I SA/Bd 869/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. P. I. Ltd Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił K. P. "I." Ltd spółka z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie [...] zł. W złożonym odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 1, art. 12 ust. 3, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm., dalej "u.p.d.p.") poprzez niewłaściwe ich zastosowaniu oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 234 § 1 i art. 237 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie przyczyn i podstaw prowadzenia wielomiesięcznego postępowania kontrolnego na podstawie art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz. 214) oraz nierozpatrzenie skargi złożonej w trakcie postępowania w tym zakresie. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do ustalenia dotyczącego zaniżenia przychodów o kwotę [...] zł, które było wynikiem niezaewidencjonowania przez skarżącą w księgach faktur VAT wystawionych za usługi księgowości w kwocie [...] zł oraz wykazaniem w zeznaniu CIT-8 za 2010 r. przychodów w kwocie niższej o [...] zł, aniżeli wynikało to z zapisów w księgach rachunkowych, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, a fakt niezaewidencjonowania ww. faktur spółka potwierdziła w trakcie postępowania. Ustosunkowując się do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakupu oleju napędowego do samochodu osobowego o nr rej. [...] w kwocie [...] zł, organ stwierdził, że w ewidencji środków trwałych spółki nie stwierdzono pojazdu o takim nr rej., figurował jedynie samochód osobowy [...] przyjęty do ewidencji w listopadzie 2010 r. Spółka pomimo wezwań nie przedstawiła ewidencji przebiegu pojazdu za 2010 r. W ocenie organu odwoławczego, brak ewidencji przebiegu pojazdu powoduje, że wydatki związane z zakupem paliwa do pojazdu o nr rej. [...] w kwocie [...] zł nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.p. W zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi telekomunikacji i leasing, organ wskazał, że ze stanu faktycznego wynika, iż spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie [...]zł na podstawie faktur wystawionych na rzecz innego podmiotu gospodarczego – B. R. "I." I. J., T. ul. [...], dotyczących usług leasingu samochodu osobowego nr rej. [...] wystawionych przez Pekao Leasing sp. z o. o. w Warszawie i usług telekomunikacyjnych w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł z tytułu nieterminowych wpłat należności za ww. usługi telekomunikacyjne. Zapłata zobowiązań wynikająca z wystawionych faktur przez leasingodawcę i operatorów sieci "Orange" i "Era" była regulowana gotówką przez B. R. "I.". Zdaniem organu zakwestionowane faktury posiadają zatem wady, które je dyskwalifikują, ponieważ adresatem faktur było B. R. "I." I. J., a nie K. P. "I," LDT spółka z o. o. Organ nie zgodził się z zarzutem skarżącej, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydając decyzję pominął w swoich ustaleniach fakt złożenia przez spółkę korekty zeznania CIT-8 za 2010 r. Wprawdzie strona załączyła do odwołania kserokopie korekty zeznania CIT-8 za 2010 r. wraz z dowodem jej nadania o nr 173054198 w dniu 16 lipca 2011 r., jednak organ odwoławczy zauważył, iż załączone dokumenty nie dają wiary, że miało miejsce złożenie przez skarżącą korekty zeznania CIT-8 za 2010 r. w dniu 16 lipca 2011 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wezwany do udzielenia informacji stwierdził, że w wyniku czynności wyjaśniających ustalono, iż w przesyłce z dnia 16 lipca 2011 r. o nr nadawczym 173054198 znajdowała się jedynie informacja podsumowująca o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE za II kwartał 2011 r., która wpłynęła do Urzędu Skarbowego w dniu 19 lipca 2011 r. Na kopercie o powyższym nr nadawczym brak jest adnotacji o innych dokumentach niż wskazana informacja VAT-UE. Spółka w trakcie postępowania kontrolnego nie informowała też o złożeniu korekty zeznania CIT-8 za 2010 r. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.d.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że tylko dowody księgowe wskazane w ustawie o rachunkowości mogą dokumentować podatkowe koszty uzyskania przychodów; art. 22 ustawy o rachunkowości w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d..p., poprzez utożsamienie kosztów w ujęciu rachunkowym z pojęciem kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych; art. 122 w zw. z art. 180 i 187 § 1 O.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla sprawy oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków; art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; art. 127 w z. z art. 229 O.p., poprzez brak pełnego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy oraz ograniczenie się przez organ drugiej instancji do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że B. R. "I." I. J. prowadziło działalność gospodarczą do dnia 21 października 2009 r. i miało tą samą siedzibę jak obecnie skarżąca K. P. "I." LTD sp. z o. o., która po biurze rachunkowym przejęła klientów i ponosiła koszty. Tym samym, w ocenie strony, organ bezpodstawnie nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych na B. R. "I," I. J., a nie na K. P. "I." Ltd sp. z o. o. Zdaniem skarżącej, błąd w nazwie nie może dyskwalifikować rachunku, jako dowodu w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku dochodowego. Spółka nie zgodziła się również z brakiem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z faktur dotyczących leasingu w kwocie [...] zł, usług telefonicznych w kwocie [...] zł, odsetek w kwocie [...] zł, zakupu paliwa do samochodu osobowego o nr rej. [...] w kwocie [...] zł, skoro zostały poniesione i służyły uzyskaniu przychodu. Niezaliczenie powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest brakiem rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i jest sprzeczne z przyjętą linią orzecznictwa sądów administracyjnych. Ponadto skarżąca w zakresie nieuznania za koszt podatkowy kwoty [...] zł, podniosła, że w trakcie postępowania częściowo zgodziła się z tym ustaleniem i w lipcu 2011 r. złożyła w tym zakresie korektę zeznania wnosząc o jej uwzględnienie, jednakże organ podatkowy nie dał wiary tym wyjaśnieniom i ponadto stwierdził, że żadna korekta nie wpłynęła. Zdaniem spółki Dyrektor Izby Skarbowej, dokonując ustaleń w tym zakresie powołał się na dowód pośredni, tj. wyjaśnienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego. W ocenie strony, to jednak na organach podatkowych ciążył obowiązek wskazania dowodu źródłowego potwierdzającego fakt nie złożenia przez skarżącą korekty zeznania podatkowego. Strona uważa, że w zaistniałej sytuacji konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, ponieważ działania organu odwoławczego były niewystarczające. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia możliwości zaliczenia przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów w 2010 r. wydatków w łącznej kwocie [...] zł z tytułu leasingu samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] zakupu paliwa do tego samochodu, usług telekomunikacyjnych oraz odsetek z tytułu nieterminowych wpłat należności za usługi telekomunikacyjne. Dokonując wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów spółki wydatków z tytułu leasingu samochodu osobowego oraz usług telekomunikacyjnych, organ podatkowy powołał się na art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca nakazuje zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki poczynione przez podatnika, o ile są one dokonane w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały ujęte w katalogu zamieszczonym w art. 16 ust. 1 u.p.d.p. W piśmiennictwie podatkowym wskazuje się, że celem, najogólniej rzecz ujmując, jest taki stan rzeczy odnoszony do przyszłości, który chce się osiągnąć w następstwie podjętego postępowania (A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów. Zasady ogólne, Warszawa 2005, s. 35). Konkretne działanie podatnika podjęte w celu uzyskania przychody, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów należy odnieść do miejsca i czasu, w którym zostało ono dokonane i tylko w takim kontekście można ocenić, czy było ono funkcjonalne w tym sensie, że mogło spowodować realizację wskazanego celu. Należy jednak podkreślić, że sam fakt uzyskania przychodu nie jest warunkiem, aby zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy wystarczy, żeby wydatek będzie wiązał się z samą możliwością uzyskania w przyszłości przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Ocena celu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. wymaga wzięcia pod uwagę nie tylko celu wskazanego przez podatnika, ale także obiektywnej analizy okoliczności, które były następstwem poniesionego wydatku. Skutek w postaci potrącenia z przychodów wydatków może nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże źródła lub środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzić dowód na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., II FSK 421/09). W piśmiennictwie podkreśla się, że organ podatkowy może żądać od podatnika przedstawienia wiarygodnego dokumentu na okoliczność poniesienia wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie ma praktycznie innej możliwości ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Żądanie dostarczenia dokumentu nie jest związane z regułami dowodzenia, ale z gromadzeniem przez organ podatkowy środków dowodowych, pozwalających na ustalenie stanu faktycznego (B. Brzeziński, M. Masternak, O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy, nr 5/2004, s.59). Wydatku, którego podnoszony cel w postaci zapłaty za wykonanie na rzecz podatnika usługi, nie został przez niego dostatecznie, wiarygodnie i przekonująco w postępowaniu dowodowym wykazany, nie można uznać za koszt uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., II FSK 1157/09). Z akt sprawy wynika, że do dnia 21 października 2009 r. I. J. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą B. R. "I.". Dalsza działalność gospodarcza była kontynuowana przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością – K. P. "I." Ltd., utworzoną – jak wskazano w skardze - na podstawie umowy z dnia 7 października 2009 r. Organ podatkowy, powołując się na art. 15 ust. 1 u.p.d.p., zakwestionował wskazane wyżej wydatki z uwagi na to, że faktury je dokumentujące mimo, że odnosiły się do 2010 r., zostały wystawione na inny podmiot gospodarczy – B. R. "I," I. J., a także z tego powodu, że zapłata zobowiązań za usługi telekomunikacyjne (na rzecz operatorów sieci "Orange" i "Era") oraz z tytułu leasingu została dokonana gotówką przez B. R. "I.", a nie przez spółkę. W skardze strona neguje stanowisko organu podatkowego. Uważa, że błąd w nazwie nie dyskwalifikuje rachunku jako dowodu w postępowaniu podatkowym. Zdaniem skarżącej stwierdzenie braku tożsamości podmiotowej, będącej następstwem zmiany formy organizacyjnej prowadzenia działalności gospodarczej, nie oznacza, że wydatek opisany na fakturze nie zaistniał w rzeczywistości i nie może być kosztem uzyskania przychodów w spółce. Zarzuty spółki nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wiarygodnie i przekonująco stwierdzić, że spółka była w 2010 r. faktycznym podmiotem korzystającym z usług leasingu i usług telekomunikacyjnych. Podnieść należy, że brak jest dowodu na zawarcie umowy leasingu samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] ze spółką. Ponadto, kolejne raty z tytułu leasingu według umowy leasingowej zawartej z "Pekao" Leasing sp. z o.o. były regulowane gotówką nie przez stronę, lecz przez B. R. "I". Z kolei umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z operatorem sieci "Orange" (dla jednego numeru telefonicznego) została zawarta przez skarżącą dopiero w dniu 27 października 2010 r., a z operatorem sieci "Era" (dla czterech numerów telefonicznych) – w dniu 28 września 2010 r. Umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały zatem zawarte prawie po upływie roku od zakończenia działalności przez B. R. "I." I. J. Zapłata za te usługi również była dokonywana gotówką przez powyższe biuro. Podkreślenia wymaga, że w trakcie postępowania podatkowego wielokrotnie zwracano się do spółki o wyjaśnienie przyczyn ewidencjonowania w księgach dowodów wystawionych na inny podmiot gospodarczy oraz zasad użytkowania samochodu na podstawie umowy leasingu. Otrzymywano bardzo lakoniczne odpowiedzi: - w piśmie z 25 października 2011 r. ([...]) wezwano do wyjaśnienia zasad użytkowania przez spółkę m.in. samochodu [...]. W odpowiedzi z 14 listopada 2011 r. spółka podała jedynie, że do ww. samochodu była rozliczana kilometrówka; - w piśmie z 22 listopada 2011 r. ([...]) wezwano do wyjaśnienia przyczyn ewidencjonowania w księgach i zaliczenia do kosztów spółki wartości wynikających z faktur zakupu usług m.in. leasingu i telefonicznych wystawionych na inny podmiot gospodarczy (pkt 2) oraz zasad użytkowania samochodu o numerze rejestracyjnym [...]. Wezwano też do uzupełnienia dokumentacji, ponieważ w piśmie z 14 listopada 2011 r. prezes spółki poinformowała, że do tego samochodu była rozliczana "kilometrówka" - w powołanym piśmie nie określono jednak jaki to był samochód, w jakich miesiącach i na jakich zasadach był użytkowany przez spółkę oraz nie przedłożono żadnych dokumentów, ewidencji potwierdzających powyższe (pkt 3). W odpowiedzi z 02 grudnia 2011 r. strona poinformowała, że aby udzielić odpowiedzi na pkt 2 w/w wezwania wnosi o udostępnienie dokumentacji faktur leasingu i usług telekomunikacyjnych, a odnośnie pkt 3 nie udzieliła odpowiedzi; - w piśmie z 12 grudnia 2011 r. ([...]) wyjaśniono spółce, że faktury wystawione na inny podmiot, to takie, na których jako nabywca widnieje B. R. "I." I. J. W odpowiedzi z 21 grudnia 2011 r. spółka wyjaśniła, że faktury z nazwą innego podmiotu zostały zaksięgowane w związku z zakończeniem prowadzenia działalności przez osobę fizyczną i powstaniem oraz rozpoczęciem działalności przez spółkę z o.o. Stwierdzono, że spółka korzystała faktycznie z telefonów oraz leasingu i w związku z tym w/w usługi zostały ujęte w jej księgach; - w piśmie z 17 stycznia 2012 r. kolejny raz zwrócono się do spółki o wyjaśnienie przyczyn ujęcia w księgach wartości z faktur wystawionych na inny podmiot i jednocześnie wyjaśniono, że spółka nie jest następcą prawnym podmiotu takiego, jak osoba fizyczna oraz nie obowiązują i nie dotyczą spółki umowy zawarte przez osobę fizyczną. W piśmie z 22 lutego 2012 r. T. J. — prokurent spółki wyjaśnił, iż co do przyczyn ewidencjonowania m.in. faktur usług leasingowych oraz usług telekomunikacyjnych wystawionych na B. R. "I." w księgach K. P. "I." Ltd sp. z o.o. oraz w zakresie powodów użytkowania samochodu osobowego marki "[...]" nr rejestracyjny [...] leasingowanego przez B. R. "I.", nie jest w stanie na chwilę obecną udzielić odpowiedzi. W tym samym dniu T. J. przekazał wydruki pn. "Zestawienie kilometrówki" za miesiące od stycznia do sierpnia. Wszystkie przedłożone "zestawienia kilometrówek" wskazują w poszczególnych datach wyjazdu "2009 rok", a zatem nie dotyczą kontrolowanego okresu i nie stanowią dowodu potwierdzającego poniesienie kosztów w 2010 r. Sąd podziela stanowisko strony, że samo ujawnienie wadliwości dokumentu księgowego nie przesądza tego, że podatnik nie poniósł kosztu podatkowego, jednakże w rozpatrywanej sprawie z uwagi na to, że dowody źródłowe były nierzetelne, a wpłaty gotówkowe były dokonywane przez B. R. "I." I. J., obowiązkiem podatnika było wykazanie w toku postępowania zarówno faktu dokonania wydatku, oraz tego, że usługa, której faktura dotyczy wystawiona na inny podmiot gospodarczy, została faktycznie wykonana na rzecz spółki. Strona mimo wielokrotnych wezwań organu podatkowego nie przedstawiła w toku postępowania podatkowego przekonujących dowodów, z których wynikałoby, że wydatki na usługi leasingowe i telekomunikacyjne zostały poniesione w celu osiągnięcia przez spółkę przychodów. Także w skardze strona ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wydatki z tytułu leasingu samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz usług telekomunikacyjnych służyły osiągnięciu przychodów. W konsekwencji zasadnie, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p., organ podatkowy wyłączył powyższe wydatki z kosztów uzyskania przychodów. Dla uzasadnienia swoich racji skarżąca podnosi, że stanowisko organu jest sprzeczne pod względem logicznym, gdyż pomimo nieprawidłowego udokumentowania zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki na najem pomieszczeń biurowych od spółki z o.o. "Oferta", natomiast odmawia zaliczenia innych wydatków obarczonych tym samym błędem. Należy jednak zauważyć, że w zastrzeżeniach do protokołu skarżąca wyjaśniła, że zwróciła się do wynajmującego o stosowną korektę faktur. Ponadto przedłożyła oświadczenie spółki "Oferta" potwierdzające, że K. P. "I." jest najemcą pomieszczeń od października 2009 r. Na tej podstawie organ skarbowy uznał wydatki za najem za koszty uzyskania przychodów. Podkreślenia wymaga, że w odniesieniu do usług leasingowych i telekomunikacyjnych strona nie przedłożyła stosownych oświadczeń - leasingodawcy oraz operatorów sieci. Zasadnie także organ podatkowy zakwestionował wydatki na zakup paliwa do samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...]. Wydatki na używanie samochodów osobowych na podstawie umowy leasingu nie mogą przekroczyć kwoty określonej w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.p. Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu. W rozpatrywanej sprawie strona nie przedłożyła ani tytułu prawnego do wyżej wymienionego samochodu, ani ewidencji przebiegu pojazdu. W myśl art. 16 ust. 5 u.p.d.p. w razie braku ewidencji, wydatki z tytułu używania samochodu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W zakresie nieuznania za koszt podatkowy kwoty [...] zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą kosztów wykazaną w zeznaniu podatkowym za 2010 r. a kwotą wynikająca z ksiąg rachunkowych, strona zarzuca organom podatkowym, że nieuwzględniły korekty jej zeznania. Zdaniem Sądu zasadnie organ podatkowy nie dał wiary, że skarżąca w dniu w dniu 16 lipca 2011 r. złożyła korektę zeznania podatkowego za 2010 r. Wskazać należy, że pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. o przekazanie informacji, czy strona faktycznie złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2010 r. W odpowiedzi Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego stwierdził, że w wyniku czynności wyjaśniających ustalono, iż w przesyłce z dnia 16 lipca 2011 r. o numerze nadawczym 173054198 znajdowała się jedynie informacja podsumowująca o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE za II kwartał 2011 r., która wpłynęła do Urzędu Skarbowego w dniu 19 lipca 2011 r. Na kopercie o powyższym numerem nadawczym brak jest adnotacji o innych dokumentach, niż wskazana informacja VAT-UE. Zgodnie natomiast z zarządzeniem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu w sprawie instrukcji kancelaryjnej osoba otwierająca przesyłkę obowiązana jest do opisania na kopercie jakie deklaracje są w środku, kogo dotyczą, przystawienia pieczęci (datownika), w której wpisuje się numer listu poleconego i datę nadania przesyłki. Chybiony jest zatem zarzut skarżącej, że w kwestii złożonej korekty nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego. Podnieść też należy, iż w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji spółka nie informowała o złożeniu korekty zeznania CIT-8 za 2010 r. Wskazać także trzeba, że w sporządzonej w postępowaniu kontrolnym analizie całości materiału dowodowego z dnia 11 kwietnia 2012 r. Inspektor Kontroli Skarbowej podał dane ze złożonego w dniu 31 marca 2011 r. zeznania podatkowego za 2010 r. Danych tych strona nie kwestionowała. Na marginesie Sąd zauważa, że w rzekomej korekcie, strona zwiększyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, tj. o wielkość kosztów zakwestionowanych przez organy podatkowe. W ocenie Sądu zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 O.p. Postępowanie było prowadzone z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawnych wskazanych w skardze, tj. art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, a także oraz art. 191 O.p., art. 127 w zw. z art. 229 O.p. Organy podatkowe nie naruszyły także art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. L. Kleczkowski I. Najda-Ossowska M. Łent