IV SA/Wr 352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie : Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant : Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 października 2012 sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego I. uchyla decyzje organu I i II instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Komendant Miejski Policji we W. decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z dnia 9 października 2000 r. nr 98, poz. 1071 - ze zm.) dalej k.p.a., art. 92 ust. 1 i art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.) dalej ustawa oraz § 3 Rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, § 1 i § 9 ust. 1 pkt. 5 Rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100 poz. 918 - ze zm.) po rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego z dnia 3 stycznia 2012 r. J. Z. odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji podano, że J. Z. jest funkcjonariuszem Komisariatu Policji W. Do służby w Policji wstąpił w dniu 25 lipca 2003 r., funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany z dniem 25 lipca 2006 r. Dnia 16 czerwca 2003 r. skarżący zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego, znajdującego się w O. przy ul. [...] - z Towarzystwem Budownictwa Społecznego, którego powierzchnia mieszkalna stanowiła 16,00 m2, i tym samym odpowiadała przysługującej w/w funkcjonariuszowi liczbie norm zaludnienia. Komendant Miejski Policji we W. decyzją Nr [...] z dnia [...] przyznał J. Z. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem dwóch norm zaludnienia. W dniu 3 stycznia 2012 r. zainteresowany złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego informując, że w dniu 28 września 2011 r. urodził się syn A. Z., w związku z czym zajmowany dotychczas lokal mieszkalny przestał odpowiadać przysługującym w/w funkcjonariuszowi normom zaludnienia. Zgodnie z § 1 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji: - nie posiadają lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej, - spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, - lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystwa budownictwa społecznego, - lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkania o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2, - domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, - tymczasowej kwatery. Stwierdzono też, że prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest pochodną prawa policjanta do lokalu mieszkalnego oraz przysługuje tym funkcjonariuszom, którzy nie mają zaspokojonych warunków mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i nie dysponują żadnym ze wskazanych powyżej tytułów prawnych do lokalu mieszkalnego. Podkreślono, że istotne znaczenie w sprawie ma fakt, że skarżący na dzień mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał lokal mieszkalny znajdujący się w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Jego powierzchnia mieszkalna wynosiła 16 m2. Zgodnie bowiem z § 3 powołanego rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkaniowej. Zatem na dzień mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej był osobą samotną, tym samym na podstawie art. 89 ustawy i § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. przysługiwały mu 2 normy zaludnienia. Tym samym wskazany wyżej lokal w O. spełniał normy zaludnienia a jednocześnie pozbawiał wnioskodawcę uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego po myśli art. 88 ustawy. Według organu z powyższego wynika, że skarżący w dniu mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej przestał spełniać warunki uprawniające do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Okoliczność ta zaś stanowi szczególną przesłankę w przyznaniu stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca podniósł, że nie zgadza się z decyzją. Twierdził, że zajmowany przez niego lokal nie odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia. Tym samym wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu jest uzasadniony. Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją Nr [...] z dnia [...] rozpatrzeniu odwołania strony, na postawie wskazanych przez organ I instancji przepisów ustawy o Policji i rozporządzeń – zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając swoją decyzję podał po przedstawieniu decyzji organu I instancji i treści odwołania, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zasady przyznawania przedmiotowego świadczenia reguluje w § 1 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowiąc, że w przypadku, nie legitymowania się żadnym ze wskazanych w tym przepisie tytułów prawnych do lokalu mieszkalnego, prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, będące pochodną prawa policjanta do lokalu mieszkalnego, przysługuje. W sprawie istotne znaczenie ma fakt posiadania przez zainteresowanego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego położonego w O. na podstawie umowy najmu. Powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi 34,10 m2 a powierzchnia mieszkalna 16 m2. Zgodnie z § 3 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi 7-10 m2 powierzchni mieszkalnej, natomiast zgodnie z § 2 tegoż rozporządzenia, normy zaludnienia przyznaje się – dla policjanta posiadającego rodzinę – po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy. Decydującym momentem dla ustalenia dochodzonego przez odwołującego się prawa był dzień mianowania do służby stałej i określenie, czy w tym dniu zajmowany przez zainteresowanego lokal odpowiadał liczbie przysługujących mu norm zaludnienia. Na ten dzień, czyli 25 lipca 2006 r., skarżący był uprawniony do 2 norm zaludnienia. Zajmowany lokal odpowiadał tym normom zaludnienia i tym samym pozbawił uprawnień do przedmiotowego świadczenia albowiem w świetle przepisów zostało zaspokojone prawo odwołującego się do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 88 ustawy o Policji. Organ stwierdził, że uzyskanie przez zainteresowanego dodatkowej normy zaludnienia z tytułu urodzenia się w dniu 28 września 2011 r. syna, wpłynęło na zwiększenie norm zaludnienia przysługujących zainteresowanemu, ale nie ma to wpływu na uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, bowiem decydującą datą przy rozpatrywaniu prawa przedmiotowego równoważnika jest data mianowania do służby stałej. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zarzucił, że zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Organ dokonał błędnej interpretacji przepisów dotyczących przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Według skarżącego organ błędnie przyjął stan z 2006 r. nie zaś faktyczny i prawny z 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że przedmiotowe świadczenie powinno zostać przeznaczone na pokrycie kosztów czasowego, odpłatnego uzyskania lokalu mieszkalnego. Nie jest więc świadczeniem równorzędnym z takimi formami zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów jak pomoc finansowa, czy przydział mieszkania. Przesłanki udzielania tych świadczeń określone w art. 88 i art. 92 ustawy i § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. zostały określone niejednakowo. Przydział mieszkania i pomoc finansowa na jego uzyskanie jest zdeterminowana przysługującymi normami zaludnienia. Takiego wymogu ustawodawca nie wprowadził w odniesieniu do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, którego wysokość stosownie do postanowień § 2 ust. pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. jest stała dla określonych kategorii funkcjonariuszy – posiadających rodzinę lub nie. Z tego też względu świadczenie z tego tytułu należy traktować jako zastępcze i tymczasowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb mieszkaniowych do czasu realizacji resortowego prawa do lokalu mieszkalnego w formie przydziału lub udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie. Stwierdził, że istotny dla rozważenia konstrukcji prawnej tego świadczenia jest również fakt, iż o ile co do zasady przydział lokalu lub pomoc finansowa na zakup lokalu skutkuje utratą wszystkich wskazanych świadczeń o tyle przyznanie równoważnika za brak lokalu nie stanowi późniejszej przeszkody jego przydziału lub uzyskania pomocy finansowej. W tej sytuacji należy uznać, iż przepisy art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o Policji samodzielnie, jak podnosi organ, w pewien sposób odmiennie kształtują przesłanki przedmiotowego świadczenia, uzależniają je wyłącznie od posiadania lokalu mieszkalnego lub domu w miejscu pełnienia służby. Nie wprowadzają wymogu przysługującej powierzchni mieszkalnej. Pojęcie posiadania zostało sprecyzowane w § 1 ust. 1-6 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. i oznacza ono posiadanie tytułu prawnego do wskazanej tam kategorii lokali. We wskazanej tam kategorii jest również, zajmowany na podstawie umowy najmu lokal mieszkalny pozostający w zasobach Towarzystwa Budownictwa Społecznego. Zatem skoro wnioskodawca posiada tytuł prawny do wskazanej w § 1 ust. 1 rozporządzenia kategorii lokalu to wyklucza to możliwość przyznania mu wnioskowanego świadczenia. Organ zauważył również, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych utrzymują się rozbieżności dotyczące kwestii przydziału równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o czym świadczy fakt, iż postanowieniem z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie sygn. akt OSK 1709/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował pytanie prawne do składu 7 sędziów NSA. Sąd ten w dniu 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 podjął uchwałę, w której uznał, iż policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo, że posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. Stwierdził także, że po podjęciu przez NSA uchwały rozbieżność w orzecznictwie utrzymuje się nadal. Wskazał na orzecznictwo, które interpretuje powołany art. 92 ustawy o Policji w sposób podany przez organ w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości między innymi kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem jej działań. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] Nr [...] wydaną w sprawie odmowy przyznania zainteresowanemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zostały one wydane na skutek wniosku strony z dnia 3 stycznia 2012 r. o przyznanie wskazanego wyżej świadczenia. Materialnoprawną podstawę obu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – art. 88, art. 92 ust. 1, art. 95 ust. 1 i art. 97 ust. 5. Art. 88 ust. 1 stanowi, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Art. 92 ust. 1 mówi zaś, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ustęp 2 tego przepisu stanowi delegację dla właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania (...), sposobu ustalania wysokości równoważnika, wzorów wymaganych dokumentów, organów właściwych do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Art. 95 ust. 1 określa sytuacje, w których nie przydziela się lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji i są to: w razie skorzystania przez policjanta z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94; posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkaniowo-pensjonatowy; którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Art. 97 stanowi również delegację ustawową do wydania rozporządzenia, które określi między innymi szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego, normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, wysokość norm zaludnienia i sposobu ich ustalenia. Na podstawie delegacji art. 92 ust. 2 zostało wydane rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2002 r., Nr 100, poz. 917 ze zm.) zaś na podstawie delegacji z art. 97 ust. 1 rozporządzenie MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Powołane wyżej przepisy ustawy o Policji a także rozporządzenia wyznaczają zakres ustaleń faktycznych, niezbędnych do prawidłowego rozpoznania wniosku strony. W niniejszej sprawie są one w istocie niesporne. Przedstawiają się następująco: wnioskodawca do służby w Policji został przyjęty w dniu 25 lipca 2003 r., a funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany z dniem 25 lipca 2006 r. W dniu 16 czerwca 2003 r. wnioskodawca zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego z Towarzystwem Budownictwa Społecznego "TBS" spółka z o.o. w K.; lokal ten położony w O., przy ul. [...] ma powierzchnię użytkową 34,10 m2, powierzchnię mieszkalną 16 m2. Związek małżeński skarżący zawarł w dniu 19 lipca 2008 r. W dniu 28 września 2011 r. urodził mu się syn. Natomiast kwestią sporną jest interpretacja art. 88, art. 92 ustawy o Policji również w kontekście cytowanego wyżej § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Do rozważenia pozostaje również druga podstawa odmowy przyznania świadczenia, wymieniona w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a nie podnoszona już w odpowiedzi na skargę – a mianowicie, że istotny dla rozpoznania wniosku jest stan rodzinny wnioskodawcy w dacie mianowania w służbie stałej. Pierwsza z wymienionych podstaw do odmowy przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego opiera się na interpretacji art. 92 ustawy o Policji, zakłada, iż posiadanie lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy), wymienionego w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. – wyklucza możliwość otrzymania równoważnika za brak lokalu. Według organu wobec brzmienia art. 92 ust. 1 mówiącego o posiadaniu lokalu, nie ma znaczenia powierzchnia tego posiadanego lokalu, gdyż w tej materii przepis nie zawiera żadnych postanowień. Według tej interpretacji nie ma podstaw do rozważania tegoż przepisu przez pryzmat art. 88 ustawy o Policji. W ocenie Sądu taka interpretacja jest niewłaściwa. Przede wszystkim brak jest podstaw do przyjęcia różnej definicji braku lokalu mieszkalnego lub posiadania lokalu mieszkalnego w zależności od tego, czy jest stosowany art. 88 czy art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Określenia użyte w tych przepisach są przeciwstawne ale dotyczą tego samego stanu faktycznego – braku lokalu, lub posiadania lokalu. Art. 88 mówi o prawie do lokalu o ile policjant nie posiada lokalu w rozumieniu tego przepisu tj. położonego w odpowiedniej odległości od miejsca pracy i posiadającego powierzchnię uwzględniającą stan rodzinny i dodatkowe uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych; drugi – art. 92 ustawy, o prawie do równoważnika w przypadku nie posiadania lokalu mieszkalnego. Nie podstaw do uznania, ze art. 92 ustawy przyjmuje inne znacznie "nie posiada lokalu" niż czyni to art. 88 ustawy. Oba przepisy są zamieszczone w rozdziale 8 ustawy, który nosi tytuł "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". W ocenie Sądu należy przeprowadzić nie tylko interpretację gramatyczną przepisu art. 92 ust. 1 ale także celowościową i systemową wymienionego rozdziału. Niewątpliwie definicję braku lokalu (a tym samym posiadaniu lokalu) zawiera art. 88 ustawy który uwzględnia między innymi liczbę członków rodziny. Z nie posiadaniem lokalu mieszkalnego, o którym mówi art. 88 ustawy wiążą się dalsze uprawnienia w postaci pomocy finansowej (art. 94 ustawy) a także równoważnikiem za brak lokalu (nie posiadaniem lokalu właściwego). Z ułożenia przepisów rozdziału 8 ustawy dotyczących mieszkań i umieszczenia art. 88 jako pierwszego, należy według Sądu wyprowadzić wniosek, że jest to przepis podstawowy – określający prawo do mieszkania funkcjonariusza policji. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie formy zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych – w tym wynikający z art. 92 równoważnik pieniężny. Według Sądu uzyskanie któregoś ze świadczeń: przydziału mieszkania lub pomocy finansowej i konsekwencje z tym związane – braku podstaw do przyznania ponownie tych świadczeń nie uzasadnia interpretacji art. 92 w sposób przedstawiony przez organ. Innym bowiem obciążeniem Skarbu Państwa jest wypłata równoważnika a innym przydział mieszkania lub udzielenie pomocy finansowej na jego zakup i zapewnienie w ten sposób przynajmniej w określonym momencie funkcjonariuszowi właściwego, przysługującego mu zgodnie z art. 88 ustawy mieszkania. Zatem powołany § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. musiał być interpretowany w oparciu o art. 88 ustawy i § 2 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Dodać w tym momencie należy, że rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. przyjmuje rozwiązanie według którego nie normy mieszkaniowe, decydują o wysokości równoważnika, a fakt posiadania lub nie posiadania członków rodziny. Reasumując tę część rozważań Sąd stwierdza, że powyższy pogląd, co do interpretacji art. 92 znajduje uzasadnienie również w obecnej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, która jest reprezentowana między innymi w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1320/11, wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA 1435/10 oraz wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 386/08. Zatem według Sądu właściwa wykładnia dokonana we wskazany wyżej sposób daje podstawę do stwierdzenia, iż policjant ma prawo do równoważnika pieniężnego w sytuacji gdy nie ma zapewnionego mieszkania, określonego w art. 88 ustawy. Taka wykładnia pozostaje również w zgodzie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OPS 7/09. Stwierdzono w niej, że "równoważnik pieniężny na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o Straży granicznej przysługuje funkcjonariuszowi Straży granicznej, który jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego, jeżeli zajmowana przez funkcjonariusza część domu (mieszkania) nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Według norm zaludnienia określonych w rozporządzeniu MSWiA w sprawie przydziału, opróżnienia lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych". Uchwała ta wprawdzie dotyczy równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszowi Straży granicznej, jednak jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej powołanej uchwale, teza uchwały znajdzie także zastosowanie do uprawnień mieszkaniowych policjantów, gdyż przedmiotowe regulacje prawa dotyczące obydwu formacji są zbieżne ze sobą. Z powołanych wyżej względów Sąd nie akceptuje przedstawionej przez organ interpretacji art. 92 ustawy, która istotnie znajdowała potwierdzenie w powołanych w odpowiedzi na skargę orzeczeniach NSA a także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych – w tym WSA w Warszawie, wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt SA/Wa 1457/07, z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 1311/07, z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 715/06 i wyroku WSA w Kielcach z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 603/07. Należy zauważyć również, że powołana w odpowiedzi na skargę uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 dotyczy innego stanu faktycznego – a mianowicie sytuacji, gdy funkcjonariusz domaga się przyznania równoważnika za brak lokalu, bo lokal, który posiada, przyznany na podstawie art. 88 przestał spełniać normy określone w rozporządzeniu. Kończąc tę część rozważań stwierdzić należy, że skarżący w chwili obecnej jest funkcjonariuszem, który nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 88 ustawy, albowiem z dniem urodzenia się dziecka przysługiwały mu 3 normy mieszkaniowe, czyli powierzchnia mieszkalna nie mniejsza niż 21 m2. Niesporne jest, że strona posiada lokal mieszkalny o powierzchni mieszkaniowej 16 m2 (§ 2 i 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r.). Sąd nie akceptuje również poglądu organu, że istotną dla sprawy datą jest data mianowania skarżącego na funkcjonariusza w służbie stałej (tj. dnia 25 lipca 2006 r.) i jego stan rodzinny w tej dacie. Orzecznictwo bowiem sądów administracyjnych a także doktryna wypracowały pogląd powszechnie akceptowany i stosowany, że podstawą wydania decyzji jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. Tylko wówczas, gdy przepisy prawa tak stanowią, podstawą do wydania decyzji jest stan faktyczny i prawny z innej daty. Przepisy ustawy o Policji nie zawierają takich postanowień. Reasumując: organy oparły decyzje na błędnej interpretacji prawa (art. 92 ustawy o Policji) a tym samym błędnych przesłankach. W związku z tym ponownie rozpoznają sprawę przyjmując rozumienie art. 92 ustawy o Policji w sposób wskazany wyżej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak wyżej.