I SA/Gd 758/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A S. A. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżoną czynność; 2. określa, że zaskarżona czynność nie może być wykonana; 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest czynność z zakresu administracji publicznej podjęta przez Prezydenta Miasta, który pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r., [...], odmówił A Spółce Akcyjnej, zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych. Powyższa czynność podjęta została na tle następującego stanu faktycznego: Decyzją z dnia 9 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta określił A S.A., zwanej dalej Spółką, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. powyższej decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 22 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta wystawił tytuły wykonawcze nr [...], na podstawie których wszczęto postępowanie egzekucyjne. W dniu 24 grudnia 2010 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki. Postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w dniu 27 grudnia 2010 r. wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku. W dniu 7 stycznia 2011 r. Spółka wniosła na podstawie art. 32 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z brakiem wymagalności obowiązku. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 873/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Spółki wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji uznającego przedmiotowe zarzuty za nieuzasadnione. Decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 grudnia 2010 r. określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. Następnie po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę od kolejnej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 września 2011 r. określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. Spółka powołując się na art. 64c § 7 i 8 u.p.e.a. wniosła o powiadomienie jej o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych, wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych pobranych na podstawie tytułów wykonawczych oraz o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami ustawowymi. Pismem z dnia 5 marca 2012 r. Prezydent Miasta poinformował Spółkę, że jej żądanie nie zostanie rozpatrzone, albowiem wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów złożony został po upływie terminu, o którym mowa wart. 64c § 8 u.p.e.a., tj. po upływie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, w którym to zawiadomieniu poinformowano dłużnika o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, że zgodnie z art. 64c § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny zobowiązany jest zwrócić zobowiązanemu koszty egzekucyjne wraz z odsetkami, które pobrane zostały w związku z wszczęciem i prowadzeniem egzekucji niezgodnie z prawem. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem decyzja podatkowa, na podstawie które wystawione zostały tytuły wykonawcze, została następnie uchylona a postępowanie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta uznał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za bezzasadne. Wskazał, że zarówno wszczęcie, jak i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było uzasadnione i zgodne z prawem, co potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 873/11, oddalający skargę Spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezzasadne. Z tego względu art. 64c § 3 u.p.e.a. nie ma zastosowania. Ponadto, zdaniem organu, żądanie Spółki wniesione zostało z uchybieniem terminu wynikającego z art. 64c § 8 u.p.e.a., co powoduje niedopuszczalność rozstrzygania w kwestii kosztów egzekucyjnych, które nie obciążają wierzyciela. Termin ten, jako termin prawa materialnego, nie podlega przywróceniu. Brak możliwości rozpatrzenia żądania oznacza bezpodstawność przeprowadzenia postępowania. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na odmowę zwrócenia kosztów egzekucyjnych pobranych w toku egzekucji wszczętej i prowadzonej niezgodnie z prawem wraz z odsetkami ustawowymi. Spółka zarzuciła Prezydentowi Miasta naruszenie art. 64c § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie na skutek przyjęcia, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 22 grudnia 2010 r. było zgodne z prawem, pomimo że stanowiąca podstawę wystawienia tych tytułów wykonawczych nieostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 grudnia 2010 r. została uchylona, a postępowanie podatkowe umorzone jako bezprzedmiotowe. Spółka powtórzyła wcześniej prezentowaną argumentację dotyczącą wykładni art. 64c § 3 u.p.e.a. Wskazała też, że niewydanie przez organ egzekucyjny postanowienia w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a. nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem obowiązek dokonania zwrotu w trybie art. 64c § 3 u.p.e.a. jest niezależny od możliwości czy też obowiązku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, w jakiej wysokości koszty egzekucyjne zostały pobrane. Spółka wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej odmowy, uznanie uprawnienia Spółki do otrzymania zwrotu kosztów egzekucyjnych a także zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowo, że Spółka nigdy nie otrzymała powiadomienia o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych, bowiem zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wskazuje tylko wysokość koszów egzekucyjnych, które organ zamierza wyegzekwować. W tej sprawie wysokość rzeczywiście wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych była niższa niż kwota wynikająca z zawiadomienia o zajęciu rachunku niż kwota faktycznie pobranych kosztów, a to w związku z dobrowolną wpłatą części zaległości podatkowej przed dokonaniem zajęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Kwestią sporną jest natomiast odmienna ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego. Odnosi się ona do wykładni odpowiednich dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., a konkretnie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organ egzekucyjny odmówił skarżącej Spółce zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych. Zasadą postępowania egzekucyjnego w administracji jest, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji (art. 64c § 1 pkt 1 zdanie drugie u.p.e.a.). Jest to konsekwencja uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków, co powoduje konieczność podjęcia działań przez organ egzekucyjny. Zasada ta jednak doznaje ograniczeń, które wynikają wprost z przepisów cytowanej ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma treść art. 64c § 3 u.p.e.a., stanowiącego, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a. Z powyższego przepisu wynika, że koszty egzekucyjne obciążają bądź wierzyciela, bądź organ egzekucyjny, w zależności od tego, który z tych podmiotów spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji. Przez określenie "okaże się", użytego przez ustawodawcę w art. 64c § 3 u.p.e.a. należy rozumieć takie przypadki, w których niezgodność z prawem stwierdzona zostanie orzeczeniem właściwego organu. Będzie to stosowna decyzja organu administracji publicznej bądź wyrok sądowy, które w swej treści przesądzają, że tytuł wykonawczy nie powinien był być wydany lub został niewłaściwie wprowadzony do obrotu prawnego (por. wyrok z 24 sierpnia 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie III SA/Wa 1750/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2010 r., I SA/Gd 349/10, www.nsa.gov.pl). W ramach postępowania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada więc prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji. W tym zakresie rola organu egzekucyjnego ogranicza się do sprawdzenia, czy wydane zostało orzeczenie (decyzja organu administracji publicznej bądź wyrok sądowy), z których wynika, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, co z kolei wyłącza odpowiedzialność zobowiązanego za koszty egzekucyjne. Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie w rozumieniu przepisu art. 64c § 3 u.p.e.a. "niezgodność z prawem" oznacza również uchylenie decyzji będącej podstawą wystawienia skierowanego do egzekucji tytułu wykonawczego. W całej bowiem ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma innego przepisu stanowiącego podstawę zwrotu kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu, jeżeli okaże się ostatecznie, że egzekwowana nieprawomocna decyzja została uchylona. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., II FSK 1521/10, postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o decyzję wymiarową, która nie była zgodna z prawem, było bezpodstawne, a więc niezgodne z prawem. Choć istniała formalnoprawna podstawa dla wszczęcia postępowania egzekucyjnego w postaci nieostatecznej decyzji wymiarowej, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, to nie istniała materialnoprawna podstawa tegoż postępowania: egzekwowana kwota nie była bowiem należna. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że nieostateczna decyzja podatkowa może być wprawdzie podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co w wielu przypadkach warunkuje jego skuteczność, jednakże ryzyko prawidłowości tego postępowania nie może – w demokratycznym państwie prawnym – obciążać obywatela (lub innego podmiotu, wobec którego bezpodstawnie wszczęto egzekucję) – zob. wyrok SN z 8 maja 1998 r., III RN 27/98, Prawo Gospodarcze 1998, Nr 11, s. 11, a także Komentarz do Postępowania egzekucyjnego w administracji pod red. prof. R. Hausera i A. Skoczylasa, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 285. Wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie nieostatecznej decyzji administracyjnej związane jest z ryzykiem jej późniejszego uchylenia. Organ egzekucyjny w stanie prawnym obowiązującym w dacie wszczęcia egzekucji miał wprawdzie prawo wszcząć i prowadzić egzekucję na podstawie decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jednakże to on ponosi ryzyko następczej wadliwości tej decyzji, jeżeli podmiot zobowiązany nie ponosi winy w zakresie doprowadzenia do tych działań organu. Innymi słowy mówiąc, w postępowaniu egzekucyjnym należy odpowiednio stosować zasadę z art. 262 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, a więc nie można obciążać strony kosztami postępowania, jeżeli nie wynikły one z jej winy (zob. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1998 r., I SA/Gd 1893/97, Serwis Podatkowy 2001, Nr 9 s. 11, a także wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r. II FSK 507/09, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 listopada 2011 r., I SA/Sz 259/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r., III SA/Wa 2321/09, czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2010 r., III SA/Łd 632/09, dostępne www.cbois.nsa.gov.pl) W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie ponosi winy w zakresie doprowadzenia do czynności egzekucyjnych, gdyż ryzyko wszczęcia egzekucji na podstawie decyzji nieostatecznej obciążało Prezydenta Miasta , który w tej sprawie, co wypada zaznaczyć, jest jednocześnie wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym. W postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...] uchylono zaś decyzję będącą podstawą prowadzonej egzekucji i umorzono postępowanie w przedmiocie zaległości podatkowych skarżącej w podatku od nieruchomości za 2005 r. W konsekwencji przeprowadzona egzekucja okazała się niezgodna z prawem, a koszty egzekucyjne zostały pobrane nienależnie. W tej sytuacji na zasadzie art. 64c § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny zobowiązany był zwrócić pobrane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami. Działanie organu egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie należy więc ocenić jako naruszające art. 64c § 3 u.p.e.a. Nie ma przy tym racji organ egzekucyjny podnosząc, że egzekucja była prowadzona zgodnie prawem, o czym świadczyć ma fakt uznania wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego zarzutów za nieuzasadnione. W art. 64c § 3 u.p.e.a. mowa jest o następczej wadliwości egzekucji administracyjnej, której ujawnienie się w wyniku wydania rozstrzygnięcia przez organ właściwy do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym obliguje organ egzekucyjny do zwrócenia zobowiązanemu pobranych kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami ustawowymi. Oddalenie zatem przez sąd administracyjny skargi wniesionej w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych nie niweczy skutków prawnych, jakie wywołało - m.in. w zakresie kosztów egzekucyjnych - ostateczne uchylenie decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i umorzenie postępowania podatkowego. Jak już wyżej wskazano, w ten sposób odpadła materialnoprawna podstawa prowadzonej egzekucji: wyegzekwowana kwota okazała się nienależna. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2012 r., Nr [...], która uchyliła decyzję nieostateczną będącą podstawą prawną wystawienia tytułów wykonawczych w tej sprawie. Dopóki decyzja organu odwoławczego funkcjonuje w obrocie prawnym, organ jest nią związany. Ponadto Sądowi wiadomo z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 603/12, umorzył postępowanie w sprawie wywołanej wyżej opisaną skargą. Nie ma też racji organ egzekucyjny twierdząc, że żądanie zwrotu kosztów egzekucyjnych, wniesione przez skarżącą, nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu, wniesione zostało bowiem po terminie wynikającym z art. 64c § 8 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem żądanie, o którym mowa w § 7, nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Art. 64c § 7 ww. ustawy stanowi z kolei, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Jak wynika z powyższej regulacji w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny ma obowiązek powiadomić zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. W ciągu czternastu dni od daty tego powiadomienia zobowiązany może zażądać od organu wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniu organu w tej sprawie zobowiązany nie został powiadomiony o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Takim powiadomieniem nie jest bowiem zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego. Jak wynika z treści art. 64c § 8 u.p.e.a., powiadomienie o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych związane jest z zakończeniem postępowania egzekucyjnego, co jest oczywiste jeśli weźmie się pod uwagę, że w toku prowadzenia egzekucji pełne jej koszty nie są znane. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego czy zastosowaniu jakiegokolwiek innego środka egzekucyjnego nie jest więc powiadomieniem, o którym mowa w art. 64c § 8 u.p.e.a., dotyczy bowiem kosztów nie pobranych, lecz takich, które organ dopiero zamierza pobrać (ich wysokość może więc ulec zmianie), a ponadto jest wydawane w toku egzekucji, a nie w związku z jej zakończeniem. Skutkiem braku doręczenia zawiadomienia o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych (ewentualnie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego) jest to, że termin określony w art. 64c § 8 u.p.e.a. nie biegnie. Organ bezpodstawnie zatem uznał, że żądanie strony skarżącej powiadomienia jej o wysokości pobranych kosztów i wydania postanowienia w sprawie pobranych kosztów egzekucyjnych nie podlegało rozpatrzeniu jako wniesione z uchybienie terminu. W odniesieniu natomiast do obowiązku zwrotu na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. pobranych kosztów egzekucyjnych, fakt niewydania postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych nie ma żadnego znaczenia, co słusznie zaakcentowano w skardze. Regulacja prawna wynikająca z art. 64c § 7 i 8 u.p.e.a. ma na celu umożliwienie zobowiązanemu kontroli prawidłowości wyliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych. Wydanie tego postanowienia jest celowe wówczas, gdy wysokość pobranych kosztów jest sporna pomiędzy organem egzekucyjnym a zobowiązanym. Art. 64c § 3 u.p.e.a. z kolei dotyczy obowiązku zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami ustawowymi pobranymi w toku egzekucji wszczętej i prowadzonej niezgodnie z prawem, niezależnie od ich wysokości, jest to zatem odrębna instytucja prawna. Brak wydania postanowienia w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a. nie uniemożliwia wykonania przez organ egzekucyjny obowiązku zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych, wynikającego z art. 64c § 3 u.p.e.a. Także termin określony w art. 64c § 8 u.p.e.a. nie ma zastosowania do żądania zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. Należy zaznaczyć, że wynikający z tego przepisu obowiązek zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych ciąży na organie egzekucyjnym niezależnie od wniosku zobowiązanego. Organ egzekucyjny "zwraca zobowiązanemu" należności z tytułu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami jeżeli okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, powinien więc w tym zakresie działać z urzędu. Naruszenie przez Prezydenta Miasta art. 64c § 3 u.p.e.a. stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej czynności. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględniając wykładnię prawa dokonaną powyżej winien na mocy art. 17 § 1 w zw. z art. 64c § 3 u.p.e.a. zwrócić skarżącej Spółce wyegzekwowane należności z tytułu kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami, bowiem wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżoną czynność i na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że nie może być ona wykonana. W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz.1349) zasądził od organu administracyjnego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.