I FSK 820/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA (del.) Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 849/12 w sprawie ze skargi K. W. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. S.A. w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej 1.1. Skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 849/12, którym oddalono skargę K. S.A. w K. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 20 marca 2012 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za maj 2005 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy 2.1. Spółka uznała, że nienależnie opodatkowała czynności przekazania deputatów węglowych uprawnionym pracownikom, byłym pracownikom oraz ich rodzinom. W związku z tym złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za ww. okres rozliczeniowy wraz z korektą deklaracji. 2.2. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia 26 sierpnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty. Nawiązując do treści art. 2 pkt 6 i art. 7 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.) oraz art. 16 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE z 2006 r., Nr L 347, str. 1, z późn. zm.) przyjął bowiem, że nieodpłatne przekazanie deputatów węglowych stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt. 1 u.p.t.u., która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. 2.3. W wyniku rozpatrzenia odwołania - w którym Spółka podniosła m.in., że zakwestionowanie wysokości zobowiązania podatkowego wykazanego w korekcie deklaracji złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest możliwe jedynie w drodze wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania - Dyrektor IS decyzją z dnia 20 marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.4. Organ odwoławczy w odniesieniu do głównego zagadnienia spornego, tj. opodatkowania podatkiem VAT deputatów węglowych, wskazał, że: - zagadnienie to było przedmiotem wydanej Spółce interpretacji podatkowej, co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 324/07, skargę oddalił; - art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. nie wyłącza z opodatkowania takiego przekazania towarów, które wynika z obowiązku nałożonego na podmiot przekazujący przez określony przepis prawa, czy postanowienie umowy. 2.5. Dyrektor IS konkludował, że skoro nieodpłatne przekazanie przez Spółkę, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, deputatów węglowych pracownikom, byłym pracownikom oraz ich rodzinom stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, to nie ma podstaw do pomniejszenia wartości dotyczących dostaw i świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowanych 22% stawką podatku VAT o wartość wydanych deputatów węglowych i podatku należnego. Tym samym zasadna była odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za ww. okres rozliczeniowy. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę 3.1. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie art. 21 § 2 i 3 O.p., art. 7 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 3 u.p.t.u. i art. 5 ust. 6 zadnie pierwsze szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. U. WE z 1977 r., Nr L 145, str. 1; Polskie Wydanie Specjalne z 2004 r., rozdział 9, tom 1, str. 23, z późn. zm.; dalej: VI Dyrektywa). 3.2. W uzasadnieniu skargi Spółka odwołała się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wywiodła w szczególności, że: - zakres opodatkowania podatkiem VAT przyjęty przez organy podatkowe w tej sprawie jest szerszy niż to wynika z art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy, albowiem opodatkowanie tym podatkiem czynności wydania towarów na cele inne niż prowadzona działalność gospodarcza zależy od tego, czy podatnikowi służyło prawo do obniżenia podatku przy zakupie tych towarów lub ich części; - tymczasem, jak wynika z art. 7 ust. 2 in fine u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają czynności w postaci odpowiedniego wydania towarów, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części; - natomiast węgiel wydany w celu realizacji deputatów ani nie został przez Spółkę nabyty, ani też jako surowiec naturalny nie posiada części składowych, co oznacza, że w stosunku do niego nie można mówić o skorzystaniu z prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy; - nie zmienia tej oceny fakt, że Spółka miała prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z zakupami służącymi wydobyciu węgla; - w konsekwencji na gruncie krajowym występuje szerszy zakres opodatkowania, niż wynika to z regulacji unijnej; - organy podatkowe pominęły, że jeżeli norma prawa krajowego odbiega od treści normy dyrektywy w ten sposób, który zdaniem jednostki godzi w jej interesy a nieimplementowany lub niewłaściwie implementowany przepis dyrektyw, jeżeli chodzi o jego treść, jest bezwarunkowy i dostatecznie precyzyjny, obywatel może się powoływać na jego postanowienia przeciwko jakiemukolwiek przepisowi prawa krajowego, który jest sprzeczny z dyrektywą lub w takim zakresie, w jaki przepisy dyrektywy określają, jakich praw jednostki mogą dochodzić od państwa (por. wyrok ETS z dnia 19 stycznia 1982 r., C-8/81 oraz wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 1/08). 3.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uznając skargę za niezasadną oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia, w odniesieniu do ww. zagadnienia spornego, Sąd stwierdził w szczególności, że: - art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. w pełni koresponduje z przepisami wspólnotowymi, w tym z art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy; - ustalony stan faktyczny wskazuje, że nieodpłatne przekazanie deputatów węglowych, które nastąpiło w ramach prowadzonej działalności gospodarczej stanowi dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT; - wydanie deputatów nie jest bowiem wydaniem towarów ani na potrzeby zakładu pracy, ani na cele związane z przedsiębiorstwem podatnika; - przez te ostatnie należy rozumieć sytuację, w której towary wydawane są w celach reklamowych, poprawy wizerunku, poprawy odbioru podatnika przez jego kontrahentów etc. albo w ramach bezpieczeństwa i higieny pracy do zużycia przez pracownika w związku z pracą, np. odzież robocza i ochronna, środki ochrony osobistej; - w przypadku realizowania świadczeń w postaci deputatów węglowych na rzecz określonego kręgu osób, mamy do czynienia z przekazywaniem towarów, które nie jest związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, gdyż jego celem jest zaspokojenie osobistych potrzeb tych osób, a nie zabezpieczenie warunków pracy; - związek dokonywanych przekazań towarów z prowadzonym przedsiębiorstwem, opierający się wyłącznie na stosunku pracy, jaki łączy Spółkę z osobami uprawnionymi do deputatów węglowych, sam w sobie nie wskazuje na cel przekazania takich towarów, tym bardziej, że do otrzymania deputatów uprawnieni są także byli pracownicy, a także członkowie rodzin pracowników, których ze Spółką nie łączy ani nie łączył żaden stosunek prawny; - podstawa prawna przekazania nie ma decydującego znaczenia dla stwierdzenia występowania przekazania towarów na cele związane z przedsiębiorstwem; - takie znaczenia ma wykorzystanie końcowe przekazanego towaru, które w niniejszej sprawie jest dowolne i pozostawione swobodnemu uznaniu pracownika lub innej uprawnionej osoby; - zaspokojenie celu osobistego pracownika jest niezależne od tego, czy obowiązek przekazania pracownikowi lub byłemu pracownikowi towaru wynika z mocy prawa, czy też wyłącznie z inicjatywy pracodawcy; - realizacja celu osobistego pracownika zrywa związek z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem i skutkuje tym, że taka czynność podlega opodatkowaniu; - z tych przyczyn Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabywanymi usługami i towarami wykorzystywanymi do wydobycia (wytworzenia) węgla, a węgiel przekazywany w ramach deputatów pochodził z tego wydobycia; - brak jest podstaw do pomniejszenia wartości dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowanych 22% stawką podatku VAT o wartość wydanych deputatów węglowych, - w postępowaniu przed organami podatkowymi zasadnie stwierdzono, że w części dotyczącej opodatkowania wartości wydanych deputatów węglowych podatek zapłacony był równy należnemu; - wyłączenie z opodatkowania wartości wydanych deputatów przy jednoczesnym odliczeniu podatku wynikającego z faktu poniesienia wydatków na cele związane z wydobyciem węgla (również w części dotyczącej węgla wydanego następnie nieodpłatnie w formie deputatów) skutkowałoby naruszeniem jednej z podstawowych zasad podatku VAT, która uprawnia podatnika do odliczenia podatku naliczonego przy zakupach towarów i usług od podatku należnego w takim zakresie, w jakim te zakupy służą wykonaniu czynności opodatkowanych; - opodatkowanie deputatów jest zgodne z zasadą powszechności opodatkowania w zakresie konsumpcji, gdzie konsumentem jest osoba otrzymująca deputat. 5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na tę skargę 5.1. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku Spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 5.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 5 ust. 6 zdanie pierwsze VI Dyrektywy przez jego błędną wykładnię, wobec uznania, że przepis ten jest identyczny z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., dopuszczającym opodatkowanie towarów, wydanych na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, stanowiących surowiec naturalny (węgiel) wydobyty przez podatnika, jeśli podatnikowi temu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów związanych z prowadzonym procesem wydobywczym; 2) art. 5 ust. 6 zdanie pierwsze VI Dyrektywy przez jego niewłaściwe zastosowanie, wobec pominięcia, że w stosunku do wydanego w spornym okresie rozliczeniowym węgla pochodzącego z prowadzonego procesu wydobywczego, Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz że węgiel ten nie posiadał żadnych części składowych, a tym samym w stosunku do takich części Spółce również nie mogło przysługiwać takie prawo; 3) art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię, wobec uznania, że przepis ten daje podstawę do opodatkowania towarów, wydanych na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, stanowiących surowiec naturalny (węgiel) wydobyty przez podatnika, jeżeli podatnikowi temu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów związanych z prowadzonym procesem wydobywczym; 5.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora IS wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 5.4. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2014 r. Spółka wniosła o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono. Natomiast skarga kasacyjna Spółki zbadana według reguł zawartych w ww. przepisie okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. 6.2. Zaznaczyć należało, że z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przedstawiając stan faktyczny sprawy, pominął te jego elementy, które wykraczały poza dopuszczalny z perspektywy art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. zakres rozpoznania tej sprawy. Innymi słowy, skoro na etapie postępowania kasacyjnego zarzutami objęte zostało wyłącznie zagadnienie opodatkowania podatkiem VAT czynności przekazania deputatów węglowych pracownikom, byłym pracownikom oraz ich rodzinom uprawnionym do ich otrzymania na podstawie Karty Górnika, układu zbiorowego oraz umów o pracę, to tylko w tym zakresie niezbędne było przedstawienie tła faktycznego przyjętego do wyrokowania. 6.3. Istota przedstawionych powyżej zarzutów kasacyjnych wywiedzionych w ramach art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 5.1. ppkt 1-3 niniejszego uzasadnienia), wynikająca z motywów wniesionego środka zaskarżenia, sprowadzała się do kwestionowania stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji z uwagi na to, że zakupione przez Spółkę towary, od który został odliczony podatek VAT, nie stanowiły same w sobie przedmiotu nieodpłatnego przekazania, ani też nie stały się częścią składową węgla wydanego w ramach deputatów, bo ten owych części nie posiada. Spółka akcentowała, że z odliczenia podatku naliczonego skorzystała, ale z uwagi na związek z prowadzonym przez nią procesem wydobywczym surowca naturalnego jakim jest węgiel, a nie np. z zakupem tego surowca, który byłby dalej przekazywany podmiotom uprawnionym. 6.4. Według przywołanego w skardze kasacyjnej art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu właściwym tej sprawie, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia (...) - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Natomiast z art. 5 ust. 6 zdanie pierwsze VI Dyrektywy wynika, że zastosowanie przez podatnika towarów stanowiących część aktywów jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych jego lub jego pracowników, lub też pozbycie się ich nieodpłatnie albo bardziej ogólnie użycie ich do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych towarów lub ich części składowych podlegał w całości lub w części odliczeniu, będzie traktowane jako dostawa odpłatna. 6.5. Jakkolwiek stanowisko Spółki opiera się wyłącznie na literalnym brzmieniu przepisów prawa krajowego i unijnego, to nie uwzględnia w swym wywodzie ogólniejszej reguły dotyczącej realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego, statuującego istotny element funkcjonowania systemu podatku VAT. Otóż, zauważyć należało, że prawo do odliczenia podatku VAT jest możliwe do zrealizowania przez podatnika nie tylko w sytuacji bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, ale także wtedy, gdy występuje pomiędzy nimi związek funkcjonalny. Przykładowo wskazać można, że z prawa do odliczenia podatku VAT skorzysta nie tylko podatnik podatku VAT nabywający określone towary, które później odsprzedaje (np. kupujący węgiel w celu jego dalszej odsprzedaży), ale także podatnik tego podatku, który w celu świadczenia usług nabywa wcześniej określone towary (np. kupujący paliwo w celu świadczenia usług transportowych), czy nawet kupujący towary inwestycyjne w celu realizacji na nich przyszłych czynności opodatkowanych. W tej sytuacji dosłowne odczytywanie przepisów prawa krajowego i unijnego, jakie zaprezentowała Spółka we wniesionym środku zaskarżenia, należało uznać za nieuprawnione. 6.6. Biorąc pod uwagę powyższe, przy niekwestionowanym przez żadną ze stron stanie faktycznym, z którego wynikało, że Spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z zakupami służącymi wydobyciu węgla (por. strona 6 skargi kasacyjnej oraz strona 21 wyroku Sądu pierwszej instancji), przyjąć należało, że warunek wynikający z art. 7 ust. 2 pkt 1 in fine u.p.t.u. został spełniony. Przekazaniu węgla w ramach deputatów pracownikom, byłym pracownikom oraz ich rodzinom towarzyszyło bowiem wcześniejsze odliczenie przez Spółkę podatku naliczonego w związku z prowadzonym przez nią procesem wydobywczym surowca naturalnego (węgla). Skoro bowiem, aby pozyskać węgiel ze złóż, w tym także ten, który następnie był przekazany w ramach deputatów, Spółka poniosła określone wydatki na wydobycie uwzględniające podatek, który został przez nią następnie odliczony, to wydatki te i wynikający z nich podatek wiązał się również z przekazanymi deputatami węglowymi. Nie sposób zatem było twierdzić - jak wywodziła to Spółka - że realizacja prawa do odliczenia w ramach procesu wydobywczego nie stanowi o spełnieniu przesłanki opodatkowania nieodpłatnego przekazania towaru w postaci "przysługiwania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności". W tym zakresie, w stanie faktycznym sprawy, mieliśmy bowiem do czynienia ze zrealizowaniem przez Spółkę prawa do odliczenia w ramach związku funkcjonalnego (por. pkt 6.5. niniejszego uzasadnienia). Usprawiedliwiona była więc ocena Sądu wyrażająca się negacją stanowiska Spółki co do możliwości nieopodatkowania deputatów węglowych. Oparto ją bowiem na niekwestionowanym ustaleniu, że Spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego w związku z całym procesem wydobywczym węgla, bez ograniczenia tego odliczenia z uwagi na częściowe przeznaczenie wydobytego węgla na owe deputaty. Tym samym powyższą czynność należało uznać za dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W ślad za tym uprawniona była konkluzja płynąca z decyzji organów podatkowych i wyroku Sądu pierwszej instancji, że opodatkowanie tej czynności było prawidłowe i z tego tytułu nadpłata podatku nie powstała. Zapatrywania Spółki należało zaś ocenić jako niemające podstaw zawężenie rozumienia instytucji prawa do odliczenia w kontekście, w jakim oddziałuje ono na opodatkowanie czynności nieodpłatnego przekazania towarów w ramach art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. 6.7. Z przedstawionych względów podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł stanowić także zarzut błędnej wykładni art. 5 ust. 6 zdanie pierwsze VI Dyrektywy motywowany tym, że Sąd uznał wskazany przepis za identyczny z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. Uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie uprawnia do zajęcia takiego stanowiska przez Spółkę. Sąd pierwszej instancji nie tylko bowiem zacytował ww. przepisy, co już samo w sobie wskazywało na ich różne literalne brzmienie, ale porównując obie wynikające z nich regulacje, a więc krajową i unijną, posłużył się następującymi ocenami: "(...) regulacja zawarta w przepisach krajowych (...) w pełni koresponduje z przepisami wspólnotowymi" oraz "[z] porównania obu przepisów wynika więc, że w istocie zakres regulacji przepisu krajowego jest identyczny jak prawa wspólnotowego" (por. odpowiednio strony 16 i 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Oceny te odnosiły się więc nie do "identyczności przepisów", ale do tożsamego zakresu zastosowania norm z nich wynikających. 6.8. Końcowo wskazać należało, że przedstawiony w piśmie procesowym Spółki z dnia 4 marca 2014 r. wniosek o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym: "czy art. 5 ust. 6 zdanie pierwsze VI Dyrektywy zezwala na zastosowanie opodatkowania w stosunku do towarów - surowców naturalnych (węgiel), wydanych na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczania podatku w stosunku do tych towarów, ani też w stosunku do jego części składowych, a jedynie prawo takie było przez niego zrealizowane w stosunku do zakupów związanych z powadzonym procesem wydobywczym, w wyniku którego towary te zostały pozyskane (wydobyte)", w kontekście zaprezentowanych już ocen, nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto, godziło się zauważyć i to, że podstawy prawnej do wystąpienia przez Naczelny Sąd Administracyjny z powyższym pytaniem prejudycjalnym nie mógł stanowić wskazany przez Spółkę art. "19 ust. 3 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, z późn. zm.)". Przepis ten został opublikowany w wersji skonsolidowanej w Dz. U. UE z 2012 r. Nr C 326, str. 13 i n. (a nie jak wskazała Spółka w Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, z późn. zm., która to promulgacja dotyczy tzw. Traktatu akcesyjnego) i odnosi się jedynie do właściwości TSUE. Podstawę prawną do skierowania pytania prejudycjalnego przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowi natomiast art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 Dz. U. UE z 2012 r. Nr C 326, str. 47 i n.). Z tych wszystkich względów wniosek Spółki nie przełożył się na skierowanie wystąpienia do TSUE. 6.9. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji. 6.10. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok sądu pierwszej instancji oddalał skargę przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł; - skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Spółka; - Dyrektor IS złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, będąc reprezentowany przez radcę prawnego nie prowadzącego sprawy przed Sądem pierwszej instancji, który wniósł o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego; - niniejszym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku postaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 ww. rozporządzenia, przy wskazanej wyżej wartości przedmiotu sprawy wynosi 7.200 zł. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a - c powołanego rozporządzenia przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a tego aktu prawnego, co znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zatem jak w punkcie drugim sentencji, zasądzając kwotę 5.400 zł (75% z 7.200 zł).