeń. Ponadto w opinii Spółki podstawą takich roszczeń nie może być § 3 umowy z Komendą Wojewódzką Policji , ponieważ nie generuje on stosunku cywilnego z poprzednim właścicielem. Po wydaniu postanowienia z dnia [...] r. o likwidacji niepodjętego depozytu (sygn. akt III [...] ), Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego odebrał pojazd od A. Spółki z o.o. w dniu [...] r. i przekazał go do stacji recyklingu. Stan techniczny pojazdu w dniu jego wydania utrwalono fotografiami oraz wyceną biegłego skarbowego. Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego stwierdził, że dla oceny czy zaistniały podstawy do przyznania wynagrodzenia za okres objęty wnioskiem z dnia [...] r. kluczowe znaczenie miało ustalenie czy istnieją podstawy prawne dla przyznania wynagrodzenia. W ocenie organu podstawy w tym zakresie dają przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnika 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) i zastępujące je rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz.U. Nr 46, poz. 237). Zgodnie z przepisami tych rozporządzeń przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie: prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu karnym, postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniach w sprawach o wykroczenia, przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Tryb przyznania dozorcy wynagrodzenia za przechowywanie ruchomości określa znajdujący się w wyżej wymienionym rozdziale przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z jego treścią, organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy zażalenie (§ 4). Przy ocenie istnienia podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w ocenie organu likwidacyjnego kluczowym było zweryfikowanie wywiązywania się przez podmiot, który dokonał parkowania pojazdu z obowiązków dozorcy. Wskazując, że umowa z dnia [...] r. nr [...] w § 4 ust. 5 zawierała zobowiązanie podmiotu prowadzącego parking do dochodzenia we własnym zakresie zapłaty od podmiotu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu (czyli właściciela pojazdu) w przypadku nieodebrania pojazdów przez osoby uprawnione a ponadto stanowiła, że koszty przechowywania pojazdów ponosiła Policja do czasu doręczenia osobie uprawnionej zezwolenia do odbioru pojazdu lub zmiany płatnika, pod warunkiem niezwłocznego, pisemnego powiadomienia wykonawcy (parkingu) o tym fakcie (§ 3 ust. 4 umowy), Naczelnik wywiódł, że zawierając umowę A. Spółka z o.o. w pełni zaakceptowała fakt ponoszenia dalszych kosztów parkowania przez właściciela pojazdu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu oraz fakt konieczności podjęcia działań mających na celu uzyskanie zapłaty od tych podmiotów. Zdaniem organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynika tymczasem, że A. Spółka z o.o. nie podjęła żadnych działań zmierzających do uzyskania zapłaty za usługę parkowania pojazdu od poprzedniego właściciela pojazdu. Brak jakichkolwiek działań w powyższym zakresie wskazuje, że to działania Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których teraz wnioskodawca dochodzi od Skarbu Państwa. A. Spółka z o.o. nie podjęła również żadnych działań mających na celu zakończenie parkowania po wygaśnięciu umowy, w [...] r. Przedmiotowa przesłanka prowadzi do wniosku, że pojazd po doręczeniu Spółce informacji o właścicielu pojazdu zobowiązanym do pokrycia kosztów parkowania, przechowywano na parkingu wyłącznie wskutek niewłaściwej realizacji umowy [...] zawartej z Policją. Brak jest zatem podstaw aby koszty takich zaniechań ponosił Skarb Państwa. Ponadto odmawiając wydania pojazdu po wygaśnięciu umowy Spółka uniemożliwiła wręcz zakończenie parkowania pojazdu. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia [...] r. sporządzonej przez mł. asp. D. W. w dniu [...] r. około 9.00 doszło do próby odbioru między innymi pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postanowienia, przez funkcjonariuszy Policji, na podstawie pisma [...] , jednakże pracownik A. Spółki z o.o. odmówił wydania pojazdu, wskazując, że funkcjonariusze Policji nie są właścicielami pojazdu i nie pokryją kosztów przechowywania pojazdu. Tym samym działania przedstawiciela Spółki przechowującej pojazd stały w sprzeczności z obowiązkami dozorcy oraz § 2 ust. 4 pkt 4 umowy nr [...] . Uwzględniając powyższe Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego stwierdził, że A. Spółka z o.o. bezpodstawnie odmówiła wydania pojazdu. W podsumowaniu organ wskazał, że w wyniku braku należytego wykonywania obowiązków dozorcy przez A. Spółkę z o.o. (zaniechanie dochodzenia należności od właściciela pojazdu pomimo obowiązku wynikającego z umowy nr [...] ) nie doszło do uiszczenia kosztów przechowywania pojazdu przez osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi, które to koszty winny obciążać ten podmiot. Spółka odmówiła również wydania pojazdu w dniu [...] r. funkcjonariuszom Policji, co traktować należy jak odmowę wydania pojazdu organowi egzekucyjnemu, skoro parkowania dokonywano na zlecenie Policji. Brak wykonywania obowiązków dozorcy w sposób przewidziany w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz brak wykonywania obowiązków wynikających z umowy [...] nie dał zatem podstaw do przyznania wnioskowanego wynagrodzenia. Organ nie znalazł wobec tego przesłanek do przyznania wynagrodzenia zgodnie z żądaniem jakie zgłosiła A. Spółka z o.o.. Spółka A. wniosła zażalenie, w którym stwierdziła, że powyższe postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Naczelnik US zapomniał, iż spółka nie występuje o wynagrodzenie na podstawie umowy z KWP z dnia [...] r. Podstawą przyznania wynagrodzenia jest bowiem rozporządzenie RM z dnia 28.02.2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak zauważa Naczelnik US we wstępie do postanowienia zgodnie z zapisami tego rozporządzenie przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowania stosuje się do ruchomości, które stały się własnością SP na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów, do przechowania ruchomości stosuje się odpowiednio art. 100-103 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów "z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt". W związku z powyższym koszty przechowania od dnia [...] r. do dnia odbioru obciążają Skarb Państwa. Przez cały ten okres Spółka pełniła rolę przechowawcy. Wymienione wyżej przepisy należy stosować odpowiednio do przechowania. Obowiązki przechowawcy natomiast spółka wypełniała należycie. Naczelnik US zarzucając brak działań zmierzających do egzekucji należności od poprzedniego właściciela nie wskazuje, o jakie działania mu chodzi. Zgodnie z wiedzą Spółki na ten temat jedynym prawnie dopuszczalnym działaniem było przechowanie pojazdu na parkingu. Spółka nie mogła podjąć żadnych innych działań. Pomiędzy spółką a poprzednim właścicielem nie doszło do zawarcia umowy cywilnej, dlatego Spółka nie miała (nie ma nadal) podstaw do wystąpienia z pozwem cywilnym o zapłatę. Brak jest także możliwości dochodzenia roszczeń na drodze administracyjnej. Bez uzasadnienia jest także twierdzenie Naczelnika US, że działania ze strony Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których dochodzi. Zgodnie z przepisami, to Naczelnik US ma możliwość podjąć działania na drodze administracyjnej zmierzające do egzekucji kosztów likwidacji, w tym przechowania, pojazdu. I w tym zakresie działanie Spółki lub jego brak w żaden sposób nie ogranicza możliwości organu. Spółka nigdy też nie odmówiła wydania pojazdu osobie uprawnionej. Wskazana w postanowieniu notatka funkcjonariusza Policji nie dowodzi takiego faktu. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu uprawniającego mł. asp. D. W. do dysponowania pojazdem. Brak jest także jakiegokolwiek protokołu odbioru pojazdu z podpisem uprawnionych pracowników Spółki. Bliżej niezidentyfikowana osoba (właściciel parkingu p. S.) wymieniona w notatce nie była władna do odmowy wydania pojazdu. Naczelnik US bezpodstawnie przyjmuje, że to pracownik Spółki odmówił wydania pojazdu, chociaż nie wynika to z żadnego przedstawionego dowodu. Nigdy także nie skierowano do Spółki wniosku czy wezwania do wydania ww. pojazdu. Brak jest takiego dokumentu w zgromadzonym materiale. Naczelnik US przyjął także bezpodstawnie jakoby funkcjonariusz Policji działał w 2009 r. jako organ egzekucyjny, Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do takiego twierdzenia. Żaden przepis nie daje Policji uprawnień organu egzekucyjnego w przypadku spornego pojazdu. Dlatego postanowienie, które wydano bez podstawy prawnej, na podstawie dowolnej interpretacji Naczelnika US, powinno zostać uchylone. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] po rozpoznaniu zażalenia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowani przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IS ustalił, że wraz z pismem z [...] r. nr [...] Komenda Miejska Policji przesłała Naczelnikowi Trzeciego Urzędu Skarbowego , celem jego realizacji, postanowienie Sądu Rejonowego z [...] r. sygn. akt III [...] , stwierdzające przejście praw do depozytu w postaci samochodu marki [...] numer rejestracyjny [...] na rzecz Skarbu Państwa – Komendanta Miejskiego Policji . Jednocześnie poinformowano, że pojazd przechowywany jest na parkingu A. spółki z o. o. z siedzibą przy ul. [...] . Pojazd ten [...] r. został umieszczony na parkingu prowadzonym przez przedsiębiorstwo D.R. J. a następnie [...] r., na podstawie umowy nr [...] z [...] r. zawartej przez A. sp. z o. o. z Komendą Wojewódzką Policji , której przedmiotem było przechowywanie pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych na parkingu strzeżonym - całodobowo dozorowanym, na parkingu tej spółki. Pismem z [...] r. znak [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wezwał spółkę do wydania przedmiotowego pojazdu. Został on odebrany z parkingu przez upoważnionego pracownika organu likwidacyjnego [...] r. Wnioskiem z [...] r. A .sp. z o. o. zażądało przyznania wynagrodzenia za przechowywanie powyższego pojazdu za okres od [...] r. do dnia odbioru z parkingu w wysokości [...] zł za każdą dobę przechowania. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego pismem z [.. r. znak [...] zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji o przesłanie kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej tego pojazdu, a w szczególności w zakresie jego przekazania na parking A. Sp. z o.o. W odpowiedzi z [...] r., poza przesłaniem wymienionych w piśmie dokumentów, wyjaśniono, że Komenda Wojewódzka Policji uregulowała fakturę za przechowywanie samochodu w okresie od [...] r. do [...] r. a także, że umowa na wykonanie usługi przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję dla celów procesowych wygasła [...] r. Do odpowiedzi dołączono między innymi notatkę urzędową sporządzoną przez młodszego aspiranta D. W. - funkcjonariusza Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji. W notatce tej wyjaśnił on, że [...] r. udał się z innym funkcjonariuszem na parking przy ul.[...] celem przeholowania trzech pojazdów, w tym będącego przedmiotem niniejszego postępowania na inny parking. Ponadto wyjaśnił, że na miejscu właściciel powyższego parkingu Pan S. odmówił wydania pojazdów, ponieważ nie jest on ich właścicielem i nie pokryje kosztów za ich parkowanie. Wezwaniem z [...] r. organ likwidacyjny zwrócił się do wnioskodawcy o wyjaśnienie m.in., czy występował o zapłatę należności za parkowanie przedmiotowego pojazdu do właściciela pojazdu, a jeśli nie, to dlaczego oraz czy w okresie przechowywania pojazdu otrzymał jakiekolwiek wynagrodzenie z tytułu jego przechowywania, a jeśli tak to od jakiego podmiotu i w jakiej wysokości. Zapytano także, na jakiej podstawie spółka zobligowana była do przyjęcia pojazdu na parking i w jak sposób pojazd znalazł się na parkingu. Ponadto wezwano stronę do przedłożenia kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu związanej z wnioskiem o wynagrodzenie, w szczególności w zakresie przyjęcia pojazdu na parking. Na powyższe wezwanie strona nie udzieliła odpowiedzi. W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] odmówił A. spółce z o. o. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu za okres od [...] r. do [...] r. Analizując stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w myśl § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanego dalej rozporządzeniem rozciągającym), przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Jednocześnie na podstawie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rozciągającego przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych zwanych dalej "organem likwidacyjnym" w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2, dla których właściwi są dyrektorzy izb celnych albo starostowie. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej u.p.e.a.) organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Jednocześnie na podstawie art. 18 u.p.e.a., jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej K.p.a.). Obowiązki, jakie ma spełniać dozorca ustawodawca określił w art. 102 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z nim dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestii przechowywania niniejszego pojazdu i spełnienia przez dozorcę jego obowiązków nie można rozpatrywać w oderwaniu od umowy nr [...] r. zawartej przez A. sp. z o. o. z Komendą Wojewódzką Policji , na podstawie której został on umieszczony na parkingu spółki. W § 2 ust. 4 umowy wskazano, iż realizacja każdej usługi obejmować miała: 1) protokolarne przyjęcie pojazdu nie później niż w ciągu 30 minut od momentu dostarczenia go przez przewoźnika, 2) w przypadku pojazdu uszkodzonego - zabezpieczenie go przed kradzieżą dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu, tj. komory silnika, kabiny kierowcy i pasażera, bagażnika, 3) w przypadku pojazdu nieuszkodzonego - zabezpieczenie go jak wyżej oraz uzupełnienie ciśnienia w ogumieniu, sprawdzenie i w razie potrzeby uzupełnienie elektrolitu i płynu chłodniczego, a w okresie jesienno-zimowym zabezpieczenie silnika przed skutkami oddziaływania niskich temperatur, 4) wydanie pojazdu osobie legitymującej się upoważnieniem wydanym przez Zamawiającego. Dla potrzeb niniejszego postępowania Dyrektor IS uznał za szczególnie istotne przesłanki wymienione w punktach 2 i 4. Mając na uwadze zasadę swobodnej oceny dowodów organ, jako dowód w sprawie przyjął, poza dokumentami dotyczącymi przedmiotowego pojazdu, również dokumenty dotyczące przechowywania 5 innych pojazdów umieszczonych na parkingu przy ul. [...] , które są przedmiotem odrębnych postępowań prowadzonych równolegle. Brak jest bowiem postaw by przyjąć, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, że różne pojazdy w zbliżonych okresach były przechowywane na tym samym parkingu, przez ten sam podmiot w odmienny sposób. Organ zważył, że przedmiotowy pojazd był uszkodzony w wypadku drogowym, i uznał, że dla oceny wywiązywania się dozorcy z należytą starannością z obowiązków należy wziąć pod uwagę § 2 ust. 4 pkt 2 umowy. W materiale dowodowym brak jest wszakże dokumentu (o ile takowy istnieje) opisującego stan pojazdu w chwili przekazania go z parkingu prowadzonego przez przedsiębiorstwo D.R. J. na parking A. sp. z o.o. Podkreślił jednak, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego zwracał się w toku postępowania do Komendy Miejskiej Policji jak o przesłanie kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu, w szczególności w zakresie jego przekazania na parking strony, lecz Policja wraz z przesłanymi materiałami takiego dokumentu nie przekazała. O to samo organ likwidacyjny zwracał się do wnioskodawcy, na co ten, po zapoznaniu się jego pełnomocnika ze zgromadzonym materiałem dowodowym, orzekł, że organ dysponuje kompletem dokumentacji, z której wynika prawidłowość jej wniosku o wynagrodzenie za przechowanie pojazdu. Wobec powyższego Dyrektor Izby stwierdził, że sądy administracyjne w swoich orzeczeniach wielokrotnie wyjaśniały, że wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązki organów administracji publicznej w zakresie prowadzenia z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. m.in. wyroki NSA: 17 lutego 2011 r. sygn. II GSK 273/10; z 20 maja 1998 r., sygn. I SA/Ka 1605/96; z 26 października 1984 r., sygn. II SA 1205/84), bądź jak podkreślił WSA w Gliwicach w wyroku z 4 października 2011 r. sygn. III SA/G1207/11 oraz WSA w Warszawie w wyroku z 8 lutego 2011 r. sygn. II SA/Wa 1771/10, organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie bądź udowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że pojazd został przekazany na parking A. sp. z o. o. w stanie takim, w jakim został usunięty z drogi, co udokumentowane zostało w protokole z [...] r. Zatem był wówczas samochodem powypadkowym (uszkodzenia opisano w odrębnej notatce policyjnej). Miał przy tym elementy wyposażenia wskazane w protokole: radioodtwarzacz Sony. Co istotne, w protokole odnotowano stan licznika pojazdu, wskazując, że wynosił 147.103 km. Biorąc przy tym pod uwagę, że takie same jak na parkingu strony zasady przechowywania pojazdów określone zostały w umowie z przedsiębiorstwem D.(m.in. zabezpieczenie przed kradzieżą, dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu) oraz fakt, że Policja bez zastrzeżeń opłaciła fakturę za przechowywanie pojazdu na tym parkingu, w ocenie tutejszego organu dowodzi, że przedsiębiorstwo to wywiązało się należycie z zawartej umowy, a elementów wyposażenia pojazd został pozbawiony już na parkingu A. sp. z o. o. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , mając na względzie stan pojazdu w dniu odebrania go z parkingu utrwalony na fotografiach wykonanych [...] r. przez upoważnionego do odbioru pracownika organu likwidacyjnego oraz opis zamieszczony w opinii technicznej nr [...] sporządzonej przez biegłego skarbowego [...] r., a także stan wymienionych wcześniej 5 innych pojazdów przechowywanych na parkingu A. Sp. z o.o., co do których sąd orzekł o likwidacji niepojętego depozytu, będący przedmiotem tego postępowania samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] przechowywany był wbrew przywołanemu ustaleniu umownemu i w konsekwencji bez dochowania przewidzianej w ustawie należytej staranności, aby ruchomość nie straciła na wartości. Szczególnie świadczy o tym pozbawienie pojazdu kołpaków (na zdjęciach pojazd ma tylko 1 z 3 tam wymienionych), radioodtwarzacza, a w szczególności tablicy rozdzielczej. W ocenie organu przechowawca nie dopełnił obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu, co trudno jednocześnie uznać za dochowanie należytej staranności. Organ przy tym podkreślił, że dla potrzeb realizacji umowy wykonawca zobowiązał się (w § 4 ust. 3 pkt 3) do posiadania na terenie parkingu zadaszonego miejsca spełniającego warunki przechowywania na koszt Policji pojazdów uszkodzonych w liczbie co najmniej 5 stanowisk jednocześnie. Organ uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż uszkodzenia i zaginięcia części wyposażenia pojazdu wyniknęły wskutek przypadku lub siły wyższej (za które dozorca nie odpowiada) nie było uzasadnionej potrzeby dochodzenia, w jaki sposób i w jakich okolicznościach do nich doszło. Organ zauważył dalej, że na podstawie tego samego przepisu § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia rozciągającego przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów (jak w niniejszej sprawie) i nieodebranych rzeczy. Do drugiej z tych kategorii zaliczane są pojazdy nieodebrane przez właścicieli, a usunięte wcześniej z drogi na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w okresie zawarcia i trwania umowy nr [...] z [...] r. (przewidującej, że opłata za przechowywanie samochodów osobowych na parkingu strzeżonym za każdą dobę wynosić będzie [...] zł.) stanowiły, że pojazd usunięty z drogi umieszczało się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Jednocześnie na podstawie ustawowego upoważnienia Rada Miasta stosowną uchwałą ustaliła w owym czasie opłatę za parkowanie na parkingu strzeżonym w wysokości [...] zł. Zestawienie tych dwóch opłat, z których pierwsza była czterokrotnie większa od drugiej, wskazuje w ocenie tutejszego organu, że w przypadku ruchomości stanowiących depozyty dozorca obowiązany był zintensyfikować swoje działania i w zakresie dozoru dochować szczególnej staranności, tak aby rzecz nie tylko nie straciła na wartości ale też, biorąc pod uwagę, że depozytami są rzeczy stanowiące dowody rzeczowe, by nie utraciła swych cech i właściwości, które mogą mieć znaczenie w postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem Dyrektora A. sp. z o. o. nie tylko nie dochowało szczególnej staranności ale również nie wywiązało się z podstawowego obowiązku dozorcy, jakim jest przechowywanie nieruchomości z taką starannością, aby nie straciła ona na wartości. W tej sytuacji brak jest w ocenie tutejszego organu podstaw do przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór, skoro dozór ten sprawowany był nienależycie. Wyżej opisane postanowienie ostateczne zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Sp. z o.o. , podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisów postępowania art. 6, 7, 8, 9, 10 oraz 77 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi na wstępie skarżący podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił się naruszenia przepisu art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do wszelkich zarzutów skarżącej oraz niedokonanie wyczerpującej analizy wszelkich przedstawionych w sprawie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. W orzeczeniu organu II instancji w szczególności brakuje odniesienia się do twierdzeń i ustaleń Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego , jakie ten poczynił przy rozstrzyganiu sprawy w I instancji. Szczególnie rażący jest brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do stanowiska organu I instancji, iż skarżąca nienależycie wykonywała obowiązki dozorcy, gdyż zaniechała dochodzenia należności bezpośrednio od właściciela pojazdu. Z tego względu skarżąca nie mając pewności, czy Dyrektor Izby Skarbowej podziela zapatrywania organu I instancji w tym zakresie czy też nie, w niniejszej skardze wskazuje także na błędy i uchybienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego popełnione przy wydawaniu postanowienia w I instancji. Skarżąca podkreśliła, iż bezsporne miedzy stronami jest to, że powierzenie skarżącej pojazdu nastąpiło w trybie zabezpieczenia pojazdu dla celów procesowych - które to zabezpieczenie odbywa się w oparciu o przepisy art. 217 w zw. z art. 228 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) - oraz, że pojazd ten został powierzony uprawnionemu podmiotowi, którym była skarżąca. W toku postępowania nie było także sporne między stronami, iż skarżącej, co do zasady w przypadku prawidłowego wykonywania dozoru, należałoby się wynagrodzenie na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Jako podstawę prawną organy obu instancji wskazywały przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 174 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) i zastępujące je rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). W związku z faktem, iż wobec przedmiotowego pojazdu wydano orzeczenie o likwidacji niepodjętego depozytu, tj. postanowienie z dnia [...] r. sygn. akt II [...] , bezspornym jest, iż istnieje podstawa prawna do wypłaty skarżącej wynagrodzenia za cały okres przechowywania pojazdu, także po wygaśnięciu umowy nr [...] z dnia [...] r. Kwestią sporną miedzy organami obu instancji, a skarżącą A. sp. z o.o. pozostaje sposób wykonywania dozoru przez skarżącą nad przedmiotowym pojazdem oraz prawidłowość jego wykonania i wywiązanie się przez skarżąca z obowiązków dozorcy. Te dwie przesłanki, tj. zaniechanie dochodzenia należności od właściela pojazdu i odmowa wydania pojazdu w dniu [...] r., stały się podstawą do uznania przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego , iż doszło do braku wykonywania obowiązków dozorcy, co skutkowało brakiem podstaw do przyznania wnioskowanego wynagrodzenia. Organ II instancji, nie odnosząc się w ogóle w swoim uzasadnieniu do ustaleń i twierdzeń organu I instancji w tym zakresie, chcąc dodatkowo uzasadnić fakt nienależytego wykonywania obowiązków dozorcy przez skarżącą wskazał, iż przedmiotowy pojazd był przechowywany w sposób nieprawidłowy. Skarżąca nie zgodziła się z takimi ustaleniami organów. Odnosząc się do pierwszego zarzutu wskazała, że mimo zapisów zawartych w umowie nr [...] z dnia [...] r., w świetle bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa i aktualnego orzecznictwa nie miała możliwości dochodzić swoich praw bezpośrednio od właściciela pojazdu na drodze cywilnej, zatem nie można z tego tytuły czynić jej zarzutu, iż nienależycie wykonywała swoje obowiązki. Wprawdzie w umowie nr [...] z dnia [...] r. znajduje się zapis o obowiązku dochodzenia roszczeń od właścicieli pojazdów, jednakże umowa zawarta między stronami nie może zawierać postanowień sprzecznych z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Skarżąc podkreśliła także, że to organy administracji państwowej winny czuwać, by tego typu zapisy nie znalazły się w umowach, gdyż świadomość prawna tych organów jest dalece większa niż świadomość prawna skarżącej. Ponadto skarżąca wskazała, że właściciel pojazdu S. Ż zrzekł się pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i oświadczył, że nie zamierza go odbierać, ani płacić za jego przechowanie. Wobec takiej postawy właściciela pojazdu skarżąca nie miała żadnej możliwości dochodzić od niego jakichkolwiek roszczeń. Odnosząc się do kwestii rzekomej odmowy wydania pojazdu przechowywanego, która miała mieć miejsce w dniu [...] r., skarżąca wskazała, iż przed grudniem [...] r. nie otrzymała od uprawnionego podmiotu żadnego wezwania do wydania przedmiotowego pojazdu. Nigdy nikt wcześniej nie okazał skarżącej stosownego upoważnienia do odbioru pojazdu i nikt nie wezwał skarżącej do wydania pojazdu. Dopiero pismem z dnia [...] r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wezwał spółkę do wydania pojazdu, co też nastąpiło w dniu [...] r. Zdaniem skarżącej informacja policjanta, iż przyjechał odebrać samochód, nie może być uznana za wiarygodne i wystarczające upoważnienie, do wydania przechowywanego pojazdu. Skoro zatem policjant nie przedłożył stosownego upoważnienia, skarżąca nie miała możliwości weryfikacji czy jest on rzeczywiście podmiotem upoważnianym. Podkreślić należy, iż pomimo stanowiska skarżącej, żądającej stosownego upoważnienia, od dnia [...] r. do dnia [...] r. żaden uprawniony podmiot nie zgłosił się po odbiór pojazdu, ani takiego upoważnienia nie przesłał. Nie można zatem w tej sytuacji przyjmować, iż skarżąca odmówiła wydania pojazdu osobie uprawnionej, gdyż osoba taka przed [..] r. nie zgłosiła się do pozwanej. Z tego względu nie można także mówić nienależytym wykonywaniu dozoru przez skarżącą, a zatem odmówić jej na tej podstawie wypłaty wynagrodzenia. Odnosząc się do zarzutu organ II instancji, iż pojazd był przechowywany w sposób nieprawidłowy, czego dowodem miały być większe uszkodzenia tegoż pojazdu, niż te wskazane w protokole usunięcia pojazdu na parking przedsiębiorstwa D.R. J., w pierwszej kolejności skarżąca wskazała, iż przedmiotowy pojazd był pojazdem powypadkowym, znacznie uszkodzonym już w momencie przekazywania na pierwszy parking w dniu [...] r. Po [...] , tj. w dniu [...] roku pojazd został przekazany skarżącej, jednak już wówczas jego stan techniczny był fatalny. Skarżąca nie posiada dokumentu opisującego stan techniczny pojazdu w chwili przekazania go z parkingu D.R. J. na parking skarżącej i nie wie czy dokument taki istnieje. Nie mogła dostarczyć takiego dokumentu w toku postępowania i nie można skarżącej czynić z tego powodu zarzutu, iż nie współpracowała z organem celem wyjaśnienia sprawy. To, że policja nie przekazała takiego protokołu stanu technicznego pojazdu nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla skarżącej. Wobec braku dokumentacji nie było zatem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż pojazd został przyjęty na parking skarżącej w takim stanie w jakim został zabezpieczony 6 miesięcy wcześniej na innym parkingu. Nie można także przyjmować, iż pojazd został pozbawiony części wyposażenia już na parkingu skarżącej. Żadne dokumenty czy inne dowody o tym nie świadczą, więc ustalenia w tym zakresie poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej są bezpodstawne i nieuzasadnione. Podsumowując skarżąca podniosła, iż wszelkie ustalenia organów wskazujące na nieprawidłowy i nienależyte wykonywanie obowiązków dozoru przechowywanych pojazdów są błędne i niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Dyrektor Izby Skarbowej odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie wywody zawarte w jej uzasadnieniu są trafne. Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżąca Spółka trafnie podniosła w skardze zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej o wypłatę wynagrodzenia za przechowywanie, zabezpieczonego przez Policję do celów procesowych, pojazdu na parkingu tej Spółki, który to pojazd na podstawie postanowienia Sądu o likwidacji niepojętego depozytu przeszedł na własność Skarbu Państwa. Rację ma organ odwoławczy, że w realiach niniejszej sprawy, a więc w przypadku pojazdu zajętego przez Policję dla potrzeb postępowania karnego, którego następnie Skarb Państwa stał się właścicielem na podstawie przepisów o likwidację niepojętych depozytów stosuje się przepisy o przechowywaniu rzeczy ruchomych zawarte w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym administracji. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) przepisy działu II rozdziału 6 dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepojętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Tak więc organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały roszczenie A. Spółki z o.o. zawarte w jej wniosku z dnia [...] r. jako oparte o przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że "Organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1", który to wyjątek nie wystąpił w niniejszej sprawie. Na podstawie powyższego przepisu Skarb Państwa zobowiązany jest do zapłaty wynagrodzenia za dozór od dnia w którym stał się właścicielem pojazdu do dnia odebrania go od dozorcy. Jak wynika to z ustaleń organów obu instancji, nie kwestionowanych w tym zakresie skargą, roszczenie skarżącej Spółki nie jest następstwem przechowywania przedmiotowego pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] w trybie określonym w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), na co wprost zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego postanowienia. Organ ten jednak z tej okoliczności nie wyprowadził prawidłowego wniosku dla kwestii stawki wynagrodzenia za dozór, ponieważ nie mają tu zastosowania przepisy określające tryb postępowania i zasady wynagradzania z tego tytułu jednostki prowadzącej parking strzeżony wyznaczony przez Starostę, a w tym wysokość opłat ustalona uchwałą rady powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zauważyć należy, że we wniosku określony został zakres żądania: wynagrodzenie za dozór, czasokres objęty żądaniem oraz stawka dobowa wynagrodzenia za dozór przedmiotowego[...] , która była identyczna jak dobowa stawka wynagrodzenia określona uprzednio w umowie z dnia [...] r., do której tak często odwoływał się organ w zaskarżonym postanowieniu. Spółka A. nie wniosła natomiast o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Rzeczą organu likwidacyjnego było zatem ustalenie czasookresu za jaki powinno zostać zapłacone wynagrodzenie za dozór i wysokości tego wynagrodzenia, o ile zostałoby ustalone, że wynagrodzenie przysługuje. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy roszczenie Spółki o wynagrodzenie za dozór uznał co do zasady za uprawnione, a odmawiając jego przyznania kierował się treścią art. 102 § 1 ustawy o p.e.a., zgodnie z którym dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Z mocy tego przepisu dozorca obowiązany jest także zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowywania ruchomości. O ile za zgodne z prawem uznać trzeba stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w kwestii zapłaty na podstawie art. 102 § 2 ustawy o p.e.a. za dozór przechowywanego pojazdu należy rozstrzygać z uwzględnieniem paragrafu pierwszego tego artykułu, o tyle sposobu w jaki organ przepis ten zastosował nie można zaakceptować. Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia należy podkreślić, że stanowisko organu drugiej instancji uznające, że istnieją podstawy do odmowy przyznania skarżącej Spółce wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie objętym wnioskiem jest co najmniej przedwczesne, gdyż oparte zostało na nienależycie zebranym materiale dowodowym, którego braki zastąpiono przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony, co w sytuacji zaniechania przez organy obu instancji własnej inwencji we wszechstronnym wyjaśnieniem sprawy nie może być uznane za działanie zgodne z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zapłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu przyjął, że dozór sprawowany był nienależycie, a w związku z tym pojazd stracił na wartości do wartości równej wartości złomu. Jednakże organ ten doszedł do takiego wniosku opierając się na niepełnym materiale dowodowym co do sposobu sprawowania dozoru. Po pierwsze, zauważyć trzeba, że brak jest w aktach sprawy dowodu obrazującego stan techniczny przedmiotowego pojazdu w dacie zajęcia go przez Policję. Skoro – jak wynika to z tychże akt - pojazd ten uczestniczył w wypadku drogowym i zajęty został na potrzeby wszczętego postępowania karnego, to w aktach policyjnych lub prokuratorskich z tego postępowania powinien znajdować się protokół (lub chociażby notatka) oględzin pojazdu bezpośrednio po wypadku. Z protokołu na k. 36 akt administracyjnych wynika, że uszkodzenia zewnętrzne pojazdu zostały opisane w notatce policyjnej. Organy likwidacyjne obu instancji przed wydaniem swych postanowień zaniechały wyjaśnienia tej okoliczności, choć było to możliwe poprzez przeprowadzenie dowodu z akt policyjnych, których numery zostały wskazane w piśmie Komendanta Miejskiego Policji (k. 64 akt adm.) informującym, że postanowieniem Policji nr [...] z dnia [...] r. samochód został uznany za dowód rzeczowy. Po drugie, nie wyjaśniono również jaki był stan pojazdu w momencie przemieszczenia go z parkingu firmy D. przy ul. [...] , oraz jaki był jego stan w momencie opłacenia przez Policję w dniu [...] r. faktury VAT nr [...] za okres przechowywania od [...] r., w szczególności nie wiadomo jest czy ktokolwiek wówczas interesował się stanem technicznym omawianego pojazdu, a zwłaszcza czy sporządzano protokoły z podejmowanych względem niego czynności utrwalające ten stan. Przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu w oparciu o opinię techniczną z dnia [...] r., że wartość badanego pojazdu jest zerowa jest wprawdzie dowodowo uzasadnione, jednakże nie wyjaśnia - wobec wyżej przedstawionych braków materiału dowodowego czy wartość złomowa pojazdu była następstwem niestarannie wykonywanego przez skarżącą dozoru, czy też stanowiła następstwo innych okoliczności i niezależnych od dozorującego lub splotu okoliczności zależnych i niezależnych od dozorującego. Po trzecie, nie wiadomo jest na jakiej podstawie dowodowej organ drugiej instancji ustalił, że w momencie odbioru przedmiotowego auta z parkingu prowadzonego przez skarżącą Spółkę brak było w nim kołpaków, radioodtwarzacza oraz tablicy rozdzielczej, które to braki organ uznał za jedną z okoliczności wskazujących na niewłaściwe sprawowanie dozoru. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu odbioru pojazdu z dnia [...] r. (k.18), jak również z oceny technicznej z dnia [...] r. (k.19-20) braki takie nie wynikają. Podkreślenia wymaga, że rację ma strona skarżąca kwestionując dokonana przez organy orzekające ocenę dowodów, a w szczególności wyłożenie na jej niekorzyść nie przedłożenia przez nią dowodów na okoliczność stanu technicznego pojazdu w momencie przyjęcia na parking, skoro organy te nie zobowiązały strony w konkretny sposób do przedłożenia takich dowodów, a jednocześnie same nie wyczerpały wszelkich dostępnych możliwości dowodowych. Nie znalazł Sąd również racjonalnych podstaw uzasadniających rozciąganie postanowień wygasłej umowy cywilnoprawnej z [...] r. na okres późniejszy niż jej obowiązywanie, przy ocenie powinności dozorcy i sposobu wywiązania się z jego obowiązków. W szczególności, nie przemawia za całkowitą odmową przyznania wynagrodzenia za dozór odwołanie się w zaskarżonym postanowieniu do § 4 ust. 3 pkt 3 wygasłej umowy dotyczącego zobowiązania się dozorcy do posiadania na parkingu jednocześnie co najmniej 5 zadaszonych stanowisk do przechowywania samochodów, gdy z pisma stanowiącego k. 27 akt sprawy wynika, że na dzień [...] r. na parkingu skarżącej Spółki przechowywanych było 10 samochodów osobowych pozostawionych w latach [...] przez Policję. Zdaniem Sądu, niedopuszczalne jest wykładanie na niekorzyść dozorującego faktu nie wydania pojazdu funkcjonariuszowi Policji, który nie okazał odpowiedniego upoważnienia do jego odbioru z parkingu. Przeciwnie okoliczność ta może świadczyć o tym, że dozorujący mimo wyjaśnienia umowy nadal czuwał nad pojazdem i czuł się odpowiedzialny za przechowywanie pojazdu. W niewyjaśnieniu wszystkich wyżej wskazanych okoliczności Sąd upatruje naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu orzekającego będzie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego na okoliczność stanu technicznego spornego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wszechstronne rozważenie tego materiału i dokonanie rzetelnej oceny sposobu sprawowania dozoru przez A. Spółkę z o.o. z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących przechowaniu. Wyjaśnienie i rozważenie tych wszystkich okoliczności powinno stanowić podstawę do dalszych ustaleń i rozważań co do wysokości wynagrodzenia w przypadku przyjęcia, że istnieją podstawy faktyczne i prawne do przyznania wynagrodzenia. Kwestie te jednak, w aktualnym stanie sprawy, nie mogły być przedmiotem szerszych rozważań Sądu, skoro nie zajmowały się nimi orzekające w sprawie organy egzekucyjne. Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparte zostało o przepis art. 152 tej samej ustawy, a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200.