I OSK 1854/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz, Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 308/12 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz M. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu uchwałą z [...] lutego 1995 r. nadała M. K. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Następnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uchwałą z [...] czerwca 1995 r. zatwierdziła powyższą uchwałę Rady Wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem nr [...] z urzędu wznowiła postępowanie w przewodzie habilitacyjnym, zakończone uchwałą z [...] lutego 1995 r. o nadaniu prof. M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych, wskazując na fakt, że rozprawa habilitacyjna powstała z niedopuszczalnym wykorzystaniem tekstów innego autora. W związku z powyższym sprawa wraz z dokumentacją została przekazana do Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w celu ponownej oceny zasadności przyjęcia rozprawy habilitacyjnej i dopuszczenia jej do publicznej obrony z uwzględnieniem ujawnionych obecnie okoliczności sprawy. Na tej podstawie Rada Wydziału miała rozstrzygnąć kwestię uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu, bądź utrzymania tej uchwały w mocy. W dniu [...] czerwca 2009 r. Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu podjęła uchwałę o niewszczynaniu przewodu habilitacyjnego M. K. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, mając powyższe na uwadze, decyzją z [...] grudnia 2009 r. nr [...] uchyliła własną uchwałę z [...] czerwca 1995 r., zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 449/10, powyższą skargę oddalił. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. K., wyrokiem z 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 249/11, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wyrokiem z 14 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1460/11 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja z [...] grudnia 2009 r. nie odpowiadała wymogom art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie orzekała co do istoty. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 w związku art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2, art. 51 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w związku z art. 15 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 386, poz. 915 ze zm.), uchyliła własną uchwałę z 26 czerwca 1995 r., zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych oraz umorzyła postępowanie w sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu Centralna Komisja stwierdziła, że po wznowieniu postępowania Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu nie nadała ponownie stopnia doktora habilitowanego, zatem w sprawie brak było przedmiotu procesowania. Ponadto podkreśliła, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem odrębnym i nowym, prowadzonym według przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, zarówno przed odpowiednią Radą Wydziału jak i Centralną Komisją, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa w dacie wszczęcia przewodu. Zatem w niniejszym postępowaniu organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty i ustalił, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 15 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, tzn. uznano, że opracowanie M. K. pt. [...], będące podstawą do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie jest publikacją oryginalną ani samodzielną pracą naukową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 308/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w postępowaniu dotyczącym nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. W ustępie drugim tego przepisu zapisano, że przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Stosownie zaś do ust. 3 art. 29 powołanej ustawy, w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Natomiast kontrola sądu administracyjnego – z uwagi na ową odrębność związaną ze specyfiką tych spraw, ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów k.p.a. Jednocześnie w powołanym powyżej ust. 2 art. 29 ustawodawca wprowadził nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. Powyższe nie oznacza jednak, że zastosowanie jej nie następuje w trybie postępowania wznowieniowego uregulowanego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo, że powyższa przesłanka została uregulowana odrębnie, w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a nie w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w momencie zaistnienia okoliczności opisanych w art. 29 ust. 2 powołanej ustawy organ wznawia postępowanie na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. To z kolei obliguje organ wznawiający postępowanie do przestrzegania zasad tego postępowania zarówno w zakresie granic tego postępowania, jak i wydawanych w sprawie rozstrzygnięć. Z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast z art. 149 § 2 wynika, że po wznowieniu postępowania właściwy organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że celem wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a., bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a., a w niniejszym postępowaniu również w sytuacji wystąpienia okoliczności opisanych w art. 29 ust 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Natomiast podstawowym elementem odróżniającym postępowanie administracyjne trybu zwykłego od trybu nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania, jest przedmiot postępowania. W trybie zwykłym postępowanie wszczyna się w celu rozpatrzenia interesów prawnych lub obowiązków stron, zaś postępowanie w trybie nadzwyczajnym ma za przedmiot dalszy byt prawny samej decyzji, a przypadku ustalenia określonego rodzaju wadliwości decyzji, organ w postępowaniu nadzwyczajnym – wznowieniowym uchyla decyzję podjętą w postępowaniu zwykłym. W rozpoznawanej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r. w celu ponownej weryfikacji uchwały Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych, zatwierdzonej uchwałą Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 1995 r., z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 29 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Zatem ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie winno dotyczyć tej uchwały i w zależności od zaistniałych okoliczności w sprawie wyeliminować ją z obrotu prawnego, bądź też ją w obrocie pozostawić. Tymczasem w sprawie, pomimo wskazania przez organ zaistnienia przesłanki z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., faktycznie nie doszło do uchylenia uchwały nadającej skarżącemu stopień naukowy doktora habilitowanego. Samo uchylenie przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów uchwały zatwierdzającej uchwałę o nadaniu tytułów, w ocenie Sądu, nie doprowadziło do ponownego rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu w sprawie nadania stopnia naukowego skarżącemu. Natomiast postępowanie zarówno Rady Wydziału, jak i Centralnej Komisji doprowadziło do stanu, gdzie w obiegu prawnym obok uchwały o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego pozostaje uchwała o niewszczynaniu skarżącemu przewodu habilitacyjnego w tej samej sprawie. Dlatego też niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie okazało się również uchylenie uchwały Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z dnia [...] czerwca 2009 r. o niewszczynaniu przewodu habilitacyjnego skarżącemu. Postępowanie w sprawie Rady Wydziału winno, po przeprowadzeniu postępowania, w efekcie doprowadzić do rozstrzygnięcia bezpośrednio odnoszącego się do uchwały pozostającej już w obrocie prawnym – o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego. Organowi nie może bowiem ujść uwadze, że postępowanie wznowieniowe ma na celu ocenę zasadności i prawidłowości wydania tej uchwały i w tym sensie przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie nadania tytułu naukowego. Reasumując, w ocenie Sądu, wskazane powyżej naruszenia prawa miały niewątpliwie wpływ na wynik postępowania. Dlatego też organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu. W postępowaniu Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi, ponieważ biorąc pod uwagę wskazane naruszenia prawa, byłoby to przedwczesne. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z [...] czerwca 2009 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności art. 15, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) w związku z art. 29 ust. 1 i 2, art. 51 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) przez przyjęcie, że spełnione były warunki ustawy do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz, że przepisy kodeksu postępowania mają w postępowaniu przed Centralną Komisją zastosowanie wprost a nie odpowiednio, 2) naruszenie przepisów postępowania: art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 153, art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1, art. 149, art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, przez stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, uznanie, że zostały naruszone prawa strony w tym postępowaniu i gwarancje procesowe obywatela na gruncie Konstytucji RP, niewykonanie wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy poza granicami danej sprawy, bezprawne uchylenie uchwały Rady Wydziału z 16 czerwca 2009 r., nieuwzględnienie w całości zgromadzonego materiału dowodowego, jego błędną ocenę. Na tych podstawach wnosiła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 15, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i o stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) w związku z art. 29 ust. 1 i 2 i art. 51 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo wskazał na procedurę wznowienia postępowania, jej przedmiot i sposób zakończenia. Wskazania te są zgodne z wykładnią art. 151 kodeksu postępowania administracyjnego przeprowadzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 249/11. Art. 29 ust. 3 ustawy z 14 maja 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), jak i art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), stanowią że w razie zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia naukowego, organem wydającym postanowienie o wznowienie postępowania jest Centralna Komisja. Postanowienie to wszczyna postępowanie przed organem, który podejmował uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, jak i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, stopień doktora habilitowanego nadaje rada wydziału. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania o nadanie stopnia naukowego jest właściwa rada wydziału. Stadia tego postępowania powiązane są ze stadiami postępowania zwykłego, które regulują przepisy, odpowiednio art. 16 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych a w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym i stopniach i tytule w zakresie sztuki uregulowane były w art. 18 ust. 2 przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 ze zm.). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma za przedmiot ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, rozstrzygniętej decyzją ostateczną (uchwałą o nadanie stopnia doktora habilitowanego). W razie gdy sprawa rozstrzygnięta w postępowaniu zwykłym, będzie następnie przedmiotem wznowienia postępowania, nie ma podstaw do podjęcia aktu – uchwały o odmowie wszczęcia postępowania. Postępowanie bowiem zostało wszczęte i zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem i to stanowi przedmiot wznowienia postępowania. Zasadnie zatem Sąd uchylił uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z [...] czerwca 2009 r. Podjęcie tej uchwały pozostawało w sprzeczności z wyznaczonym przepisami prawa przedmiocie wznowienia postępowania. Sprawa w toku instancji została zakończona ostateczną decyzją – uchwałą o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zasadność tej uchwały jest przedmiotem ponownego rozpoznania, a to należy do właściwości Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Zasadnie Sąd wskazał, że uchwała ta nie została uchylona. Uchylenie przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów własnej uchwały z dnia [...] czerwca 1995 r., zatwierdzającej uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia doktora habilitowanego nauk humanistycznych, pozbawiła jedynie cechy prawomocności, co nie oznacza, że doszło do zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Nie można podzielić stanowiska, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest odrębnym od postępowania w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. W wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego). Rada Wydziału nie rozstrzygnęła zgodnie z art. 151 kodeksu postępowania administracyjnego, co powoduje, że sprawa wznowienia postępowania nie została zakończona zgodnie z przepisami prawa. Tym samym nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 153, art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1, art. 149, art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonym wyroku Sąd wskazał zasadnie na stadia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, formę jego zakończenia. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.