I SA/Ol 421/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod ( sprawozdawca ), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant referent stażysta Agnieszka Szymańska-Flisikowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 listopada 2012r. sprawy ze skargi Domu Kultury na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2011r. oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]" określającą Domowi Kultury nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za lipiec 2011r. w kwocie 24.723 zł i określił tę nadwyżkę w kwocie 24.846 zł. Dom Kultury w deklaracji VAT- 7 za lipiec 2011r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 107.930 zł . W wyniku kontroli i postępowania podatkowego stwierdzono nieprawidłowe rozliczenie podatku. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" podał, że Dom Kultury dokonywał odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych wyłącznie z czynnościami nie podlegającymi opodatkowaniu, od których nie występuje podatek należny m.in. w kwocie: – 47.713,22 zł z faktury VAT nr "[...]" z dnia 30.06.2011r., wystawionej przez firmę A., za remont świetlic wiejskich, zgodnie z umową nr "[...]" z dnia 06.04.2011r. o wartości netto 207.448,79 zł. Do faktury dołączony był protokół zaawansowania wykonanych robót w okresie od 30.05.2011r. do dnia 29.06.2011r., sporządzony dnia 29.06.2011r. (świetlica w R., w S. i w C.), – 33.721,87 zł z faktury VAT nr "[...]" z dnia 28.07.2011r. wystawionej przez ten sam podmiot, za remont świetlic wiejskich, zgodnie z w/w umową nr "[...]" z dnia 06.04.2011r. o wartości netto 146.616,81 zł. Do faktury dołączony był protokół zaawansowania wykonanych robót w okresie od 29.06.2011r. do dnia 28.07.2011r., sporządzony dnia 28.07.2011r. (świetlica w R., w S. i w C.). Organ wskazał, że Dom Kultury wykazuje obrót jedynie ze sprzedaży opodatkowanej. Działalność statutowa, jaką wykonuje podatnik, związana jest z realizacją usług kulturalnych nieodpłatnie. Powyższe wskazywało na brak obowiązku określenia proporcji, w jakiej dokonane przez podatnika zakupy były związane z wykonaniem czynności w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, jak i czynnościami w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Dlatego też w sytuacji, gdy nabycia towarów i usług były związane choćby w nieznacznym stopniu z wykonywaniem czynności opodatkowanych (np. przychody z reklamy podczas imprezy "Dni B.", koszty utrzymania Amfiteatru) Organ nie pozbawił podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast jeżeli nabycia (zakupy) były związane wyłącznie z wykonywaniem czynności, od których nie występuje podatek należny, nie uznano prawa do odliczenia podatku naliczonego. Dotyczy to zakupów udokumentowanych ww. fakturami VAT. Dokumentują one bowiem nabycia towarów i usług związanych wyłącznie z działalnością statutową Domu Kultury, tj. działalnością kulturalną. Biorąc powyższe pod uwagę organ zmniejszył podatek naliczony do odliczenia o kwotę 82.291,18 zł. Ponadto ustalono, że Dom Kultury nieprawidłowo zaewidencjonował i rozliczył w miesiącu lipcu 2011r. podatek należny z tytułu najmu w kwocie 74,80 zł i w kwocie 92,00 zł z faktur VAT nr "[...]" z dnia 27.07.2011r. i nr "[...]" z dnia 31.07.2011r. Organ I instancji, powołując się na art. 19 ust. 1 oraz art. 19 ust. 13 pkt. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą o VAT", stwierdził, że obowiązek podatkowy od w/w usług najmu powstał w miesiącu sierpniu 2011r., gdyż do dnia 31.07.2011r. nie została dokonana zapłata za ww. faktury VAT, wystawione z terminem płatności odpowiednio 7 i 14 dni od jej otrzymania. Ponadto w lipcu 2011r. podatnik nie zaewidencjonował podatku VAT w kwocie 45,08 zł z faktury VAT nr "[...]" z dnia 30.06.2011r., wystawionej za czynsz dzierżawy wg umowy o wartości netto 196,00 zł. Stosownie do umowy z dnia 24.03.2011r. należność za przedmiotową usługę winna być opłacona w terminie 7 dni od otrzymania faktury od wynajmującego. W toku postępowania ustalono, że ww. fakturę kontrahent otrzymał w dniu 19.07.2011r., a należność została opłacona przelewem dnia 09.08.2011r., w związku z czym organ, wskazując na art. 19 ust. 13 pkt. 4 ustawy o VAT stwierdził, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia przedmiotowej usługi powstał w lipcu2011r. Biorąc pod uwagę te okoliczności organ I instancji zmniejszył podatek należny w lipcu 2011r. o kwotę 121,72 zł (-74,80 zł - 92,00 zł + 45,08 zł). Dalej organ stwierdził, że Dom Kultury dokonał odliczenia podatku naliczonego z naruszeniem art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT. Wyszczególnił 4 faktury, odnośnie do których stwierdził, że wpłynęły one w sierpniu, zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego powstało w sierpniu 2011r. Zmniejszył więc podatek naliczony do doliczenia w rozliczeniu za miesiąc lipiec 2011r. o kwotę 886,85 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził również, że Dom Kultury dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur nabycia towarów i usług z naruszeniem terminu wynikającego z art. 86 ust. 10 pkt. 1 i 3 ustawy o VAT, a zatem rozliczenia z faktur wymienionych na str. 12 i 13 decyzji (dotyczących usług telekomunikacyjnych i komunalnych), należało dokonać w terminie płatności określonym na tych fakturach, tj. w miesiącu sierpniu 2011r. Biorąc powyższe pod uwagę organ zmniejszył podatek naliczony w rozliczeniu za lipiec 2011r. łącznie o kwotę 83.329,02 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał też, że w dniu 03.01.2012r. sporządzono protokół z badania ksiąg podatkowych za lipiec 2011r., w którym opisano nieprawidłowości i stwierdzono, że zapisy dokonane w księgach, tj. w ewidencji VAT zakupów i ewidencji VAT sprzedaży nie spełniają wymogów określonych w art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji stwierdził, że właściwego rozliczenia podatku dokonał na podstawie posiadanych dowodów. W odwołaniu podatnik zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT z powodu odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 82.291,18 zł, zawartego w fakturach zakupu towarów i usług dotyczących Domu Pracy Twórczej "S." oraz świetlic wiejskich w R., S., C., S., i K. Wniósł o uchylenie decyzji w tym zakresie. Zdaniem podatnika jedynym kryterium zastosowanym tu przez organ jest położenie wymienionych obiektów poza główną siedzibą Domu Kultury. Nie znajduje to jednak umocowania w treści ustawy, która w art. 5 określa podstawę opodatkowania działalności. Wyjaśnił, że specyfika działalności jednostek kultury charakteryzuje się tym, że dla uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o VAT w administrowanych obiektach, jak też w trakcie imprez otwartych, wykorzystuje się cały posiadany potencjał będący w dyspozycji Domu Kultury. W obiekcie Domu Pracy Twórczej "S." są zatrudnieni pracownicy (pracownia plastyczna) wykorzystujący urządzenia materiały dla celów odpłatnej promocji (opracowywanie i drukowanie folderów i plakatów), natomiast obiekty ww. świetlic oraz społeczeństwo zgromadzone w obrębie ich funkcjonowania także podnoszą atrakcyjność oferty Domu Kultury wpływając w sposób pośredni na wartość przychodów z usług reklamowych. Podatnik uzasadniając swoje stanowisko przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21.07.2011r., sygn. akt I SA/Ol 254/11, w którym sąd stwierdził, że w przypadku, kiedy brak jest możliwości określenia proporcji sprzedaży, przysługuje pełne odliczenie podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" uznał za istotne, jakiego rodzaju działalność prowadzi Dom Kultury w spornych obiektach. Wskazał, że podatnik prowadzi działalność w kilku obiektach, mianowicie: - w Amfiteatrze przy ul. M. w B., - w obiekcie położonym przy ul. N. w B., - w Domu Pracy Twórczej "S.", położonym przy ul. O. w B,, - w świetlicach wiejskich, położonych w P., K., S., N., S., R. i C. Obiekty te zostały przekazane Domowi Kultury w nieodpłatne używanie do prowadzenia działalności statutowej, polegającej na stymulowaniu i rozwoju aktywnego i kreatywnego uczestnictwa w kulturze lokalnej społeczności oraz upowszechnianiu kultury. W miesiącu objętym kontrolą Podatnik prowadził działalność statutową w zakresie organizowania zespołowego uczestnictwa w kulturze, różnorodnych form edukacji kulturalnej, imprez kulturalnych na terenie miasta. Organ odwoławczy wskazał, że usługi kulturalne świadczone przez Dom Kultury są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. a) ustawy o VAT. Podatnik prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a środki finansowe na działalność i funkcjonowanie pochodzą z rocznej dotacji Gminy B,, wpływów z działalności i od osób fizycznych i prawnych, najmu i dzierżawy składników majątkowych, jak też innych źródeł. Organ odwoławczy stwierdził, że zakupy towarów i usług do budynku siedziby Domu Kultury (przy ul. N.), do budynku Amfiteatru (przy ul. M.) oraz do budynku świetlicy wiejskiej w N., w których prowadzona była w kontrolowanym okresie zarówno działalność zwolniona, tj. działalność statutowa, jak i działalność podlegająca opodatkowaniu, związane były z wykonywaniem czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo mu nie przysługiwało i nie było możliwe przyporządkowanie w sposób bezpośredni całego podatku naliczonego do określonego rodzaju działalności (zwolnionej lub opodatkowanej). Należało zatem zastosować rozliczenie podatku naliczonego na podstawie współczynnika proporcji, o którym mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT do zakupów towarów i usług do ww. obiektów. Jednak biorąc pod uwagę okoliczność, że Dom Kultury w 2010r. osiągnął obrót jedynie z tytułu sprzedaży opodatkowanej (deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres I - XII 2010r.), to Jednostce przysługuje pełne odliczenie podatku naliczonego, zawartego w fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług do budynku siedziby Domu Kultury (przy ul. N.), do budynku Amfiteatru (przy ul. M.) oraz do budynku świetlicy wiejskiej w N. Natomiast w przypadku zakupu towarów i usług do obiektów świetlic wiejskich, położonych w P., K., S., S., R. i C. Domowi Kultury nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż w sytuacji, gdy zakupy towarów i usług były związane wyłącznie z wykonywaniem czynności zwolnionych, tj. działalnością statutową, nie znajdował zastosowania art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Podkreślono, że obniżenie podatku należnego o podatek naliczony może nastąpić jedynie w ściśle określonych przez ustawodawcę zasadach, a jedną z podstawowych przesłanek jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Faktury VAT zostały przez stronę opisane, tj. na ich odwrocie podano cel poniesienia wydatku. Na tej podstawie organy podatkowe miały możliwość przyporządkowania faktur do rodzaju prowadzonej działalności (zwolniona od podatku czy opodatkowana). W związku z powyższym organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem podatnika odnośnie naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Organ uznał, że twierdzenia podatnika zawarte w odwołaniu, odnośnie pośredniego wpływu obiektów ww. świetlic oraz społeczeństwa zgromadzonego w obrębie ich funkcjonowania na wartość przychodów z usług reklamowych, pozostają bez wpływu dla kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług do obiektów świetlic wiejskich położonych w K., S., S., R. i C. Podatnik nie wskazał żadnych dowodów potwierdzających wykorzystywanie zakwestionowanych przez organ I instancji zakupów towarów i usług do obiektów ww. świetlic do wykonywania czynności opodatkowanych. Organ również nie dostrzegł związku nabytych do ww. świetlic towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi. Zarzut strony, że jedynym kryterium zastosowanym przez organ I instancji przy ustaleniu prawa do odliczenia podatku naliczonego jest położenie obiektów poza siedzibą Domu Kultury uznano za bezzasadny. Za kontrolowany okres uznano w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów towarów i usług związanych nie tylko z siedzibą jednostki, ale również z działalnością Amfiteatru, który znajduje się poza siedzibą. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że w tym obiekcie jest prowadzona zarówno działalność statutowa, jak i działalność podlegająca opodatkowaniu. W związku z powyższym również twierdzenie podatnika odnośnie art. 5 ustawy o VAT uznano za niezrozumiałe i bezzasadne. Organ odwoławczy wskazał, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażone w wyroku z dnia 21.07.2011r., sygn. akt I SA/Ol 254/11, odnosi się do innego stanu faktycznego i nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast w części dotyczącej pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturach dokumentujących nabycia towarów i usług do obiektu Domu Pracy Twórczej "S.", w związku z zarzutami i twierdzeniami podatnika, organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w rezultacie którego ustalono, że zgodnie z umową zawartą w dniu 01.07.2011r. z Bankiem E. Dom Kultury, w zamian za umówione wynagrodzenia, miał obowiązek prowadzenia określonych działań promocyjno-reklamowych na rzecz tego Banku. Z wyjaśnień podatnika z dnia 10.05.2012r. wynika, że plakaty imprez organizowanych przez Dom Kultury, na których było umieszczane logo Banku E., były wykonywane na sprzęcie zainstalowanym w obiekcie Domu Pracy Twórczej "S.", z zastosowaniem materiałów poligraficznych, zakupionych do ww. obiektu. Plakaty te były wynikiem pracy osób zatrudnionych w Domu Pracy Twórczej "S.". Powoduje to, że podatnik w kontrolowanym okresie również do obiektu Domu Pracy Twórczej "S." nabywał towary i usługi, które były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Co oznacza, że podatnik w kontrolowanym okresie również w tym obiekcie wykonywał czynności zwolnione z podatku VAT, jak też czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec tego Domowi Kultury przysługiwało w pełni prawo do odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług do ww. obiektu. Ponadto w świetle art. 86 ust. 10 pkt. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur z dnia 29.07.2011r. nr "[...]" i nr "[...]" powstało w miesiącu sierpniu 2011r. (data wpływu odpowiednio 1 i 4.08.2011r.), co oznacza, że należy pomniejszyć podatek naliczony do odliczenia w rozliczeniu za miesiąc VII 2011r. o kwotę 81,82 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że pozostałe ustalenia, nie kwestionowane przez podatnika, dotyczące rozliczenia podatku należnego oraz odliczenia podatku naliczonego z naruszeniem przepisu art. 86 ust. 10 pkt. 3 ustawy z faktur (podanych na str. 13 i 14 decyzji) są prawidłowe. W tym zakresie organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2011r., ustalając, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika wyniosła 24.846 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dom Kultury wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uznając, że w sposób nieuprawniony przyjęto w sprawie kryterium miejsca położenia obiektów zarządzanych przez stronę dla możliwości odliczenia podatku naliczonego. Skarżący podniósł, że nie uzyskuje przychodów zwolnionych z podatku od towarów i usług, nie uzyskuje także przychodów nie podlegających opodatkowaniu. Zatem żądanie określenia struktury sprzedaży dla celów podatku od towarów i usług jest nieuprawnione, a odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 82,167,61 zł nie znajduje umocowania prawnego. Podkreślił, że obecnie, w wyniku uporządkowania stosunków cywilno-prawnych, uzyskiwane są przychody z tytułu umów dzierżawy dla obiektów położonych w R. i S., co nie zmienia stanowiska podatnika w skarżonej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący Dom Kultury nie kwestionuje dokonanych przez organy "korekt" w zakresie podatku należnego i naliczonego, na podstawie przepisów określających moment powstania obowiązku podatkowego odnośnie wymienionych w decyzji rodzajów usług, oraz zasady rozliczenia podatku naliczonego w miesiącu otrzymania faktury. Kwestią sporną jest uznanie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 47.713,22 zł z faktury VAT nr "[...]" z dnia 30.06.2011r., i w kwocie 33.721,87 zł z faktury VAT nr "[...]" z dnia 28.07.2011r., za usługi remontowo budowlane, zgodnie z umową nr "[...]" z dnia 06.04.2011r. Z dokumentów wynika, że są to faktury częściowe, za określony poziom robót budowlanych, prowadzonych w obiektach świetlic wiejskich w R., S. i C. Wymienione obiekty są w posiadaniu Domu Kultury na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu 10.01.2010r. z Gminą B. Jak stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, zostały one przekazane Instytucji Kultury do prowadzenia działalności statutowej, polegającej na stymulowaniu i rozwoju aktywnego i kreatywnego uczestnictwa w kulturze lokalnej społeczności oraz upowszechnianiu kultury. Podatnik prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a środki finansowe na działalność i funkcjonowanie pochodzą z rocznej dotacji Gminy B., wpływów z działalności i od osób fizycznych i prawnych, najmu i dzierżawy składników majątkowych, jak też innych źródeł. Nie ulega zatem wątpliwości, że w momencie nabywania usług budowlanych na remonty świetlic wiejskich nie można było uznać, że te, nabywane usługi, mają służyć działalności opodatkowanej. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, wskazując na treść art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w cenie usług remontowo-budowlanych. Z brzmienia tych przepisów bezpośrednio wynika, że odliczyć można podatek naliczony związany z transakcjami, których następstwem jest określenie podatku należnego. Tak samo materialne przesłanki prawa do odliczenia określa Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w art. 168 lit. a. Według tego przepisu podatnik jest uprawniony do odliczenia, jeżeli towary i usługi są wykorzystywane na potrzeby jego transakcji opodatkowanych. Zasada określona w art. 86 ust.1 ustawy o VAT wyłącza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku, w jakiej towary te służą wykonywaniu czynności zwolnionych od podatku. Sposób wykonywania normy z art. 86 ust.1 ustalony został w art. 90 ustawy o VAT, nakazującego odrębne określanie kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz określającego zasady odliczenia proporcjonalnego. Możliwość proporcjonalnego odliczenia dotyczy z reguły podatku naliczonego zawartego w cenie nabycia towarów i usług tzw. kosztowych tj. związanych z utrzymaniem zakładu podatnika wykonującego czynności zwolnione od podatku oraz podlegające opodatkowaniu. Podkreślić należy, że w sytuacji opisanej w art. 90 ust. 1 ustawy o VAT tj. istnienia możliwości przyporządkowania nabytych towarów i usług do określonego rodzaju działalności tj. zwolnionej bądź opodatkowanej, nie istnieje potrzeba stosowania art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy. Podstawowy rodzaj działalności skarżącego tj. usługi kulturalne świadczone przez Dom Kultury są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. a) ustawy o VAT. Takiemu też rodzajowi działalności tj. podniesieniu standardu świadczonych usług mają służyć nakłady na remont i przebudowę (w R.) świetlic wiejskich. Dodać przy tym należy, że skoro ustawodawca unijny (art. 132 ust.1 lit. n dyrektywy 2006/112), jak i krajowy, przewiduje przedmiotowo-podmiotowe zwolnienie od podatku VAT to nie można przyjąć, że usługi kulturalne, świadczone przez podmioty wymienione w powołanym przepisie pozostają poza zakresem ustawy, z uwagi na sposób ich finansowania. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie analizowały, bo nie było takiej potrzeby, kwestii ewentualnych korekt podatku naliczonego. W związku z podniesioną przez skarżącego na etapie skargi okolicznością przeznaczenia nieruchomości świetlic do wynajmowania należy stwierdzić, że z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że podatek naliczony stanowiący część ceny usług remontowo-budowlanych związany jest z zakupem towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane są do środków trwałych - jako inwestycja w obcych środkach trwałych (art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). W takim wypadku do podatnika będzie miał zastosowanie art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy o VAT, zgodnie z którymi, gdy w okresie korekty, wynoszącej dla nieruchomości 10 lat (por. okres amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym stanowiącym nieruchomość) nastąpi zmiana sposobu wykorzystywania świetlic, podatnikowi będzie przysługiwało prawo do proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług na ich remont i przebudowę. Nie stwierdzając, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne lub przepisy procedury podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2012r. poz. 270) oddalił skargę.